Deerhunter @ MOD   Leave a comment

Deerhunter is het sublieme groepje rond Mastermind Bradford Cox. Eén van de groten in de alternatieve ‘rock-scene’. Nooit minder dan een 8 op 10 strooit Pitchfork voor het grillige parcours dat de band in die 10 jaar tijd heeft afgelegd. Van het in garages uitgebroeide “Monomania” tot het in synths gedrenkte “Fading Frontier”. Met hun recentste worp “Why Hasn’t Everything Already Disappeared?” doen ze wat Nick Cave hen met ‘Skeleton Tree’ eerder voor deed: van pijn en introspectie een ‘Grand Cru’ afleveren! Produced by Cate Le Bon. Voor fans van: Ariel Pink, Grizzly Bear, Real Estate, Broken Social Scene, DIIV, Pavement en Dirty Projectors. Er is vanavond zelfs een voor én een naprogramma. Goed voor brons in Humo’s Rock Rally 2016! dirk. levert daarna met ‘Album’ een debuutalbum af dat in een zucht voorbij is. Een beklijvende zucht. Die tot in De Afrekening hoorbaar is. Want er moet vanalles. En dat wordt geschreeuwd. Het viertal koppelt hard en zacht zoals Pixies dat eerder deden met de felheid van een band als Nothing of Metz. Brons kan ook goud zijn! Tonsils is een nogal heterogeen troepje muzikanten. Grote verschillen in lengte, leeftijd en burgerlijke stand worden overstegen door een gedeelde liefde voor de (faux-)popsong. Het vrolijk uitziend vijftal lijkt recht uit Portland, Oregon te komen, maar vindt in werkelijkheid haar thuisbasis in Hasselt, Limburg. Tonsils neigt tekstueel een beetje naar Ween, muzikaal wat naar opgepoetste Moldy Peaches of Mac DeMarco met Tom Tom Club maar helemaal naar zoete fruitcakesla met dikke indieroom, zurig anti-schlagersap en devote gospelschilfers. Vaak catchy, soms dansbaar, altijd TONSILS.

UPDATE

Niemand had kunnen vermoeden dat we nog zulke loeihete dagen zouden krijgen eind augustus. Wie goed tegen hete temperaturen is bestand en zijn sauna graag groter en drukker bezet wilde, die kon gisteravond in MOD terecht. Daar zijn ze nog volop bezig aan de ‘bouw’ van hun nieuwe concept. Straks zal het er ongetwijfeld héél anders uitzien, voorlopig staat alles nog in de steigers. We zagen nog een paar nummertjes van dirk. trouwens, maar daar werden we warm noch koud van, ik vond het allemaal net iets té braaf. Gelukkig brengt hoofdact Deerhunter wél meer leven in de brouwerij. Met o.a. ‘What happens to people?’, ‘Helicopter’, ‘Revival’, ‘Desire lines’, ‘Take care’, ‘Futurism’, ‘Death in midsummer’ en ‘Cover me (slowly)/Agorophobia’ werd er uit meerdere albums geput, al had ik de indruk dat de nadruk gisteravond lag op ‘Halcyon Digest’ uit 2010. De geluidsbalans tussen zang en instrumenten zat goed en het klonk (ondanks mijn oordopjes) vooral hard en melodieus. Bradford Cox maakte enkele keren allusie op het feit dat erg warm was, zelfs zijn stem had eronder te lijden. Ons heeft het alleszins niet gestoord of we merkten er nauwelijks iets van. Wij lieten TONSILS voor wat het was en keerden dik tevreden terug naar huis. Het lijkt er trouwens op dat MOD dit seizoen een aardige programmatie klaarstoomt want na Heather Nova haalt men straks in december ook nog onze vaderlandse trots Trixie Whitley in huis. Iets om naar uit te kijken …

Posted 27/08/2019 by ambijans in Concert, Muziek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: