Archive for september 2019

Beste. Film. Ooit. (24) ‘La meglio gioventù’   Leave a comment

la meglio gioventù

Het is ondertussen alweer meer dan 15 jaar geleden dat we deze film op dvd kochten. Ik herinner me dat hij destijds in de meeste bioscopen in twee delen werd vertoond omwille van de lange duur (383 minuten). Het geheel heeft dan ook véél weg van een lang uitgesponnen mini tv-serie die werd gemaakt voor het cinemapubliek. ‘Lang uitgesponnen’ is in dit geval allerminst denigrerend bedoeld, want het resultaat is een verbluffend staalte ‘ijzersterke cinema’. Waarover gaat het? “La Meglio Gioventù” vertelt het verhaal van een Italiaanse familie van het einde van de jaren zestig tot nu. Het verhaal focust op de broers Nicola en Matteo. In het begin delen zij dezelfde dromen, lectuur en vriendschappen, tot ze op een gegeven moment Giorgia ontmoeten, een jong meisje dat lijdt aan psychische stoornissen. Hun toekomst neemt noodgedwongen een andere wending. Nicola beslist psychiater te worden, Matteo geeft zijn studies op en meldt zich bij de politie aan. In de belangrijkste rollen zien we o.a. Luigi Lo Cascio, Alessio Boni en Maya Sansa. De regie is in handen van Marco Tullio Giordana. De film ademt een dromerige sfeer uit (in de eerste helft is die nog luchtig, in het tweede deel wordt hij donkerder, dramatischer en hartverscheurender van toon). Het feit dat alles zo realistisch is, dat nog de tijd wordt genomen om de personages uit te werken en hun onderlinge verhoudingen te schetsen, dat maakt het in zekere zin een absolute topper. Acteerprestaties die top zijn, een aangename soundtrack, mooi in beeld gebracht, een lach én een traan in de verhaallijnen … als je dat in één lang epos kan steken zonder dat het al té melodramatisch aanvoelt, dan heb je je opperbest van je taak gekweten als regisseur. Wie dus zin heeft om zich eens zes uur af te zonderen van de wereld, die krijgt er dit toppertje voor terug! Een trailer om mijn wervende inleiding nog wat te versterken. 😉

Posted 30/09/2019 by ambijans in Film

Oorwurm van de week (172)   Leave a comment

sylvie kreusch

Sinds vrijdagmiddag leven we terug op Belgische bodem na bijna drieënhalve week vertoeven in Spanje. ’s Morgens rond 7u45 vertrokken richting luchthaven nadat we de wagen onderweg eerst hebben volgetankt en daarna richting El Altet. De vorige jaren huurde ik altijd bij Goldcar, dit jaar Sixt eens uitgeprobeerd. Dat viel mee want hun credo ‘guaranteed new car’ bleek te kloppen. Een VW Polo was niet meer beschikbaar dus kreeg ik een gloednieuwe Peugeot 208 mee met gps (free of charge). Ook de heen én terugvlucht met Transavia vond ik een verademing. Als ik zelf mag kiezen vlieg ik nooit meer met Ryanair. Dat we ongeveer dertig graden moeten inwisselen voor een graadje of vijftien minder is iets wat inherent is aan ons land. Ik had trouwens vannacht al een mug op de kamer zitten. Heeft die zich schalks in onze bagage verstopt? Dit weekend werd ik op het werk meteen ‘in de plonge’ gegooid. Zaterdag was al een deftige uitleendag, vandaag hopelijk hetzelfde. Voor de liefhebbers nog even meegeven dat tussen 9u en 13u onze jaarlijkse boekenverkoop doorgaat in de evenementenhal. Zo, back to reality! Én terug naar het muzikale luikje van dit blogbericht.

Please to Devon – Sylvie Kreusch: we gaan deze week van start met een Belgische inzending (de eerste van twee vandaag). Deze 28-jarige jongedame won ooit met Soldier’s Heart StuBru’s De Nieuwe Lichting, ze is ondertussen de ex van Balthazar’s Maarten Devoldere met wie ze Warhaus vormde. Onlangs verscheen het EP’tje ‘BADA BING! BADA BOOM!’

Rosie – DJ Shadow: wij kijken ook uit naar de nieuwe release van deze Amerikaan, die met mooie namen goochelt die als extraatje meedoen op zijn midden november verschijnende ‘Our Pathetic Age’. Hij doet o.a. beroep op De La Soul, Run The Jewels, Paul Banks, Nas en Ghostface Killah. Het is een dubbelalbum geworden met voor elk wat wils.

Subtractive skies – Steve Hauschildt: ons volgende nummer komt van een 34-jarige Amerikaanse electronicamuzikant uit Chicago die ooit lid was van het electronicatrio Emeralds dat er in 2013 de brui aan gaf. Sinds het midden van de jaren 2000 is hij solo actief. ‘Nonlin’ verschijnt op 25 oktober.

Making butter, making bread – Stef Kamil Carlens: tweede inzending uit eigen land komt van deze muzikale duizendpoot wiens cd ‘Making sense of infinity’ ondertussen al is verschenen. Dit nummer is trouwens geschreven door zijn zoon.

Daydream – The Lovin’ Spoonful: en we gaan er deze week uit met onze classic die we dit keer in de golden sixties zijn gaan zoeken. In 1966 wist deze Amerikaanse poprockband hiermee te scoren. TLS schijnt nog steeds actief te zijn, weliswaar in gewijzigde bezetting. Tot volgende week?

Posted 29/09/2019 by ambijans in Muziek

‘De meeste mensen deugen : een nieuwe geschiedenis van de mens’ (Rutger Bregman)   Leave a comment

rutger bregman

De mens is een beest, zeiden de koningen. Een zondaar, zeiden de priesters. Een egoïst, zeiden de boekhouders. Al eeuwen is de westerse cultuur doordrongen van het geloof in de verdorvenheid van de mens. Maar wat als we het al die tijd mis hadden? In dit boek verweeft Rutger Bregman de jongste inzichten uit de psychologie, de economie, de biologie en de archeologie. Hij neemt ons mee op een reis door de geschiedenis en geeft nieuwe antwoorden op oude vragen. Waarom veroverde juist onze soort de aarde? Hoe verklaren we onze grootste misdaden? En zijn we diep vanbinnen geneigd tot het kwade of het goede? Adembenemend, weids en revolutionair – ‘De meeste mensen deugen’ herschrijft niet alleen de geschiedenis, maar werpt ook nieuw licht op onze toekomst. Auteur Rutger Bregman (1988) is historicus en schrijver. Zijn werk is in meer dan 30 talen vertaald. Hij schrijft voor het online journalistieke platform De Correspondent.

Posted 28/09/2019 by ambijans in Literatuur

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (88)   Leave a comment

Woensdagavond lieten wij ons nog eens flink gaan bij Saskia en Benny in Belchica (terug te vinden in Torrevieja). Wij gingen voor het fijnproeversmenu met aangepaste wijnen. Er was ook een degustatiemenu maar dan kon je je gerechten niet zelf kiezen. Als hapje kregen we dit keer een crème brûlée op basis van Rochefortkaas en een soepje op basis van kreeft en vis. Lekker! Ik ging dit keer voor het volgende: als voorgerecht pallet ganzenlever: terrine, gebakken peer en uienconfijt, als hoofdgerecht een filet pure Rossini met pepersaus en frietjes en een huisbereid dessertbord. Doe daar als aperitief nog een gin tonic bij, witte en rode wijn en een Irish koffie en je begrijpt al dat het een lange zit werd. Ruim na middernacht kwamen we buiten. Dat Anderlecht na een moeizame partij op Beerschot mocht verder bekeren zorgde voor net iets meer vrolijkheid aan tafel. Donderdagavond was er dan ons etentje bij Trüffel. Driegangenmenu genomen, ook de moeite! Na al het goede nieuws eindigen we hier met het slechte hoofdstuk. Tip: na afloop een Paracetemol slikken kan misschien van pas komen. 😉

871. Gek op jou – Betty : Betty Owczarek, ondertussen 43-jarige ex-slagersvrouw, ex-horecabazin, ex-presentatrice, ex-Playboymodel én ondertussen vermoedelijk ook ex-zangeres die Vlaanderen via de eerste Big Brothereditie uit 2000 wekenlang liet ‘piekeren’. Begin 2018 kwam het verstand pas bovendrijven toen ze werd aangeworven als stewardess bij Brussels Airlines. In 2002 kirde ze deze single de charts in. Behrijp je?

872. You see the trouble with me – Black Legend : samenwerkingsverband tussen twee Italiaanse dj’s én een Britse zanger die de Barry White sample moest inzingen. Oorspronkelijk wilden ze gewoon Barry’s échte stem gebruiken maar die verleende hiervoor geen toestemming (héél begrijpelijk!). In de UK haalde het plaats 1 in de hitparade in het jaar 2000, elders werd het een eerder bescheiden succes. In 2002 werd Black Legend ontbonden, de échte Barry White gaf één jaar later de geest.

873. Sweet like chocolate – Shanks & Bigfoot : Brits danceduo dat bekend was van deze allereerste 2-stephit in de zomer van 1999. Het muziekgenre zou later evolueren naar o.a. grime en dubstep. Hun debuutcd uit 2000 wordt niet meteen schot in de roos, dus in 2001 eindigt het sprookje alweer. Of ze nog lang én gelukkig leefden? Geen idee!

874. She’s in love with her teacher – Ruth McKenny : Lierenaar (binnenkort 65) die nog steeds muziek maakt (‘van Strauss tot house’ volgens zijn biografie) en die in 1978 doorbrak nadat hij in diverse bands actief was geweest als bassist en zanger. In 1987 won hij met dit nummer de Radio 2 Zomerhit en daarmee weet iedereen meteen voor welke doelgroep dit nummer vooral is bedoeld. 😉

875. Cherish – Kool & The Gang : ik heb hoegenaamd niets tegen deze Amerikaanse discofunkband die dit jaar exact vijftig jaar op de planken staat. Ze hebben prima nummers in hun backcatalogue zitten maar van deze ballad uit 1985 word ik helaas niet vrolijk, integendeel … *grijpt meteen weer naar zijn zakdoek modus*

876. In too deep – Sum 41 : Canadese puberpogoband die in de zomer van 1996 werd opgericht en die nog steeds actief schijnt te zijn. De zanger zat nog ooit in Paris Hilton én hij was een tijdje getrouwd met Avril Lavigne. En af en toe eens troep uitbrengen zoals deze single uit 2002. Zal het gaan ja?

877. Numero uno – Starlight : Italo house uit 1989 dus exact dertig jaar oud nu. Van dezelfde lui die ook Black Box’s ‘Ride on time’ (reeds eerder in onze lijst) in datzelfde jaar uitbrachten. Het nummer maakt zijn titelstatus hier allerminst waar, tenzij dan in de categorie ‘eentonigheid en foute pianoriedeltjes’.

878. The land of make believe – Bucks Fizz : Britse songfestivalwinnaar uit 1981, die ook na dit liedjesfestival nog een tijdje populair bleven. In 1982 brachten ze helaas deze miskleun uit. De band bestaat anno 2019 nog steeds, ook al zijn ze ondertussen een zestiental keer van bezetting veranderd.

879. Queen for tonight – Helen Shapiro : cover van onze landgenoot Johnny Hallyday (uit 1962) die een jaar later door deze Britse zangeres (tekstueel lichtjes gewijzigd) wordt ingezongen. Morgen wordt deze kranige dame trouwens 73. In 2002 trok ze zich terug uit de showbizz om het evangelie en de blijde boodschap te gaan prediken. Zet de thee alvast klaar voor het geval ze ineens zou aanbellen …

880. I have a dream – ABBA : een uitzondering niet te na gesproken heb ik weinig of niets met deze allerbekendste Zweedse popiconen. In 1972 opgericht, songfestival gewonnen in 1974 enzovoort enzovoort. Wereldwijd meer dan 200 miljoen verkochte albums, ruim 370 miljoen platen in totaal. De kans dat er op zolder nog een collector’s item ligt wordt daardoor quasi nihil. Jammer, maar niet écht!

Posted 27/09/2019 by ambijans in Muziek

De top 100 boeken (26) ‘Het kaartenhuis’ (Mark Z. Danielewski) (2000)   Leave a comment

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de honderd beste romans die ik ooit heb gelezen. Over kleuren en smaken valt eigenlijk een hele hoop te redetwisten dus het staat eenieder vrij om het met mij eens/oneens te zijn. Nu we jaarlijks weer (meer dan 40 boeken!) ‘back on track’ zijn qua leesgewoontes moet zo’n all time favouritesleeslijstje zeker lukken. Omdat ik bepaalde genres liever lees dan andere is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één boek dat de 100 niet heeft gehaald, omdat het mijns inziens de hype niet waard was.

Ze zouden helemaal opnieuw beginnen. Maar wanneer een jonge familie haar intrek neemt in een huis op Ash Tree Lane ontdekken ze dat er iets vreselijk mis is. Hun huis is aan de binnenkant groter dan aan de buitenkant. Veel, veel groter. Een blinde oude man, een jonge bediende in een tattoowinkel en een krankzinnige vrouw die rondwaart in de zalen van een psychiatrische inrichting… ze vertellen het verhaal van een familie die wordt geconfronteerd met een constant veranderende reeks gangen in hun huis, totdat ze uiteindelijk oog in oog komen te staan met de verschrikkelijke duisternis die in het binnenste verborgen zit. Dit boek van auteur Mark Z. Danielewski vond ik destijds een ware ‘tour de force’. Het was een lijvig debuut (713 pagina’s!) dat kon tellen. Ik zou bijna durven zeggen dat het een heuse ‘mindfuck’ is. De hoofdlijn van het boek wordt gevormd door een man die een enorme, constant veranderende, lege ruimte ontdekte in zijn huis en daarvan een film heeft proberen te maken. Naarmate, in verschillende expedities, verder wordt doorgedrongen in dit mysterieuze, onmogelijke stelsel van gangen en zalen, past ook de typografie zich aan. Het boek volgt als het ware het huis, zo zelfs dat je zou kunnen zeggen dat het boek voor de lezer het huis is (en misschien ook wel andersom; het huis is het boek). Danielewski weet daarnaast spanning toe te voegen door de uitgebreide, semi-wetenschappelijke notenlijst, die zorgt voor een zeker gevoel van echtheid. Verder wisselt hij het verhaal van het huis zelf af met een verhaallijn van iemand die min of meer het redigeerwerk doet van de aantekeningen over het verhaal; oftewel het boek dat je uiteindelijk zit te lezen. Klinkt interessant, toch? Al bestaan er ongetwijfeld ook lezers die het een aanstellerig, pedant en gekunsteld boek zullen vinden.

Laat deze kelk passeren: ‘zijn hele oeuvre’ (Heinz G. Konsalik) (1948-2001)

Posted 26/09/2019 by ambijans in Literatuur

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (87)   Leave a comment

Maandagnamiddag brachten wij onze tijd door in La Zenia Boulevard om wat te gaan shoppen. Er is redelijk wat volk op de been en dat is begrijpelijk want de temperatuur buiten is prima te verdragen met een aangenaam briesje (dus geen al te fel brandende zon). Gisteren hebben we zelfs opnieuw kunnen zwemmen want de temperatuur klom een flink stuk boven de dertig graden. Na de felle regen van in het begin van onze vakantie was het waterniveau flink gestegen én de temperatuur daalde enkele graadjes. Deze laatste dagen kan er dus nog worden gezwommen. We hebben nog twee keer culinaire plannen op het programma staan: woensdagavond trekken we (net als vorig jaar) naar Belchica in Torrevieja, donderdagavond is er ons (spreekwoordelijk) laatste avondmaal bij Trüffel hier in de buurt. Het slechte nieuws hebben we hieronder samengevat.

861. Maria Maria – Santana : over de muzikale verdiensten uit het verleden van deze Carlos Santana ga ik me absoluut niet uitspreken. De man is ondertussen 72 en dit nummer uit 2000 kan me absoluut niet boeien, vandaar onze nominatie.

862. Bubble butt – Major Lazer : in een recent verleden ging men Neil Young na zijn afzegging eens waardig vervangen op Pukkelpop. Of de oude rockers op de wei toen blij waren met dit in 2008 opgerichte project van Diplo valt te betwijfelen. In 2013 scoorde hij met deze single.

863. Hold on – Wilson Phillips : Amerikaanse meidengroep, die een samenwerkingsverband is tussen de dochter van de zangeres van The Mamas and the Papas en de twee dochters van Brian Wilson (The Beach Boys). Deze debuutsingle uit 1990 was meteen een hitje, al kwam er in 1993 meteen een split. Sinds 2004 schijnen ze terug actief te zijn.

864. Rock your baby – George McCrae : 74-jarige Amerikaanse discozanger die hiermee in 1974 een wereldwijde nummer één hit wist te scoren. Met zijn derde vrouw (een Nederlandse) woont hij afwisselend op Aruba, Florida en Nederland. Wie dacht dat McCrae financieel nog steeds teerde op zijn vroegere succes moeten we teleurstellen. Na zijn tweede mislukte huwelijk zat hij financieel aan de grond en moest hij helemaal vanaf nul herbeginnen. Dat wij ‘m in dit lijstje zetten is een zoveelste klap, die hij hoogstwaarschijnlijk ook wel zal overleven.

865. It’s raining men – The Weather Girls : op zoek naar een discoklassieker die in gaykringen bijzonder populair is? Stop maar met zoeken want deze classic uit 1983 voldoet aan alle kenmerken. Anno 2019 zijn ze nog steeds actief, weliswaar niet meer in originele bezetting want één van de oorspronkelijke dames overleed al in 2004.

866. Pappie loop toch niet zo snel – Herman van Keeken : in 1995 overleden Nederlandse zanger die op zijn 55ste stierf aan een hersentumor. In betere tijden (november 1971) coverde hij een door Daniel Boone gemaakt nummer nadat het een Nederlandse vertaling had meegekregen van Peter Koelewijn.

867. Dancing in the moonlight – Toploader : Britse band die in 2000 deze hit scoorde (alweer een cover van King Harvest uit 1972). Oorspronkelijk waren ze populair in de alternatievere scene, maar ze werden voorbijgestoken door generatiegenoten als Coldplay en Muse. Toen ze in 2003 splitten was iedereen hen al vergeten. Waarom ze in 2009 toch besloten om opnieuw bij mekaar te komen blijft dan ook een groot mysterie want hits scoren deden ze vooralsnog niet.

868. De Nederlandse sterre die strale overal – Rubberen Robbie : Nederlandse band die tussen 1978 en 1983 bekend werd met enkele nummers waarin een medley zat van gepersifleerde Nederlandse hits. Zowaar een nummer één hit in 1981, I kid you not! Het was trouwens een bewuste parodie op Stars On 45 van dezelfde producers, een tijd geleden reeds gepasseerd in deze lijst. Vaneigens!

869. Let it go – Demi Lovato : uitspraak die bij ons op de werkvloer regelmatig wordt gebezigd, maar dan in het Nederlands uiteraard. De grote schuldige is echter deze ondertussen 27-jarige Amerikaanse singer-songwriter die de titelsong van ‘Frozen’ in 2013 de hitparade in zong. De zangeres kan zelf ook moeilijk loslaten, getuige haar nogal broze geestelijke gezondheidstoestand de afgelopen tijd.

870. Te min voor Anja – Spring : band die ontstond n.a.v. de tienersoap die op Ketnet liep van 2002 tot 2008. In de band zaten o.a. Anneleen Liégeois, Cara Van der Auwera en Jelle Cleymans. Deze single brachten ze in 2003 uit. Na afloop van de tv-reeks hield de band het trouwens wijselijk voor bekeken. Wij houden het (voor vandaag dan toch!) voor bekeken, maar beloven een snelle terugkeer. Geduld is in dit geval een schone deugd …

Posted 25/09/2019 by ambijans in Muziek

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (88)   Leave a comment

ga toch knikkeren joh

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Ik heb hier al vaker laten vallen dat we vroeger (zeg maar gerust in de 80’s) héél veel op straat rondhingen, maar er waren ook momenten dat de huiskamer ons opslorpte in onze spelmomenten. Zo hadden mijn broer en ik nogal wat knikkers én een hele hoop matchboxauto’s. Volgens mij kwamen we vaker dan het gemiddelde in de Vatana op de Beringersteenweg, waar je naast schoenen ook héél vooraan in de zaak van die matchboxdingen kon terugvinden. Thuis hadden we zo’n trap met een tree of zeven. De houten richel aan de kant deed jaren dienst als kegelbaan of om er autootjes stijl naar beneden te laten donderen. Die kwamen dan met een harde klap tegen de muur terecht. Bij knikkers viel het geluid goed mee. We hielden ook wedstrijdjes door meer knikkers tegelijk naar beneden te laten rollen. Op zeker moment probeerden we de tijden ervan te chronometreren alsof we wedstrijdcommissaris waren. Voor de knikkers hadden we trouwens ook een reguliere baan, die eruit zag als een telraam waarop ze langzaam naar beneden gleden. Op het eind belandden ze op een trapje met belletjes op waardoor er een bepaald melodietje werd geproduceerd. Of we ook ooit knikkers hebben geruild met vrienden kan ik me eigenlijk niet herinneren. Ik denk dat we best trots waren op onze verzameling en dat we hem steeds intact hebben gehouden. Deden het in onze kindertijd ook steevast goed: walkie talkie’s. Daar kon Sinterklaas ons altijd een plezier mee doen! Ook al staken we soms net elkaars ogen niet uit met de lange antennes. In onze woonkamer hebben twee sinterklaascadeaus (in mijn jeugdige fantasie lange tijd, maar wellicht korter dan ik toen dacht) een redelijke tijd opgesteld gestaan. Een treinspoor met treintjes, rails en zelfs decorstukken stonden op de grote salontafel uitgestald. Hetzelfde verhaal geldt voor de racebaan, die ons dagenlang in de ban hield. Mijn broer en ik wilden ook telkens harder gaan en elkaar inhalen waarna onze racewagen op zeker moment meer in de berm stak dan dat ie op de racebaan stond. Niet zo handig dus! Wanneer het écht hard ging leek het precies alsof er vonken knetterden onder de autootjes. Toen de autootjes niet meer door de technische keuring geraakten na een zoveelste pitstop, was het laatste (race)hoofdstuk alweer afgesloten.

Posted 24/09/2019 by ambijans in Algemeen