Archive for 03/09/2019

De top 100 boeken (22) ‘Elementaire deeltjes’ (Michel Houellebecq) (1998)   Leave a comment

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de honderd beste romans die ik ooit heb gelezen. Over kleuren en smaken valt eigenlijk een hele hoop te redetwisten dus het staat eenieder vrij om het met mij eens/oneens te zijn. Nu we jaarlijks weer (meer dan 40 boeken!) ‘back on track’ zijn qua leesgewoontes moet zo’n all time favouritesleeslijstje zeker lukken. Omdat ik bepaalde genres liever lees dan andere is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één boek dat de 100 niet heeft gehaald, omdat het mijns inziens de hype niet waard was.

Bruno en Michel zijn twee halfbroers, kinderen van eenzelfde moeder, die half verweesd los van elkaar opgroeien en elkaar pas later leren kennen. De in zijn schooltijd gekwelde Bruno ontwikkelt zich tot een ziekelijk aan seks verslaafde genotzoeker. De eenzame ziel Michel groeit uit tot een briljante moleculair bioloog, wiens onderzoekingen uiteindelijk zullen leiden tot de vervanging van de mens door een nieuwe, niet-individualistische soort. De levenswegen van de twee halfbroers zijn exemplarisch voor het morele bankroet van de liberale westerse samenleving, waarvan Michel Houellebecq op visionaire wijze het einde aankondigt. De schrijver geeft ook flink af op materialisme, individualisme, op het huidige seksuele gedrag en op bijvoorbeeld abortus. Het lijkt erop dat hij onze oude, christelijke waarden véél hoger inschat. De broers uit het verhaal staan (ondanks de verschillen in levensstijl en opvattingen) toch vrij eenzaam in het leven. Ze leven naast mekaar door en ze zullen nooit écht gelukkig worden met de levenskeuzes die ze hebben gemaakt. Ik heb een aantal boeken van Houellebecq gelezen en van zijn visie op de mens wordt men niet bepaald vrolijk. Doemdenkers hebben een zielsgenoot gevonden in hem. De schrijver heeft ondertussen een (eerder negatieve) reputatie opgebouwd, maar toch blijft men hem (ook ik!) gretig lezen. Het feit dat hij nogal controversieel is heeft er net voor gezorgd dat hij één van Frankrijks best gelezen schrijvers is geworden. En ook al ben je het niet altijd met hem eens, toch blijf je hem lezen omdat wat hij schrijft vaak raak getypeerd is. Hij wil mensen aan het denken zetten. Omdat het niet verboden is om na te denken en dingen in vraag te stellen!

Laat deze kelk passeren: ‘De leesclub’ (Renate Dorrestein) (2010)

Posted 03/09/2019 by ambijans in Literatuur