Archive for 24/09/2019

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (88)   Leave a comment

ga toch knikkeren joh

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Ik heb hier al vaker laten vallen dat we vroeger (zeg maar gerust in de 80’s) héél veel op straat rondhingen, maar er waren ook momenten dat de huiskamer ons opslorpte in onze spelmomenten. Zo hadden mijn broer en ik nogal wat knikkers én een hele hoop matchboxauto’s. Volgens mij kwamen we vaker dan het gemiddelde in de Vatana op de Beringersteenweg, waar je naast schoenen ook héél vooraan in de zaak van die matchboxdingen kon terugvinden. Thuis hadden we zo’n trap met een tree of zeven. De houten richel aan de kant deed jaren dienst als kegelbaan of om er autootjes stijl naar beneden te laten donderen. Die kwamen dan met een harde klap tegen de muur terecht. Bij knikkers viel het geluid goed mee. We hielden ook wedstrijdjes door meer knikkers tegelijk naar beneden te laten rollen. Op zeker moment probeerden we de tijden ervan te chronometreren alsof we wedstrijdcommissaris waren. Voor de knikkers hadden we trouwens ook een reguliere baan, die eruit zag als een telraam waarop ze langzaam naar beneden gleden. Op het eind belandden ze op een trapje met belletjes op waardoor er een bepaald melodietje werd geproduceerd. Of we ook ooit knikkers hebben geruild met vrienden kan ik me eigenlijk niet herinneren. Ik denk dat we best trots waren op onze verzameling en dat we hem steeds intact hebben gehouden. Deden het in onze kindertijd ook steevast goed: walkie talkie’s. Daar kon Sinterklaas ons altijd een plezier mee doen! Ook al staken we soms net elkaars ogen niet uit met de lange antennes. In onze woonkamer hebben twee sinterklaascadeaus (in mijn jeugdige fantasie lange tijd, maar wellicht korter dan ik toen dacht) een redelijke tijd opgesteld gestaan. Een treinspoor met treintjes, rails en zelfs decorstukken stonden op de grote salontafel uitgestald. Hetzelfde verhaal geldt voor de racebaan, die ons dagenlang in de ban hield. Mijn broer en ik wilden ook telkens harder gaan en elkaar inhalen waarna onze racewagen op zeker moment meer in de berm stak dan dat ie op de racebaan stond. Niet zo handig dus! Wanneer het écht hard ging leek het precies alsof er vonken knetterden onder de autootjes. Toen de autootjes niet meer door de technische keuring geraakten na een zoveelste pitstop, was het laatste (race)hoofdstuk alweer afgesloten.

Posted 24/09/2019 by ambijans in Algemeen