Archive for oktober 2019

‘De vriend’ (Sigrid Nunez)   Leave a comment

sigrid nunez

In “De vriend’ van Sigrid Nunez verliest een vrouw onverwacht haar beste vriend en literaire mentor en wordt bovendien opgezadeld met diens hond, die ze eigenlijk niet kan en wettelijk niet mag huisvesten in haar krap bemeten appartement in New York. Haar rouwproces om de vriend wordt intenser door het stille lijden van de hond, een enorme Deense dog die niets begrijpt van de plotselinge verdwijning van zijn baas. De omgeving van de vrouw maakt zich zorgen dat ze slachtoffer is geworden van een soort magisch denken, want ze weigert gescheiden te worden van de hond. Geïsoleerd van de rest van de wereld en geobsedeerd door de zorg voor de hond, lijkt ze haar verstand te verliezen. “De vriend’ is een weemoedige meditatie over verlies, eenzaamheid en vriendschap. Haar overpeinzingen en observaties over schrijvers en het wezen van schrijver-zijn en literatuur maken het bovendien tot een buitengewoon rijk, stimulerend boek. Nunez kreeg voor dit boek de National Book Award 2018. Auteur Sigrid Nunez (1951) heeft zeven romans geschreven en een memoir over Susan Sontag, ‘Sempre Susan’. Ze heeft bijdragen geleverd aan onder meer ‘The New York Times’ en ‘The Wall Street Journal’. Daarnaast geeft ze les aan onder andere Columbia, Princeton en Boston University. Haar roman ‘De vriend’ is verschenen in september 2019.

Posted 31/10/2019 by ambijans in Literatuur

Oorwurm van de week (176)   Leave a comment

Voor onze terugblik op de afgelopen week zijn we dit keer snel(ler) rond. Ik passeerde bij de bank, kreeg een makelaar over de vloer, ik ging zaterdagavond gezellig eten met ons gezin bij Sans Gêne en gisteravond was er een dinsdagmenu met Jolien Durwael op het werk. Nog op de planning de komende tijd: samenkomst voor de Music For Life quiz (op 7 december a.s.) vandaag, langs de huisarts op donderdag en een bordjesquiz (met Happy Ending) zaterdag in Kiewit en volgende week de volgende makelaar op bezoek, nog eens langs de bank en de vrijdag daarop met enkele collega’s onze jaarlijkse afspraak met de Antwerpse Boekenbeurs. Hieronder hopen we iedereen te verblijden met vijf heerlijke muziekjes.

I’ll be your mirror – The Velvet Underground & Nico: ik zag héél toevallig enkele weken geleden de allereerste aflevering van ‘De slapelozen’, het nieuwe programma van Annick Ruyts op Canvas. En laat dat programma nu eens een heerlijke soundtrack hebben. Het nummer staat op die iconische cd met de bekende bananenhoes uit 1967. Oh die! Juist ja …

Your light – The Big Moon: enkele jaren geleden bracht deze Britse damesband een prima debuutcd uit, die straks (begin 2020) een opvolger krijgt die ‘Walking like we do’ zal heten. Ze mochten dit jaar in hun land én in de States al touren in het voorprogramma van Pixies. Een goede gelegenheid om alvast wat meer naambekendheid te verwerven.

Never let you go – Georgia: deze Britse zangeres houdt zich op in het electronicagenre. Haar vader was lid van Leftfield en zelf was ze drumster bij Kate Tempest en Kwes. En dan te bedenken dat ze als kind een talentvol voetbalster leek te gaan worden. Uiteindelijk werd het dus de muziek. Georgia (Barnes voluit) debuteerde in 2015, begin januari 2020 verschijnt opvolger ‘Seeking thrills’.

Driving – Poliça: ik herinner me dat ik deze Amerikaanse synthpopband ooit een tiental minuten heb gegund op Pukkelpop, maar omdat het niet overtuigend genoeg klonk trok ik naar elders op de wei. Of dat toen terecht was laat ik in het midden, maar wat wél zeker is: dit is een verdomd aanstekelijke single (wat mij betreft). Ook hun nieuwe cd ‘When we stay alive’ verschijnt eind januari 2020.

Luxe – Holy Fuck: we gaan er vandaag uit met experimentele instrumentale muziek. In deze track hoor je anders wél vocals van Alexis Taylor (Hot Chip). Maar globaal gezien maken ze dus muziek zonder vocalen. Ook hier moet je tot begin volgend jaar geduld hebben voor hun nieuwe cd ‘Deleter’ zal verschijnen. Geduldig wachten op een nieuwe oorwurmeditie duurt gelukkig iets minder lang. Tot volgende week!

Posted 30/10/2019 by ambijans in Muziek

Dinsdagmenu Jolien Durwael   Leave a comment

jolien durwael

Tweede week na mekaar dat we een dinsdagmenu in onze planning hebben zitten. De Zonhovense Jolien Durwael was als kind al gebeten door verhalen. Een opleiding Journalistiek aan de PXL was dan ook een logisch gevolg. Tijdens haar opleiding kwam ze met allerlei vormen van nieuwsgaring in aanraking. Tijdens haar stageperiode kwam ze bij Radio 2 en Studio Brussel terecht. Dat leverde haar een job als vaste reporter bij Radio 2 Limburg op. Na een ommetje bij Radio 2 werd ze Conversation Manager bij Studio Brussel. Hierna werd ze verantwoordelijk voor het digitale platform bij MNM, waar jongeren met diverse roots online video’s mochten posten. Na 8 jaar VRT stelde ze zichzelf de vraag: ‘Wil ik dit mijn hele leven blijven doen?’ Exact een jaar geleden richtte ze haar eigen bedrijfje Jay Jay Digital Communication op. Nu helpt ze mensen en bedrijven vanuit haar uitvalsbasis Frankfurt om hun eigen verhaal te vertellen, zodat ze de juiste doelgroep bereiken op een zo efficiënt mogelijke manier. Iedereen heeft nl. een goed verhaal dat gehoord mag worden. Dat komt ze tijdens dit dinsdagmenu nog eens illustreren. Zoals voor vrijwel alle dinsdagmenu’s geldt ook hier het credo ‘Inschrijven hoeft niet en de toegang is gratis’.

UPDATE

In sneltreinvaart gunde Jolien ons een blik in de dingen die ze al had gedaan en de dingen waarmee ze nu bezig was. Zo kon het talrijk opgekomen publiek bestaande uit familie, vrienden, kennissen en geïnteresseerden zich dadelijk te goed doen aan een drankje. De sfeer was gemoedelijk, iedereen verliet het pand braaf en zorgeloos, de opruim achteraf verliep vlot. Geslaagde avond. Op naar ons laatste dinsdagmenu van 2019: op 12 november komt Guy Brugmans bij ons zijn nieuwe boek ‘NachtLicht’ voorstellen. Men zegge het voort …

Posted 29/10/2019 by ambijans in Algemeen

De top 100 boeken (31) ‘De passievrucht’ (Karel Glastra van Loon) (1999)   Leave a comment

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de honderd beste romans die ik ooit heb gelezen. Over kleuren en smaken valt eigenlijk een hele hoop te redetwisten dus het staat eenieder vrij om het met mij eens/oneens te zijn. Nu we jaarlijks weer (meer dan 40 boeken!) ‘back on track’ zijn qua leesgewoontes moet zo’n all time favouritesleeslijstje zeker lukken. Omdat ik bepaalde genres liever lees dan andere is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één boek dat de 100 niet heeft gehaald, omdat het mijns inziens de hype niet waard was.

Zoektocht van een vader die ontdekt dat zijn zoon zíjn kind niet kan zijn. De moeder van het kind is inmiddels overleden. Op zoek naar de biologische vader (‘de dader’) neemt de verteller de lezer mee op een reis door zijn verleden. Alles wat de vader al die jaren over zichzelf en zijn leven heeft geloofd, moet hij heroverwegen. En hij zal antwoorden moeten geven op vragen die hij liever nooit had gesteld. Wat weet je eigenlijk van degenen die je liefhebt? Hoe goed ken je hen die je het meest na zijn? Ontroerende passages in dit boek worden afgewisseld met luchtige humor en alles wordt verteld in een vlotte en pakkende schrijfstijl. Het boek is ook verfilmd, maar ik vond het boek toch beter (wat meestal het geval is). Auteur Karel Glastra van Loon overleed in 2015 op 42-jarige leeftijd aan een hersentumor.

Laat deze kelk passeren: ‘Het verhaal van O’ (Pauline Réage) (1954)

Posted 28/10/2019 by ambijans in Literatuur

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (95)   Leave a comment

Als er al licht schijnt aan het einde van de spreekwoordelijke tunnel, dan komt het nu langzaam in zicht. Dat wil dus zeggen dat we al die tijd letterlijk in het donker hebben geleefd. Iedere normale mens weet dat volkomen in het duister leven allerminst gezellig is, want daar valt gewoon geen knijt te beleven. Voor iedereen hier collectief in een depressie verzeild geraakt is deze rubriek (gelukkig) alweer gepasseerd. Na vandaag nog exact 50 keer ergernis, daarna doen wij een vrolijke polonaise richting de uitgang, waar er terug plek is voor heldere redeneringen. Hopen we dan toch … 😉

941. Elke keer opnieuw – De Championettes : het is puur toeval dat dit nummer net samenvalt met het nieuws deze week dat er 8 (acht!) ‘nieuwe’ afleveringen van FC De Kampioenen worden gefabriceerd. Ook al kunnen liefhebbers die pas bingen vanaf 2021 (tot in de eeuwen der eeuwen wellicht). De bewuste prutsingle werd in 1994 uitgebracht.

942. Respectable – Mel & Kim : Brits popduo bestaande uit de zusjes Appleby met wat hulp van Stock, Aitken & Waterman. Hun eerste twee singles worden wereldwijd nummer één hits, zoals deze tweede single uit 1987. Lang blijft het sprookje helaas niet duren want Mel overlijdt begin 1990 op 23-jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker.

943. Ultimo imperio – Atahualpa : Italiaanse dancetrack door een trio bij mekaar gecomponeerd in 1990. Tot ergens in 2000 bleven ze actief, daarna gelukkig in de mazen van de vergetelheid beland. Daar mag het wat mij betreft rustig blijven zwalpen.

944. Set adrift on memory bliss – P.M. Dawn : Amerikaans hiphop/R&B broederduo dat in 1988 werd gevormd en dat scoorde met dit nummer uit 1991 dat grotendeels drijft op een sample van ‘True’ door Spandau Ballet. Eén van de twee broers werd twee keer getroffen door een beroerte (in 2005 en 2009) en hij overleed op 46-jarige leeftijd in 2016.

945. Right here (human nature radio mix) – SWV : voluit Sisters With Voices is een Amerikaans R&B trio dat nog steeds bestaat. Bijzonder populair in de 90’s vooral door deze single uit 1992 die drijft op een sample van Michael Jackson’s ‘Human nature’ uit 1983. Een half miljoen exemplaren wisselden destijds van eigenaar.

946. A touch of your hands – The Nylons : Canadese a cappellagroep (the horror, the horror!) die vanaf 1978 begon te musiceren. Ze zouden nog steeds bestaan (in flink gewijzigde bezetting). Dit nummer brachten ze in 1987 uit.

947. The Twist – Fat Boys featuring Chubby Checker : Amerikaans hiphoptrio (waarvan één van de leden al sinds 1995 niet meer onder de levenden is). Ten tijde van dit nummer (1988) was hij wél nog alive and kicking. Ze kregen nog wat extra hulp van een nu 78-jarige Amerikaanse zanger die van deze cover (uit 1958) in 1960 een nummer één hit maakte.

948. Newsbeat – VTM Nieuwsdienst : de teloorgang van het new beat genre vervat in een song van de nieuwsdienst van onze commerciële omroep uit 1989. Ik ben écht benieuwd waar de bedenker ervan tegenwoordig CEO is.

949. I love you always forever – Donna Lewis : nu 46-jarige Welshe zangeres die met deze single uit 1996 haar internationale carrière wat extra glans gaf. Ze schijnt dezer dagen nog steeds actief te zijn, al is het dan op een lager pitje.

950. Uptown girl – Westlife : het origineel van Billy Joel uit 1983 is ook niet meteen ons ding, dus gaan we toch maar voor de cover van een Ierse popgroep (uit 2001) die sinds 2018 terug actief zou zijn. In hun eigen regio de bestverkochte single van dat jaar, elders werd het gelukkig iets minder verkocht. 😉

Posted 27/10/2019 by ambijans in Muziek

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (91)   Leave a comment

ook de sint heeft het zwaar

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Het is nooit te vroeg om hier al iets over Sinterklaas te posten, want de goedheiligman zal straks overal prominent aanwezig zijn in ons straatbeeld. Iedereen kan (wanneer hij/zij eens diep in zijn/haar geheugen graaft) wel wat sinterklaasherinneringen van vroeger ophalen. Ik heb er dus ook enkele op een rijtje gezet. Zo herinner ik mij bijvoorbeeld een sinterklaasbezoek (inclusief een lading zwarte pieten) bij mijn grootouders die toen aan de overkant van de straat woonden. Het moet één van mijn prilste sinterklaasherinneringen zijn. Er was één zwarte piet bij die het wel héél erg op mij had gemunt. In plaats van braaf zijn werk doen, kreeg ik de kruidnoten nogal hard naar mijn hoofd gegooid. Het was bijna alsof het snoepgoed vanuit een hoge carnavalswagen naar een wachtend publiek werd gegooid. Jaren later (toen de identiteit van Sinterklaas al lang was achterhaald) vertrouwde één van mijn neven me toe dat hij die ‘ambetante piet’ was geweest die mij een beetje stout had bejegend. Of die keer dat mijn broer en ik gezellig naar de tv zaten te kijken en toen het na een harde klap leek alsof er plots een zak snoep vanuit ons plafond op de grond belandde. Het zag er alleszins spectaculair uit, maar later bleek dat mijn vader de zak als een heuse honkballer tegen het plafond had gekeild en zich daarna snel terug in de keuken had verschanst. Of die keer dat ik al wist wie Sinterklaas was, maar toch bloednerveus was om te weten welke cadeautjes hij zou brengen. Geheel toevallig (of toch ook weer niet!) trok ik een kleerkast open op de slaapkamer bij mijn ouders et voilà, daar stond alles netjes opgesteld voor ‘de grote dag’. En dan enkele dagen later toch genoeg acteertalent bezitten om volkomen verrast te zijn. Een Oscar voor deze jongen graag! Ook op lagere school werd er volop aan Sinterklaas gedaan, toch wat de eerste drie leerjaren betrof. Die verzamelden allemaal in de eetzaal (of was het de turnzaal?) voor de blijde intrede van de sint. De ouderejaars stonden buiten met hun gezicht tegen het raam geplakt. Ze riepen ook van alles (waarschijnlijk ‘Sinterklaas bestaat niet!’ of iets dergelijks) maar werden daarna door de toezichters op de speelplaats gesommeerd om weg te blijven voor het raam. Aan de sintintochten in Zonhoven heb ik eerder vage herinneringen, tenzij dan dat het altijd pokkedruk was en het geluid van hoefgetrappel. En ik weet nog wie er nog allemaal was van vrienden en kennissen. De rest is één en al waas … 😉

Posted 26/10/2019 by ambijans in Algemeen

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (94)   Leave a comment

Olé olé, alweer een editie van deze absolute toprubriek … ook al is het dan voor alle liefhebbers van de (slechte) smaak. We zijn het dit keer in diverse decennia gaan zoeken én in diverse taalgebieden. Ook hier geldt weer: wat ik behoorlijk slecht vind, kan in jullie beleving behoren tot de absolute toplaag van vette schijven. Over muziek kan je zelden een unaniem objectieve beoordeling geven omdat er zoveel smaken en kleuren zijn. Worden jullie er wél dadelijk instant vrolijk van, dan kan je het komende weekend alvast vrolijk inzetten … want er wordt al één uur minder slaap ingepland. ’t Is dus eigenlijk een soort van doekje tegen het bloeden …

931. Take on me – A-ha : hoewel ik deze Noorse bijdrage uit 1985 ooit op single kocht, vind ik dit nummer zoveel jaar na datum weinig relevant meer. Ik hoorde ‘m de afgelopen tijd een keer of drie kort na mekaar. De eerste keer toen ik aan boord van Transavia naar huis vloog eind september (meteen erna kwam Coldplay dus dat was meteen foute boel!), daarna tijdens een JOE FM revivalweek en onlangs op een chiroquiz in Retie. Ik heb mijn overdosis A-ha dus wel gehad ondertussen.

932. Así me gusta a mí – Chimo Bayo : dancenummer uit 1991 dat bijzonder populair was in Spanje maar ook daarbuiten. De Valenciaanse uitvoerder ervan mag vandaag exact 58 kaarsjes uitblazen. In 2010 ging hij ei zo na naar het Eurovisiesongfestival voor zijn land, maar het nummer werd uit de competitie geweerd nadat bekend werd dat het al in cafés en clubs werd gedraaid. ‘X-Ta Sí? X-Ta No!’

933. The rebel – Yves Deruyter : de man die vaker op Tomorrowland speelde dan zijn schaduw (volgens mij). Deze Belgische dj was toen al een soort van cultheld van het Bonzailabel en in enkele discotheken waar hij kind aan huis was. In 1997 kwam zijn bestverkopende single (deze dus!) op de markt.

934. Una lacrima sul viso – Bobby Solo : ondertussen 74-jarige Italiaanse zanger die met dit nummer uit 1964 meedeed aan het San Remo festival. Hij won uiteindelijk niet, maar scoorde hiermee wél een aardige hit. Hij zou verderop in zijn carrière nog naam maken als schlagerzanger (vooral in Duitsland dan).

935. Keep control – Sono : een in 2001 opgerichte Duitse electropopband die (raar maar waar!) muziekliefhebbers in verschillende genres wist aan te spreken. Hun debuutsingle uit 2001 viel meteen in de smaak en vermits ze vorig jaar nog een nieuwe cd uitbrachten zijn ze nog steeds actief.

936. Lovelee dae – Blaze : Amerikaans houseduo uit New Jersey dat in 1984 werd opgericht en dat volgens bepaalde statistieken zowat het langstbestaande houseproject (ook nu nog!) aller tijden zou zijn. Vooral dit nummer uit 1997 werd door nogal wat dj’s en radiostations opgepikt.

937. Marina (remix ’89) – Rocco Granata & The Carnations : ik heb niets tegen deze Italo-Belg die ooit nog een tijdlang in Zonhoven resideerde, al liep die keer in 1989 wél de emmer een keer serieus over toen hij op de snel voortbewegende new beattrein wilde springen. Zo tof als het originele nummer is, zo’n draak is de remix geworden.

938. Another chance – Roger Sanchez : ondertussen 52-jarige Amerikaanse housedj die hiermee een hit had in 2001. Oorspronkelijk was hij begonnen als remixer van bekende artiesten tot hij besloot dat hij ook zelf nummers kon maken. Sanchez is nog steeds actief, maar je hoort niet meer zo gek veel van hem.

939. Kom-tie dan hè! – Darkraver featuring DJ Norman : 52-jarige Nederlandse dj die in gabbermiddens een waar icoon was. Ooit begonnen als stripper én danser en daarna langzaam in het muziekwereldje gerold. In 2005 werd dit een toppertje bij alle jumpers in de lage landen. Springen maar!

940. Loops and tings – Jens : en we zwaaien jullie uit met deze ondertussen 55-jarige Duitse trancedj die exact 25 jaar geleden een serieuze hit scoorde met dit nummer. Tot beginjaren 2000 bleef hij heel actief in het muziekmilieu, nu brengt hij sporadisch nog eens iets uit maar dan eerder als producer.

Posted 25/10/2019 by ambijans in Muziek