Archive for december 2019

Ambi’s persoonlijke jaaroverzicht van 2019   Leave a comment

Ambi zwaait 2019 uit in fijn blond gezelschap

Voor de achtste opeenvolgende keer presenteren we jullie hier ons persoonlijke jaaroverzicht. Ik denk dat het dit jaar ongeveer even veel leeswerk zal vergen als vorig jaar, omdat we er weinig of geen actualiteitsgebonden onderwerpen hebben ingestoken die normaliter altijd voorbijkwamen in ons Keek op de Week nieuwsoverzicht. Vorig jaar vertelde ik hier bijna identiek hetzelfde, dus ik val helaas in herhaling. Of ik ben alweer een beetje dementer geworden, dat kan ook. 😉 Waarschijnlijk is dit overzicht daardoor iets persoonlijker van inslag, met hopelijk kernachtig en gebald weergegeven wat mij het afgelopen jaar is overkomen. Net als elk ander jaar staat niet elke culturele gebeurtenis of culinair uitstapje hier vermeld, omdat ik er anders een serieuze schrijfkramp aan zou overhouden. Ook een voordeel: iets dat we niet goed vonden, moeten we daardoor ook minder aandacht geven. ‘Elk voordeel heeft zijn nadeel’ zoals wijlen de grote voetbalfilosoof Johan Cruijff ons ooit leerde. Wat ik wél jaarlijks verifieer is het aantal quizzen dat ik heb meegedaan. Het leken er mij minder dan vorig jaar (toen op de kop 50) en telling leert mij dat het er 47 waren (thuisquizzen meegerekend). In 2018 kon ik er slechts vijf (dus 10 %) winnen, dit jaar steeg het aantal overwinningen opnieuw naar zeven (dus het zal nog wel meevallen met die aderverkalking) … of mijn ploegmaten waren gewoon intelligenter (ook dat zou zo maar kunnen).

De eerste dag van het nieuwe jaar is traditiegetrouw steeds voorbehouden als familiemomentje. Daar hoeven we verder geen uitleg bij te verschaffen. Op de tweede dag van het jaar quizzen we al dadelijk op de Sound of C (editie Koen Verjans) in Lummen. Dat leverde ons een mooie dertiende plek op 23 teams op. Nóg straffer is het feit dat we met schrijfster Bettie Elias zelfs een solo scoren. Wij die dachten dat de vrouw van Noël Slangen toch bij een breder publiek bekend zou zijn. Niet dus! Méér quizgeweld op de DAF-quiz in Oevel (waar nogal véél geluidsproblemen zijn). Daardoor véél hilariteit aan tafel en uiteindelijk plaats vier behaald op twee punten van winnaar NGMB. Véél volk ook op de installatie van de nieuwe gemeenteraad in Zonhoven. Die kleurt door een absolute VLD-meerderheid donkerblauw de komende zes jaar. Er werd wat afgefeest deze maand want naast het personeelsfeest van de gemeente worden wij ook uitgenodigd op het 25-jarig huwelijksjubileum van Koen en Anja in Houthalen-Helchteren waar we een heuse Caribische barbecue krijgen voorgeschoteld. Op die manier is er uiteraard té weinig tijd om te Netflixen: ik heb enkel ‘Black Mirror : Bandersnatch’ en ‘You’ genoteerd voor die maand. Het is tevens de maand waarin men in onze betaalautomaat op het werk een bankkaartapplicatie inbouwde. Die moet voor nóg meer gebruiksgemak gaan zorgen. Januari was ook nogal sneeuwellendig te noemen op onze wegen. Op onze jaarlijkse Haute Quizine afspraak in Mol kunnen we eindelijk eens zeggen dat we niet op de allerlaatste plek eindigden: dit jaar zijn we de op twee na minst goeie ploeg. In The Roxy Theatre in Koersel zien we ‘Green Book’ op het witte doek (en dat rijmt mooi).

Februari start alvast uitstekend met een opzienbarende doortocht van Whispering Sons in Muziekodroom. Enkele hongerige familiale zielen komen samen voor een etentje in Neeroeteren. Op de allereerste editie van de Pass the Screen quiz in Zonhoven worden we tweede na Calabria. In de bioscoop zie ik dit keer ‘The Favourite’. Het werd een gezellig Belgisch muziekavondje in CCHA in het gezelschap van Grim en Illuminine. Op de Retiese Verenigingenquiz (aan tafel bij Katsjoe Botten) worden we knap vierde. Op de werkvloer organiseerden we een dinsdagmenu met Jolien Janssens die ons de fijne kneepjes van EHBO uit de doeken kwam doen. Ik mag ook met mijn vader naar het UZ Gasthuisberg karren in Leuven, waar hij zijn ogen moet laten controleren. Ook gezien in The Roxy in Koersel: ‘Leave no trace’. En verder nog de PXL Tech4Life quiz in Diepenbeek, altijd weer een genot voor zowel quizzers als niet quizzers. Vroeger dan normaal schaf ik mezelf blijkbaar ook al een Pukkelpop combiticket aan. Kolder in de kop? Goeie affiche? Ik gok op mogelijkheid twee.

In maart speelden we de Vilv-Heverlee quiz in Rotselaar: met de quiz zelf geen probleem, helaas werkte de techniek net iets minder mee. Wat een mens al niet doet om Goedele Wachters eens in levenden lijve te zien, jongens toch! Nóg mooier: mijn deelname aan de Smash ‘m’ all quiz in Diest (aan tafel bij Happy Ending) zorgt meteen voor de eerste quizwinst van 2019. Nochtans was er genoeg concurrentie! We eten deze maand nog eens bij Sans Gêne en we deden mee aan de onvolprezen Onderhond quiz in Westerlo (11de plaats aan tafel bij Hive Mind). Verrassende conclusie: op de filmquiz van Luc Kaminski haalden we net geen 50 %, wij die dachten iets van film te kennen. Trash en slashervragen zijn niet ons ding, zoveel is duidelijk! Ondanks het tegenvallend resultaat (in het totaalperspectief viel onze uitslag best mee) doen we in 2020 opnieuw moedig mee (hopelijk dan iets minder missers). In eigen gemeente is het altijd fijn vertoeven, ons etentje bij Maio (in de Beverzakstraat) was een fijne culinaire ontdekking dit jaar. Op de Gencker Muziekquiz wilden we revanche nemen voor onze tweede plaats vorig jaar (op één punt van de winnaars). Het was vooraf echter niet de bedoeling om de tegenstand finaal in de vernieling te spelen: veertien punten bonus op runner-up The A-Team, meteen mijn tweede quizoverwinning van het jaar. Deze maand zagen we o.a. seizoen 3 van ‘True Detective’. We spreken ook een dag af bij de familie in Retie, waar broer Bart ons al te graag meeneemt naar de plek waar hun toekomstige nieuwe woonst zal komen te staan. Het dinsdagmenu van schrijver Toni Coppers verdiende best wat meer bezoekers, het optreden van De Beren Gieren in CCHA was boeiend, we trokken met enkele collega’s naar Peer voor de housewarming van collega Anouk en we sloegen op de werkvloer massaal tickets in voor de cabaretvoorstelling van Brigitte Kaandorp (eind januari 2020).

In april moet ik met mijn vader twee keer naar het UZ Sint Pieter in Leuven waar hij eventjes ter observatie moet blijven. Op die manier maak ik meteen kennis met het fenomeen sms-parkeren. De Harde Noot Om Te Kraken quiz in Peer levert een derde plek op aan tafel bij Happy Ending. Door een vrijgevige ziel kan ik ook gratis met Bart naar BeraadGeslagen gaan kijken in MOD. Mijn wagen is ondertussen vier jaar oud, dus ga ik allereerst op onderhoud in de garage en daarna naar de keuring in Alken. Ik vereer het Genkse Little Waves festival in C-Mine met een bezoekje en krijg daar (naast toffe muziek van o.a. Tristan) ook te maken met een attente parkeerwachter die mij (na een berichtje van de politie) vriendelijk duidelijk maakte dat ik de doorgang in de ondergrondse parking belemmerde. Het was mij zelf niet eens opgevallen eerlijk gezegd. Zo kan het dus ook! Ik kom er zonder boete of vermaning vanaf. Hoe vaak ik Lander Gyselinck dit jaar live heb gezien valt niet bij benadering te zeggen (of toch, een keer of zeven gok ik), want ook in het LABtrio (in CCHA) speelt hij een vooraanstaande rol. De Molvocquiz in Mol (aan tafel bij Bosuilen/Dorstige Laven) levert ons met vier in plaats van zes quizzers ei zo na de overwinning op, maar we moeten vrede nemen met plek twee. Op een verre quiz in Stekene (met D.A.M.) behalen we een vierde plaats. Het is die befaamde quiz waarin Gabri per ongeluk de sleutels van zijn wagen op het contact laat zitten in Lummen. Het overkomt zelfs de allerbeste! Seriegewijs deze maand genoten van ‘After Life’, ‘Studio Tarara’ en ‘Barry’ (seizoen 2). Op de Schoot Sport quiz (met mijn maten van Moordgat/WvA) blijkt er geen maat te staan op onze prestatie, goed genoeg voor mijn derde quizzege. Op de laatste dag van de maand is er nog een dinsdagmenu van Herwig L’Homme dat voor mezelf nog uitmondt in het feestje ter gelegenheid van de veertigste verjaardag van collega Nele.

In mei manifesteren zich bij mij gezondheidsklachten, die wijzen in de richting van stress. ’s Morgens tijdens het lezen van de krant kreeg ik plots last van mijn zicht, waarna ik in paniek schoot en het ene symptoom het andere uitlokte. Na een korte doortocht op het werk, langs de dokter en daar een paar dagen rust voorgeschreven gekregen. Mijn ouders zitten op dat moment in Spanje, ikzelf zit té veel tussen vier muren op dat moment. En als je dan té veel tijd hebt om na te denken en te piekeren maak je jezelf geestelijk een beetje ziek. Voor alle zekerheid volgt er ook een CT-hersenscan in het Salvatorziekenhuis maar die brengt niets ernstigs aan het licht. Ik trek met vrienden naar het Koninklijk Circus voor het optreden van Dead Can Dance, die ik nu eindelijk van mijn bucket list kan schrappen. Ook een verrassend goeie voorstelling gezien van Jakop Ahlbom Company (‘Le Bal’) in CCHA. In Ham worden we derde op een muziekquiz en Jozef Plevoets van Festicup brengt uitzonderlijk een dinsdagmenu in deze meimaand. Onze laatste theatervoorstelling (‘Altijd ’t zelfde’) van Tristero bekijken we op verplaatsing in de voetbalkantine van Hades. Ook genoteerd: een goede doel quiz in Aarschot voor KOTK in aanwezigheid van o.a. burgemeester Gwendolyn Rutten, Bart Scholts, Goedele Wachters en Luc Janssen. We werden trouwens zevende die avond (op 144 teams). In de meimaand legde ik trouwens een nieuw ei (dat ik al ooit eerder had uitgebroed): een vervolg op mijn ‘500 nummers die ik liever niet meer wil horen’. Verkiezingsgewijs krijgen we een Zwarte Zondag 2.0. Verdere uitleg daarbij lijkt me volstrekt zinloos. Ik voel mezelf niet verantwoordelijk, want ik hoorde bij de 60 % die niet in de (extreem)-rechtse val is getrapt. Zoveel maanden na datum zitten we trouwens nog steeds in een impasse. Beter nieuws: tweede plaats op de Boerenhof muziekquiz (aan tafel bij Happy Ending). ‘Chernobyl’, ‘La Trêve’ (seizoen 2) en ‘Fiskepark’ zorgen voor animo. Ook het feit dat we plots mooi zonnig weer hebben verhoogt uiteraard de aantrekkingskracht van deze meimaand.

De junimaand is nog maar amper begonnen of we horen het letterlijk én figuurlijk donderen op de Sound of C editie van RC in Lummen. Gelukkig wordt dat wat gecompenseerd met een prima georganiseerde gemeentelijke UiTdag naar Stavelot, voor het eerst met het samengesmolten OCMW én gemeentepersoneel. De Time Banditsquiz in Merksplas (aan tafel bij Happy Ending) zorgt alweer voor een gloriemoment én mijn vierde quizzege van het jaar. Tussendoor doen we hier allemaal (ma, pa én ik) aan doktersbezoeken én gaan we naar de tandarts. Ondertussen heb ik via de dokter ook een voorschrift gekregen om naar de kinesist te gaan. Die bezoekjes zijn in ieder geval relaxter dan de allereerste Chaotical bordjesquiz in Aarschot (met Happy Ending), die wordt gespeeld in een temperatuur van 35 ° C. Idem voor de Bajesquiz in Turnhout (aan tafel bij Moordgat/WvA) in ongeveer dezelfde omstandigheden. Wij hadden gelukkig geen plannen om naar het geflopte Vestiville te gaan, maar we rijden dat bewuste weekend wél naar Lommel, waar we bij de schoonouders van Bart genieten van zon, eten én een verkoelend zwembad.

In juli worden we (aan tafel bij Moordgat/WvA) tweede op de Zevendonk Kermisquiz. Nog nooit zo blij geweest met een tweede plek, omdat de winnaars een ‘gesponsorde’ eerste prijs kregen: een coachingsessie van Elfje Willemsen. Wij blij met het feit dat we naar de prijzentafel mochten, de winnaars beteuterd omdat ze geen keus hadden. Ik hou me die maand ook deels bezig als jurylid én vragensteller van de Itsy Bitsy Spiderquiz in Mol. Juli is (net als vorig jaar) bijzonder heet. Godzijdank hebben we airco op het werk! Nog een hete tentenquiz? Wat dacht je van Attenrode Kermis (twee keer gewonnen in het verleden), maar omdat een deel van onze hersenen tijdens de quiz langzaam wegsmelt moeten we dit jaar genoegen nemen met plek twee. Bij Varendonk Vraagt (met Moordgat/WvA) de dag nadien valt de regen dan weer met bakken uit de lucht! Deftige series die maand: ‘When they see us’, ‘La Casa de Papel’ (seizoen 3) en ‘The Handmaid’s Tale’ (seizoen 3).

In augustus maak ik kennis met het kleine maar kleine AFF, een festivalsite in de buurt van C-Mine. We horen voor het eerst enkele dorpsgenoten van El Yunque musiceren en zijn alweer aangenaam verrast. Na maanden kom ik nog eens in een bioscoop voor ‘Once upon a time … in Hollywood’ van Tarantino. Als we gaan, kan het maar beter de moeite lonen! Ook over onze drie Pukkelpopdagen niets dan lovende commentaren met o.a. een fabuleuze doortocht van Tame Impala en de grote volksverhuizing bij fenomeen Billie Eilish. Bijna dezelfde triomftocht (zie editie 2018) aan tafel bij D.A.M. voor de Svarabhaktiquiz in Mariakerke. Puur vakmanschap. Vaut le détour (om het met de Michelingids te zeggen). De zeventigste verjaardag van ome Paul vieren we in Stein bij Van der Valk. Bij thuiskomst besef ik dat plots dat mijn sleutels nog in een andere broek steken. Gelukkig stond mijn venster nog open, zodat ik via een bijgehaalde ladder alsnog onorthodox kan binnen geraken. Soms zie je filmen in Zonhoven! Nog steeds bloedheet in Limburg, ook tijdens Deerhunter in MOD. We doen ook nog een familie-etentje bij de Griekse Gemeenschap in Houthalen-Helchteren. Qua series zien we o.a. het slotseizoen van ‘Orange is the new black’, ‘Il Miracolo’ en ‘Mindhunter’ (seizoen 2).

September zal een volledig quizloze maand worden, omdat we die grotendeels in Spanje hebben doorgebracht. Ik vloog voor het eerst in mijn bestaan met Transavia (meevaller!) vanaf Eindhoven, waar we met regenweer vertrokken om in Spanje te arriveren als het daar 30 ° is. Ook voor de verandering geen wagen gehuurd via Goldcar, maar met Sixt (tweede meevaller), want dit keer geen extra of verdoken kosten. Wie Spanje zegt, die denkt in ons geval aan enkele typische aangelegenheden: gaan eten bij onze vaste Chinees, sowieso enkele regenachtige dagen in de planning (al was heus stormweer dit keer een understatement), maar ook wandelen, zwemmen, hout sorteren en opslaan, een speciaal wijntje drinken op de 55ste huwelijksverjaardag van mijn ouders, een etentje bij Cellar Door én bij cinco vinos in Perrin (met doortocht aan de ‘kanonnen’), shoppen in La Zenia Boulevard, terug kunnen zwemmen na het regenweer én etentjes bij Belchica en Trüffel. Omdat we genoeg ontspanden zijn we niet moe geworden. Vakantie zoals vakantie moet zijn (al is ons drankverbruik de laatste jaren serieus gezakt).

We zijn in oktober beland en we worden al dadelijk omvergeblazen in de AB tijdens de doortocht van Nils Frahm. De verhuis naar ons appartement wordt plots in sneltreinvaart aangezwengeld. Plots komen er makelaars in beeld, moet er een compromis worden getekend voor de notaris, moeten we ons informeren over inbouwkasten, trekken we naar de bank i.v.m. onze lening enzovoorts. Ook de door mij in gang gezette allereerste Music for Life quiz in Zonhoven begint langzaam van de grond te geraken (al moet er toch heftig aan de boom worden geschud). Geen nood, het schudden levert wél resultaat op. We voelen vanaf dat moment aan dat we hier iets moois van kunnen maken. Tussendoor trek ik ook nog eens naar Gasthuisberg met papa. Volgend jaar idem dito in januari en mei. Ontspannen doen we in het theater met o.a. ‘Wie is er bang’ met Els Dottermans in de cast. Ons huiskamerconcert van Mon-o-Phone levert onverhoopt 87 geïnteresseerden op (zéér geslaagd wat ons betreft) en we hebben nog twee dinsdagmenu’s week op week: die van Elisabeth Timmermans én Jolien Durwael. Met een familie-etentje bij Sans Gêne én een tweede plaats op de Chiroquiz in Retie (met Katsjoe Botten) wordt de oktobermaand zelfs nog treffend afgesloten.

Waarom niet meteen pieken in november? Bijvoorbeeld door de bordjesquiz in Kiewit (met Happy Ending) om te buigen in een overwinning, de vijfde alweer. Helaas ook weer terug last van stresssymptomen, dus krijg ik opnieuw kinébehandeling voorgeschreven. Werk én plezier gecombineerd, dat moet haast ons jaarlijks uitje naar de Antwerpse Boekenbeurs zijn. Guy Brugmans passeert voor het allerlaatste dinsdagmenu van 2019. Alweer met familie eten bij Sans Gêne (wat een leven!) en tussendoor langzaam beginnen met het uitschrijven van mogelijke vragen voor onze MFL quiz van de maand erna. Twee dure foutjes betalen we cash op Marco’s quiz in Halen (aan tafel bij D.A.M.), want door de ex-aequoregeling worden we daardoor naar plek twee verwezen. We kunnen dan nog niet vermoeden dat het dubbeltje dit jaar nog twee keer naar de juiste zijde zal rollen. Qua series zijn we bezig met ‘Mr. Robot’ (slotseizoen 4), ‘Bojack Horseman’ (seizoen 6) én ‘Euphoria’. Na de samenkomst met medequizopsteller Chris Burtin krijgt onze quiz alweer meer vorm. Mijn moeder en ik zijn aanwezig bij de crematie van een oude kennis, dezelfde avond win ik de KWB Lindel quiz in Pelt (met Happy Ending) wanneer de ex-aequoregeling in ons voordeel uitvalt (zesde zege). Een lach en een traan lagen nooit dichter bij mekaar. Ook de Pelter Skelterquiz wordt voor Moedige Missers allerminst een fiasco: 14de plaats op 23 teams, terwijl we nog zo weinig spelen. Ik zou bijna ‘chapeau’ durven zeggen.

De laatste maand van het jaar brengt ons volgende uitschieters: Trixie Whitley in MOD, het vier uur durende ‘Angels in America’ in CCHA, Mark Lanegan Band (CCHA), een Wise opleiding in eigen huis en de wat aarzelende start van ons nieuwe bibliotheeksysteem. Onze eerste MFL quiz wordt een heuse meevaller: winnaar Calabria gaat de hele avond slechts zeven keer de mist in én er wordt 1886,25 euro opgehaald voor Medora Belgium. Buretex komt onze gordijnen opmeten in het appartement, ik beland enkele keren bij de bank én de makelaar komt het hele proces van de verkoop van ons huis langzaam in gang steken. De kerstboom wordt de laatste keer opgezet in casa Jans, bij de kiné trok de pijn van mijn keel naar mijn nek (al kan dat ook liggen aan het feit dat ik plots aan mijn conditie moest gaan werken in de gymzaal). Ambi én sport rijmt even goed als kut op Dirk, trek zelf maar jullie conclusies! Ik ben zwaar verrast door danstheater in CCHA (‘Traces’ door Wim Vandekeybus/Ultima Vez), op de Once in a lifetime part II muziekquiz in Maaseik pakt Moedige Missers mooi de bronzen medaille én ik word op 18 december eindelijk eigenaar van mijn eigen appartement na het ondertekenen van de akte bij de notaris. Ongetwijfeld terug meer stress, maar ook een nieuwe, belangrijke stap in mijn bijna 48-jarige ontstaansgeschiedenis op deze planeet. ‘Fleabag’ en ‘Succession’ zijn de series die er deze maand toe doen. Om het jaar met een knal af te sluiten winnen we onverhoopt (na ex-aequo) de allereerste Dag van de Onnozele Kinderen quiz in Kiewit (aan tafel bij Happy Ending). Meteen quizzege nummer zeven! Uitgerekend vandaag viert mijn moeder haar 83ste verjaardag, dus het zal hier namiddag wel ‘de zoete inval’ worden vrees ik … Rest mij niets anders meer dan jullie allemaal het allerbeste te wensen voor het jaar 2020 dat weldra zal aanvangen. Met een beetje geluk spreken we elkaar over een dag of 366 voor mijn nieuwe jaaroverzicht. Tot dan?

prettig begonnen én nóg mooier eindigen

Posted 31/12/2019 by ambijans in Algemeen

‘Binnen bij bol.com : undercover bij de winkel van ons allemaal’ (Jeroen van Bergeijk)   Leave a comment

jeroen van bergeijk

Vrijwel iedereen (zelfs ik, moet ik er dan uiteraard eerlijkheidshalve snel bij vertellen) hebben al eens online iets besteld via bol.com (héél recent nog tijdens de feestdagen). Zouden we dat nog steeds doen na het lezen van dit boek? Een anonieme hal van acht voetbalvelden groot aan de rand van een bedrijventerrein in Waalwijk. Eindeloze schappen met spullen en spulletjes. Welkom in het distributiecentrum van bol.com. Hier gaat Jeroen van Bergeijk undercover, omdat hij wil weten wat er gebeurt als wij om vijf minuten voor middernacht besluiten dat we morgen een stofzuiger of een airfryer nodig hebben. Wie zijn de mensen die ervoor zorgen dat we ons pakketje thuisbezorgd krijgen? En wie pakt het uit als we het retourneren? “Op de afdeling Retouren tref ik stofzuigers met propvolle zakken aan, schuurmachines waar het bouwstof aan vastgekoekt zit en een doos met een bladblazer waar de herfstblaadjes uit dwarrelen.’ In ‘Binnen bij bol.com’ schrijft Jeroen van Bergeijk over zijn werkzaamheden voor bol.com en zijn verblijf op vakantiepark De Droomgaard, waar veel van de (vooral Oost-Europese) werknemers van het distributiecentrum wonen. Hij schetst niet alleen het dagelijks bestaan van arbeidsmigranten, maar werpt ook licht op de consequenties van onze collectieve verslaving aan online shoppen. Jeroen van Bergeijk (1965) is journalist, schrijver en amateur-autohandelaar. Zijn journalistieke werk verscheen onder meer in NRC Handelsblad en HP/De Tijd en in het buitenland in The New York Times, Wired en Rolling Stone. In 2002 publiceerde hij ‘U.S.1 – Amerika na 11 september’, over het ‘nieuwe’ Amerika een half jaar na ‘9/11’. In april 2006 verscheen ‘Mijn Mercedes is niet te koop’, waarin hij met een oude Mercedes door de Sahara crosst om de auto met winst te verkopen in Burkina Faso. Het boek werd in korte tijd vijf keer herdrukt. In 2007 verscheen bij uitgeverij Atlas ‘Meer dan de feiten’, waarin Van Bergeijk samen met Han Ceelen dertien spraakmakende Nederlandstalige non-fictieauteurs ondervraagt over hun vak. In juni 2009 verscheen ‘Toubab! Nederlandse en Vlaamse schrijvers over Afrika’, een bloemlezing samengesteld door hemzelf.

Posted 30/12/2019 by ambijans in Literatuur

Keek op de Week (196)   Leave a comment

greta thunberg

How dare you! Toch durfden we het aan om deze jongedame (Greta Thunberg voor alle ‘haters out there’) op te voeren voor deze allerlaatste editie van 2019. In 2020 zullen we toch nog proberen (met de nadruk op ‘proberen’) om de resterende vier Keeks in mekaar te flansen. Als we het al kunnen zien als een goed voornemen, zet het dan maar bij op ons lijstje. Greta Thunberg dus her en der verkozen als ‘persoon van het jaar’ (o.a. door Time en zowat alle zichzelf respecterende mediaplatformen). Over het waarom moeten we hier niemand meer informeren zeker? Voor alle milieunegationisten of mensen die (zee)ziek worden telkens Greta op hun scherm verschijnt zullen we in één moeite de rest van het slechte nieuws van de afgelopen maand eventjes recapituleren. Verwisselden bijvoorbeeld het tijdelijke voor het eeuwige: de jonge acteur Jack Burns (14), muzikant Juice WRLD (21), Roxette zangeres Marie Fredriksson (61), kunstenaar Panamarenko (79), zanger Alain Barrière (84), dichter Jules Deelder (75), voormalig nieuwsanker Fred Emmer (85) en modeontwerper Emanuel Ungaro (86). Ook niet al te bemoedigend: de federale regeringsvorming (haalde ook dit jaar niet ons lijstje ‘beste tv-series’), de nieuwe stand-up comedy show van Jeff Hoeyberghs voor zijn vriendjes van het KVHV, de stad Aalst die met hun carnaval plots geen UNESCO Werelderfgoed willen zijn, de manier waarop de aanstichter van de hele #metoo beweging Harvey Weinstein als een rat probeert zijn straf te ontlopen, de open brief van RSCA aan hun supporters en sympathisanten, Peter Claesgate op onze openbare omroep (men denkt er wél een slechte soap uit te kunnen puren in de nabije toekomst), de Brexitafhandeling na de verkiezingsoverwinning van Boris Johnson, de Australische bosbranden (ondertussen jaarlijkse prik geworden) en de klimaattop (of moeten we klimaatflop zeggen?) in Madrid. Verder boeren de wiskundeskills en de leesvaardigheid van onze Vlaamse leerlingen weer stevig achteruit, kwam uroloog Bo Coolsaet in nauwe schoentjes te staan, werd Rusland uitgesloten voor de komende Olympische Spelen en het WK voetbal na dopingfraude, staakte de NMBS nog maar eens, denkt men dat er een oplossing komt voor de aanleg van de Noord-Zuidverbinding vanaf maart 2026 en bleek het alweer een teleurstellend jaar voor de Vlaamse film. Helaas een écht voorbeeldje ter illustratie: de nieuwste FCDK kon op vijf (5!) dagen tijd uitgroeien tot onze bestbezochte bioscoopfilm van 2019. Go figure!

Omdat we niet enkel zwaar op de hand willen zijn en ook wat plaats willen inruimen voor beter nieuws vonden we o.a. de volgende voorbeelden. AA Gent en Club Brugge overwinteren Europees (over landskampioen KRC Genk zwijgen we dan zedig), Joachim Coens werd de nieuwe CD&V voorzitter, het was een topjaar voor de Belgische wijn, acteur Matteo Simoni werd vader van dochter Giulia, StuBrustem Eva De Roo is zwanger, de goudvink is verkozen tot vogel van 2020, Marie Verhulst is het nieuwe baasje van Samson (zij neemt de huur én alle andere daarbijhorende verplichtingen over van vader Gert), het was een recordjaar voor de Duitse wapenexport én De Warmste Week verpulverde opnieuw haar oude record. Wie zijn dit jaar geboren zoon of dochter Arthur of Olivia heeft genoemd mag zichzelf dan weer gelukkig prijzen: het blijken de populairste babynamen van het jaar in ons land. Helaas loopt het niet allemaal zo toppie in ons land. Ik word bijvoorbeeld kwaad als ik lees dat het Vlaams Belang tegenwoordig in een peiling de populairste partij van ons land is geworden met ca. 30 %. Hoe kunnen nu drie op tien Belgen zo verschrikkelijk dom zijn? De term ‘domme klootjesvolk’ is hier écht op zijn plaats. Vraag aan een redelijk mens of Adolf Hitler bij hen aan tafel konijn met pruimen mocht komen eten en je zal een hele hoop gefronste wenkbrauwen zien. Mag Tom Van Grieken dan bij mij balletjes in tomatensaus komen eten? Hell no! Iemand die teert op het ongenoegen in de onderbuik en de verzuring van de verongelijkte landgenoot die zich altijd weer opwindt over van alles en nog niks: nee, dank u! Vier op de tien kiezers zien zichzelf op Vlaams Belang (of N-VA) stemmen. Ik prijs mezelf gelukkig dat ik bij die zes andere hoor in dat geval. Zes op tien Limburgers zien geen probleem om het cordon sanitaire op te heffen? Kan allemaal wel zijn, maar willen we dan allemaal dat risico nemen om achteraf te zeggen: ‘we wisten helemaal niet dat het zo erg zou worden?’ ‘Het land moest helemaal niet uit elkaar vallen’, ‘zelfs zonder Walen én vluchtelingen blijven we in de penarie zitten dus er is niets ten goede veranderd’. ‘Wir haben es nicht gewußt!’ Een ezel stoot zich geen twee maal aan dezelfde steen, dus we kunnen enkel maar hopen dat iedereen in een spaarzaam vrij moment eens aan zelfreflectie doet. Ook die heren en dames in Brussel die voor ons (liefst zo snel mogelijk!) een nieuwe federale regering op de been zouden mogen brengen!

Posted 29/12/2019 by ambijans in Algemeen

De top 100 boeken (41) ‘Het boek der illusies’ (Paul Auster) (2002)   Leave a comment

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de honderd beste romans die ik ooit heb gelezen. Over kleuren en smaken valt eigenlijk een hele hoop te redetwisten dus het staat eenieder vrij om het met mij eens/oneens te zijn. Nu we jaarlijks weer (meer dan 40 boeken!) ‘back on track’ zijn qua leesgewoontes moet zo’n all time favouritesleeslijstje zeker lukken. Omdat ik bepaalde genres liever lees dan andere is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één boek dat de 100 niet heeft gehaald, omdat het volgens mij de hype niet waard was.

David Zimmer, professor in Vermont, verliest zijn vrouw en twee zoontjes bij een vliegtuigongeluk. Zes maanden lang brengt hij de dag door in een waas van dronkemanstranen en zelfmedelijden. Op een avond ziet hij op televisie een stukje van een verloren gegane stomme film, gemaakt door een komiek, Hector Mann. Voor het eerst in maanden moet hij lachen. En voor hij het weet heeft hij zich ingegraven in het leven van de mysterieuze Mann, die van de aardbodem verdween in 1929. Zimmer schrijft de eerste serieuze studie van Manns werk en houdt zo het verdriet op draaglijke afstand. Een jaar na de verschijning van het boek krijgt hij een brief van iemand die beweert de vrouw van Mann te zijn. Hij wordt uitgenodigd Mann te komen bezoeken. Is dit een grap of leeft Hector Mann echt nog? Zimmer aarzelt. Dan verschijnt op een avond een vreemde vrouw aan zijn deur en zij neemt de beslissing voor hem. Dat verandert zijn leven voor altijd. Geniaal geconstrueerd, prachtig verzonnen. Dit is zo’n typisch boek waarbij je tijdens het lezen soms denkt dat je een ‘waargebeurd verhaal’ krijgt voorgeschoteld, zo levensecht ziet het eruit. Voor mij was het alleszins de aanleiding om nóg meer boeken van Paul Auster te gaan lezen. Genoeg mysterie, een beetje drama en hier en daar wat excentrieke personages: meer heb je soms niet nodig om meegesleept te worden in iemands oeuvre.

Laat deze kelk passeren: ‘De Da Vinci Code’ (Dan Brown) (2003)

Posted 28/12/2019 by ambijans in Literatuur

Top 10 films van 2019   Leave a comment

beste films 2019

We zullen maar stoppen zeker met dat jaarlijkse ritueel om vooraf kaarsjes te branden om een voorspoediger nieuw filmjaar af te smeken? De laatste drie jaar heeft het namelijk niets afgedaan. In de jaren daarvoor zaten we vrij vaak in de bioscoop maar de jaargangen 2017 tot en met 2019 kunnen we hier kwalificeren als ‘doffe ellende’. Zelfs al haalden we onze schade deels in op dvd, dan nog blijft het een bedroevende evolutie. Alle hoop nog eens op 2020 vestigen? We kunnen het zeker proberen, maar we gaan er hier geen dure eed op zweren. Hadden hier (afgaande op andere jaarlijstjes) kunnen staan, maar blinken uit door afwezigheid: ‘Joker’, ‘Midsommar’, ‘Parasite’ of ‘Dolor y Gloria’. Dat is ‘m dus niet geworden dit jaar. Voor onze top 10 moet je het dit jaar doen met onderstaand lijstje.

10. Lazzaro Felice

9. The two popes

8. Us

7. Werk ohne Autor

6. The Favourite

5. Gräns

4. The Green Book

3. Marriage story

2. The Irishman

1. Once upon a time … in Hollywood

Posted 27/12/2019 by ambijans in Film

Oorwurm van de week (185)   Leave a comment

Caitlyn Smith (c) Becky Fluke

Met de eindejaarsfeesten in de aanbieding is het relatief rustig voor wat de meldingen betreft. We werk(t)en nog wel enkele daagjes in de jaargang 2019, in 2020 zijn we alvast vrij tot het allereerste weekend, daarna vliegen we er weer helemaal in op zaterdag én zondag! Vorige week zaterdag speelden we (aan tafel bij Happy Ending) onze voorlaatste quiz van dit jaar (CosaDerry quiz in Lummen). Het kruim van het Vlaams quizgild zat weer in de zaal, maar onze prestatie (plaats 21) was dit keer nogal flets. Niet in vorm én ook vragen die soms buiten onze comfort zone lagen, laat het ons daar maar op houden. 😉 Morgen laatste werkdag van het jaar (voor ons dan toch), zaterdag quizzen in Kortrijk (met Cosa Nostra) op de Sound & Vision film en muziekquiz aldaar. Daarna ‘feesten’ we langzaam het nieuwe jaar in. Maar dat gebeurt niet vooraleer jullie deze vijf kakelverse oorwurmen hebben gedegusteerd. In de rapte ook nog eventjes kort oplijsten welke series we de afgelopen weken zagen: ‘Killing Eve’ (seizoen 1), ‘Disenchantement’ (seizoen 2), ‘Mr. Robot’ (seizoen 4), ‘Quicksand’, ‘Modern Family’ (seizoen 8) én ‘Fleabag’ (volledig).

Damn you for breaking my heart – Caitlyn Smith: een hele vrouwenoorwurmrubriek in mekaar steken? Wij dachten dat het zo kort vóór 2020 wel zou lukken dus doen we hier vandaag een poging. We beginnen met een Amerikaanse singer-songwriter die met haar man en twee kinderen in Nashville woont. ‘Supernova’ (maart 2020) is alweer haar vierde werkstuk.

The benefits of being alone – Rose Cousins: 42-jarige Canadese zangeres die vaak in het folkvakje wordt gestoken, al mogen we in dit geval toch eerder gewagen van radiovriendelijke popmuziek denk ik. Cd nummer vijf ‘Bravado’ verschijnt in februari 2020.

Jóga – Björk: voor onze classic trekken we deze week naar IJsland, waar de ondertussen 54-jarige Björk Guðmundsdóttir vandaan komt. In 1997 bracht zij haar (misschien wel allerbeste) cd ‘Homogenic’ uit waaruit we deze track puurden.

Dreams to be born – Rebecca Foon: nog eens terug richting Canada voor deze 41-jarige celliste, vocaliste en componiste uit Montreal, die eerst in verschillende groepen actief was als lid (o.a. A Silver Mt. Zion) alvorens zich aan haar eerste soloplaat te wagen. Titel van haar debuut dat we eveneens in februari mogen verwachten: ‘Waxing moon’.

Sea of islands – Sign Libra: en we gaan er deze week uit met deze experimentele Letse artieste, Agata Melnikova, die in 2018 debuteerde met een EP en wiens debuutalbum ‘Sea to Sea’ op Valentijntjesdag 2020 het levenslicht zal zien. Omdat dit de laatste episode uit 2019 was, zien we elkaar met véél plezier terug in 2020.

Posted 26/12/2019 by ambijans in Muziek

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (99)   Leave a comment

spelen in een oude schuur in de jaren '80

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

In de periode 1985-1986 woonden wij met het gezin eventjes in bij mijn grootouders aan de overkant van de straat. Bij ons waren ze achteraan toen net een veranda aan het zetten en die periode viel quasi samen met de aftakeling van mijn grootouders. Zo stierf mijn grootvader bijvoorbeeld in 1985 op 94-jarige leeftijd, waarna mijn grootmoeder niet meer alleen in het grote huis durfde blijven wonen. Daardoor bleven we net iets langer ‘plakken’ aan de overzijde. Vóór die periode en erna speelden wij al graag in de tuin, die eigenlijk werd onderhouden door een erlangs wonende oom. Wanneer we aan de zijkant via de kiezeltjes de oprit opdraaiden hadden we achteraan twee grote garages, die uitstekend dienst hebben gedaan als doel tijdens voetbalwedstrijdjes. Aan de zijkant stond er een pruimenboom die in de zomer vruchten droeg. Wanneer je verder de tuin in wilde lopen had je rechts een moestuin liggen met achteraan een mesthoop, links stond er aan twee zijdes hout opgetast in een soort kooi met tralies voor. Kon in onze kinderlijke fantasie uitstekend dienst doen als gevangenis. Aan de linkerkant stond er een soort van grote gereedschapsschuur die eigenlijk uitstekend geschikt was als clubhuis. Er was deels een draad gespannen voor de kippenren, aan de achterzijde konden de beestjes dan in hun hok geraken. En er was ook nog wat groen grasveld achteraan waarop kon worden gevoetbald. Daarna terug een draad waarachter een klein dennenbos lag die ervoor zorgde dat de N72 veilig aan ons zicht was onttrokken. Aan de mesthoop rookten we bij wijze van spreken onze allereerste zelfgefabriceerde sigaret. Ik speelde er ontelbare voetbalwedstrijden (héél vaak tegen mezelf). Zo herinner ik me nog levendig dat ik misschien honderd voetbalclubs een soort van CL liet spelen. Uitgeknipte ploegnamen in een doos en daarna een soort van loting doen. Bij bekende ploegen kwam er nog een schriftje bij waarin ik de opstellingen van de teams noteerde plus nog wat extra gegevens zoals het toeschouwersaantal. In die tijd speelden Zonhoven én Anderlecht vlotjes voor 80.000 mensen hun thuismatchen. Als beide teams tegen mekaar uitkwamen had ik uiteraard een probleem. Dan moesten we bijna kop of munt gooien om te zien wie er de wedstrijd winnend zou afsluiten. En tijdens de match dan vakkundig commentaar proberen te verzinnen alsof er ’s avonds op Sportweekend een samenvatting zou worden gegeven. Méér hadden wij niet nodig om ons écht te amuseren. We hebben ook uren in de buurt van de schuur op een zandberg gezeten. Wanneer we die beklommen en nog wat klauterden, konden we over de schutting onze buren begluren. Dat waren de huurders van de rest van de grootouderlijke woning. Niet dat daar zoveel spannends te zien was, maar als er toch eens een auto stopte of iemand voorbijwandelde konden wij daar wel een spannend verhaal rond verzinnen. In die tijd is er ook ooit brand geweest door een kortsluiting bij de buren. Hierdoor kwam het dak van onze veranda in de fik te staan. Ik herinner me dat we ’s nachts uit ons bed werden gebeld door passerende automobilisten die de vlammen hadden gezien. Niet veel later stonden er een paar wildvreemde mensen emmers met water door te geven om het vuur te bestrijden tot de brandweer ter plaatse was. Dat was wel eventjes heftig. Zeker toen we de dag erna zagen wat er nog resteerde van de veranda. Geen nood, enkele weken later (nadat de verzekeringsmakelaar was langs geweest) stond er plots een nagelnieuwe veranda.

Posted 25/12/2019 by ambijans in Algemeen

‘Nieuwjaar’ (Juli Zeh)   Leave a comment

juli zeh

‘Nieuwjaar’, de nieuwe roman van de Duitse bestsellerauteur Juli Zeh, is een moderne, indringende roman over de levenslange gevolgen van een kindertrauma. Lanzarote, nieuwjaarsdag. Henning wil fietsend de steile weg naar Femés beklimmen. Zijn materiaal is slecht, de fiets trapt zwaar en hij heeft geen proviand mee. Terwijl hij tegen wind en helling vecht laat hij zijn leven de revue passeren. Ogenschijnlijk loopt alles op rolletjes: hij heeft twee gezonde kinderen en een goede baan. Met zijn vrouw Teresa vormt hij een modern ouderpaar: ze delen de zorg 50/50. Maar eigenlijk gaat het slecht met Henning. Hij is al tijden overbelast. Kostwinner, echtgenoot, vader – geen van de rollen lijkt hem op het lijf geschreven. Wanneer Henning uitgeput in Femés aankomt realiseert hij zich dat hij er eerder is geweest. Toen hij hier als kind was is er iets vreselijks gebeurd, iets wat hij diep heeft weggestopt. Iets wat hem blijkbaar al die jaren heeft achtervolgd. In ‘Nieuwjaar’ van Juli Zeh mondt zijn perfecte familievakantie uit in een nachtmerrie. Auteur Juli Zeh werd in 1974 in Bonn geboren maar woont en werkt in Leipzig. Van huis uit is Zeh juriste met volkenrecht als specialisme. Haar romandebuut ‘Adelaars en engelen’, uit 2001, werd in 28 talen vertaald. In 2006 verscheen ‘Speeldrift’ en in 2008 het lovend ontvangen ‘Vrije val’. Zeh ontving voor haar werk een groot aantal prijzen, waaronder de Deutscher Bücherpreis, de Hölderlin-Förderpreis, de Per Olov Enquist prijs en de Ernst Toller-Preis.

Posted 24/12/2019 by ambijans in Literatuur

Muzikaal eindejaarslijstje 2019   Leave a comment

ons muzikaal overzicht 2019

Niets beters dan een maandag starten met één van onze volgende jaarlijstjes, mijn favoriete cd’s van het afgelopen jaar dit keer. Het is zeker geen bewuste keuze geweest dit jaar, maar als ik zo die top 20 eens overloop, dan valt mij spontaan op dat er zeven vrouwelijke soloartiesten in vertoeven. Slechts drie mannelijke soloartiesten, dus de andere helft van mijn lijst is voorbehouden aan bands. Mogen we daaruit concluderen dat vrouwen het dit jaar beter deden dan mannen? In mijn lijstje alvast wél, maar of we daaruit algemeen kunnen stellen dat dit zo is, lijkt me een beetje té kort door de bocht. Onze radiozenders bleven over het algemeen inwisselbaar, al heb ik enkele keren kunnen kennismaken met een alternatief dat Willy heet. Het verenigt muzikaal zo’n beetje ‘the best of both worlds’, door zowel tijdloze classics als muziek van nu te programmeren. Studio Brussel zoals het ooit was of zoals we hoopten dat het tegenwoordig zou klinken, zoiets! Ik hoor dat er in mijn omgeving al een hele hoop Spotifyadepten zijn en (ondanks het feit dat ik daar eigenlijk uitblink door afwezigheid) verneem ik dat mensen er méér nieuwe dingen ontdekken dan via de traditionele radiozenders. Als je Spotify deftig gebruikt kan je via familie, vrienden, kennissen of hippe gebruikers/playlists je muzikale horizonten ontzettend verruimen. Het zal ook wel één van de hoofdredenen zijn waarom de cd-verkoop achteruitgaat. Wie koopt er nu nog albums als je zelf je favoriete playlists overal kan afspelen? Cd’s zullen nog niet meteen fysiek verdwijnen, maar de andere alternatieven gaan hen op termijn wél opslorpen (vrees ik). Ik kan (gelukkig) niet in de toekomst kijken, maar wat ik wel zeker weet is dat hieronder (in willekeurige volgorde) mijn top 20 van 2019 staat.

20. Lacuna – Trixie Whitley

19. Better Oblivion Community Center – Better Oblivion Community Center

18. Fear inoculum – Tool

17. It should be us – Andy Stott

andy stott

16. Ghosteen – Nick Cave & The Bad Seeds

nick cave

15. House of sugar – (Sandy) Alex G

14. Ode to joy – Wilco

13. Trust in the lifeforce of the deep mystery – The Comet Is Coming

the comet is coming

12. Schlagenheim – black midi

black midi

11. Fever – Balthazar

10. My finest work yet – Andrew Bird

andrew bird

9. Remind me tomorrow – Sharon Van Etten

sharon van etten

8. Assume form – James Blake

7. Father of the bride – Vampire Weekend

6. Designer – Aldous Harding

5. Lost girls – Bat For Lashes

bat for lashes

4. U.F.O.F. – Big Thief

3. Miss Universe – Nilüfer Yanya

2. Norman Fucking Rockwell! – Lana Del Rey

1. Titanic rising – Weyes Blood

weyes blood

Tijd voor een kort nawoordje? In tegenstelling tot vorig jaar slechts twee Belgische inzendingen voor mijn eindlijst (drie vorig jaar). Haalden mijn eindlijst (om één of andere reden) net niet, maar mogen best trots zijn op hun verwezenlijkingen van het afgelopen jaar: Cass McCombs, Weval, Patrick Watson, Jay Som, Apparat, Little Simz en Thom Yorke. 2020 oogt alvast beloftevol nu we weten dat er nieuw materiaal zal verschijnen van o.a. Tame Impala (eindelijk!), Destroyer, Agnes Obel, Caribou, Georgia, Greg Dulli en Squarepusher. Tot volgend jaar!

Posted 23/12/2019 by ambijans in Muziek

De top 100 boeken (40) ‘In duizend stukjes’ (James Frey) (2003)   Leave a comment

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de honderd beste romans die ik ooit heb gelezen. Over kleuren en smaken valt eigenlijk een hele hoop te redetwisten dus het staat eenieder vrij om het met mij eens/oneens te zijn. Nu we jaarlijks weer (meer dan 40 boeken!) ‘back on track’ zijn qua leesgewoontes moet zo’n all time favouritesleeslijstje zeker lukken. Omdat ik bepaalde genres liever lees dan andere is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één boek dat de 100 niet heeft gehaald, omdat het volgens mij de hype niet waard was.

Op het moment dat de aan alcohol en drugs verslaafde James Frey een ontwenningskliniek binnen komt, is zijn verslaving hem bijna fataal geworden. Hij heeft zijn lichaam zo ernstig toegetakeld dat de artsen zich erover verbazen dat hij nog in leven is. In de kliniek is James omgeven door patiënten die net zo ziek zijn als hijzelf. Hun vriendschappen en adviezen lijken hem meer waard dan de eentonige dogma’s van de artsen over afkicken. James beseft dat hij een manier moet vinden om de confrontatie aan te gaan met de consequenties van zijn verslaving. Een bloedeerlijk boek en een aangrijpende getuigenis over verslaving en de strijd om terug ‘vrij’ te zijn. Het leek er lang op alsof de schrijver hier zijn levensverhaal vertelde, maar later bij Ophrah Winfrey bekende hij dat er ook ‘verzonnen’ stukken in zaten. Los daarvan: sterk boek!

Laat deze kelk passeren: ‘Mijn man trilogie’ (Jodi Ellen Malpas) (2013-2014)

Posted 22/12/2019 by ambijans in Literatuur