Mark Lanegan Band @ CCHA   Leave a comment

mark lanegan

We hebben er lang op moeten wachten – zijn vorige passage, mét Isobel Campbell, dateert alweer van november 2008 – wij waren er destijds bij (in het prille begin van deze blog). De meeste artiesten schrijven hooguit één keer geschiedenis. Mark Lanegan blijft geschiedenis schrijven. De Amerikaan met de ruwe bariton start fenomenaal met Screaming Trees, de groep die samen met Nirvana, Pearl Jam, Alice In Chains en Soundgarden synoniem staat voor de grungescene. De volgende grote stap is Queens Of The Stone Age. Lanegan is manifest aanwezig op ‘Songs for the deaf’ (2002), één van de beste albums van de 21ste eeuw. Daarna volgen samenwerkingen met Isobel Campbell, Greg Dulli van Afghan Whigs (The Twilight Singers en vooral The Gutter Twins), Soulsavers en ontelbare anderen (recent nog Marianne Faithfull). In de tussentijd maakte Lanegan nog een klein dozijn ‘solo’ platen. ‘Bubblegum’ (2004) is een meesterwerk, maar ‘Gargoyle’ (2017) en ‘With animals’ (2018) bewijzen dat hij voortdurend beter wordt. In 2017 werden zijn songteksten al gebundeld in ‘I am the wolf – lyrics and writings’ (mét voorwoord van John Cale en lof van o.a. Nick Cave), in 2020 verschijnt zelfs een biografie. Intussen kan je hem alvast ‘gewoon’ in CCHA aan het werk zien n.a.v. het net aangekondigde dubbelalbum ‘Somebody’s knocking’. Het voorprogramma wordt vanavond verzorgd door The Membranes.

UPDATE

Op de kleine ring in Hasselt zien wij rond 19u40 al borden oplichten dat de parking achter het CCHA VOL staat, maar daarvan schieten wij niet in de stress. We kennen de truken van de foor ondertussen, dus durven wij het risico wel aan om toch de parking op te rijden. Natuurlijk zien we meteen dat de parkings vooraan knoertvol staan, maar we dirigeren onze wagen naar één van de laatste rijen en rijden daar ergens binnen. Binnen de 20 seconden zie ik links al een ruime plek waar ik makkelijk kan staan én mooi op wandelafstand van de ingang. Binnen heerst al een gezellige drukte en ik spot meteen enkele bekende koppen. The Membranes kunnen op die manier voor een vrij goed gevulde zaal beginnen. Hun optreden was echter omgekeerd evenredig aan het aantal toeschouwers. Dit was met voorsprong het allerslechtste wat ik dit jaar al live zag. Deze heren mogen zelfs Pukkelpop niet openen in het allerkleinste tentje op Pukkelpop. Een paar overjaarse punkers die hun instrumenten misschien beheersen, maar die er geen songs (die naam waardig) uit kunnen puren. Tel daar nog een zanger bij die absoluut niet kan zingen en een soort van verklede vrouw (of was het toch een man?) die voor wat meer vocale ondersteuning moest zorgen en we zijn rond. Veruit het interessantste wat ik in de zaal zag tijdens hun (gelukkig) beperkte setlist: mensen die gedurende het hele optreden té laat de zaal inkwamen en die zichzelf moesten bijlichten om hun plek te kunnen vinden. Er gebeuren ongetwijfeld spannende muzikale dingen in Manchester, maar The Membranes kan daar onmogelijk deel van uitmaken. Op het eind kwam de zanger nog deels de zaal ingelopen om cd’s te slijten. Op zo’n momenten ben je blij dat je op rij Q zit. 😉

Het contrast met hoofdact Mark Lanegan kon moeilijker groter zijn. Lanegan die nog steeds wordt begeleid door een Belgische drummer en twee gitaristen (waaronder toetsenist Aldo Struyf). En gitarist Jeff Fielder is naast Lanegan de andere Amerikaan uit het gezelschap. Vorig jaar zag ik ze ook op Rock Herk en toen vond ik hun optreden niet slecht maar nogal routineus overkomen. Dat kon gisteravond zeker niet worden gezegd. Trixie Whitley was eerder deze week al vrij degelijk maar Lanegan & co waren in dit geval ‘subliem’. Het blijft ook vreemd om dit soort optredens zittend mee te maken. Hier zou je staand op loos moeten kunnen gaan. Lanegan was voor zijn doen trouwens redelijk talkative. In hun setlist zaten o.a. ‘Hit the city’,  ‘Stitch it up’, ‘Bleeding muddy water’, ‘Deepest shade’ (een afdankertje van Greg Dulli’s Twilight Singers), ‘Nocturne’, ‘Penthouse high’ en ‘Bombed’ (prachtig samen met Fielder gebracht), ‘Gospel plow’ (van Screaming Trees) en ‘Hangin’ tree’ (zijn schitterende samenwerking met QOTSA) en ‘The killing season’ in het bisrondje. Doordat er hier en daar electronica in hun muziek zat, had je soms het gevoel dat je naar pakweg New Order of Depeche Mode zat te luisteren. Ik vond dat best wel tof! Na afloop konden we na ca. anderhalf uur tevreden huiswaarts trekken. Wie niet genoeg kan krijgen van Lanegan: in 2020 verschijnt er een boek van hem én hij is al volop bezig aan een nieuwe cd. Iets om naar uit te kijken …

Posted 06/12/2019 by ambijans in Muziek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: