‘Traces’ (Wim Vandekeybus, Trixie Whitley & Marc Ribot/Ultima Vez) @ CCHA   Leave a comment

traces (c) danny willems

Met TRACES volgt Wim Vandekeybus de sporen die hij heeft getrokken. Hij kijkt om naar de intuïties van waaruit zijn zoektocht begon. Naar het drama van driften en instincten. Naar het spel van energieën en intensiteiten. In de voorstellingen van de voorbije jaren stonden fabels centraal. Verhalen van beschaving en cultuur. Van gemeenschappen en conflicten. Van woorden en wetten. In TRACES keert Vandekeybus terug naar het lichaam, naar de instinctieve reactie, het nu-moment, de imaginaire catastrofe, de onmiddellijke energie die de hartslag vormden van zijn eerste voorstellingen: naar energetische dans! Ver van iedere romantiek en zonder nostalgie naar heroïsche tijden. Met aandacht voor de hedendaagse, complexe, chaotische realiteit. Een herontdekking van een tegelijk krachtige en kwetsbare vitaliteit in een wereld van technologische en ecologische dreiging. TRACES is een zoektocht naar de sporen van de natuur die het lichaam is vergeten. TRACES is een bevrijding uit het stenen labyrint van stad en beschaving. In de overweldiging van de Roemeense natuur met de laatste oerbossen van Europa, zoekt Vandekeybus naar sporen die ouder zijn dan de mens en zijn geheugen. Naar ‘the inner story’, naar het verhaal dat zich voor of voorbij de taal ontvouwt en alleen in de pulsies van de dans en de muziek verteld kan worden. Op het podium: 10 dansers en 5 live muzikanten waaronder Marc Ribot (net als jaren geleden bij Inasmuch as life is borrowed) en Trixie Whitley (die vorig jaar ook de muziek schreef voor TrapTown)!

UPDATE

Ik ben absoluut geen kenner van het dansgenre en de hele scene die er rond bestaat. Wat ik wél heb geconstateerd: dat dit voorstellingen blijkbaar volle zalen weet te trekken en dat rij E (waar ik zat) dit keer de allereerste rij bleek te zijn. Ik moet zeggen: na ca. één uur en 45 minuten dans en performance was ik behoorlijk onder de indruk. Het is eigenlijk ook een soort van theatervoorstelling met dien verstande dat de dans, de lichaamstaal, de mimiek én de handelingen van belang zijn om het verhaal te brengen. Tel daar nog de schitterende begeleidingsband (met Whitley en Ribot in de achtergrond bij) en je krijgt er een mooie, filmische voorstelling voor in de plaats. Achter mij in de zaal hoorde ik iemand zeggen dat de band enkel in Europa ‘live’ zou begeleiden, daarbuiten stond alles op tape, omdat het verschrikkelijk duur is om iedere muzikant naar pakweg de States te laten overvliegen. Ook zij zullen ongetwijfeld andere plannen hebben. Eventjes uit mijn concentratie gehaald door enkele kuchers in de zaal (blijkbaar werkt zoiets besmettelijk!), maar op het eind weergalmde minutenlang applaus door de zaal inclusief staande ovatie. Die was uiteraard volkomen terecht! Spelers én muzikanten glunderden na afloop, je zou voor minder! Volgende week zit ik bij een voorstelling van Chris Lomme.

Posted 10/12/2019 by ambijans in Kunst, Muziek, Theater

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: