Archive for januari 2020

‘Een goede nachtrust’ (Peter Buurman)   Leave a comment

peter buurman

‘Dat is de tragedie. We kunnen alleen onszelf zijn als we dromen.’ De nacht valt.
Een inbreker sluipt een huis binnen. Tussen de waardeloze spullen blijkt een man te liggen. De inbreker vraagt: ‘Kan ik misschien iets voor je doen?’ Het is het begin van een onwaarschijnlijke vriendschap, die al gauw ontspoort in een wilde scooterrit langs een ingedutte grillroom, een nachtcafé voor slapelozen, een kliniek voor mensen met een chronische winterdip en de set van een soap waar maar geen einde aan komt. Een raadselachtige reis door de nacht, waarin de dingen nét anders lijken dan overdag. ‘Een goede nachtrust’ is een volstrekt originele debuutroman met een logica om van te dromen. Auteur Peter Buurman (1992) is redacteur bij De Speld, schreef mee aan Zondag met Lubach, #BOOS en De Boterhamshow en maakte de podcasts Neutrale Kijkers en Boeken FM. In de recentste editie van ‘Het boek van de maand’ in DWDD hoorde ik het boekenpanel zéér lovend en vol passie over deze debuutroman vertellen, waardoor mijn nieuwsgierigheid uiteraard werd geprikkeld. Dit boek komt straks geheid zeker op mijn ‘nog te lezen’ stapeltje te liggen.

Posted 31/01/2020 by ambijans in Literatuur

Politiek   Leave a comment

politiek

Enkele dagen geleden vroeg mijn moeder mij of Alexander De Croo eigenlijk een bekwaam politicus was. Ik antwoordde (uiteraard naar mijn persoonlijk aanvoelen) dat ik dacht dat hij wel goed wist waar hij mee bezig was. Waarop mijn moeder dan weer repliceerde dat ze hem in elk geval al sympathiek vond overkomen op tv. Ik heb Alexander De Croo ooit ontmoet ten tijde van zijn VLD-voorzitterschap en ik kan alleen maar zeggen dat hij toen een vriendelijke en joviale indruk op mij maakte. Politiek is ook een moeilijke materie om te beoordelen. Het is niet omdat je op partij x stemt (in mijn geval dan toch), dat je blind en slaafs 100 % achter al hun programmapunten staat. Ik denk ook niet dat het realistisch is om te denken dat dé ideale partij (zowel aan linkse als rechtse zijde) bestaat, want dat is niet zo. Iedereen gaat ook bijna uit idealisme in de politiek. Men wil eens aan een tak kunnen schudden of zijn/haar steentje willen bijdragen om tot een mooiere en betere maatschappij te komen. Maar blijven al die politici jaren later nog altijd trouw aan hun principes? Wanneer je in de oppositie zit moet je hard werken om gehoord te worden en om deftig jouw punt te kunnen maken. Zij die in de meerderheid zitten kunnen dingen verwezenlijken en zichzelf héél populair maken of zwaar uit de bocht gaan wanneer ze een slechte beslissing nemen. Hoe langer mensen aan de vetpotten kunnen zitten en al eens graaien, hoe meer kans dat ze op zeker ogenblik totaal corrumperen. Het zou eigenlijk niet mogen, maar ik denk dat het ‘des mensen’ is. Mensen maken nu eenmaal fouten. Misschien zou het daarom niet slecht zijn om bij politici een maximumtermijn vast te leggen waarin ze hun stiel kunnen beoefenen, dan kunnen ze daarna altijd nog een échte, deftige job gaan zoeken. 😉 Om de zoveel tijd duiken er ook berichten op van mensen die een nieuwe burgerbeweging of politieke partij willen oprichten. Dat zal ongetwijfeld met de beste bedoelingen gebeuren, maar méér politieke partijen zorgt ook voor des te meer versnippering in het politieke landschap. Federaal krijgt men nu al geen akkoord gevormd door allerlei veto’s of breekpunten uit diverse politieke hoeken. Het grote probleem is ook dat ze niet meer naar mekaar luisteren. Elke partij is zo bezig met ‘het eigen grote gelijk’ en ze horen zichzelf zó graag praten, dat ze geen idee meer hebben waar hun opponenten mee bezig zijn. Er is ook geen enkele politieke partij die nog ‘out of the box’ durft te denken los van de eigen ideologie. De rechtse partijen hebben schrik dat ze té linkse stellingen zouden innemen (want dan palmt hun concurrent straks extra kiezers in), links durft geen rechtse uitspraken meer te doen omdat hun militanten hen daar zwaar op zouden kunnen afrekenen. Dus dansen de politici dezer dagen een beetje suf rond op één of twee vertrouwde tegeltjes van de dansvloer. Als ze buiten hun comfortzone komen slaat de schrik hen om het hart. Federaal gaan ze pas écht iets in beweging kunnen zetten als ze met mekaar praten maar vooral beter naar elkaar gaan luisteren. Wanneer gaan ze eens stoppen om de problemen van ons land te duiden door iemand de zwarte piet toe te spelen? De ene keer is het de schuld van de Walen, dan van de socialisten, vervolgens ligt het aan de vluchtelingen, hierna zijn de langdurig werklozen de dupe enzovoorts enzoverder. Als we nu nog de roodharigen, de Club Bruggesupporters, alle vegetariërs én de VTM-kijkers in de hoek zetten waar de klappen vallen, wie blijft er dan uiteindelijk nog over? Los daarvan, in gesprekken met vrienden hoor ik steeds vaker dat ze in ons land dadelijk gewonnen zouden zijn voor een sociaal-liberale partij, want met alle respect: een D66 (naar Vlaamse maatstaven) bestaat bij ons niet. Het lijkt me alleszins een zéér interessante denkpiste. En wat die kwakkelende formatiegesprekken betreft: eigenlijk zou men al die verkozen parlementairen hun wedde moeten laten terugstorten met terugwerkende kracht: wél betaald worden, maar sinds mei vorig jaar op non-actief staan en toch vrolijk cashen? Dat is toch hemeltergend! Een zelfstandige die niet werkt verdient niets, een arbeider die niet presteert krijgt zijn C4. Waarom moet de politicus daar dan een uitzondering op vormen?

Posted 30/01/2020 by ambijans in Algemeen

Naar Gasthuisberg   Leave a comment

gasthuisberg leuven

Gisterennamiddag nam deze jongen verlof om voor de derde keer in zijn leven naar Gasthuisberg in Leuven te rijden. De twee Leuvense ziekenhuizen in het centrum van de stad deden we in het verleden ook al aan, dus met een beetje goeie wil kan je ons al tot ‘ervaringsdeskundige’ bombarderen. In mei volgt er trouwens nog een vierde Gasthuisbergsessie (doch dit terzijde). Daarna weten we hopelijk of er nog nieuwe vervolgafspraken nodig zijn. Het gaat in dit geval telkens om controles voor mijn vaders gezichtsvermogen. Voor de overige ziekenhuisbezoeken moest ik ’s morgens in alle vroegte vertrekken waardoor ik ook eens kon kennismaken met het dagelijkse fileprobleem aan de afrit Holsbeek en omgeving. Bij onze namiddagsessies richting Gasthuisberg verliepen de heenritten altijd voorspoedig, maar daarna kwamen we altijd in de avondspits terecht. Na een tiental minuutjes blokrijden begint het verkeer plots weer vlotter te gaan. Dat is eigenlijk steeds een constante geweest, gisteravond vormde daarop geen uitzondering (ook al waren we rond 16u al terug huiswaarts aan het rijden). Mijn moeder wil altijd ruim op voorhand vertrekken, ongeveer anderhalf uur vóór onze ziekenhuisafspraak. Dat lijkt op het eerste gezicht ridicuul in theorie maar in praktijk pakt dat altijd gunstig uit. De allereerste keer vond ik meteen parkeerplaats, de tweede keer duurde iets langer en ook gisteren moest ik eventjes rondcirkelen om ergens een plek te vinden. Gasthuisberg is altijd een beetje wandelen (niet erg voor iemand van mijn leeftijd) maar voor tachtigers is het een flink eind stappen. Vroeger hoorde ik wel eens horrorverhalen over Gasthuisberg: dat je er geen parking kon vinden, dat je moeilijk iets kon vinden binnen het ziekenhuis door de enorme grootte, dat je er héél makkelijk in kon verdwalen. In theorie malen er dan al een aantal scenario’s door je hoofd om je goed voor te bereiden, in de praktijk valt het allemaal reuze mee.

Je loopt naar de inschrijfplek waar je het juiste knopje induwt, daar krijg je een volgnummer en dan mag je eventjes gaan zitten wachten voor de infobalies. Wanneer je nummer verschijnt wordt het papierwerk snel doorgenomen met een medewerkster, die steeds dezelfde dienstmededeling moet doen: oranje pijl volgen, tot aan poort twee wandelen en daar de lift nemen naar de derde verdieping. Daar aangekomen scan je nog eens netjes de QR-code van je afsprakenblad waarna je relax kan gaan zitten wachten in wachtzaal C. Daar moet je regelmatig een scherm in de gaten houden, waarop je volgnummer én foto verschijnen die je naar een controlekamer in gang C leiden. De allereerste keer zijn we ongeveer vier uur daar geweest, ons tweede bezoek duurde slechts twee uur. Dit keer waren we ruim een half uur te vroeg. Dat betekent echter niet dat je daar wat moet staan schilderen tot het uur van jouw afspraak. In ons geval had mijn vader al twee bezoekjes in gang C gedaan vóór we überhaupt het afgesproken tijdstip hadden bereikt. Té vroeg op een afspraak komen wordt in dit geval dus niet afgestraft want het levert eerder tijdswinst op. Gisteren moest mijn vader langs drie stations in de C-gang en het doktersbezoek in gang A of B viel deze keer weg. Toen we naar de parkeerautomaat liepen om ons ticket te valideren bleek dat we exact anderhalf uur waren weggeweest. Eens op de autosnelweg zagen we nog twee lichte bestelwagens dezelfde flagrante overtreding maken: ons langs rechts inhalen om daarna voor ons door te steken naar het snellere baanvak. Met mijn ouders in de auto beet ik maar op mijn tong om al snel in zenmodus te verzinken. Ook weer niet té zen want aan ca. 130 km/u raak je best niet in hogere sferen tussen al die zware vrachtwagens op de rechterrijstrook. Om het nog wat spannender te maken blies er zowel op de heen als terugweg een verraderlijke zijwind in de flank van onze wagen. Losjes het stuur in de hand houden was daardoor geen optie. Ik kijk al uit naar die rit in mei: zelfde bestemming, dan hopelijk met een zonnebril op, raampje open en chill met de elleboog naar buiten geleund. 😉

Posted 29/01/2020 by ambijans in Algemeen

De top 100 boeken (47) ‘Een hartverscheurend verhaal van duizelingwekkende genialiteit’ (Dave Eggers) (2000)   Leave a comment

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de honderd beste romans die ik ooit heb gelezen. Over kleuren en smaken valt eigenlijk een hele hoop te redetwisten dus het staat eenieder vrij om het met mij eens/oneens te zijn. Nu we jaarlijks weer (meer dan 40 boeken!) ‘back on track’ zijn qua leesgewoontes moet zo’n all time favouritesleeslijstje zeker lukken. Omdat ik bepaalde genres liever lees dan andere is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één boek dat de 100 niet heeft gehaald, omdat het mijns inziens de hype niet waard was.

Dave Eggers vertelt over de tragische dood van zijn ouders, die binnen vijf weken na elkaar aan kanker stierven toen hij slechts 21 jaar oud was en de wijze waarop hij zijn 8-jarige broertje Toph vervolgens moest opvoeden. Dit doet Eggers op een extreem zelfbewuste, zelfkritische en zelfverheerlijkende wijze, waarin hij de harde realiteit afwisselt met absurde humor. Zo wordt al in het begin van deze autobiografische roman met een onmogelijke titel verteld wat men volgens hem kan overslaan. En dat is nogal wat. Met deze vreemde start is de toon gezet voor een met de nodige humor, maar soms ook zeer serieus geschreven verhaal over een man van net twintig, die plotseling voor zijn broertje van acht moet zorgen. De beide ouders zijn vlak na elkaar aan kanker overleden. Wat niemand verwacht: het lukt hem vrij behoorlijk om zijn opdracht tot een goed einde te brengen. Wat de mogelijke kritiek op deze roman betreft, ook hier neemt de schrijver al bij voorbaat de criticus de wind uit zeilen door zelf al op de zwakke punten te wijzen. In 2000 had men het alleszins over een ontroerend debuut en ik denk dat we 20 jaar later nog steeds dezelfde mening zijn toegedaan.

Laat deze kelk passeren: ‘Zussen voor altijd’ (Erica James) (2004)

Posted 28/01/2020 by ambijans in Literatuur

Oorwurm van de week (190)   Leave a comment

De terugblik naar vorige week is vrij kort. Vorige vrijdag ging mijn moeder al op diverse plaatsen verlichting uitkiezen voor ons appartement. Ikzelf bestelde vier tickets voor het concert van Diana Ross in Paleis 12 (juli 2020). Zaterdagnamiddag hadden we eerst bezoek van Barbara en Alexandra, twee nichtjes die tegenwoordig in Zürich en Alphen aan den Rijn wonen, daarna trokken we naar het appartement om alle kastjes eens uit te wassen. We zaten meteen anderhalf uur verder dus we karren lustig door naar optiek Stephan Truyers voor het bestellen van een nieuwe bril. Mijn oude exemplaar (de allereerste bril) heb ik blijkbaar ooit in 2003 gekocht. We zijn ongeveer een kwartiertje thuis geweest want hierna trekken we naar het Oosterhof in Lummen voor de tweede X-Mos quiz. Moedige Missers speelt nog eens in nooit eerder geziene opstelling (gastspelers Frank en Werner, Hanne, Pat en ik) en we worden uiteindelijk 25ste op 32 teams. Ik denk dat we zowat de laagst geklasseerde ploeg in de zaal waren dus uiteindelijk wel tevreden over onze prestatie. Wat doen we volgende week? Morgenavond afspraak bij de notaris, dinsdagnamiddag met pappie naar Gasthuisberg ter controle, vrijdagavond Brigitte Kaandorp in CCHA en zaterdagavond Haute Quizine quiz in Mol. Over naar de muziek!

Everything has changed – Best Coast: we breken deze week het ijs (figuurlijk dan) met dit Amerikaanse rockduo, die een combi van surf, garagerock en lo-fi maken en dat klinkt behoorlijk goed. Hun nieuwe album ‘Always tomorrow’ mogen we volgende maand verwachten.

Hanky panky – Tommy James & The Shondells: onze classic komt deze week aangewaaid uit de alweer voortreffelijke soundtrack van het tweede seizoen van de Netflixreeks ‘Sex Education’. Een serie die eens niet onderhevig is aan het ‘tweedeseizoenssyndroom’, dat van ‘het seizoen te veel’. Voor de cijferfetisjisten: dit nummer werd uitgebracht in 1966, de oorspronkelijke versie van The Raindrops stamt uit 1963.

Bobby, don’t you think they know – Morrissey: als de Mozzer een nieuwe cd in de aanbieding heeft, dan willen we jullie daar graag deelgenoot van maken. Voor dit nummer komt er vocale versterking van Thelma Houston. ‘I am not a dog on a chain’ ligt in maart in de rekken te blinken.

Silly games – Douglas Dare: vandaag reserveren we ook een plekje voor deze Londense singer-songwriter. Zijn nieuwe cd ‘Milkteeth’ mag je trouwens in februari verwachten op het Erased Tapes label dat ook enorm véél schwung gaf aan de carrière van o.a. Nils Frahm.

Dance of the clairvoyants – Pearl Jam: en we gaan er deze week uit met één van de headliners van Rock Werchter 2020. Wie al ongeduldig begint te schuifelen bij zoveel goed nieuws moet dat opborrelende gevoel proberen vast te houden tot 27 maart, want dan verschijnt nieuweling ‘Gigaton’. Tot volgende week!

Posted 27/01/2020 by ambijans in Muziek

‘Praten met vreemden : wat we moeten weten over de mensen die we niet kennen’ (Malcolm Gladwell)   Leave a comment

malcolm gladwell

In “Praten met vreemden’ laat Malcolm Gladwell zien dat het regelmatig misgaat als we geconfronteerd worden met onbekenden. Steeds weer blijkt dat we totaal niet toegerust zijn om vreemden open en onbevooroordeeld tegemoet te treden. We schatten mensen verkeerd in, herkennen leugens vaker niet dan wel, interpreteren gezichtsuitdrukkingen niet goed en blijven hangen in onze eerste indruk. En de conflicten en het onbegrip die daar het gevolg van zijn, hebben een diepgaand effect op onszelf en op de hele maatschappij. “Praten met vreemden’ is een klassieke Gladwell: een intellectueel avontuur waarin de auteur ons meeneemt op een reis langs verwarrende ontmoetingen, ingewikkelde puzzels en fatale misverstanden. Gladwell analyseert waar het misgaat en leert ons zo steeds iets meer over de ander – maar vooral ook over onszelf. Een meeslepende gids voor moeilijke tijden. Malcolm Gladwell is journalist bij The New Yorker. Van hem verschenen onder andere ‘Uitblinkers’, ‘Het beslissende moment’, waarvan wereldwijd meer dan twee miljoen exemplaren werden verkocht en ‘Intuïtie’, dat twee jaar onafgebroken op de New York Times-bestsellerlijst stond.

Posted 26/01/2020 by ambijans in Literatuur

Erfeniskwestie   Leave a comment

schulden erven, altijd werken

Komende maandagavond zit ik samen met mijn broer, enkele neven en achterneven bij de notaris i.v.m. een (aanslepende) erfeniskwestie. Deze keer helaas geen gezellig onderonsje maar als eerste stap richting de verzaking van een erfenis met een enorm schuldbedrag op de teller staan. De situatie (in a nutshell): familielid sterft eind 2017 en laat daarbij een enorme schuldenberg achter. We zwijgen dan nog over die gigantische vuilnisbelt, waar de omwonenden nu al jaren op uitkijken. Als ik zeg dat het een schandalige vertoning is dat die rommel daar nu al jaren ligt, dan is dat een understatement van heb ik jou daar! Kinderen én kleinkinderen van de overledene laten zich vervolgens onterven. Zaak gesloten (zou je dan kunnen denken), want er zijn geen erfgenamen meer te vinden in dezelfde bloedlijn. ‘Mooi niet!’ denken ze bij de Vlaamse overheid, want tijdens de kerstvakantie krijgen we van hen een gezellige brief waarin ze insinueren dat we geen afstand hebben gedaan van de erfenis, waarvan de termijn ondertussen zou zijn verstreken. Omdat de soep nooit zo heet wordt gegeten als ze wordt opgediend ontstaat er in familiekring direct massaal verzet. Een aantal mensen heeft dezelfde standaardbrief gekregen als ons en ook bij hen vliegen de krachttermen én verwensingen door de lucht. Alsof we nog niet genoeg aan ons hoofd hebben, trekken mijn moeder en ik begin dit jaar naar de notaris om navraag te doen. De zaak blijkt redelijk eenvoudig op te lossen via een simpele procedure die door de notaris kan worden opgesteld en in gang gezet. Iedereen die mogelijk nog recht heeft op de erfenis (lees in dit geval ‘zware schuld’) moet dus verzaken aan die erfenis. In ons geval moeten mijn vader, broer en ik naar de notaris om een afstandsdocument te ondertekenen. In een latere fase moeten we nog naar de rechtbank van eerste aanleg in Hasselt, waar ook de (eventueel) minderjarige kinderen nog moeten paraferen dat ze geen interesse hebben in de erfenis. Het mooie is dat we wat familieleden zullen terugzien, het minder mooie dat we extra rommel (figuurlijk dan) moeten opruimen na andermans dood. Dat het nóg gekker kan bewijst een bericht dat ik gisteren toevallig op Radio 1 hoorde voorbijkomen. Choupette, de Birmaanse kat van wijlen Karl Lagerfeld erfde het grootste deel van zijn fortuin (200 miljoen), dat 800 miljoen euro bedroeg. Die kat heeft personeel in dienst die voor haar zorgen, iets dat toch ook een aardige duit kost. De kat heeft een boek geschreven (ongetwijfeld door een ghostwriter) en ze heeft zelfs haar eigen webshop. Allemaal absurd natuurlijk, daarin volg ik kattenliefhebber en bioloog Midas Dekkers. We mogen best van onze huisdieren houden en blij zijn dat ze bestaan, maar laat er ons vooral geen minimensjes van maken. Een dier is een eenvoudige soort mens, aldus Dekkers. We mogen ervan houden, maar we doen dat liefst binnen bepaalde grenzen. Je hond dagelijks te eten geven is een basisrecht voor dat beestje, anders moet je het niet in huis halen. Wanneer je echter té véél eten geeft, krijg je een héle dikke hond die met moeite vooruit geraakt. En daarmee komen we weer bij die ‘eenvoudige soort mens’: een hond vertoont geen reactie als ie wordt vetgemest als een kalf. Of toch niet van die aard dat zijn baasje de hint begrijpt. Héél naar dus voor zo’n dikke hond en ’t is uiteraard ook geen zicht als je zo’n beest moet uitlaten. 😉

Posted 25/01/2020 by ambijans in Algemeen