Archive for 12/01/2020

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (ultimate edition)   Leave a comment

Uitzonderlijk posten we hier nog een laatste blogbericht dat eigenlijk had kunnen thuishoren onder deze rubriek. Vrijdagavond tijdens ons personeelsfeest deelde iemand mij het dramatische nieuws mee dat Ann Buyse was overleden. Dat bericht kwam toch wel met een mokerslag binnen moet ik zeggen. En ik denk dat er in mijn omgeving wel meer mensen zijn die nu met hetzelfde gevoel zitten. Consternatie, ongeloof en nog een héél scala aan gevoelens overvielen mij. Ann was de oudere zus van de net iets bekendere Koen Buyse van Zornik. Mijn eerste ontmoeting met Ann dateert van 1982, het jaar dat ik met mijn ouders en broer op vakantie was in Girona (in L’Escala als ik mij niet vergis) en we daar ergens in de duinen het gezin Buyse tegen het lijf liepen. Omdat ook Zonhovenaars in het buitenland elkaar min of meer kennen knoopten mijn ouders een gesprek aan met haar ouders. Ann was toen nog een jong Anneke en Koen was nóg jonger. In Zonhoven woonden we in vogelvlucht op minder dan één kilometer van mekaar. Wanneer we de N74 zouden oversteken en we zouden dwars door de velden wandelen, dan zouden we bij wijze van spreken recht in hun achtertuin belanden. Er waren zo wel meer raakpunten. Haar vader vloog in die tijd als piloot heel regelmatig rakelings over ons huis in een ‘rode duivel’. Ik kende niets van vliegtuigen, maar mijn allerbeste jeugdvriend Bert kende er wél alles van. Wanneer vader Buyse weer eens over ons huis vloog werd Bert euforisch, lyrisch zou ik bijna durven zeggen. Berts grote droom was dan ook om ooit piloot te worden. Het toeval wil dat zijn ouderlijke woonst heel schuin tegenover die van Ann lag. In het derde middelbaar deed Bert ingangsexamen voor de Kadettenschool in Lier, maar hij was niet geslaagd. Het jaar daarop deed hij opnieuw examen en hij werd prompt gerecruteerd. Dat hij daardoor zijn derde middelbaar moest overdoen vond hij niet erg. Door de week zat Bert in Lier, in het weekend kwam hij hier verslag doen van zijn week. Tussendoor schreven we elkaar ook nog brieven, dat deden mensen in die tijd nog. Het werd mij al snel duidelijk dat tucht en discipline de codewoorden waren bij hem op school. Bert maalde er niet om, al liep hij niet altijd mooi in het gareel. Enige rebellie was hem niet vreemd. Door de week volgde hij braaf les, in het weekend gingen we stappen. Als jonge gasten hingen wij ook vaak rond op straat, zowel in onze straat als in die van hem.

Ik herinner me ook de dag nog levendig dat we buiten op straat stonden te praten en vanuit onze ooghoeken konden zien dat Ann door de straat kwam geparadeerd. Kortgerokt, mooi bruinverbrand, breed glimlachend kwam er een knappe blondine op ons afgestapt. Wij knikten vriendelijk naar haar en zij sprak ons meteen aan. Het is te zeggen: ze vertelde aan Bert dat ze ook graag de opleiding aan de Kadettenschool wilde volgen. Als dat niet zou lukken, dan was ook het leger of pakweg de rijkswacht (die toen nog bestond) eventueel ook een optie. Ik denk dat Ann later ook effectief heeft geprobeerd om er binnen te geraken, maar dat ze faalde tijdens de fysieke proeven (al ben ik van dat laatste niet helemaal zeker). Wat wél zeker is: toen Bert 18 werd gaf hij in het café van zijn ouders verjaardagsvaten waar omzeggens al onze vrienden en kennissen bij aanwezig waren. Omdat Ann een buurmeisje was en bij ons op de middelbare school zat was zij vrijwel zeker aanwezig die avond. Later leerde ik Ann beter kennen ten tijde van onze chrysostomosrevue in het laatste middelbaar. Zij zat ook mee in het organisatiecomité en het viel mij toen op dat ze graag de scepter zwaaide. Je zou haar destijds eigenzinnig kunnen noemen of tot de vaststellling komen dat ze nogal standvastig was qua mening. Het durfde al eens botsen tussen ons – mannen – en Ann, maar die spanning bleef nooit lang hangen. De dag erna was Ann weer even goedlachs als altijd. Later hoorde ik dat ze in Leuven ging studeren. Ik heb steeds gedacht dat ze een opleiding verpleegkunde deed, maar blijkbaar studeerde ze af als psychotherapeute. Daar leerde ze ongetwijfeld haar man kennen, die geneeskunde studeerde. Héél af en toe zag ik haar nog wel eens maar eigenlijk verdween ze daarna uit beeld. Via via hoorde je dan dat Ann in het buitenland zat, dat ze getrouwd was, in het Zuiden van Frankrijk woonde en dat ze ondertussen ook kinderen had. Later woonde ze blijkbaar weer terug in ons land. Of misschien pendelde ze wel tussen Frankrijk en ons land?

Tot ik vrijdagavond de verschrikkelijke boodschap kreeg dat Ann was overleden. Blijkbaar heeft ze op Kerstavond een ongelukkige val gemaakt waarbij ze een ernstig hersenletsel opliep. Op 1 januari is ze aan de gevolgen van die val overleden in UZ Gasthuisberg in Leuven. Ann was getrouwd en moeder van drie kinderen. Ze werd slechts 45 jaar oud. Langs deze weg wil ik haar familie, vrienden, kennissen én iedereen die haar kende veel sterkte wensen in deze moeilijke dagen. Om het met de woorden van wijlen Bram Vermeulen te zeggen: ik denk dat Ann in die véél te korte periode dat ze hier was écht wel een steen heeft verlegd op aarde. RIP Ann!

Posted 12/01/2020 by ambijans in Algemeen