De top 100 boeken (45) ‘De hemel verslinden’ (Paolo Giordano) (2018)   1 comment

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de honderd beste romans die ik ooit heb gelezen. Over kleuren en smaken valt eigenlijk een hele hoop te redetwisten dus het staat eenieder vrij om het met mij eens/oneens te zijn. Nu we jaarlijks weer (meer dan 40 boeken!) ‘back on track’ zijn qua leesgewoontes moet zo’n all time favouritesleeslijstje zeker lukken. Omdat ik bepaalde genres liever lees dan andere is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één boek dat de 100 niet heeft gehaald, omdat het volgens mij de hype niet waard was.

Teresa verruilt iedere zomervakantie samen met haar vader hun woning in het drukke Turijn voor het huis van haar jeugd op het Italiaanse platteland. Het zijn saaie, bloedhete vakanties, totdat ze op een dag drie jongens bespiedt die naakt in het zwembad zwemmen: Nicola, Tommaso en de zonderlinge maar charismatische Bern. Ze zullen Teresa’s leven voor altijd tekenen. De drie halfbroers worden samen opgevoed door Nicola’s religieuze ouders en hebben een complexe en intieme band. Maar Teresa zal snel ontdekken dat niets is wat het lijkt en haar idyllische zomers, die ze steeds vaker met Bern doorbrengt, komen tot een abrupt einde. De jongens worden volwassen en hun vriendschap wordt tot het uiterste getest door hun tegenstrijdige visies op de wereld en hun conflicterende overtuigingen. ‘De hemel verslinden’ omspant twintig jaar en vier levens. Het is een epische en intense roman over verbondenheid, liefde, familie en de eeuwige zoektocht naar zingeving. Prachtig coming of age verhaal dat bijna smeekt om een even knappe verfilming. Het boek wordt verteld vanuit het perspectief van de verschillende protagonisten en je voelt ze als het ware richting afgrond denderen. Ondanks de 460 pagina’s zit er enorm véél vaart in de roman die daardoor leest als een trein. Het boek werd gezien als één van de beste boeken van 2018 en ik kan dat alleen maar bevestigen. Een stuk beter dan ‘De eenzaamheid van de priemgetallen’ van diezelfde Giordano, al is dat mijn persoonlijke mening.

Laat deze kelk passeren: ‘Lachen mag van God’ (Louis Verbeeck) (1990)

Posted 18/01/2020 by ambijans in Literatuur

One response to “De top 100 boeken (45) ‘De hemel verslinden’ (Paolo Giordano) (2018)

Subscribe to comments with RSS.

  1. Mee eens!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: