Archive for 25/01/2020

Erfeniskwestie   Leave a comment

schulden erven, altijd werken

Komende maandagavond zit ik samen met mijn broer, enkele neven en achterneven bij de notaris i.v.m. een (aanslepende) erfeniskwestie. Deze keer helaas geen gezellig onderonsje maar als eerste stap richting de verzaking van een erfenis met een enorm schuldbedrag op de teller staan. De situatie (in a nutshell): familielid sterft eind 2017 en laat daarbij een enorme schuldenberg achter. We zwijgen dan nog over die gigantische vuilnisbelt, waar de omwonenden nu al jaren op uitkijken. Als ik zeg dat het een schandalige vertoning is dat die rommel daar nu al jaren ligt, dan is dat een understatement van heb ik jou daar! Kinderen én kleinkinderen van de overledene laten zich vervolgens onterven. Zaak gesloten (zou je dan kunnen denken), want er zijn geen erfgenamen meer te vinden in dezelfde bloedlijn. ‘Mooi niet!’ denken ze bij de Vlaamse overheid, want tijdens de kerstvakantie krijgen we van hen een gezellige brief waarin ze insinueren dat we geen afstand hebben gedaan van de erfenis, waarvan de termijn ondertussen zou zijn verstreken. Omdat de soep nooit zo heet wordt gegeten als ze wordt opgediend ontstaat er in familiekring direct massaal verzet. Een aantal mensen heeft dezelfde standaardbrief gekregen als ons en ook bij hen vliegen de krachttermen én verwensingen door de lucht. Alsof we nog niet genoeg aan ons hoofd hebben, trekken mijn moeder en ik begin dit jaar naar de notaris om navraag te doen. De zaak blijkt redelijk eenvoudig op te lossen via een simpele procedure die door de notaris kan worden opgesteld en in gang gezet. Iedereen die mogelijk nog recht heeft op de erfenis (lees in dit geval ‘zware schuld’) moet dus verzaken aan die erfenis. In ons geval moeten mijn vader, broer en ik naar de notaris om een afstandsdocument te ondertekenen. In een latere fase moeten we nog naar de rechtbank van eerste aanleg in Hasselt, waar ook de (eventueel) minderjarige kinderen nog moeten paraferen dat ze geen interesse hebben in de erfenis. Het mooie is dat we wat familieleden zullen terugzien, het minder mooie dat we extra rommel (figuurlijk dan) moeten opruimen na andermans dood. Dat het nóg gekker kan bewijst een bericht dat ik gisteren toevallig op Radio 1 hoorde voorbijkomen. Choupette, de Birmaanse kat van wijlen Karl Lagerfeld erfde het grootste deel van zijn fortuin (200 miljoen), dat 800 miljoen euro bedroeg. Die kat heeft personeel in dienst die voor haar zorgen, iets dat toch ook een aardige duit kost. De kat heeft een boek geschreven (ongetwijfeld door een ghostwriter) en ze heeft zelfs haar eigen webshop. Allemaal absurd natuurlijk, daarin volg ik kattenliefhebber en bioloog Midas Dekkers. We mogen best van onze huisdieren houden en blij zijn dat ze bestaan, maar laat er ons vooral geen minimensjes van maken. Een dier is een eenvoudige soort mens, aldus Dekkers. We mogen ervan houden, maar we doen dat liefst binnen bepaalde grenzen. Je hond dagelijks te eten geven is een basisrecht voor dat beestje, anders moet je het niet in huis halen. Wanneer je echter té véél eten geeft, krijg je een héle dikke hond die met moeite vooruit geraakt. En daarmee komen we weer bij die ‘eenvoudige soort mens’: een hond vertoont geen reactie als ie wordt vetgemest als een kalf. Of toch niet van die aard dat zijn baasje de hint begrijpt. Héél naar dus voor zo’n dikke hond en ’t is uiteraard ook geen zicht als je zo’n beest moet uitlaten. 😉

Posted 25/01/2020 by ambijans in Algemeen