Archive for februari 2020

Coronavirus   Leave a comment

coronavirus

Je kan geen krant meer openslaan, geen radio meer opzetten of geen onlinebericht meer zien voorbijkomen of er wordt sterk de nadruk gelegd op de ernst van het coronavirus. Ik heb er geen probleem mee dat de overheid sterk sensibiliseert en informeert als er een mogelijk gevaar om de hoek loert, maar als mensen beginnen hamsteren en panikeren alsof ze straks terug in hun atoomkelder moeten gaan zitten, dan is er toch een klein stemmetje in mijn hoofd dat zegt ‘Overdrijven we niet een héél klein beetje?’ Mijn huisarts (naar ik aanneem toch een bekwaam vakman) liet ook uitschijnen dat we hier bijna over een ‘hype’ konden spreken. ‘Jaarlijks sterven er meer mensen door een ogenschijnlijk ordinair griepvirus dan dat er nu door het coronavirus zullen worden getroffen’ zei hij met een knipoog. ‘Al maak ik me met dit soort uitspraken misschien niet populair bij de mensen die nogal angstig zijn aangelegd’, zo eindigde hij. Omdat de symptomen wat gelijklopend zijn met griep zijn er ongetwijfeld een pak mensen die uit voorzorg naar hun huisarts zullen snellen. Zelfs al wordt er tot vervelens toe gezegd dat vooral mensen met een verzwakte weerstand het makkelijkst slachtoffer kunnen worden. Wie zich goed aan de veiligheidsvoorschriften houdt is in principe vrij veilig. Volgens bronnen zouden er ondertussen tweeduizend mensen zijn gestorven door COVID-19, maar dat aantal is verwaarloosbaar als we weten dat er China jaarlijks 300.000 mensen worden behandeld voor longinfecties. In ons land sterven jaarlijks 1200 mensen door griep, toch ook een respectabel aantal. Nochtans werd er nog nooit aan de alarmbel getrokken in het journaal. Misschien dus in alle rust de feiten goed in perspectief laten zetten door de ‘echte kenners’ in het veld, vóór we weer een potje paniekvoetbal gaan spelen en geld gaan verspillen aan onnodige vaccins. Wie weet hebben we straks héél andere katjes te geselen als er eens een échte pandemie zou uitbreken? Laat ons dus niet té snel panikeren en vooral verder blijven ademen. Wij houden het ondertussen al ruim 48 jaar vol, dus dan zal het wel meevallen zeker? 😉

Posted 29/02/2020 by ambijans in Algemeen

De nare kant van reality tv   Leave a comment

het mooiste robinsonsnoepje dit jaar, nelleke verkaart

Oké, ik laat mij niet in met strontvervelende programma’s genre ‘Temptation Island’, heb nog nooit een glimp opgevangen van ‘Blind getrouwd’ en ik was zeker geen fan van ‘De Pfaffs’, hoogstens van de persiflages die er in ‘Het Geslacht De Pauw’ voorbijkwamen. Toch constateer ik dat we niet helemaal immuun zijn voor wansmaak of intriges. Dat geldt bijvoorbeeld voor ‘Expeditie Robinson’ en in iets mindere mate voor de Nederlandse versie van ‘De Mol’. Laat ons starten bij ‘De Mol’. Daar waar de Vlaamse versie doorgaans braaf blijft zonder al te veel tactische rompslomp is de Nederlandse BN’ers versie vaak bitser van toon. Ze zijn nauwelijks uit het vliegtuig gesukkeld na een lange vlucht of ze lopen al ‘bondjes’ (zoals ze dat zo mooi noemen!) met mekaar te maken. Je kan er vergif op innemen dat iedereen deals met mekaar probeert te maken. Het is zo erg dat ik er de programmamakers bijna van verdenk dat ze hun pappenheimers lijken aan te sporen om mekaar wat op weg te helpen (op het goede spoor of ergens naar een verkeerde afslag). De kandidaten die er lang in blijven hebben meestal geluk dat ze met de juiste persoon in zee gaan, wie met De Mol aanpapt loopt een enorm risico. Dat ‘bondjesprincipe’ en jokers/groene en anderskleurige vrijstellingen doen wat afbreuk aan het spel. Wat me ook enorm opvalt bij de NPO-versie: de bombastische muziek tijdens de opdrachten komt zo hard door de boxen binnen dat we nauwelijks nog iets meekrijgen van de opdracht zelf of de tactiek die de kandidaten zullen gebruiken om het spel te spelen. Doch dit geheel terzijde. Expeditie Robinson zorgde jaren voor héél wat vertier en kijkplezier. Sinds men er een soort van Nederland-België (de clash der Lage Landen) van heeft gemaakt lijkt er voortdurend een soort van vijandigheid in de lucht te hangen. Dit jaar spant wel héél erg de kroon in ‘schijnheiligheid’ en complotjes. De deelnemers weten vooraf al dat er sowieso een Vlaamse én een Nederlandse finalist moet overblijven dus wordt er vanaf aflevering één eigenlijk al tactisch gestemd. Moesten ze alle deelnemers van dit seizoen aan de leugendetector hangen, dan zouden ze bijna allemaal grandioos falen. De ene keer willen ze de zwakste schakel wegstemmen, de andere keer willen ze die graag nog eventjes aan boord houden en liever een sterke tegenstander elimineren. Dat doen ze dan door hun mede-eilandbewoners via een serieuze mindfuck mentaal te bespelen. ‘Je zal meer stemmen moeten inzetten de komende eilandraad want jouw positie is héél penibel op dit ogenblik’. Je leest de twijfel bij de kandidaat die in de gevarenzone zit, maar bij sommige kandidaten is er dan weer een stemmetje dat zegt ‘Wacht eens even? Proberen ze me nu in een bepaalde positie te wringen om me daarna makkelijker te kunnen lozen?’ In eerste instantie hadden we een Belgisch én een Nederlands kamp, maar daar is na een kleine herverdeling al wat aan veranderd. Door al dat gekonkel op beide eilanden kon het derde eiland haast geen betere naam krijgen dan Wraakeiland, de plek waar afgedankte kandidaten zich kunnen rehabiliteren én eventueel revancheren in een latere fase van de expeditie. Meestal hebben we tijdens het seizoen wel een favoriete kandidaat-eindwinnaar, al wordt dat dit seizoen vooralsnog een héél moeilijke opdracht met zoveel deelnemers met ‘een dubbele agenda’. Doe ons dan toch maar model Nelleke Verkaart (bij voorbaat wellicht kansloos), maar wél een genot om naar te kijken! En het oog wil ook wat ten huize Ambi … 😉

Posted 28/02/2020 by ambijans in TV

Quiz voor het goede doel   Leave a comment

cunina

Gisteren zaten we voor de zevende keer op de PXL-Green & Tech4Life-quiz in Diepenbeek, een quiz die jaarlijks een bedrag bij mekaar speelt voor een goed doel. Dit jaar was dat Cunina. Samensteller Frank Joosten, lector aan de PXL, slaagt er elk jaar weer met verve in om een doenbare D-quiz met enkele kleine C-uitstapjes in mekaar te boksen. Het feit dat er elk jaar wordt verbroederd tussen de circuitploegen én talrijke gelegenheidsploegen geeft aan dat er een publiek voor bestaat. ‘Laagdrempeligheid’ zou een kernwoord kunnen zijn voor deze quiz, want wie wil er op woensdagavond platgeslagen worden met aartsmoeilijke vragen? Een uitzondering niet te na gesproken zou ik bijna ‘niemand’ durven antwoorden. Bijna iedereen zakt elk jaar braafjes terug af naar Diepenbeek, wat aangeeft dat er genoeg animo is voor dit soort quizzen. Wij zagen zelfs oude bekenden terug die ons vertelden dat ze dit jaar al twee quizzen hadden gedaan op twee maanden en daarmee hadden ze hun aantal deelnames van 2019 nu al overtroffen. Tsja, er bestaan mensen die het niet gewrongen krijgen met hun werk/gezinssituatie. Aan tafel heerste er gisteravond (bij ons dan toch!) een gemoedelijke sfeer die wél eventjes een kleine knauw kreeg toen één van de opdieners ‘hardop’ onze drankvoorziening oplijstte (zowel WAT we bestelden als het aantal bonnetjes). Hij snapte ook niet meteen dat wij dat een beetje irritant vonden (zo merkte ik meteen op). Doch laat dat detailkritiek zijn in een voor de rest weer vlekkeloos georganiseerde quiz. Wij weten nu al dat we (bij leven en welzijn) graag opnieuw van de partij willen zijn voor die achtste editie. Het eindresultaat achteraf was bijkomstig, want wij keerden (niet moe) maar vooral tevreden terug naar huis op een deftig tijdstip. Oh ja, de quiz bracht uiteindelijk het recordbedrag van 2125 euro in het laatje!

Posted 27/02/2020 by ambijans in Algemeen

Oorwurm van de week (195)   Leave a comment

tristan

Onze terugblik op de afgelopen dagen brengt ons in eerste instantie terug naar vorige vrijdagavond. Toen speelde ik met Moordgat/WvA de TISP quiz in Mol. Niet meteen de meest geïnspireerde quiz van allemaal die ons uiteindelijk plaats 7 zou opleveren op 61 teams. Zaterdagavond was er dan de Dynamic quiz in Houthalen-Helchteren met Moedige Missers. Ook hier een zéer bevredigende 12de plaats in de eindafrekening. Maandagmorgen kwamen ze de gordijnen plaatsen op mijn appartement, namiddag kwamen ze langs om eens te kijken welke verlichting we best hangen. In het weekend gaan we eens kijken wat we zelf het mooiste vinden. Vanavond is er de PXL-Green&Tech4Life quiz in Diepenbeek (opnieuw met MM), vrijdagavond karren we naar Retie voor A Quiz Called Wanda, de dag nadien volgt de Vilv Heverlee quiz in Rotselaar. Ligt voor volgende week al vast: de Onderhond muziekquiz op zaterdag (met D.A.M., maar spelend onder een nickname denk ik). Meer info volgt uiteraard achteraf.

Lesthic – Tristan: laat ons deze week eens letterlijk én figuurlijk mooi aftrappen met de nieuwe single van Isolde Van den Bulcke. Dit keer klinkt het resultaat niet zo zeemzoet maar mag het best iets ruiger. Wij waren al een tijdje fan, nu de rest van de wereld nog …

Captain – Nicole Atkins: en we blijven nog eventjes hangen in de vrouwenstemmen, want ook in de volgende bijdrage hoor je een zoetgevooisd stemgeluid dat wat extra vocale ondersteuning krijgt van de zanger van Spoon. Nicole Atkins is een 41-jarige Amerikaanse singer-songwriter die gefascineerd is door croonermuziek van de jaren ’50 en psychedelische soul uit de 60’s. De nieuwe plaat ‘Italian Ice’ verschijnt in april.

Can mortera – Pedro Vian: voor onze spannende electronicatrack trekken (‘tracken’ we desnoods) naar Spanje deze week. Dit verfrissende nieuwe geluid komt vanuit Barcelona aanwaaien. Hij debuteerde in 2016, eind april verschijnt opvolger ‘Ibillorca’.

Pius in tacet – Pantha du Prince: en we zetten ons nog eventjes verder in het electronische spoor met een zo mogelijk nóg betere nieuwe bijdrage van de Duitser Hendrik Weber. Het is nog een kwestie van enkele dagen aftellen alvorens hij begin maart ‘Conference of Trees’ zal releasen.

Wilmot – Sabres of Paradise: deze maand overleed Andrew Weatherall op 56-jarige leeftijd aan de gevolgen van een longembolie. Hij was een in dancemiddens zéér gewaardeerd artiest maar ook buiten dit genrehokje wist hij muzikanten te charmeren. Hij was o.a. lid van deze Britse band die bestond tussen 1992 en 1995. Dat leverde drie studioalbums waarvan het middelste uit 1994 (‘Haunted Dancehall’) in mijn persoonlijke cd-collectie zit. Wij gingen voor het wellicht ‘bekendste’ nummer van die cd. Volgende week méér muziek, maar wél van andere artiesten!

Posted 26/02/2020 by ambijans in Muziek

‘De bekentenis’ (Jessie Burton)   Leave a comment

jessie burton

In ‘De bekentenis’ ontmoet Elise Morceau in 1980 de bijzondere Constance Holden. Ze is meteen diep onder de indruk van haar charme. Ze volgt de vrijgevochten schrijfster naar Los Angeles, maar voelt zich een buitenstaander in de wereld vol glamour en ambitie. Dan hoort ze een gesprek dat haar leven op zijn kop zet. Drie decennia later is Rose Simmons op zoek naar antwoorden over haar moeder, die verdween toen zij een baby was. Constance Holden is naar verluidt de laatste die haar heeft gezien. Zal de ooit zo beroemde auteur Rose kunnen geven wat zij vraagt? Auteur Jessie Burton (1982) studeerde aan de universiteit van Oxford en The Central School of Speech and Drama. Ze werkte zeven jaar als secretaresse en actrice in Londen. Ondertussen schreef ze haar debuutroman ‘Het huis aan de Gouden Bocht’, over het beroemde poppenhuis van Petronella Oortman, pronkstuk uit het Rijksmuseum. Voor haar tweede roman ‘De muze’ liet ze zich inspireren door het werk van de Spaanse schilder Goya. Het boek is te koop in de betere boekhandel, maar kan uiteraard worden uitgeleend in de betere bibliotheek bij jullie in de buurt.

Posted 25/02/2020 by ambijans in Literatuur

De top 100 boeken (52) ‘Ben je ervaren?’ (William Sutcliffe) (1997)   Leave a comment

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de honderd beste romans die ik ooit heb gelezen. Over kleuren en smaken valt eigenlijk een hele hoop te redetwisten dus het staat eenieder vrij om het met mij eens/oneens te zijn. Nu we jaarlijks weer (meer dan 40 boeken!) ‘back on track’ zijn qua leesgewoontes moet zo’n all time favouritesleeslijstje zeker lukken. Omdat ik bepaalde genres liever lees dan andere is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één boek dat de 100 niet heeft gehaald, omdat het volgens mij de hype niet waard was.

Liz reist met Dave naar India omdat ze behoefte heeft aan gezelschap tijdens haar spirituele zoektocht naar het diepste wezen van haar ziel. Dave reist met Liz naar India omdat hij met haar naar bed wil. Al snel realiseert Dave zich dat hij een vreselijke fout gemaakt heeft. Hij kan de hitte niet verdragen, hij vindt het Indiase eten smerig, hij wordt somber van de armoede, hij heeft een hekel aan de toeristen – en hij haat Liz. En Liz? Ze is hopeloos verliefd op India, op de bedelaars, op alle nieuwe mensen in haar leven: Jeremy (die zich Indiër tussen de Indiërs voelt), Jonah (die al tien jaar geen schoenen draagt omdat ‘het onmenselijk is het contact met de aarde te verliezen’) en vooral Fee en Caz (die drie maanden lang lepralijders verzorgden in Udaipur). Ik vond dit boek van William Sutcliffe destijds een bijzonder grappig boek dat wellicht bijzonder herkenbaar is voor backpackers of voor mensen die graag avontuurlijk op vakantie gaan. Pijnlijk herkenbaar door de reisclichés die worden uitvergroot en bovendien zéér vlot leesbaar. Wat wil een mens nog meer?

Laat deze kelk passeren: ‘Tussen mes en keel’ (Geerten Meijsing) (1997)

Posted 24/02/2020 by ambijans in Literatuur

Een doordeweekse tv-avond   Leave a comment

programmaoverzicht

Ik ben eigenlijk niet zo’n groot tv-kijker (of moet ik er ondertussen al ‘was’ van maken?), maar het was eigenlijk al jaren zo dat ik vrijwel nooit samen met mijn ouders naar tv-programma’s keek (hier en daar een uitzondering niet te na gesproken zoals bijvoorbeeld ‘De Mol’). Dat komt eigenlijk omdat onze interesses vaak nogal uiteenlopend zijn, het zogenaamde ‘generatieconflict’ om het eens met een mooie term te zeggen. 😉 Als mijn vader en ik naar het voetbal wilden kijken verkaste mijn moeder gewoon naar boven, om de eenvoudige reden dat ‘de mannen’ het pleit steeds met 2-1 wonnen. Een geluk dat er al die jaren een tweede tv-toestel in huis was of het had er misschien wel eens bovenhands op kunnen zitten (zei hij met nogal véél zin voor overdrijven). Nee, plaats moeten ruimen voor de belangrijkste bijzaak ter wereld (voetbal), het is vast geen pretje! Mijn kijkgedrag speelde zich dus eigenlijk ook boven af (aan de pc of op het andere tv-toestel). Sinds een aantal maanden ga ik vaker beneden kijken om de sociale cohesie wat te versterken, want altijd maar aan die pc zitten is het eigenlijk ook niet! De televisieavond van mijn ouders wordt op weekdagen meestal aangezwengeld door Jeroen Meus, gevolgd door het onvermijdelijke ‘Blokken’ van Ben Crabbé. Ik val er meestal ergens in tegen het einde van het journaal. In dat geval zappen we van maandag tot donderdag naar VIER voor het eveneens weinig verheffende ‘Huizenjagers’ (onder het mom: de boog moet niet altijd gespannen staan). Na ‘Huizenjagers’ volgt dan ‘Topdokters’ (een programma waar een mens weer terug nederig van wordt), af en toe durven we al eens zappen naar ‘Axel Opgelicht’ op VTM waarin acteur Axel Daeseleire zich ergens in de wereld laat oplichten. Meestal belanden we dan terug op VIER voor ‘Help, mijn borsten staan online’ waarin de ravissante Evi Hanssen ons meeneemt naar de krochten van het social mediagebeuren. Soms waag ik me echter (terug boven) aan ‘Extra Time’, waarna ik meestal nog wat lees (zoals elke avond trouwens voor het slapen gaan). Dinsdag geven de vaderlandse tv-zenders niet thuis want dan pik ik op NPO 1 ‘Opsporing Verzocht’ mee dat meestal wordt gevolgd door ‘Opgelicht’ met Jaap Jongbloed. Wanneer de gasten bij ‘Op1’ meevallen durf ik daar al eens blijven hangen. Woensdagavond werk ik tot 19u, vallen we na het eten meteen in ‘Huizenjagers’, ‘The Sky is the Limit’ (zeker geen topprogramma!) terwijl de digicorder de reportagereeks ‘De verdwijning van Britta Cloetens’ op EEN opneemt. ‘Stukken van mensen’ met Evy Gruyaert waarin mensen dingen veilen/verkopen sluit onze tv-avond af. Op donderdag valt er na de finale van ‘Huizenjagers’ een klein gat (mijn moeder die een ander programma volgt), waarna we uitgesteld naar ‘Expeditie Robinson’ kijken. In het weekend ben ik op vrijdag én zaterdag héél vaak niet thuis (er is altijd wel een voorstelling of quiz), dus hebben mijn ouders vrij spel. De digicorder ronkt dan om ‘Twee voor Twaalf’, een Nederlandse tv-quiz op te nemen. Op zaterdag gebeurt exact hetzelfde met de NL-versie van ‘Wie is de Mol?’. Dat bekijken we dan samen meestal in uitgesteld relais de dag nadien. Zondag begon meestal met ‘Kamp Waes’ (ondertussen vervangen door een tv-quiz van Jeroen Meus die mij weinig interesseert), dus ik pik pas aan bij ‘Over Water 2’ (ook geen échte hoogvlieger) en de docu ‘Flying to the ends of the earth’ (tenzij Barcelona of Inter Milaan een match hebben op tv). En dan zwijg ik nog over de rest van het zondagmiddagvoetbal! 😉 Tel daar binnenkort weer ‘De Mol’ en het nieuwe sketchprogramma van Bart De Pauw en de zondagavond lijkt weer te worden ingepalmd door VIER straks. Ik zou soms andere keuzes maken (mocht ik de zapper in mijn handen hebben), maar zoals in bijna elk doorsnee Vlaams gezin wordt ook bij ons ‘de kerk mooi in het midden gehouden’.

Posted 23/02/2020 by ambijans in TV

Beste. Film. Ooit. (28) ‘The Great Dictator’   Leave a comment

the great dictator

Voor de volgende film in deze reeks keren we een héél stuk terug in de tijd, naar 1940 namelijk. Toen regisseerde Charles Chaplin deze film waarin hij zelf de hoofdrol speelde. Waarover gaat ie? Een Joodse barbier, die terugkeert van de oorlog van ’14-’18, lijdt aan geheugenverlies. Nadat hij jaren in het ziekenhuis heeft doorgebracht, vindt hij zijn zaak weer in het getto. Maar het land lijdt nu onder het schrikbewind van de dictator Adenoide Hynkel, die als twee druppels water op de arme barbier gelijkt. De officier Schultz heeft genoeg van de tirannie en plant een aanslag tegen Hynkel. Schultz zoekt in het getto steun voor zijn plan en komt zo bij de barbier terecht. Wie een fenomenale Chaplin aan het werk wil zien is hier aan het juiste adres! Met o.a. hilarische toespraken waarin hij de Duitse klanken perfect en overdreven uitspreekt. En de film kent veel geniale vondsten waaronder bijvoorbeeld Chaplin die met een wereldbol een soort van ‘luchtduel’ aangaat. Uiteindelijk leidt dit tot het uiteenspatten van de ballon en daarin zit dan weer een hele hoop symboliek vervat. Als ik mij niet vergis was dit trouwens de allereerste geluidsfilm die Chaplin maakte. Mensen met ADHD zouden nog kunnen opperen dat de dikke twee uur speeltijd nogal ruim uitvalt, maar mij heeft het destijds geenszins gestoord. Voor de liefhebbers doen we er nog graag een trailer bij om onze beweringen nog wat extra kracht bij te zetten.

Posted 22/02/2020 by ambijans in Film

Oorwurm van de week (194)   Leave a comment

Surfer Blood

Er valt bitter weinig terug te blikken deze week wegens ‘een vrij rustige week’ achter de rug. De drukte moet eigenlijk nog komen in de vorm van een werkweekend (overgenomen van een zieke collega) én twee quizjes: vrijdagavond én zaterdagavond ben ik telkens chauffeur van dienst: eerst naar de TISP quiz in Mol (met Moordgat/WvA) en daags nadien iets dichterbij (met Moedige Missers) tijdens de Dynamic quiz in Houthalen-Helchteren. Volgende week doen we zelfs nóg straffer met drie quizzen: op woensdagavond PXLTech (met Moedige Missers), op vrijdagavond rijd ik naar Retie (voor A Quiz Called Wanda aan tafel bij Moordgat/WvA) en zaterdagavond is er in Rotselaar opnieuw de alweer 10de Vilv Heverlee quiz (aan tafel bij D.A.M.). En ik had mezelf net voorgenomen om het wat rustiger aan te doen de komende weken. Niet dus! 😉

Parkland (into the silence) – Surfer Blood: we starten vandaag met een prima Amerikaanse indierockband die uiteraard een nieuwe cd in de aanbieding heeft straks. ‘Carefree theatre’ zal op 1 mei het levenslicht zien. Het carrièrepad van deze band ging nochtans niet altijd over rozen. In 2012 werd hun zanger bijvoorbeeld gearresteerd voor huishoudelijk geweld, maar later werd die klacht geseponeerd en in 2016 overleed hun gitarist dan weer aan kanker. In 2013 stonden ze ook op Pukkelpop doch dit geheel terzijde.

Big time – Peter Gabriel: voor onze classic moeten we terug naar het jaar 1986, toen ex-Genesislid Peter Gabriel op de proppen kwam met ‘So’, een redelijk briljante cd. Ik was pas 14, dus wellicht nóg meer gebiologeerd door de fantastische videoclip die dit nummer vergezelde. Gabriel vierde vorige week overigens zijn zeventigste verjaardag. Nog een late happy birthday, Peter!

After hours – The Weeknd: R&B is een genre dat normaliter niet aan mij is besteed, al bestaat er een prettige uitzondering in de vorm van deze Abęl Makkonen Tesfaye, een 30-jarige Canadees die écht wel van meer muzikale markten thuis is dan véél van zijn soortgenoten. Onlangs spotte ik hem trouwens ook in de film ‘Uncut Gems’. Hij wordt dezer dagen ook aan Pukkelpop gelinkt, wat mij betreft mag hij gerust doorkomen. Véél liever hem dan de zoveelste keer Foo Fighters of Eminem in de herhaling. 😉

Stardew – Purity Ring: het was alweer vijf jaar geleden sinds de vorige cd van dit … jawel ook Canadese duo met de kenmerkende engelenstem van zangeres Megan James. Vanaf 3 april kunnen we ons opnieuw laven aan een nieuwe cd die ‘Womb’ zal heten. Hun debuutcd uit 2012 haalde ooit mijn eindejaarslijstje, dus misschien is het tijd voor een nieuwe gooi naar dat lijstje eind 2020?

A ghost – Greg Dulli: en we sluiten deze editie af met Afghan Whigs opperhoofd Greg Dulli die op deze track van zijn solocd ‘Random desire’ vocale steun krijgt van niemand minder dan Mark Lanegan, met wie hij destijds nog samen The Gutter Twins vormde. Die combinatie blijkt nog steeds wonderwel te werken.Dit gezegd zijnde: wij hopen op een resem nieuwe gestroomlijnde combinaties volgende week. Tot dan!

Posted 21/02/2020 by ambijans in Muziek

Carnavalalala   Leave a comment

carnaval 2020

Gisteren werd er rond de kiosk weer druk gehamerd, geklopt én gesjouwd met materialen om een heuse stevige tent neer te poten op het Kerkplein. Het is nu al enkele jaren traditie in de aanloop naar het komende carnavalweekend. Ik heb hier al meermaals aangegeven dat het hele carnavalgebeuren ondertussen al jaren geruisloos aan mij voorbijgaat. Ik was als kind al niet carnavalminded (tenzij karamellen rapen op straat daaronder zou ressorteren). De irritante hoempapamuziek, die opgeklopte gezelligheid, de confetti die soms nog dagenlang uit je kleding tevoorschijn kwam na zo’n stoet, de ietwat lachwekkende kostuumpjes die carnavalisten zo graag dragen, … een beetje prinsje én prinsesje spelen maar dan voor volwassenen. Ik gun het de liefhebbers én feestbeesten absoluut, maar aan mij is het dus niet besteed. En ik ben al zeker niet de persoon die probleemloos kan faken dat het wél gezellig is. Het is misschien al vijftien jaar geleden dat ik nog een carnavalstoet door Zonhoven centrum zag trekken en als dat dan al het geval was, dan eerder om met vrienden en kennissen tijdens én na de stoet wat pinten te gaan hijsen in enkele plaatselijke cafés. Dat was zéker zo gezellig dan al die praalwagens die door het centrum kwamen gereden. In mijn ondertussen ruim 20-jarige (werk)carrière op de gemeente begon (of eigenlijk moet ik zeggen eindigde) het carnavalweekend tijdens Vette Dinsdag, dat toen nog na een ceremonie op de gemeente werd afgesloten in één van de cafés die Zonhoven rijk was. Daarna verkaste men ineens naar die grote stevige tent op het Kerkplein. Tot vorig jaar kreeg je dienstvrijstelling voor Vette Dinsdag (wie niet ging moest verlof inzetten), vanaf dit jaar was het de bedoeling dat je er zelf uren in zou steken. Zo ben ik een paar jaar thuis gebleven door verlof te nemen. Dit jaar zou ik sowieso zijn gaan werken. Toen ik gisteren de uitnodiging van Vette Dinsdag in mijn mailbox terugvond zag ik dat de planning toch weer anders was. Blijkbaar gaat het dit keer even over 16u door in Sportlounge Den Dijk. Of daar véél volk op zal afkomen is nog maar de vraag. Ik vermoed dat De Zonneridders op die manier de liefhebbers van carnaval niet in de miserie hebben willen storten door er extra uren aan te besteden. Of er véél animo is onder het gemeentepersoneel? De belangstelling was de afgelopen jaren al aan de povere kant, want er stonden meer leden van carnavalsverenigingen in de tent dan personeelsleden van de gemeente. Goed, ik kan me daarin vergissen. Ik ben toch wel benieuwd hoe het gaat uitdraaien. Misschien gaat men uiteindelijk weer terug op café belanden net zoals vroeger? Dat was (eerlijk is eerlijk!) toch net iets gezelliger. Maar het zou zo maar kunnen …

Posted 20/02/2020 by ambijans in Algemeen