Oorwurm van de week (193)   Leave a comment

the strokes

Onze terugblik op de afgelopen week leert ons o.a. het volgende: dinsdagavond was er een uitermate geslaagd dinsdagmenu met Ann Ceurvels (63 aanwezigen), vrijdagavond zagen we een toneelstuk in CCHA, zaterdag breiden we daar een klein vervolg aan bij HHT. Verder heb ik op het werk ook de drie dinsdagmenu’s voor dit najaar geregeld (maar daarover meer één van de komende dagen). Volgende week spelen we met Moedige Missers de Dynamic quiz in Houthalen-Helchteren (daarvoor zoeken we trouwens nog steeds een zesde man/vrouw). Wie zich geroepen voelt …

At the door – The Strokes: we hebben er enkele jaren op moeten wachten (zeven om exact te zijn), maar eindelijk is het straks (april) zover: de release van ‘The New Abnormal’. Live kunnen we Julian Casablancas & co deze zomer aan het werk zien op Best Kept Secret en Rock Werchter. Daarom alvast een voorsmaakje uit dat nieuwe album.

The Unlimited – Sufjan Stevens & Lowell Brams: verder is het ook likkebaardend uitkijken naar ‘Aporia’ eind maart. Dit keer ging Sufjan in zee met zijn stiefvader, de man die zijn moeder leerde kennen toen hijzelf elf maanden oud was. Hij is ook de Lowell uit Stevens’ briljante cd ‘Carrie & Lowell’ uit 2015. We mogen zeker weer iets experimenteels verwachten volgens mij.

Posthumous forgiveness – Tame Impala: het zou een beetje raar zijn om het onlangs verschenen ‘The Slow Rush’ van deze Aussie’s hier compleet dood te zwijgen in deze rubriek. Die cd staat bevat de al geloste singles uiteraard meer hoogtepunten. Daarom mikken wij graag één van de sterkste wapenfeiten van Kevin Parker bij jullie de huiskamer binnen. Oké, fans kunnen zeiken dat het rockgeluid quasi volledig weg is geëbd uit deze band, maar dat stoort mij alleszins niet. Dat ze in deze (vooralsnog zachte winter) een serieus zomergevoel weten op te roepen vind ik zelfs een heerlijk pluspunt.

{The Dreamer’s Hotel} – Enter Shikari: deze week zit er ook een iets hardere track in van deze Britse rockband die niet vies is van een streepje synths hier en daar. Vandaar misschien ook hun nominatie deze week. Waarom zou ik ook iets in mijn lijst proppen als ik er geen affiniteit mee zou hebben. 😉 ‘Nothing is true & everything is possible’ is vanaf 17 april beschikbaar.

Nisi Dominus -Cum Dederit – Antonio Vivaldi: onze uitsmijter is een classic in de ware zin van het woord (letterlijk én figuurlijk dus). Ergens in de 18de eeuw zorgde Antonio Vivaldi voor deze psalm, die ik hoorde opdoken in de allereerste aflevering van de Netflixreeks ‘Narcos :  Mexico’ (seizoen 2). Voor één keer mag dat wel eens zeker? Volgende week proberen we weer op een héél andere manier voor de verrassing te zorgen. Tot dan!

Posted 16/02/2020 by ambijans in Muziek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: