Archive for maart 2020

‘Vergeef me’ (Ida Hegazi Høyer)   Leave a comment

ida hegazi hoyer

Een jonge vrouw ontmoet een jonge man. Hij studeert filosofie, zij is diep onder de indruk van zijn ideeën over individualisme en vrijheid. Ze wonen vrijwel meteen samen en gaan volledig in elkaar op. Maar al snel ontstaat een zeker ongemak. Wat weten ze echt van elkaar, hoeveel willen ze weten en wat is de werkelijke grens tussen waarheid en valsheid, tussen droom en realiteit? ‘Vergeef me’ onderzoekt de donkere kanten van het alledaagse en de liefde, met een verhaalstem die verleidt en beklijft. Auteur Ida Hegazi Høyer (1981) heeft Deens-Egyptische roots en groeide op in Oslo en op de Lofoten. Ze studeerde sociologie. Haar werk werd bekroond met het prestigieuze Bjørnson-stipendium. Voor Vergeef me ontving ze de EU-Literatuurprijs. Wie zich dus eens écht wil laten onderdompelen in een boek dat door recensenten werd bekroond, die zal zich met dit boek wellicht niet vervelen. Te koop bij de betere boekhandel (als ie tenminste open is) of te leen in de betere bibliotheek (dat kan er bijvoorbeeld eentje zijn met een afhaalservice), maar ook een andere. Hopelijk kan je daar terecht, anders wordt het eventjes wachten op betere tijden.

Posted 31/03/2020 by ambijans in Literatuur

50 onderschatte bands/artiesten (152) Jaga Jazzist   Leave a comment

De volgende in ons lijstje is deze Noorse experimentele jazzband Jaga Jazzist, die in 1994 werd opgericht en die een kwarteeuw later nog steeds springlevend is. Ze beperken zich niet louter tot jazz, maar mengen er ook andere muziekgenres zoals experimentele rock, postrock en avant-garde mee samen. De spil wordt gevormd door de broers Martin Horntveth (drums) en Lars Horntveth (saxofoon, klarinet, percussie en gitaar). Verder ook van de partij: zus Line Horntveth (tuba, zang), Even Ormestad (bassist), Andreas Mjøs (vibrafoon, gitaar), Øystein Moen (piano, keyboards), Erik Johannessen (trombone) en Marcus Forsgren (gitaar, synths). Toen de BBC in 2002 hun tweede album uitriep tot ‘beste jazzalbum van het jaar’ ging de bal pas écht serieus aan het rollen. Hun discografie omvat ondertussen twee EP’s, zeven full cd’s en één live cd.

1. ‘Yo! It’s Christmas’ (uit ‘Jævla Jazzist Grete Stitz’, 1996)

2. ‘Animal chin’ (uit ‘A livingroom hush’, 2001)

3. ‘Airborne’ (uit ‘A livingroom hush’, 2001)

4. ‘I could have killed him in the sauna’ (uit ‘The Stix’, 2003)

5. ‘Swedish take away’ (uit ‘Magazine EP’, 2004)

6. ‘For all you happy people’ (uit ‘What we must’, 2005)

7. ‘Oslo skyline’ (uit ‘What we must’, 2005)

8. ‘Toccata’ (uit ‘One-armed bandit’, 2010)

9. ‘Shinkansen’ (uit ‘Starfire’, 2015)

10. ‘Spiral era’ (uit ‘Pyramid’, 2020)

Posted 30/03/2020 by ambijans in Muziek

Oorwurm van de week (200)   Leave a comment

In tegenstelling tot vroeger kunnen we nu niet meer spreken over échte hoogtepunten in ons weekoverzicht, waar anders wel eens plaats was voor een cultureel uitje of een andere fijne gebeurtenis van betekenis. De dagen zijn tegenwoordig inwisselbaar (no worries, we krijgen onze tijd goed om) maar we weten pas wat we missen als het er (tijdelijk) niet meer is. Misschien ter compensatie dan maar gewoon doorgeven waar we de afgelopen maanden naar gekeken hebben op seriegebied? ‘Narcos : Mexico’ (seizoen 2), het lopende vijfde seizoen van ‘Better Call Saul’, ‘The Good Place’ (volledig gezien), ‘Modern Family’ (seizoen 9), ‘I’m not okay with this’, ‘Archer’ (seizoen 7), ‘Don’t f**k with cats’, de start van ‘Westworld’ (seizoen 3), ‘The War of the Worlds’ (half seizoen op FOX), de eerste twee afleveringen van ‘White House Farm’ op Canvas, de aanzet van ‘Ozark’ (seizoen 3) en begin volgende maand begint ook een nieuw seizoen van ‘La Casa de Papel’. Doe daar nog een flinke brok literatuur bij en de dagen vlotten al een stuk sneller. Uiteraard is er ook muziek …

Ancient chamber – Lou Canon: onze muzikale ontdekkingsreis starten we vandaag in Canada. Deze jonge singer-songwriter heeft blijkbaar ook een bekendere zingende broer (Hayden), die haar eens uitnodigde om een nummer mee te zingen op zijn nieuwe plaat, waarna zuslief zelf zin kreeg om te musiceren. Op die manier timmert ze sinds 2011 solo aan haar pad. Haar tweede full cd ‘Audomatic body’ staat ingepland voor eind mei.

You’re so vain – Carly Simon: ook onze classic is deze week van vrouwelijke makelij. Het nummer werd geschreven in 1971, maar werd pas het jaar daarop een hit. Simon (74 ondertussen) is nog steeds actief en heeft ondertussen zelfs twee boeken geschreven. Zien we daar nieuwe carrièremogelijkheden?

Lick the bag – Viagra Boys: als ik me niet vergis had deze Zweedse postpunkband zichzelf al bevestigd voor Pukkelpop 2020 (voor wat het waard is). Ik heb de festivalzomer 2020 al helemaal opgegeven omdat het me geen realistische zet lijkt om ze alsnog te laten doorgaan. Deze boys debuteerden in 2018 maar met ‘Common sense’ lossen ze nu een EP met vier nummers.

Halfwit – Blanck Mass: vorig jaar pikte ik op het Genkse AFF nog een stukje mee van de dj-set van deze meneer. Normaal maakt hij experimentele dancemuziek maar soms waagt hij zich ook aan andere dingen zoals aan een filmscore. In dit geval gaat het om een Britse film (‘Calm with horses’) die midden deze maand in roulatie kwam.

Stealing money – Julia Holter: ook Julia Holter heeft exact hetzelfde gedaan als Blanck Mass hierboven, namelijk voor de soundtrack bij een film gezorgd. ‘Never rarely sometimes always’ heet die Amerikaanse prent die rond exact hetzelfde tijdstip midden deze maand werd gelanceerd. Voilà, dat was editie 200 (die we geen échte jubileumeditie durven noemen door de omstandigheden). Desalniettemin proberen we volgende week opnieuw present te zijn met vers luistervoer. Tot dan!

Posted 29/03/2020 by ambijans in Muziek

Afhaalbib vlot van start gegaan   Leave a comment

inleverbus bib zonhoven

De afhaalchinees (of de meeneemchinees zo u wil) bestond al maar of die na alle coronaperikelen nog zo populair zal blijven valt af te wachten in de toekomst. In de vrijdagkrant stond dat Hasselt, Genk, Halen en Maasmechelen al met zo’n service waren gestart in Limburg, maar we mogen sinds donderdagnamiddag ook Zonhoven aan dit lijstje toevoegen. De eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat aanvankelijk niet iedereen stond te springen om dit idee in de praktijk te brengen. Mensen UIT hun kot lokken voor een niet-primaire behoefte, is dat wel een goed idee? Ook de hogere overheden of iets van die strekking hadden tegenovergestelde meningen. De VVBAD, een soort van overkoepelend bibliotheekorgaan, vond een afhaalservice een totaal fout signaal in deze barre tijden. Toch was het de federale overheid die elk lokaal (gemeente)bestuur ervan probeerde te overtuigen om toch een soort van noodscenario uit te dokteren. Een openbare dienstensector die in tijden van algemene malaise geen diensten aan haar klanten verleent? Wanneer de social distancing en de hygiënevoorschriften in acht worden genomen en je je klanten veilig kan bedienen, dan moet dit toch kunnen. Dus begon men in Zonhoven achter de schermen druk een afhaalbib op poten te zetten. Woensdagavond hebben we het initiatief op onze facebookpagina aangekondigd, donderdag ben ik met één collega ‘voorzichtig’ gestart. We hadden al meteen wat aanvragen, dus dat zat wel goed. Vrijdagvoor -en namiddag werd het al een beetje drukker (en dat zonder dat er écht véél publiciteit voor werd gevoerd). Dat zal misschien nog gebeuren, maar wij zijn even gelukkig als de tamtam in Zonhoven en omgeving langzaam haar werk doet en er via mond-tot-mondreclame vanzelf gebruik wordt gemaakt van het systeem. Onze afhaaldienst loopt van maandag tot en met vrijdagnamiddag van 9 tot 12 uur en van 13 uur tot 17 uur. Wie graag wil weten hoe hij/zij een wenslijstje kan opmaken surft best eens naar onze website (oranje kadertje) voor meer uitleg. Misschien tot binnenkort?

Posted 28/03/2020 by ambijans in Algemeen, Literatuur

Keek op de Week (198)   Leave a comment

playboy gaat digitaal

Het heeft zijn tijd geduurd (ongeveer anderhalve maand) alvorens we hier een nieuwe Keek kunnen presenteren. Wij noteerden hier aan een blitzsnelheid nieuwsfeiten maar die waren vaak snel daarna alweer compleet achterhaald. De grote hoofdschuldige is uiteraard dat vreselijke virus waarvan we de naam nu al hartsgrondig haten. Dat we geen normaal einde zullen kennen van sportwedstrijden en competities, grote sportmanifestaties, muziekfestivals, concerten, theatervoorstellingen, beurzen en andere evenementen waar een hele hoop volk naartoe gaat is iets wat nu al zeker is. Hoe zit het met de schoolgaande jeugd? Die jaarlijkse zomervakantie? Ik zou daar (zelfs via Unibet!) niet op durven gokken. Dus als ik al die coronaberichten hier doorstreep (iedereen weet ondertussen hoe erg het is en wat we nog op ons bordje zullen krijgen), blijft er nog ca. 1/3 aan restberichten over. En wij die dachten dat Aalst carnaval of enkele tropische stormen als Ciara, Dennis of Ellen zwaar bier waren! Of Eden Hazard en Pink die zich in een coronawaas kaal schoren. Toch blijft er voldoende stof over om nog wat goed én slecht nieuws te komen verspreiden (niet besmettelijk trouwens!). Laat ons voor één keer eens met het goede nieuws beginnen, dan kunnen we daarna met de flow mee naar de rest van het slechte nieuws. Waarom een cover van de Amerikaanse Playboy hierboven? Wel, ze stoppen daar met hun papieren versie maar blijven daarna naarstig verder werken aan een digitale variant. Niet meer of niet minder! Als wij Pamela Anderson (zelfs met kleding!) kunnen tonen, dan laten we die kans uiteraard niet liggen. Ander goed nieuws: Tourist Lemc werd voor de derde keer vader van een zoontje, Toby Alderweireld kreeg ook een zoon (zijn vrouw dan!) en Natalia bracht een dochter ter wereld (in Hasselt of all places!). Harvey Weinstein (de verspreider van het #metoo virus!) werd tot 28 jaar cel veroordeeld (tenzij hij alsnog aan corona zou sterven want daar testte hij positief op), Blokker wordt straks Mega World, Kim Clijsters vierde haar Kimback (wél twee maal verloren), ‘Parasite’ werd de grote winnaar van de Academy Awards, Raymond van het Groenewoud vierde zijn 70ste verjaardag, Peugeot 208 werd verkozen tot auto van het jaar en De Mol is weer enkele weken bezig in ons land. Af en toe wat vrolijkheid in deze miserabele tijden. In India werden vier mensen geëxcuseerd nadat ze schuldig waren bevonden aan de groepsverkrachting van een studente, Finland is het gelukkigste land ter wereld (ons land staat op plaats 20), er zitten minder kwallen (de dieren bedoel ik dan!) aan onze kust door de zachte winter, zanger Jan Smit vertelde openhartig over zijn burn-out, er was wat tumult bij prijsuitreikingen (o.a. de Ultima’s) voor Jan Jambon (n.a.v. de besparingen op cultuur) en chef-kok Sergio Herman zweert vanaf heden vlees af in Pure C.

Iedereen ook klaar voor een grote portie negativiteit: Magere Hein kwam langs voor ex-voetballer/coach Barry Hulshoff (73), muzikant Andrew Weatherall (56), politicus Hosni Mubarak (91), acteur Jaap Stobbe (83), acteur Hugo Van den Berghe (76), auteur Clive Cussler (88), muzikant Bob Fosko (64), kunstenaar Ulay (76), politicus Perez de Cuellar (100), acteur Max von Sydow (90), zanger Richenel (62), acteur Johny Voners (74), muzikant Genesis P-Orridge (70), zanger Kenny Rogers (81), muzikant Manu Dibango (86), muzikant Gabi Delgado-López (61) van DAF, striptekenaar Albert Uderzo (92) en ex-voetbalcoach Michel Hidalgo (87). Volgens een studie is cocaïne ondertussen weer populairder dan ooit in ons land, is er bij Arno pancreaskanker vastgesteld, was er een extreem-rechse aanslag in Hanau, kregen we de melding dat het NPO-programma DWDD ermee kapt, wordt de vraag naar euthanasie weer sterk afgeremd in katholieke ziekenhuizen (na het beruchte proces), modelabel AF Vandervorst stopt ermee en titelverdediger Liverpool sneuvelde in de CL. Wedden dat niemand zich later zal herinneren wie de editie 2020 won? Over onze vaderlandse politiek konden we zeker ook nog een serieuze boom opzetten maar op sociale media werden die bomen al vakkundig naar beneden gehaald door azijnpissers en criticasters. Alsof een daadkrachtige noodregering (met een minimum aan zetels) én die enkel kan oordelen over de coronamaatregelen plots superbelangrijk is geworden. We zullen straks wel andere katjes te geselen hebben zeker? Zo, dat was ‘m voor deze keer. Ik kan helaas niet beloven dat de volgende Keek ons vrolijker zal stemmen. We kunnen er wél op hopen natuurlijk, want hoop doet leven! Stay safe vriendjes en vriendinnetjes!

Posted 27/03/2020 by ambijans in Algemeen

De top 100 boeken (58) ‘De cementen tuin’ (Ian McEwan) (1978)   Leave a comment

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de honderd beste romans die ik ooit heb gelezen. Over kleuren en smaken valt eigenlijk een hele hoop te redetwisten dus het staat eenieder vrij om het met mij eens/oneens te zijn. Nu we jaarlijks weer (meer dan 40 boeken!) ‘back on track’ zijn qua leesgewoontes moet zo’n all time favouritesleeslijstje zeker lukken. Omdat ik bepaalde genres liever lees dan andere is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één boek dat de 100 niet heeft gehaald, omdat het volgens mij de hype niet waard was.

Een gezin met vier kinderen woont in een alleenstaand huis in een afbraakbuurt in een Engelse stad. Als kort na de vader ook de moeder overlijdt, willen de kinderen hun vrijheid en zelfstandigheid niet opgeven. Daarom verbergen zij hun dode moeder in de kelder en doen zij voor de buitenwereld alsof er niets aan de hand is. Een tijd lang gaat dit goed en komen de kinderen wel bijzonder dicht tot elkaar. Maar dan begint de omgeving argwaan te krijgen. Wat mij betreft een bijzonder intrigerend maar beheerst geschreven boek. Bizar dat de kinderen zo lang onopgemerkt wees konden zijn, maar in de geschetste omstandigheden was het aannemelijk genoeg. Vaak gruwelijk, dan weer bijzonder ontroerend. De ik-figuur, een 15-jarige jongen, beschrijft de gebeurtenissen die zich binnen een zomer afspelen in een gezin waar nooit iemand komt. De kinderen zijn elkaars enige gezelschap als vlak na elkaar de ouders sterven. Ze begraven eigenhandig de moeder in het cement dat voor de tuin bestemd was. Een vriend van de oudste dochter dringt hun bestaan binnen en ontdekt het geheim en de liefdesverhouding tussen zijn vriendin en haar broer. In de vorm van auto’s met zwaailichten dringt de buitenwereld hun “realiteit” binnen. Ik heb ook eerst de film gezien (uit 1993) met o.a. Charlotte Gainsbourg waarna ik alsnog het boek van McEwan las. Allebei de moeite waard m.a.w.! Toen is ook mijn fascinatie voor Charlotte Gainsbourg ontstaan, al is dat weer een héél ander verhaal. 😉

Laat deze kelk passeren: ‘haar hele oeuvre’ (Karin Pieters) (1967-2012)

Posted 26/03/2020 by ambijans in Literatuur

Social distancing   Leave a comment

mind the gap

‘Social distancing’ zal naast corona zowat het meest uitgesproken begrip zijn geweest de afgelopen tijd. Daar waar in het begin nog wat smalend werd gedaan over de maatregel, is de meerderheid van de intelligente mensen ondertussen helemaal mee. Niet dat het altijd zo goed mogelijk is om voortdurend alert te zijn, maar we doen allemaal stevig ons best, toch? Nadat ik een week thuis ‘vrijwillig’ in quarantaine heb gezeten (verlof genomen), begon ik maandag aan een nieuwe werkdag. Ik wist dat er een soort van minimumbezetting was, maar dat we de hele dag met slechts drie collega’s waren had ik vooraf niet ingecalculeerd. Eén van de collega’s belde ziek af omdat hij ‘symptomen van corona’ vertoonde (voor wat het waard is), dus mocht ie thuis blijven. We hebben niet écht veel moeite moeten doen om elkaar te ontlopen maandag. Naast onze handen wassen konden we nu ook een soort van alcoholproduct gebruiken voor de handen. Gekregen van de vriendelijke mensen van Konings, die dat nu volop aan het produceren zijn in hun fabriekshal. Maandag ging ik na het werk winkelen in de Alvo, waar het ‘goed te doen’ was qua volk. Twee volle zakken winkelwaar, alles gevonden behalve keukenrol. Geen nood, die konden we de dag erna misschien wel elders vinden. Dinsdag opnieuw werken, dit keer maar met z’n tweeën gewerkt omdat één collega verlof had. In de namiddag werd er bij ons al een plexiglasscherm geleverd voor de toekomstige dienstverlening straks. Ook dinsdag vloog relatief snel om. Na het werk nam ik een laptop mee (zodat ik binnenkort ook deels van thuis uit kan werken). Snel de Aldi binnengelopen maar geen keukenrol kunnen vinden. Een verkoopster om hulp gevraagd, maar die vertelde me dat ze het hadden besteld maar dat ze geen idee hadden wanneer men het zou leveren. Dat wordt dus nog eventjes beredderen. In beide winkels liep het personeel trouwens al met mondmaskers rond. En je ziet ook meer en meer mensen op straat die er eentje op hebben. Het is nog niet zoals in Azië, maar het lijkt er al een beetje op. 😉 Toen ik thuis kwam zag ik mijn vader hinkelend door het huis stuiteren. Blijkbaar had ie zich verstapt toen hij via de trap langs achter naar binnen wilde lopen. Voet verzwikt dacht ik (zonder medische voorkennis). Dus ging het medische team (mijn moeder en ik) hier aan de slag om de patiënt weer op de been (figuurlijk dan) te krijgen. Alweer een zorg meer! ’s Avonds trippelde hij als een oorlogsveteraan naar zijn bed. Ik kreeg zelf ook een raar gevoel in mijn maag, werd een beetje rillerig en ik besloot om even over 22u al maar te gaan slapen. Dafalgan én bedje in! Ik moet zeggen: ik slaap de laatste tijd écht prima (ondanks de coronazorgen), die iedereen ongetwijfeld aan lijf en leden zal voelen. Op dit moment heb ik wat lichte hoofdpijn en ‘ploppende oren’ maar we leven nog! Mijn vader was vanmorgen de verpersoonlijking van Lazarus want die had ineens geen centje pijn meer. Plots weer een zorg minder! Hoera! Straks weer werken, voorschriften afhalen bij de dokter en terug naar huis. Klinkt héél saai (is het ook een beetje), maar we blijven bezig. Ik hoop voor jullie hetzelfde!

Posted 25/03/2020 by ambijans in Algemeen

‘De kolibrie’ (Sandro Veronesi)   Leave a comment

sandro veronesi

Al sinds zijn jeugd wordt Marco Carrera, die als kind een groeistoornis had, de kolibrie genoemd, naar een van de kleinste vogels ter wereld. Maar in zekere zin is Marco ook echt een kolibrie: hij lijdt een dramatisch bestaan, vol vreugdes, liefdes en de nodige pijn, maar hij blijft in evenwicht. Zijn hectische bewegingen stellen hem in staat de existentiële acrobatiek van het leven te doorstaan, net als de kolibrie, die twaalf tot tachtig vleugelslagen per minuut maakt, maar schijnbaar bewegingloos in de lucht blijft hangen. In ‘De kolibrie’ volgen we ademloos de levensloop van Marco Carrera, een held van onze tijd zoals alleen Sandro Veronesi die uit zijn pen kan laten ontstaan. Het is een schitterende roman over pijn en de kwellende kracht van het leven, die door de belangrijkste krant van Italië, de Corriere della Sera, uitgeroepen werd tot Boek van het Jaar.
Auteur Sandro Veronesi (1959) werd met romans als ‘Kalme Chaos’, ‘XY’ en ‘Zeldzame aarden’ wereldwijd een literaire publiekslieveling – en bestsellerauteur. Hij won in de loop der jaren verschillende grote prijzen, waaronder de Premio Strega, de Premio Campiello, de Prix Femina Étranger en de Premio Bagutta.

Posted 24/03/2020 by ambijans in Literatuur

Oorwurm van de week (199)   Leave a comment

‘Blijf in uw kot’ luidde het devies, dus die goeie raad hebben we de afgelopen week vrij goed opgevolgd (in de mate van het mogelijke). Het credo ‘binnen blijven’ zullen we de komende weken/maanden wellicht als bindend advies krijgen. Als iedereen zich daar nu eens zo goed mogelijk aan zou willen houden, dan komt het misschien nog goed met de mensheid. Wij namen verlof (ook al omdat we met een verkoudheid kampten). Het verschil tussen verkoudheid, griep of corona is tegenwoordig niet meer uit elkaar te houden, dus kan je beter het zekere voor het onzekere nemen. Ik ben enkel naar Aveve geweest (noodgedwongen vier keer!), maandag gaan winkelen, woensdag langs de apotheek en zondag langs de bakker gepasseerd. Vandaag ga ik eens piepen op het werk (om te zien wat we daar wél/niet kunnen doen) en namiddag of ’s avonds nog eens winkelen. Of ik (zoals ondertussen ca. 75 % van de collega’s van het gemeentepersoneel) van thuis uit kan werken zal snel duidelijk worden. Omdat ‘muziek beluisteren’ vooralsnog ongevaarlijk is voor de volksgezondheid hebben we hieronder weer vijf luistertips verzameld.

I’m alive – Norah Jones: wij hopen dat we deze woorden over enkele maanden eindelijk hardop mogen zeggen. Niet dat wij zo optimistisch zijn aangelegd, maar we kunnen best niet bij de pakken blijven neerzitten. De dochter van wijlen Ravi Shankar lanceert in mei haar nieuwe cd ‘Pick me up off the floor’.

Lonely dancer – Tricky featuring Anika: het was mij helemaal ontgaan dat in mei 2019 de dochter van Tricky en Martina Topley-Bird op 24-jarige leeftijd is overleden. Onlangs zou Mina Mazy anders haar 25ste verjaardag hebben gevierd. Tricky heeft nu ‘20,20’ gemaakt, een drie nummers tellende EP, waarin hij zijn verdriet vorm heeft gegeven.

Tender me – Tessa Dixson: nog een vrouw, deze keer eentje uit eigen land. Nu ja, een Brusselse met Britse roots om volledig correct te zijn. 22 jaar oud, vorig jaar één van de winnaars van StuBru’s De Nieuwe Lichting. Vorig jaar was er al een EP verschenen, nu is er eindelijk full cd ‘Genesis’.

Promises – Eric Clapton: voor onze classic belanden we deze week in de seventies, aan het eind van dat decennium (1978 om precies te zijn). Niet dat ik mezelf meteen een Claptonadept zou willen noemen, maar ik denk dat ik ertoe ben gekomen omdat ons aller Wigbert een Nederlandstalige versie heeft van dit nummer en ik dat toevallig op Radio 1 hoorde passeren.

Alive – Sophia: en we gaan er vandaag uit met de band van Robin Proper-Sheppard. ‘Holding on/Letting go’ verschijnt in principe eind volgende maand (zeggen we hier met het nodige voorbehoud). Wie de plaat in voorbestelling reserveerde, krijgt ‘m bij verschijnen toegestuurd in één van de twaalf verschillende kleuren. Je kan wél niet bepalen in welke kleur je ‘m het liefst hebt. Geen nood, de muziek blijft overal hetzelfde. Volgende week zijn wij opnieuw op post!

Posted 23/03/2020 by ambijans in Muziek

50 onderschatte bands/artiesten (151) Purity Ring   Leave a comment

purity ring

Oorspronkelijk was het de bedoeling om deze rubriek nog één keertje opnieuw te introduceren (tot nummer 200) vanaf mei, maar het coronavirus heeft de verspreiding ervan nu een beetje bespoedigd. Ik zag mei 2020 destijds symbolisch als één jaar na editie 150, doch geen erg dat we er vroeger mee uitpakken. Het zat reeds in de pijplijn, dus kan het er net zo goed uitkomen. De kans dat je hier dingen gaat tegenkomen die je mogelijk niet kent, kan een ferme kans zijn om ze te leren ontdekken. Véél mensen hebben tijd zat, dus check gerust die 150 voorgaande edities uit zou ik zeggen. Anyways, we gingen het hier over Purity Ring hebben. Dat is een Canadees electronicaduo dat in 2010 werd opgericht en dat nog steeds dezelfde groepsleden telt: zangeres Megan James en multi-instrumentalist én producer Corin Roddick. Oorspronkelijk zaten ze allebei in een andere band, tot Roddick wat begon te experimenteren met andere genres. Hij vroeg zijn bandgenote of zij voor hem een track wilde inzingen waarna alles in gang werd gestoken. We spreken dan over begin 2011. Nadat er een platendeal werd getekend bij 4AD in april 2012 verscheen snel daarna hun debuutplaat. Hun muziek is een mix van popmuziek, hiphop en synthpop (dreampop als je wil) die vooral opvalt door het stemgeluid van James. Zelf noemen ze het toekomstpop. Ze worden wel eens vergeleken met Chvrches, met dien verstande dat die Schotse band net iets later ‘doorbrak’. Hun voorlopige discografie is goed behapbaar, wetende dat hun derde full cd volgende maand moet verschijnen. Doe er jullie voordeel mee! 😉

1. ‘Fineshrine’ (uit ‘Shrines’, 2012)

2. ‘Belispeak’ (uit ‘Shrines’, 2012)

3. ‘Obedear’ (uit ‘Shrines’, 2012)

4. ‘Lofticries’ (uit ‘Shrines’, 2012)

5. ‘Push pull’ (uit ‘Another eternity’, 2015)

6. ‘Begin again’ (uit ‘Another eternity’, 2015)

7. ‘Dust hymn’ (uit ‘Another eternity’, 2015)

8. ‘Pink lightning’ (uit ‘WOMB’, 2020)

9. ‘Peacefall’ (uit ‘WOMB’, 2020)

10. ‘Stardew’ (uit ‘WOMB’, 2020)

Posted 22/03/2020 by ambijans in Muziek