Archive for april 2020

50 mooiste vrouwen 2020 internationaal (6-10)   Leave a comment

yanet garcia

De tijd vliegt gewoon, want het is alweer één week geleden sinds we opnieuw met dit befaamde lijstje uitpakten. In deze tweede editie krijg je uiteraard weer méér van hetzelfde. En ik weet het … de gustibus et coloribus, dus daarover valt weinig te discussiëren … of juist héél veel. Zo tussen pot en pint, iets waar we alleen maar van kunnen dromen. Niet getreurd, we moeten er allemaal doorheen. We zullen doorgaan (ook met deze rubriek). We dralen hier niet langer en cutten dan maar onmiddellijk to the chase! 😉

6. Yanet Garcia

Bij ons moeten we het doen met Sabine Hagedoren (geen klachten daarover trouwens), maar de inwoners van Mexico kunnen toch onmogelijk geconcentreerd naar het scherm turen als deze 29-jarige deerne daarop verschijnt. Haar visitekaartje oogt ondertussen indrukwekkend want ze is influencer, model, actrice én fitnesspromotor in één hoedanigheid. 13,2 miljoen volgers op Instagram. ¡Ay, caramba!

7. Zendaya

23-jarige Amerikaanse actrice, zangeres, danseres en model wiens carrière al op zéér jonge leeftijd begon. Dat legde haar absoluut geen windeieren want op die manier werd ze al snel opgemerkt in de film -en muziekwereld. Bij mij kwam ze in beeld na haar rol in de HBO-reeks ‘Euphoria’.

8. Brooklyn Decker

33-jarig Amerikaans model en actrice die vooral bekend is van haar badpakoptredens in Sports Illustrated (sinds 2006) en die ook de covers sierde van alle belangrijke modebladen. Sinds 2009 is ze getrouwd met ex-tennisser Andy Roddick. Als ze niet aan het werk is, leeft ze met hem én haar twee kinderen (zoon en dochter) plus hond samen.

9. Keira Knightley

35-jarige Britse actrice met al meer dan 25 filmprijzen in haar kast. Ze greep dan wel nipt naast een Golden Globe of een Academy Award, maar wat niet is kan in de toekomst nog komen. Sinds 2013 is ze getrouwd met de zanger van de ter ziele gegane band Klaxons en ze heeft twee dochters.

10. Sydney Sweeney

22-jarige opkomende Amerikaanse actrice, die er vooralsnog de juiste films en series weet uit te pikken. Naast acteren én studeren, doet ze ook aan mixed martial arts en vechtsport. Dit kittige katje in het donker knijpen zit er dus niet meteen in!

"Euphoria" Premiere

Posted 30/04/2020 by ambijans in Algemeen, Babes, Kunst

Oorwurm van de week (205)   Leave a comment

In de ideale wereld (which it isn’t at the moment!) hadden we gisteravond een interessant dinsdagmenu gehad van Karolien Rector (ondertussen verplaatst naar 15 december) en hadden we op 1 mei (ondanks onze verlofdag) minimum een collega (al was het dan virtueel) kunnen zoenen voor haar verjaardag, maar er wordt ons gewoon bitter weinig gegund dezer dagen. Of we dat allemaal kunnen ‘compenseren’ in de toekomst is lang niet zeker. We zullen ons dan maar troosten met de gedachte dat we nog altijd aan het werk zijn, dat we relatief gezond zijn en dat we soms nog uit ons kot mogen komen (ook al ademt die toestand een beetje ‘gevangenissfeer’ uit). Benieuwd hoe het er volgende week zal uitzien wanneer naar schatting ca. 90.000 mensen opnieuw aan het werk zullen gaan. Anyways, misschien moeten we ons maar op de muziek richten?

The worst in us – The Dears: waar is de tijd dat wij hun fantastische single ‘Lost in the plot’ ontdekten omdat er zo’n beetje de feel van Morrissey in zat (volgens ons). In het magische jaar 2004 (zo blijkt nadat we het eventjes opzoeken). Oorspronkelijk stond hun nieuwe ‘Lover’s rock’ aangekondigd voor midden volgende maand, maar de release zou nu pas voor augustus zijn.

Ain’t no sunshine – Bill Withers: eind maart overleed de man achter onze classic op 81-jarige leeftijd. Toen ik eens ging snuisteren in de rest van zijn backcatalogue viel me pas op hoeveel onsterfelijke nummers nog van zijn hand zijn. Onze keuze viel op een nummer uit 1971.

Sleep – Houses of Heaven: voor onze volgende wurm moeten we naar een héél ander muziekgenre. Dit Amerikaanse electronicaproject met drie groepsleden brengt volgende maand met ‘Silent places’ hun debuut uit. Denk ‘drumcomputers’, ‘analoge synths’ en ‘live percussie’ en bandleden die nog naar diverse andere muziekgenres hebben geluisterd.

Window to window – Dive Index: kunnen we nog een tempootje trager? Natuurlijk! Dat is zeker het geval op deze plaat (eind mei beschikbaar) die een project zou zijn van een zekere Will Thomas. Downtempo naar triphop neigende electronica met piano én de mooie stem van Natalie Walker.

R.O.V. (New Beat edit) – Boy Harsher: méér dan een jaar geleden bracht dit Amerikaanse electronicaduo dit nummer al eens uit in een uptempoversie. Lui die de new beat scene van nabij hebben meegemaakt (ik beken hier schuld!) zullen duidelijk horen waarom dit new beat is. Zó traag jongens! Wil je dat er opnieuw een tandje bij wordt gestoken, check dan zeker een eventuele nieuwe editie uit die we volgende week ergens op jullie los zullen laten. Tot dan!

Posted 29/04/2020 by ambijans in Muziek

‘Hier zijn we’ (Graham Swift)   Leave a comment

graham swift

Brighton, 1959. Het theater aan het einde van de pier heeft sinds jaren niet zo’n goed zomerseizoen gekend. Ronnie, een briljante jonge illusionist, en Evie, zijn oogverblindende assistente, zijn de sterren van de show en zorgen avond aan avond voor volle zalen. Jack Robinson is de bij iedereen geliefde presentator, een geboren entertainer die de hele voorstelling draagt. Terwijl de zomer vordert, voltrekt zich buiten het zicht van het publiek tussen hen drieën een drama dat een schaduw werpt over hun succes en dat ieders leven ingrijpend en voorgoed zal veranderen. Een rijk en levendig, maar ook verpletterend verhaal – een meesterstuk van literaire tovenarij dat veel onthult over de menselijke conditie. Auteur Graham Swift (1949) is schrijver van negen romans, twee bundels korte verhalen, waaronder het hooggewaardeerde ‘Engeland en andere verhalen’ en van ‘Een olifant maken’, een verzameling essays, portretten, gedichten en bespiegelingen over zijn eigen schrijversleven. Met ‘Waterland’ won hij de Guardian Fiction Prize en met ‘Last Orders’ (Laatste ronde) de Booker Prize. Beide romans werden verfilmd. Zijn werk is vertaald in meer dan veertig talen. Omdat het leven in coronatijd behoorlijk kut is, brengt een boek lezen misschien wat soelaas. Wij kunnen het iedereen van harte aanbevelen!

Posted 28/04/2020 by ambijans in Literatuur

De top 100 boeken (63) ‘Persepolisreeks’ (Marjane Satrapi) (2000-2003)   Leave a comment

marjane satrapi

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de honderd beste romans die ik ooit heb gelezen. Over kleuren en smaken valt eigenlijk een hele hoop te redetwisten dus het staat eenieder vrij om het met mij eens/oneens te zijn. Nu we jaarlijks weer (meer dan 40 boeken!) ‘back on track’ zijn qua leesgewoontes moet zo’n all time favouritesleeslijstje zeker lukken. Omdat ik bepaalde genres liever lees dan andere is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één boek dat de 100 niet heeft gehaald, omdat het volgens mij de hype niet waard was.

Ook graphic novels mogen niet in ons totaaloverzicht ontbreken. ‘Persepolis’ is het meermaals bekroonde levensverhaal van Marjane Satrapi, die opgroeit na de Islamitische Revolutie in Iran, naar het Westen uitwijkt om te studeren en vervolgens terugkeert naar haar vaderland. De geschiedenis van haar land wordt aan de hand van haar eigen verleden met zowel humor als ernst verteld. Dit stripverhaal werd tussen 2000 en 2003 in vier delen gepubliceerd in Frankrijk en was meteen een groot succes. In Nederland is het één van de bestverkochte graphic novels aller tijden. Vanaf de eerste bladzijdes zuigt Satrapi je al mee door haar turbulente bestaan, waarbij zich een leven ontrolt vol geweld (het regime van de Ajatolla’s in Iran), maar ook van vriendschap, eenzaamheid in een ver buitenland (waar je steeds de vreemdeling blijft), over blunders zoals wij die allemaal begaan; volkomen openhartig en vol humor durft ze zichzelf neer te zetten. En dat alles in originele en treffende zwart-wit beelden, die in hun eenvoud buitengewoon krachtig zijn. Soms met een beklemmend gevoel, maar ook vaak met een glimlach heb ik me laten meevoeren en ben ik veel meer gaan begrijpen over het isolement van iemand die moet opgroeien in een andere cultuur. Je zou willen dat iedereen deze autobiografie in stripvorm zou lezen ….

Laat deze kelk passeren: ‘Gijp’ (Michel van Egmond) (2012)

Posted 27/04/2020 by ambijans in Literatuur

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (Coronakutzomereditie)   Leave a comment

Nu we toch net inspiratie genoeg hadden dachten we ‘waarom niet gewoon een héél weekend spenderen aan muziek die niet om aan te horen is?’ Omdat er geen ogenblik voorbijgaat zonder dat het woord ‘corona’ de revue passeert moest er gewoon een editie bij die aan het virus kan worden gelinkt. Hier geldt net hetzelfde advies als bij het virus trouwens: social distancing (in dit geval vanop een plek waar de muziek niet meer hoorbaar is), handen én oren deftig wassen na blootstelling aan deze plaatjes en mocht je er toch mee worden geconfronteerd, sprint dan veilig naar uw kot, sluit ramen én deuren, prevel desnoods een schietgebedje en dan maar hopen dat er geen besmetting zal optreden. Doe het desnoods voor Marc Van Ranst én Steven Van Gucht! Applaudisseren is om evidente redenen niet wenselijk. 😉

Que pasa? Mañana! – Franky Paolo: een Duits-Belgische samenwerking uit 1985. Van dit nummer bestaat overigens ook een maxi-single (zonder meerwaarde) maar wij zijn geen onmensen. De zanger bracht nog enkele andere singles uit (die wij overigens nooit hebben gehoord), maar deze was ons helaas wél bekend. Klinkt zomers (dat dan weer wél), maar ik krijg het er niet warm van.

Magic in the air – Magic System: ik voel bij het beluisteren van dit nummer bijzonder weinig magie eerlijk gezegd. Om jullie geheugen op te frissen: het nummer zou populair zijn geweest ten tijde van het WK voetbal 2014. Doet sterk denken aan een nummer van Khaled (ook al geen hoogvlieger), vermoedelijk is dit nummer nogal gemakzuchtig in ca. vijf minuten gebricoleerd.

Embrasse-moi idiot – Bill Baxter: het is puur toeval dat er vandaag nóg iets bij is van 1985. Een drie man sterke Franse popgroep bracht dit plaatje destijds uit. In 1987 maakten ze zelfs een iets betere single, maar dat was niet het opzet van deze rubriek.

The sound of silence – Disturbed: nee, ik wil het hier zeker niet opnemen voor de muzikale tandem Simon & Garfunkel, maar in dit geval wint het origineel (uit 1965) ruimschoots op punten wat mij betreft. De cover (door deze Amerikaanse metalband) werd gemaakt in 2015, verscheen in 2016 op cd om eind 2016-begin 2017 in de hitparade te belanden. Vermoedelijk jaarlijks te bezichtigen op Graspop (al weten we ondertussen dat het niets zal worden in 2020).

I need love – LL Cool J: volgens mij was dit de allereerste keer dat deze Amerikaanse rapper succesvol zijn neus bij ons aan het venster stak. Buiten dit nummer heb ik met de rest van zijn oeuvre geen problemen. LL is 52 ondertussen, dit nummer maakte hij in 1987. Zijn recentste cd dateert uit 2013, dus zijn carrière staat precies eventjes ‘on hold’. Volgens Wikipedia is hij bezig met andere hobby’s.

Liberty song – The Levellers: om één of andere bizarre reden associeer ik deze muziek altijd met de scouts en daarmee wil ik in dit geval absoluut geen waardeoordeel vellen. Britse folkrock is niet meteen mijn dada, in 1991 werd dit nummer behoorlijk véél gedraaid (niet alleen op scoutsfuiven overigens). Met een glas té veel achter de kiezen makkelijk mee te brullen neem ik aan.

Vamos a la playa – Righeira: Italianen die een Spaans nummer uitbrengen, dat is vragen om problemen volgens mij. Het originele nummer blijkt van Mexicaanse makelij. In 1983 werd hier een enorme wereldhit mee gescoord. We dachten toen dat het ergste achter de rug was. Wisten wij veel dat Modern Talking toen nog moest worden geboren …

Sunshine on a rainy day – Zoë: meteen scoren met een debuutsingle maar daarna eigenlijk volkomen uit beeld verdwijnen. Het is het lot dat véél muzikanten overkomt. De Britse Zoë Pollock begon hier haar carrière mee in 1990. Zoë is 51 ondertussen en zover wij konden nagaan niet meer muzikaal actief.

Het allermooiste – Garry Hagger: zelfs in coronatijd zagen wij ‘m (een kwarteeuw na zijn grootste hit) nog eens voorbijkomen tijdens corona2020 op VIER. Zijn echte naam is Gert Vanderhaeghe (eind deze maand wordt hij 57), hij deed in 1990 mee aan VTM’s Soundmixshow met een vertolking van René Froger. Dat werd echter geen succes. In 1994 koos hij voor zijn huidige artiestennaam, in 1995 deed hij opnieuw mee aan de Soundmixshow (hij ging wéér voor Froger), maar dit keer werd hij tweede. In de nasleep daarvan verscheen dit nummer.

Geen wonder dat ik ween – Paul Severs: deze Vlaamse charmezanger had uiteraard een véél bekender nummer in de aanbieding, maar ik wilde de spelers van een niet nader genoemde Limburgse quizploeg nóg wat extra kopzorgen besparen in deze nu al zo moeilijke quizloze én andere tijden. Severs overleed vorig jaar op 70-jarige leeftijd.

Posted 26/04/2020 by ambijans in Muziek

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (Engelstalige pruteditie)   Leave a comment

wie hier niet horendol van wordt moet voelen

Nee, ik kan me bijna niet voorstellen dat mensen vrolijk zouden worden van de onderstaande nummers. Dan moet het haast zijn omdat ze nog liggen te mijmeren over de afgelopen zonnige dagen, ik zie anders geen argumenten pro. Ik zou het bijna ‘hersendodende muziek’ durven noemen, op het gevaar af dat ik hiermee alsnog mensen zou beledigen. Don’t take it personal, wansmaak is in zekere zin ook smaak (weliswaar niet zoals wij in ons hoofd hadden zitten). Maar aan wie scheelt er niks hè! Voilà, als inleiding kan dit volstaan. Laat de muziek hieronder de rest van het werk maar opknappen. 😉

Where are you – Paffendorf: wie gokte dat dit onding werd geproduceerd in Duitsland, die zit er deze keer boenk op! Paffendorf is ook een plek in Deutschland, doch dit geheel terzijde. Dit danceproject (dat blijkbaar nog steeds bestaat) scoorde hiermee in 1999 een serieuze hit. Wanneer ik dit gebral hoor moet ik altijd aan een andere Duitse act (Scooter) denken. Als ik het in twee woorden moet omschrijven: geweldig irritant!

Short dick man – 20 Fingers featuring Gillette: hou het niveau zo laag mogelijk, succes gegarandeerd! Dat lijkt zo’n beetje het motto van deze erbarmelijk slechte single uit 1994. 20 Fingers was een Amerikaans project dat er een sport/hobby van maakte om nummers uit te brengen met humoristische (mwah!) ondertoon én aangebrande teksten. Italië én Duitsland vonden het om te gieren (top 5 notering in de hitparade), maar in ons land toch ook de top 10 gehaald. Slecht gevoel voor humor, die Belgen! 😀

Doop – Doop: in 1994 zat er blijkbaar iets zwaar giftigs in de grond, want ook dit nummer van een Nederlands danceduo kwam tot hier aangewaaid. Nummer één in de UK. Of dat nu kwam omdat je er naar het schijnt de charleston op kon dansen? Geen idee … in dit geval dans ik wel met mezelf!

Tarzan & Jane – Toy-Box: de Deense band Aqua zal zeker een belletje doen rinkelen. Zij kwamen al lang geleden voorbij in onze lijst. Blijkbaar wilde dit Deense duo een beetje meeliften in het destijds überpopulaire eurodancegenre. In 1999 kon je je graantje nog best meepikken als de nummers aansloegen. De fun duurde van 1996 tot 2003. In 2017 volgde er een doorstart. Blijkbaar touren ze nog met Aqua én Vengaboys, voer voor nostalgici en mensen die dolgraag naar I Love the 90’s willen. Als ze die op 1,5 meter van mekaar moeten zetten gaan ze flink véél werk hebben.

Saddle up – David Christie: enkele weken geleden hoorde ik deze single toevallig voorbijkomen toen ik op Canvas naar ‘White House Farm’ aan het kijken was. Franse zanger die onder diverse artiestennamen zong. In het begin van de jaren ’80 had hij kortstondig succes als soloartiest (zoals met deze single uit 1982). Nadat zijn dochter op 11-jarige leeftijd overlijdt, pleegt de zanger in 1997 (hij is dan 49 jaar) zelfmoord.

City lights – William Pitt: we doen er met veel plezier nog eentje extra bij uit de glorieuze jaren ’80 van de vorige eeuw. Ik ben vaak geneigd om dat decennia wat respijt te geven, maar dat wil zeker niet zeggen dat er toen geen miskleunen waren. Deze Amerikaanse zanger scoorde bijvoorbeeld met zijn debuutsingle uit 1987 meteen een dikke hit. Hierna blijft het (bijna) oorverdovend stil voor wat betreft zijn muzikale exploten. Daar kunnen we hem enkel maar complimenten voor geven!

Rivers of Babylon – Boney M.: een nummer dat voor eeuwig én één dag zal refereren aan ons allereerste schoolfeest in de Sint-Jozefschool (ondertussen De Zonnewijzer) ergens in 1979. Het nummer kwam één jaar daarvoor uit en het werd uiteraard (of helaas!) een dikke hit. Kennen jullie dat? Als zevenjarige zo’n idioot dansje aanleren in een apenpakje? Toen dus ook, nadat we flink hadden geoefend in de turnzaal en onder de loods. Het was ook altijd mooi weer toen. Ik hoop alleszins dat er geen foto’s of video’s meer van bestaan. The horror, the horror! 😉

Absolutely everybody – Vanessa Amorosi: party like it’s 1999? Graag, maar niet als het op dit nummer is uit datzelfde jaar. Deze Australische (37 ondertussen) was ten tijde van dit nummer piepjong. In 2000 mocht ze optreden (zowel op de openingsceremonie als tijdens de slotmanifestatie) van de Olympische Spelen in Sydney. Ze is nog steeds actief, maar in Europa loopt het precies iets minder.

Mary’s prayer – Danny Wilson: nog eens terug naar de 80’s, 1988 om precies te zijn. Danny Wilson is geen soloartiest maar blijkbaar de naam van een Schotse band. Hun frontman Gary Clark zou later nog ruimschoots zijn sporen verdienen als songschrijver voor o.a. Lloyd Cole, Liz Phair en enkele Spice Girls.

Sun is shining – Axwell & Ingrosso: onze recentste bijdrage bewaren we tot het laatst, uit 2015 volgens onze gegevens. Waar jullie de heren Axwell én Ingrosso van zouden moeten kennen? Het zijn twee Zweden die deel uitmaken van het trio Swedish House Maffia, nog zo’n heerlijke band. Not! Tenzij jullie een spontane erectie krijgen bij het uitspreken van het woord ‘Tomorrowland’ uiteraard. De Scandinavische variant van onze eigen Dimitri Vegas & Like Mike quoi! Ik ben geen meteoroloog, maar misschien moeten ze er dit weekend maar ‘Sun was shining’ van maken. Ik wens iedereen (in de mate van het mogelijke!) toch een topweekend toe! 🙂

Posted 25/04/2020 by ambijans in Muziek

50 onderschatte bands/artiesten (156) Steven Wilson   Leave a comment

Steven Wilson (° 1967) is een Britse zanger, gitarist, pianist en producer in het progressieve rock- en metalgenre. Sinds 1991 was hij ook gitarist en zanger bij Porcupine Tree, een band die sinds 2010 op non-actief staat. Wilson heeft naast zijn werk met Porcupine Tree diverse muzikale nevenprojecten, waaronder Bass Communion, No-Man, I.E.M. (Incredible Expanding Mindfuck), Continuum en Blackfield. Het woord ‘bezige bij’ is dus zeker op hem van toepassing. Om het geheel behapbaar te houden, gaan we vandaag enkel in op het werk dat hij onder zijn eigen naam uitbracht. Wat nóg knapper is: de man is een autodidact die zichzelf diverse instrumenten leerde bespelen. Dat hij daarenboven liefhebber is van zowel psychedelica, pop, metal, electronica én jazz zorgt ervoor dat ook zijn muziek héél veel variatie bevat. Hij won al een aantal muziekprijzen en werd zelfs ooit ‘de koning van de progrock’ genoemd, maar omdat hij niet té dicht bij de mainstream wil aanleunen ook ‘de succesvolste Britse artiest waar je nog nooit van hebt gehoord’. Nog enkele fun facts: hij speelt steeds blootsvoets en verder is hij vegetariër én atheïst. Zijn discografie omvat drie EP’s, zeven full cd’s, vier verzamelcd’s en drie live cd’s.

1. ‘King of the Delta Blues’ (uit ‘Unreleased electronic music vol. 1’, 2004)

2. ‘Significant other’ (uit ‘Insurgentes’, 2008)

3. ‘Deform to form a star’ (uit ‘Grace for drowning’, 2011)

4. ‘The birthday party’ (uit ‘Drive home EP’, 2013)

5. ‘Luminol’ (uit ‘The raven that refused to sing (and other stories)’, 2013)

6. ‘Perfect life’ (uit ‘Hand. Cannot. Erase.’, 2015)

7. ‘Regret #9’ (uit ‘Hand. Cannot. Erase.’, 2015)

8. ‘Vermillioncore’ (uit ‘4 1/2 EP’, 2016)

9. ‘Pariah’ (uit ‘To the bone’, 2017)

10. ‘Personal shopper’ (uit ‘The future bites’, 2021)

Posted 24/04/2020 by ambijans in Muziek

50 mooiste vrouwen 2020 internationaal (1-5)   Leave a comment

jutta leerdam

We hadden onszelf enkele maanden geleden voorgenomen om exact vijf jaar na het verschijnen van mijn eerste ranglijst twee nieuwe lijstjes te lanceren (met 2 x 50 nieuwe kandidaten). Dat leek ons wel eens leuk als eenmalig tussendoortje want na exact 10 weken (x 2) is deze rubriek alweer afgerond. Het is ondertussen trouwens al ongeveer vijf jaar én één maand later, maar laat dat slechts één klein detail in het grotere geheel zijn. Het is ook een eenmalige terugkeer, we zijn niet van plan om over vijf jaar een come-back te maken. Een keuze maken is uiteraard bijzonder moeilijk en is (net als bij muziek) nooit écht objectief te noemen. Vandaag starten we met onze eerste vijf bijdrages.

1. Jutta Leerdam

De 21-jarige blondine hierboven heeft (volgens welingelichte bronnen) niet alleen de mooist gevormde billen van Nederland, maar ze won ook de wereldtitel op de 1000 meter schaatsen in Salt Lake City dit jaar. Ze heeft verder mooie blauwe ogen, is 181 centimeter lang en haar sterrenbeeld is Steenbok (net zoals ondergetekende). Liefhebbers moeten zeker ook eens een kijkje gaan nemen op haar fraaie Instagramprofiel.

2. Margot Robbie

29-jarige Australische actrice die ooit (zoals zoveel andere beroemde voorgangers) begon met te acteren in de soap ‘Neighbours’ vanaf 2008. In 2011 stopte ze ermee omdat ze een aanbieding had voor een Amerikaanse tv-reeks (‘Pan Am’). Toch zou ze pas furore maken wanneer ze een rol bemachtigde in ‘The Wolf of Wall Street’ (2013). In 2018 kreeg ze een Oscarnominatie voor beste actrice in ‘I, Tonya’ en vorig jaar dook ze op in Tarantino’s ‘Once upon a time … in Hollywood’.

3. Rhea Seehorn

47-jarige Amerikaanse actrice, die vooral bekend is als Kim Wexler in ‘Better Call Saul’, een spin-off van de tv-reeks ‘Breaking Bad’. Allebei dikke aanraders overigens! Ze speelde niet alleen in tv-reeksen (o.a. ‘American Dad!’, ‘Whitney’ en ‘Veep’) maar ook in films én theaterstukken op Broadway.

4. Paige Spiranac

27-jarige Amerikaanse social-mediapersoonlijkheid en professionele golfspeelster die (wat hadden jullie gedacht?) bijzonder populair is op Instagram. Ze is van Kroatische origine maar groeide op in de States. Haar vader was héél sportief, haar moeder was een professionele ballerina. Sinds 2015 vertoeft ze in het professionele golfcircuit. Ondertussen leent ze haar gezicht ook uit om merken te promoten, hier en daar duikt ze al eens op als model.

5. Christine McGuinness

32-jarig voormalig Brits model (geboren met de achternaam Martin), maar die liet ze vallen toen ze met de Britse komiek Paddy McGuinness trouwde. Ze is ondertussen een bekende reality tv-ster in eigen land, met een eigen Instagramprofiel. Naast echtgenote is ze ook moeder van drie kinderen en in haar vrije tijd is ze véél bezig met sporten.

christine mcguiness

Posted 23/04/2020 by ambijans in Algemeen, Babes, Kunst

Oorwurm van de week (204)   Leave a comment

Wat kunnen we over de afgelopen tijd zeggen? Dat we eigenlijk een afspraak hadden opstaan om met de wagen op onderhoud te gaan? Dat we dan ook richting autokeuring in Alken waren gereden? Dat we vorig weekend op het Little Waves festival in C-Mine hadden rondgelopen? In normale omstandigheden waren we vanavond ook naar de voorstelling van Javier Guzman in CCHA geweest, waarna we op donderdagavond met véél plezier hadden meegedaan aan de Boerenhof muziekquiz in Tielt-Winge. Ons dinsdagmenu van 28 april (Karolien Rector) hadden we enkele weken geleden al verplaatst naar dinsdag 15 december a.s. De planning loopt nu lichtjes anders. We zullen maar onthouden dat we nog steeds aan het werk zijn en dat we ons vooralsnog nuttig kunnen blijven bezighouden. Er zijn werknemers die een minder rooskleurig perspectief hebben. Laat ons hopen dat we ‘het virus’ straks als een vervelende mug kunnen wegmeppen waarna het op afstand zal blijven. Soit, genoeg gezeverd … muziek!

Deixa – Bebel Gilberto: de keren dat we een editie zijn gestart met een Portugese oorwurm zijn op minder dan één hand te tellen maar vandaag maken we er graag plaats voor. Deze 53-jarige Amerikaans-Braziliaanse zangeres was de dochter van een in zijn land al even legendarische muzikant. Op 1 mei verschijnt haar nieuwe cd ‘Agora’.

90 miles – MJ Cole: exact 20 jaar geleden bracht deze Britse dj een behoorlijk goeie plaat uit (‘Sincere’) die een exponent zou worden van het toenmalige 2-stepgenre. Ik denk niet dat er later überhaupt nog iemand over het muziekgenre heeft gesproken, maar nu is de man terug met ‘Madrugada’ dat electronica en neoklassiek met mekaar verenigt.

We zullen doorgaan – Isolde et Les Bens: voor onze classic spelen we deze keer een klein beetje vals omdat het eigenlijk maar een halve classic is geworden. Isolde Lasoen en haar begeleidingsband spelen een 2020 coronaversie (ja toch?) van een topnummer uit 1972 (een absoluut topjaar, hadden we dat al ooit gezegd?) van wijlen Ramses Shaffy. Luisteraars van Radio 1 zullen zich ongetwijfeld herinneren dat aan meer muzikanten werd gevraagd om een cover op te nemen van dit Shaffynummer. Et voilà, wij kiezen deze versie.

Plastic mastermind – Skiska Skooper: nog een productie uit eigen streek erbij? Deze week gaan we voor een Hasselts indienoisetrio dat hoegenaamd geen uitstaans heeft met Siska Schoeters (voor wat het waard is!). Ze debuteerden in 2018 (ging overigens geruisloos aan ons voorbij, maar dat kan aan ons liggen), dus daarom geven we graag ruchtbaarheid aan het feit dat ze nu ‘Surreality check’ hebben uitgebracht.

Hissing waves – The Leaf Library: we doen deze week de boeken toe met een track die niet meer zó gloednieuw is maar al enkele maanden oud. Recent pas ontdekt dat ze in oktober 2019 ‘The world is a bell’ uitbrachten. Britse electronica quoi! Wél van de radiovriendelijke soort (denken we). Meer van dat binnen een week? We gaan er alleszins naar streven maar doen hier nog geen dure beloftes! 😉

Posted 22/04/2020 by ambijans in Muziek

‘Niet verder vertellen’ (Lisa Gardner)   Leave a comment

lisa gardner

Véél mensen hebben ondertussen tijd zat om te lezen, tenzij ze ondertussen uiteraard andere bezigheden zouden hebben. Gewoon omdat het kan kiezen wij uit de grote hoop vandaag een spannend boek. Een bekende uit een ver verleden. Een zoektocht naar gerechtigheid. D.D. Warren wordt opgeroepen na de moord op een man. Het slachtoffer heeft drie schotwonden in zijn lichaam, maar zijn computer is twaalf keer beschoten. Als de politie arriveert, heeft zijn zwangere vrouw Evie Carter het pistool in handen. D.D. herkent de vrouw van een vergismoord van jaren geleden, toen Evies vader het slachtoffer was. Wanneer Flora Dane de moordzaak op televisie voorbij ziet komen, weet ze direct over wie het gaat. Conrad Carter was een kennis van de man die haar ooit gevangenhield. Flora voelt zich schuldig dat ze hem nooit heeft weten op te sporen en is vastbesloten de waarheid rond Carters dood te onthullen. Maar de waarheid blijkt ongrijpbaar en verandert bij elke nieuwe ontdekking die Flora en D.D. Warren doen. Vandaag de dag is auteur Lisa Garnder een #1 New York Times crime thriller auteur, maar ze begon haar carrière in de voedselindustrie. Nadat haar haar meerdere keren vlam had gevat, begreep ze de hint en besloot ze dat het genoeg was. Ze maakte een doorstart als schrijfster. Gardner’s werk als onderzoeksanalist voor een internationaal consultancybureau wekte haar interesse voor forensisch onderzoek, wat zij omzette in spannende thrillers die geregeld op de bestsellerlijsten terecht komen. Ze schreef diverse bekende thrillers zoals The Killing Hour,The Next Accident en Fear Nothing. Gardner schreef ook romans onder het pseudoniem Alicia Scott. Ze groeide op in Hillsboro, Oregon, waar ze afstudeerde aan de Glencoe High School. Sinds 2007 woont en werkt ze in New Hampshire samen met haar op auto’s verzotte man, sportieve skiënde dochter en twee hondjes.

Posted 21/04/2020 by ambijans in Literatuur