Archive for juni 2020

Beste. Film. Ooit. (31) ‘Goodfellas’   Leave a comment

goodfellas

Een filmrubriek zonder film van Martin Scorsese is uiteraard een aanfluiting van het genre an sich. Vandaar dat we eindelijk tijd maken voor een prent van zijn hand, uitgebracht in 1990. Henry Hill (Ray Liotta) wil al van jongs af aan bij de maffia. Hij begint als loopjongen en door de jaren heen krijgt hij steeds grotere klussen. Hij valt hierbij onder de hoede van Jimmy Conway (Robert De Niro), een oude rot in het vak. Henry verdient bakken met geld en alles gaat op rolletjes. Na een paar jaar komt Henry erachter dat Jimmy buiten de maffia om ook nog wat zaakjes heeft lopen. Dan merkt hij dat hij ook een beetje voor zichzelf moet gaan zorgen als hij wil blijven overleven in de harde maffiawereld. Ik wil ook graag de schitterende vertolking van Joe Pesci even extra aanstippen. Alles is in deze film gewoon perfect. De cast, de muziek, de dialogen, het verhaal en natuurlijk de regisseur. Ik denk dat ie niet misstaat naast andere kleppers als ‘The Godfather cyclus’ en ‘Casino’. ‘Goodfellas’ is eigenlijk een veredelde maffiasoap, gekruid met een gevarieerd scala aan gruwelijke afrekeningen. Zelf ervaarde ik de film als een lawine die langzaam vanaf een berg richting dal begint te rollen. Het start allemaal vrij rustig, onschuldig zelfs in het Amerika van de jaren ’50. Maar de jongens groeien op, hun macht neemt exponentieel toe met hun steeds gewelddadigere uitbarstingen. En met de macht groeit ook de paranoia, het wantrouwen, zelfs je oude maatjes worden ineens je vijanden. Tegen het einde had ik het idee naar een compleet andere film te zitten kijken. Met het veranderen van Hill zijn karakter verandert ook de film in tempo, in beelden, in geluid en muziek. En dan uiteindelijk komt de lawine tot rust in een saaie Amerikaanse suburb, hoe ironisch. Een noodzakelijke trailer krijg je er uiteraard ook nog bij.

Posted 30/06/2020 by ambijans in Film

De top 100 boeken (73) ‘Het kleine meisje van meneer Linh’ (Philippe Claudel) (2005)   Leave a comment

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de honderd beste romans die ik ooit heb gelezen. Over kleuren en smaken valt eigenlijk een hele hoop te redetwisten dus het staat eenieder vrij om het met mij eens/oneens te zijn. Nu we jaarlijks weer (meer dan 40 boeken!) ‘back on track’ zijn qua leesgewoontes moet zo’n all time favouritesleeslijstje zeker lukken. Omdat ik bepaalde genres liever lees dan andere is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één boek dat de 100 niet heeft gehaald, omdat het volgens mij de hype niet waard was.

Meneer Linh ontvlucht zijn door oorlog geteisterde land, op zoek naar een betere toekomst voor zijn kleindochter. Zijn kamergenoten in het asielzoekerscentrum drijven de spot met zijn liefdevolle aandacht voor het kleine meisje. Meneer Linh voelt zich niet thuis in het vreemde land, tot hij op een dag meneer Bark ontmoet. Deze praat over zijn vrouw die net is overleden. Meneer Linh verstaat hem niet maar hij luistert, met zijn kleine meisje op schoot. Dit boek haalt in nogal wat leeslijstjes hoge scores en dat is volkomen terecht. Het is een verhaal over pijn en heimwee, een bijna woordloze vriendschap tussen twee mannen. De dood heeft alles wat mooi en heerlijk was van Meneer Linh afgenomen, behalve Sang dîu die hij in zijn armen houdt. Hij fluistert Sang dîu toe wie hij is: haar grootvader. Hij vertelt haar dat ze samen zijn, met zijn tweeën, de enige twee, de laatste twee. Gelukkig is daar steeds Sang dîu, ze staat symbool voor de lente, voor nieuw leven, hoop en liefde. Dit boek is een aardige novelle, die steunt op de tegenstelling tussen de warme, taalloze vriendschap van meneer Linh en Bark en de koude wijze waarop de vluchtelingenopvang wordt vormgegeven. Een traag boek (prima te lezen in deze rare tijden), slechts 143 pagina’s en mogelijk een aanrader voor gelegenheidslezers.

Laat deze kelk passeren: ‘De Quiltreeks’ (Jennifer Chiaverini) (1999-2012)

Posted 29/06/2020 by ambijans in Literatuur

50 onderschatte bands/artiesten (166) Poliça   Leave a comment

Poliça is een Americaanse synth-popband uit Minneapolis, die werd opgericht in 2011. De band bestaat uit Channy Leaneagh (zang en synths), Chris Bierden (bas), Drew Christopherson (drums) en Ben Ivascu (ook drums). Eigenlijk is er met Ryan Olson nog een vijfde bandlid maar die houdt zich achter de schermen bezig als producer. Poliça ontstond eigenlijk nadat het huwelijk van zangeres Leaneagh op de klippen liep en ook de band waarin ze samen speelden er dan maar de brui aan gaf. Ryan Olson (toentertijd nog werkzaam bij Gayngs) kende Leaneagh en bracht haar in contact met de andere muzikanten waarna ze samen naar hun muzikale identiteit zochten. Bon Iver aka Justin Vernon liet zich ooit ontvallen dat dit één van de beste bands was die hij ooit had gehoord. De band bracht tot op heden één EP en vier full cd’s uit.

1. ‘Violent games’ (uit ‘Give you the ghost’, 2011)

2. ‘Lay your cards out’ (uit ‘Give you the ghost’, 2011)

3. ‘Wandering star’ (uit ‘Give you the ghost’, 2011)

4. ‘Chain my name’ (uit ‘Shulamith’, 2013)

5. ‘Warrior lord’ (uit ‘Shulamith’, 2013)

6. ‘Raw exit’ (uit ‘Shulamith’, 2013)

7. ‘Lime habit’ (uit ‘United crushers’, 2016)

8. ‘Lately’ (uit ‘United crushers’, 2016)

9. ‘Driving’ (uit ‘When we stay alive’, 2020)

10. ‘Forget me now’ (uit ‘When we stay alive’, 2020)

Posted 28/06/2020 by ambijans in Muziek

50 mooiste vrouwen 2020 internationaal (46-50)   Leave a comment

kinsey wolanski

Laatste editie voor wat de internationale vrouwen betreft. Vanaf volgende week besteden wij graag wat extra aandacht voor een serie van 50 vrouwen uit eigen land. Voor één keer mogen we dan ‘Eigen volk eerst’ roepen zonder dat daar een racistische bijklank in te bespeuren valt. Hadden eventueel ook nog in onze lijst kunnen staan maar vielen deze keer net naast de boot: de Zweedse zangeres Lykke Li, de Australische actrice Nicky Whelan, de Nederlandse schaatsster Joy Beune, de Amerikaanse actrice Emily Meade én de Britse actrice Elizabeth Hurley. De dames hieronder konden nog net aan boord worden gehesen.

46. Kinsey Wolanski

23-jarig Amerikaans model dat vorig jaar de ultrasaaie CL-finale tussen Liverpool en Tottenham een klein beetje kruidde toen ze schaars gekleed het veld op rende. Ze mag zichzelf tegenwoordig één van de bekendste influencers (om het eens met een lelijk woord te zeggen) noemen. Ze is 178 centimeter lang en de weegschaal geeft 60 kilogram aan. Oh ja, ze is ook terug single …

47. Keri Russell

44-jarige Amerikaanse actrice en danseres die wij vooral kennen van de tv-reeks ‘The Americans’ waarin ze samen met Matthew Rhys (haar tweede echtgenoot) de hoofdrol speelde. Sinds 2017 heeft ze een ster op de Hollywood Walk of Fame.

48. Jameela Jamil

34-jarige Britse actrice, radiopresentatrice en activiste die sinds 2015 een relatie heeft met muzikant James Blake. Ze heeft Indische en Pakistaanse roots, is bijna 180 centimeter lang en ze kwam bij ons in beeld na haar doortocht in de Netflixreeks ‘The Good Place’.

49. Marlijn Weerdenburg

37-jarige Nederlandse actrice, presentatrice en zangeres die vooral bekend werd door haar rol in de NL-versie van ‘Danni Lowinski’ en haar deelname aan ‘Wie is de Mol?’. Tegenwoordig presenteert ze o.a. ‘Moltalk’.

50. Amalie Iuel

26-jarige Noorse hordeloopster die ook Deense roots heeft. Op de Zomerspelen in Napels won ze vorig jaar brons op de 400 m horden. Ze is 180 centimeter lang en ze weegt amper 59 kilogram, dus deze dame is een genot om naar te kijken.

Amelie Iuel

Posted 27/06/2020 by ambijans in Algemeen, Babes, Kunst

‘Stofzuigen in het donker’ (Jen Beagin)   Leave a comment

jen beagin

De zesentwintigjarige Mona is schoonmaker en is onlangs verhuisd naar New Mexico voor een frisse start (na een ongezonde liefdesaffaire – een junk met de naam meneer Getver, lang verhaal), maar haar pogingen om haar leven op de rails te krijgen zijn vooralsnog gestrand. Om te beginnen is er een nieuwe ongezonde liefdesaffaire, ditmaal met de ietwat labiele Duister – toevallig getrouwd met een van Mona’s schoonmaakcliënten. Dan is er het Hongaarse kunstenaarsechtpaar, ook cliënten, dat kennelijk meer van Mona wil dan alleen een fonkelend aanrecht. Die getroebleerde verhouding doet haar weer denken aan de minder plezierige kanten van haar eigen jeugd (gescheiden ouders, pleeggezin, lang verhaal). Heel even dreigt Mona’s liefdesleven volledig te ontsporen – ware het niet voor de onverwachte veerkracht van één van de meest onaangepaste, hilarische hoofdpersonages in de hedendaagse literatuur. De onvergetelijke Mona verscheen voor het eerst op het wereldtoneel in Jen Beagins debuut ‘Pretend I’m Dead’ (2015), dat op de ‘beste boeken’-lijsten prijkten van O Magazine, Kirkus en de Irish Times. Beagin, zelf een voormalig werkster, ontving een Whiting Award in 2017.

Posted 26/06/2020 by ambijans in Literatuur

Oorwurm van de week (213)   Leave a comment

Het spreekwoord ‘Na regen komt zonneschijn’ heeft haar reputatie weer helemaal waargemaakt. Normaal vloeken we stevig op regen, maar die was na een droge periode méér dan welkom. Ondertussen is het weer bakken en braden in ons Belgenlandje. Over ons Moordgat/WvA etentje van zaterdagavond kunnen we nog geen uitspraak doen (tenzij dan dat we in Tessenderlo gaan eten). Dinsdag namen we een dagje vrij (één dagje minder hitte op het werk), maar dat viel uiteindelijk nog reuze mee. Wij namen zelfs de moeite om het gras hier eens te maaien. In ons geval is dat pure topsport! In het weekend mogen we na lang nog eens de werkvloer opzoeken. Volgende week slechts één activiteit om reikhalzend naar uit te kijken: woensdagmorgen heb ik eindelijk een kappersbezoek gepland, bijna een half jaar na mijn allerlaatste bezoek op mijn verjaardag begin 2020. ‘Coupe zomerkort coming your way soon!’, maar we beginnen met deze wurmpjes!

Sgadi li mi – Charlotte De Witte: we openen vandaag met wellicht vaderlands bekendste techno-dj aan vrouwelijke zijde. Haar beats klinken vaak alsof den Duits (net zoals in 1940) terug ons land komt binnengemarcheerd, maar het schijnt toch écht haar handelsmerk te zijn. Charlotte (in een vorig leven nog Raving George) heeft ondertussen al een hele resem EP’s uitgebracht waarvan ‘Return to nowhere’ de recentste is.

Regret – New Order: deze classic uit 1993 zat in het derde seizoen van ’13 reasons why’, dat ik ondertussen integraal heb gezien. Sterker nog: we durven ons zelfs aan het vierde én laatste seizoen wagen. Wij zijn durvers! ‘Republic’ was misschien niet hun allersterkste cd, vanwege de iets té gelikte productie en het ontbreken van Peter Hooks fraaie basspel, maar ‘Regret’ blijft als single mooi overeind imho.

My wanderings in the weary land – The Waterboys: nieuw werk van Mike Scott en de zijnen zo ergens rond Pukkelpoptijd (als alles volgens plan verloopt). Fans kunnen ‘Good luck, seeker’ alweer blind aanschaffen vermoed ik.

Pure luxury – NZCA LINES: mijn fijnste ontdekking de afgelopen week is ongetwijfeld deze Britse synthpopband van Michael Lovett. In de periode 2015-2016 maakte zelfs de Britse gitariste Charlotte Hatherley (ooit actief bij Ash) eventjes deel uit van deze band. Wij kozen het titelnummer van de nieuwe cd die in juli wordt uitgebracht.

Got it to work – Earth Boys: en we gaan er deze week uit met een dancetrack van twee Amerikaanse heren, Julian C. Duron en Michael Sherburn. Hun tweede cd ‘Earth tones’ verschijnt volgende maand. Voor fans van retro housemuziek (zeg ik er alvast bij). Volgende week nieuwe kansen in alweer een gloednieuwe editie!

Posted 25/06/2020 by ambijans in Muziek

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (noughties editie)   Leave a comment

Het opzet van deze muziekrubriek moet ik hier waarschijnlijk niet meer uit de doeken doen, dus dat gedeelte skippen we dan ook. Toch geef ik graag een klein woordje uitleg bij het begrip ‘noughties’ (dat ook wel bekend staat als ‘de nillies’). Het is de (muzikale) periode van 2000 tot en met 2010. De nummers zijn m.a.w. tien tot twintig jaar oud ondertussen. Mochten jullie met deze warme temperaturen van het moment plots zin krijgen om dit soort muziek loeihard door jullie tuin te laten galmen, licht dan de buren vooraf eventjes in. Het kan je zo maar een GASboete schelen. Het spreekwoord zegt ook ‘beter een goeie buur, dan een verre vriend’. Als we in deze coronatijden kunnen helpen om de lieve vrede te bewaren, dan doen we dat uiteraard!

Haven’t met you yet – Michael Bublé: 44-jarige Canadese acteur en jazzzanger die ik altijd net iets té gladjes heb gevonden. Hij verdeelt zijn tijd tussen thuisland Canada en Italië, iets dat makkelijk kan met méér dan 25 miljoen verkochte albums op de teller. Dit is wellicht zijn allerbekendste wapenfeit uit 2009.

Starlight – Muse: ik ken nogal wat mensen die hoog oplopen met Muse, maar ik heb bij hen hetzelfde gevoel als bij Coldplay. Matt Bellamy en zijn kornuiten doen mij helemaal niets. Als ik in zijn bio lees dat hij zich verder nog bezighoudt met complottheorieën en het buitenaardse, dan wordt dat gevoel dat ik niets mis zelfs nog versterkt. Voor de volledigheid: dit nummer verscheen in 2006.

Best of you – Foo Fighters: eerlijk is eerlijk, de band van Dave Grohl heeft (zeker in de beginperiode) een aantal aardige cd’s bij mekaar gepuzzeld. Toch zijn hun laatste cd’s vrijwel geruisloos aan ondergetekende voorbijgegaan. In 2005 ging het bijvoorbeeld al mis met deze hit.

All the small things – Blink 182: de cd waaruit dit nummer komt werd uitgebracht in 1999, deze single verscheen blijkbaar in het begin van 2000. Daardoor past het nog net in deze rubriek. Het enige wat ik de moeite van het onthouden waard vond: op de cover van de cd ‘Enema of the state’ (waarop dit nummer terug te vinden is) stond pornoster Janine Lindemulder in verpleegstersuniform afgebeeld. Het had nog een mooie quizvraag kunnen opleveren voor alle fappers, maar daar trekken (no pun intended) wij écht de lijn!

Movies – Alien Ant Farm: we hadden hier de voor de hand liggende Michael Jacksoncover kunnen kiezen, maar we nemen een ander straatje. In 2001 kwam de Amerikaanse rockband met deze single aandraven. Ze brachten ‘m trouwens opnieuw uit toen ‘Smooth criminal’ op nummer één belandde in de hitparade om nog een extra graantje te kunnen meepikken.

Because the night – Jan Wayne: Duitsland én Gründlichkeit wordt héél vaak in één en dezelfde zin gebruikt maar vandaag hebben we iets gevonden waarvoor dit niet van toepassing is. Het nummer werd geschreven door Bruce Springsteen en Patti Smith, die er in 1978 een hit mee scoorde. Deze ondertussen 46-jarige Duitse dj begon in 2001 ooit met een cover van Bonnie Tyler, die hier al vaker over de tong ging. Eén jaar later lieten vooral Duitsers, Nederlanders én Belgen zich flink in de luren leggen door deze aanfluiting.

Als de zon weer gaat schijnen – Zanger Bob: wij zijn geen onmensen dus willen we onze luisteraars vooraf toch héél graag waarschuwen alvorens ze naar dit lied gaan luisteren. Spontane tinnitus of de teenkramp die er plots inschiet … in Nederland greep een hele hoop mensen naar xanax na een doortocht van deze Bob. Bob (voluit Bob Offenberg) begon op zijn vijfde met zingen en is daar op zijn 24ste blijkbaar nog steeds mee bezig. In 2005 zong ie (met flink wat overgewicht) zichzelf onsterfelijk met deze kraker (die vooral onze oren deed kraken), maar luister vooral zelf!

We are the people – Empire of the Sun: deze Australiërs doen me om de één of andere reden telkens weer aan carnaval denken. En laat dat nu net iets zijn waar ik niet voortdurend aan wil worden herinnerd. In 2009 geraakten ze hiermee in de hitparade. Na 2013 werd er niets meer van hen vernomen hier bij ons. Toch maakten ze in 2016 nog een cd, maar geen idee of die in Europa nog werd opgepikt.

Wherever you will go – The Calling: Californische rockgroep die kortstondig succes kende, maar die lijn doorbroken zag door interne strubbelingen. Ze bestaan nog steeds na flink wat personeelswissels. In 2002 (ten tijde van deze single) was er nog geen vuiltje aan de lucht.

The sweet escape – Gwen Stefani: in editie 62 kwam haar band No Doubt al voorbij in deze rubriek, dus hoog tijd dat ze hier ook een solonotering krijgt. De ondertussen 50-jarige Amerikaanse zangeres bracht eind 2006 de gelijknamige cd uit, waarna ze dit nummer in februari 2007 op single stanste. Zo, wij zijn rond voor vandaag. Hou onze volgende editie alvast in de gaten, want dan zetten we de beste voetbalclub van ons land (RSC Anderlecht) in de bloemetjes. Met slechte muziek dan nog … the horror, the horror! 😉

Posted 24/06/2020 by ambijans in Muziek

De top 100 boeken (72) ‘Max, Mischa & Het Tet-offensief’ (Johan Harstad) (2015)   Leave a comment

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de honderd beste romans die ik ooit heb gelezen. Over kleuren en smaken valt eigenlijk een hele hoop te redetwisten dus het staat eenieder vrij om het met mij eens/oneens te zijn. Nu we jaarlijks weer (meer dan 40 boeken!) ‘back on track’ zijn qua leesgewoontes moet zo’n all time favouritesleeslijstje zeker lukken. Omdat ik bepaalde genres liever lees dan andere is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één boek dat de 100 niet heeft gehaald, omdat het volgens mij de hype niet waard was.

‘Max, Mischa & het Tet-offensief’ is het verhaal van toneelregisseur Max Hansen, die als puber naar Amerika emigreert. Hij heeft moeite om zijn jeugd in Stavanger, waar hij als kind van communistische ouders het Tet-offensief naspeelde, achter zich te laten. Maar in New York ontdekt hij dat eigenlijk iedereen daar ontheemd is. In kunstenares Mischa en Vietnam-veteraan Owen treft hij dierbare lotgenoten. Het magnum opus van Johan Harstad is een hypnotiserende vertelling die vele decennia en continenten omspant: van de oorlog in Vietnam en Apocalypse Now tot jazzmuziek, van Mark Rothko en Burning Man tot de aanslag op de Twin Towers. Maar bovenal draait deze volstrekt verslavende roman om de vraag: hoe lang moet je weg van huis zijn voordat het laat is om terug te keren? De werkelijke klasse van dit boek heeft alles te maken met de wervelende schrijfstijl van Harstad. Alles is, zoals hijzelf op de laatste pagina zegt: in beweging. Daar gaat het om. Als het niet de paginalange zinnen zijn die zichzelf meanderend door het verhaal heen bewegen, dan is het wel de beschrijving van de rijke gedachtewereld van Max. Zijn overpeinzingen over de grote thema’s in het boek (Vietnam, thuis voelen versus ontheemd zijn, liefde en kunst) zijn hypnotiserend. Verslavend. Ook het karakter van Owen wordt tot op het bot uitgewerkt. Je wordt als lezer onder de huid van de mannen getrokken, je voelt met ze mee en ondanks de grootsheid van het boek, is het Harstad gelukt om nergens sentimenteel te worden. Ja, misschien is dat wel zijn grootste kracht. Hij verliest nergens de controle. Altijd weet hij het klein te houden. Bescheiden. Harstad heeft op fenomenale wijze een balans gevonden tussen een grote liefde voor het leven (de kunst, de liefde) en de melancholie (de dood, de oorlog). Ook de anderen, Mordecai en Mischa (en in mindere mate Max’ vader en moeder) zijn fascinerende karakters. Ze komen niet zelf aan het woord. We zien ze door de ogen van Max en blijven daarmee af en toe een mysterie. Mede daardoor zijn het mensen waar je van gaat houden, karakters die je graag zou willen ontmoeten. En dan is er nog de tijdsgeest die prachtig wordt omschreven. Van de oorlog in Vietnam, tot de aanslagen op het WTC. De kredietcrisis van 2008 en orkaan Sandy die over New York raast. De muziek van Hüsker Dü uit begin jaren ’80. Het is als het bed waar de hoofdpersonen op rusten. Je bent erbij als lezer en voelt wat de tijd met de hoofdpersonen doet. Een pil van bijna 1200 bladzijdes, maar wél zéér de moeite!

Laat deze kelk passeren: ‘Het dagboek van Bridget Jones’ (Helen Fielding) (1996)

Posted 23/06/2020 by ambijans in Literatuur

50 onderschatte bands/artiesten (165) Rhye   Leave a comment

Rhye is het alternatieve R&B project van de Canadese zanger Mike Milosh. Oorspronkelijk was Rhye in 2010 als duo gestart toen ook de Deen Robin Hannibal er nog deel van uitmaakte. Hij kapte ermee in 2017 waarna Milosh een band rond zich verzamelde en alleen verder ging. Hannibal was voordien lid geweest van een elektronisch klinkende soulband, terwijl Milosh naast zingen ook een getraind cellist was. Om zijn dromen waar te maken verhuisde hij van Canada naar Berlijn waar hij zijn compagnon zou ontmoeten. Hun debuutcd (waarin het duo nogal vaag deed over hun exacte identiteit) belandde meteen op de longlist van een bekende Canadese muziekprijs. De discografie van Rhye is aan de bescheiden kant met twee EP’s, drie full cd’s én één verzamelcd.

1. ‘Open’ (uit ‘Woman’, 2013)

2. ‘The fall’ (uit ‘Woman’, 2013)

3. ‘3 days’ (uit ‘Woman’, 2013)

4. ‘Hunger’ (uit ‘Woman’, 2013)

5. ‘Taste’ (uit ‘Blood’, 2018)

6. ‘Please’ (uit ‘Blood’, 2018)

7. ‘Count to five’ (uit ‘Blood’, 2018)

8. ‘Needed’ (uit ‘Spirit’, 2019)

9. ‘Patience’ (uit ‘Spirit’, 2019)

10. ‘Wicked dreams’ (uit ‘Spirit’, 2019)

Posted 22/06/2020 by ambijans in Muziek

‘Why we hate’ (NPO 2)   Leave a comment

why we hate

In deze zesdelige documentaireserie zien we dat haat en conflict door de geschiedenis heen altijd al onderdeel geweest zijn van ‘het menszijn’. Van wrede extremen als de Holocaust of de Rwandese genocide, wanneer haat zich ontpopt in massavernietiging, tot alledaagse incidenten als pesterijen op het schoolplein of kwaadaardig trollen op social media. Haat vormt onze levens op veel manieren. En hoewel het menselijke ras de capaciteit bezit om te haten, begrijpen maar weinig mensen wat haat uitlokt en wanneer haat zich transformeert in een vernietigende kracht. Waarom zijn we als mensheid in staat om de ander zo intens te haten? Die existentiële vraag staat centraal in de reeks ‘Why We Hate’, geproduceerd door Steven Spielberg en Alex Gibney. Waarom kiezen mensen naast liefde en samenwerking ook voor de donkere tegenhanger ervan? Men onderzoekt de geschiedenis van deze oeroude menselijke emotie: van de evolutionaire biologie tot de kwaadaardige consequenties in de huidige maatschappij. Aan de hand van de modernste journalistiek, historisch onderzoek en baanbrekend onderzoek op het gebied van psychologie, biologie en neurowetenschap, traceert ‘Why We Hate’ de basis van haat, de evolutie van haat en de krachtige impact van haat op mensen en hun omgeving in de geschiedenis van de mensheid. De wetenschap waarom men haat is een krachtige tool om inzicht te krijgen en te begrijpen wat conflict veroorzaakt en wat ervoor zorgt dat mensen samen in gesprek gaan over dit gedrag en deze onderwerpen. De serie blijft niet hangen in negativisme en wil een boodschap van hoop meegeven.

Zowel kenners, daders als slachtoffers van haat komen aan het woord. Van neurowetenschappers, evolutie-antropologen en extremisme-experts tot mensen die haat dagelijks in praktijk brengen zoals neo-nazi’s, jihadisten en leden van de omstreden Westboro Baptist Church die jubelen bij elke dodelijke ramp die plaatsvindt. We zien in iedere aflevering experts de revue passeren. “Om tot de menselijke psyche door te dringen is niet alleen fascinerend, maar ook nodig om te begrijpen wie we zijn. Dit is geen serie die alleen vastlegt wat er gebeurt; het is een onderzoek – een poging om te begrijpen waarom wij haten, door middel van wetenschap en door het begrijpen van onze gemeenschappelijke humaniteit. Haat zit in ons DNA. Als we begrijpen waarom we handelen zoals we doen, dan kunnen we ook ons gedrag veranderen. Dit is wat ons ‘menszijn’ uniek maakt.”, aldus Gibney en Spielberg. Elke aflevering zoomt de serie in op de verschillende aspecten van haat:
Aflevering 1 ‘Origins’ : Waar komt haat vandaan? Als mensen in staat zijn om lief te hebben en samen te werken, waarom kiezen we dan heel vaak voor haat?
Aflevering 2 ‘Tribalism’ : Waarom verdelen we de wereld zo makkelijk in ‘wij’ en ‘zij’, zoals bijvoorbeeld gebeurt bij sport en politiek? Waarom leidt de liefde voor de ene groep zo snel tot haat van de ander?
Aflevering 3 ‘Making Hate’ : Wat is ervoor nodig om haat aan te wakkeren? We hebben allemaal de mogelijkheid om te haten, maar welke triggers halen het slechte daadwerkelijk in ons naar boven? Deze aflevering wordt morgenavond uitgezonden.
Aflevering 4 ‘Ideologies of Hate’ : Wat drijft ons om hatelijke ideeën te omarmen? Welke factoren zijn ervoor nodig dat mensen achter ideologieën aanlopen die haat en geweld verkondigen.
Aflevering 5 ‘Mass Destruction’ : Hoe kan het dat we deelnemen aan de meest extreme vorm van haat: genocide.
Aflevering 6 ‘Overcoming Hate’ : Hoe kunnen we weerstand bieden tegen onze slechte impulsen? Zijn we in staat om haat te overwinnen en wat is daarvoor nodig.

Posted 21/06/2020 by ambijans in TV