Archive for september 2020

‘Zelfde deur, twintig jaar later’ (EEN)   Leave a comment

We kunnen er weinig aan doen, maar dit nieuwe tv-seizoen zijn we het vaakst bij onze openbare omroep uitgekomen. Onlangs zwaaiden we Arnout Hauben (‘Dwars door België’) en Fatma Taspinar (‘Cel Vermiste Personen’) uit. Eén van die programma’s krijgt nu als opvolger ‘Zelfde deur, twintig jaar later’ van Martin Heylen. Ik heb twintig jaar geleden hier en daar wel eens een flard meegepikt. Het programma dankt deels haar charme aan de sympathieke presentator die blijkbaar geen middagmaal (pasta en aanverwanten), vervelend huisdier (een grote hond) of dessert (goei Limburgse vlaai) afslaat als hij bij mensen op bezoek is. Het is dan ook een man die volgens mij zelden de deur voor hem dichtgegooid ziet worden. Of ze brengen dat niet in beeld, zou ook kunnen! Waarover gaat het programma eigenlijk? Televisiemaker Martin Heylen grijpt opnieuw terug naar zijn legendarische reportages uit Man bijt hond. Elke maandagavond om 20u35 belt Heylen in Zelfde deur, 20 jaar later weer aan bij de mensen die hij destijds bezocht. Hoe is het hen vergaan? Zoals de eerste aflevering bleek waren er al vier personages (een soort levenskunstenares, een levensgenieter en een Italiaans echtpaar) uit de vorige reeks overleden. Ook de grote hond was komen te gaan nadat hij was gestikt in een plastic zak. Tsja, aan Martin was het destijds net iets veiliger kluiven geweest natuurlijk. Het programma had een erg hoog ‘Het leven zoals het is’ gehalte, een lach én een traan. Soms moet het (voor mij althans) niet meer zijn. Als het een hoge herkenbaarheidsfactor heeft, als het oprechte tv is (die niet té voyeuristisch is) en portretten die met liefde zijn gemaakt, dan heb je een aangename maandagavond. Een korte trailer als toemaatje!

Posted 30/09/2020 by ambijans in TV

De top 100 boeken (87) ‘De avonden’ (Gerard Reve) (1947)   Leave a comment

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de honderd beste romans die ik ooit heb gelezen. Over kleuren en smaken valt eigenlijk een hele hoop te redetwisten dus het staat eenieder vrij om het met mij eens/oneens te zijn. Nu we jaarlijks weer (meer dan 40 boeken!) ‘back on track’ zijn qua leesgewoontes moet zo’n all time favouritesleeslijstje zeker lukken. Omdat ik bepaalde genres liever lees dan andere is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één boek dat de 100 niet heeft gehaald, omdat het volgens mij de hype niet waard was.

De avonden is één van de belangrijkste boeken uit de Nederlandse literatuur; het is klassiek geworden als de aangrijpende beschrijving van de saaiheid die Nederland in de naoorlogse jaren beheerste. In Frits van Egters weerspiegelt zich de jeugd, die zijn leven ziet verlopen in zinloosheid, eentonigheid en eenzaamheid. Humor en de hoop dat er toch een hoger en groter Iets bestaat, houden hem op de been. De geluiden van afschuw over dit boek, bijvoorbeeld door Godfried Bomans, die meende dat Reves geestelijke gezondheid ‘bij een langer aanhouden van deze gesteldheid ernstig gevaar loopt’, zijn inmiddels ernstig tegengesproken door de velen voor wie De Avonden het mooiste boek is dat ze ooit lazen. Net als een boek als ‘The catcher in the rye’ van Salinger is dit een schitterend coming-of-age verhaal, even hilarisch als triest, in het heerlijke, unieke, licht archaïsche taalgebruik van Reve. Het boek is buitengewoon goed geschreven en ondanks dat het ook een tijdsgebonden document is (het beschrijft bijvoorbeeld goed de jaren na de oorlog, zonder het expliciet te vernoemen) is het in de kern ook een tijdloos verhaal. Het boek gaat kortweg over een 23-jarige die zich in een nogal ongemakkelijke fase van zijn leven bevindt en er maar moeilijk richting aan kan geven. Hij lijkt zich over te leveren aan zijn lot: zijn veronderstelling hoe een 23-jarige zou moeten leven. Het botst met zijn karakter wat naar voren komt in briljante dialogen met zichzelf of met “vrienden”. Dat het verhaal is geschetst met op de achtergrond Kerst en Oud & Nieuw geeft het boek juist extra lading. Juist in deze tijd van feest en samenkomst bevindt de hoofdpersoon zich in ongemakkelijke situaties en ziet hij zichzelf telkens op de klok kijken.

Laat deze kelk passeren: ‘Een weekend aan zee’ (Elin Hilderbrand) (2017)

Posted 29/09/2020 by ambijans in Literatuur

Oorwurm van de week (227)   Leave a comment

Het was me weer een week, die afgelopen week. Maandagmorgen kregen we bijvoorbeeld onaangenaam nieuws te verstouwen. Blijkbaar kreeg het koppel dat ons huis wilde kopen geen lening losgepeuterd bij hun bank. Op die manier werden we weer twee maanden achteruitgezet. Het label ‘verkocht’ werd verwijderd en nieuwe afspraken werden vastgelegd. Zo kregen we woensdagavond al vijf nieuwe gegadigden over de vloer, vanavond volgen er nog eens twee. Onze verhuisplannen gaan gewoon verder, er wordt niets ‘on hold’ gezet. Maandagnamiddag had ik dan weer een afspraak bij de oogarts. Binnenkort mag ik nieuwe oogdruppels uittesten (’s avonds druppelen in plaats van ’s morgens), binnen zes maanden nog eens terug naar de oogarts. En we geven nog mee welke tv-series wij de afgelopen tijd zagen: ‘The Kominsky Method’ (seizoen 1 en 2), ‘Killing Eve’ (seizoen 3), ‘Room 104’ (we lopen naar het einde van seizoen 4), ‘The Umbrella Academy’ (seizoen 2), ‘The Politician’ (seizoen 2), ‘Hoops’ (seizoen 1), ‘I know this much is true’ (HBO), ‘Schitt’s Creek’ (seizoen 1), ‘My Brilliant Friend’ (seizoen 2 via NPO ongeveer halfweg), ‘The Brokenwood Mysteries’ (seizoen 2 net begonnen), ‘Undercover’ (seizoen 2) en ‘The Social Dilemma’. Zo, dan kunnen we nu overschakelen naar onze muziek.

Just a phase – Hannah Georgas: vandaag starten we met deze 37-jarige Canadese singer-songwriter. Aaron Dessner van The National hield zich bezig met de productie dus dat zit wel snor. Titel van haar vierde cd: ‘All that emotion’.

We contain multitudes – Ólafur Arnalds: en we maken ook tijd voor een brok IJslandse neoklassiek. In november 2010 zag ik hem als voorprogramma van Efterklang in CCHA. Ik schreef toen in mijn blogbericht dat het voorprogramma evenwaardig klonk als het hoofdprogramma. Op ‘some kind of peace’ moeten we nog even wachten tot begin november.

To S. – Father John Misty: via Radio 1 kwam ik er enkele weken geleden achter dat Josh Tillman een bijdrage had geleverd aan één of andere verzamelcd. Dit staat bijvoorbeeld op volume 5 van ‘Sub Pop Singles Club’.

While waiting for something to care about – Kölsch: en we komen vervolgens in het danceimperium van de Deen Rune Reilly Kølsch terecht. Hij is al bezig sinds 1993, maar komt volgens mij pas voor het eerst hier voorbij. Zijn nieuwe cd ‘Now here, no where’ kwam onlangs uit.

Worn down piano – Mark & Clark Band: en onze haast vergeten classic bewaren we tot het laatst. Een Amerikaans duo bestaande uit de tweelingbroers Seymour die slechts één cd uitbrachten in 1977, waaruit ook dit nummer komt. Deed vrijwel nergens in de wereld iets, behalve in Nederland waar ze een hit scoorden. Ze gaven er dus al snel de brui aan, maar schijnen wél ooit een goedboerende pianoact te hebben gehad in Las Vegas. Ik brei er hier snel een einde aan vóór ik in een wedding chapel terechtkom waar ik blijk te zijn getrouwd met een mij totaal onbekende vrouw. 😉 Tot volgende week!

Posted 28/09/2020 by ambijans in Muziek

Willy   Leave a comment

Het is ondertussen alweer méér dan vijf jaar geleden dat wij de moeilijke maar achteraf gezien wijze beslissing namen om StuBru in te ruilen voor Radio 1. Ik ga hier niet beweren dat alle nieuwe muzikale pareltjes enkel en alleen via die zender komen aangewaaid (daarvoor moet je toch écht wat dieper durven graven soms), maar waar StuBru dertig jaar geleden nog een groot kwalitatief verschil maakte daar schiet jaren na datum vrijwel niets meer van over. Het zal vast niet enkel en alleen de schuld zijn geweest van een veranderende doelgroep, maar ook het feit dat ze nu al jaren vasthangen aan playlists die ons dagelijks door de strot worden geduwd en de ‘zachte’ dwang die vanuit de muzieksector wordt uitgeoefend. StuBru gaf mij ook niet meteen hoopgevende signalen dat het überhaupt nog de vinger aan de pols wilde houden. Het moest daar precies altijd leutig én gezellig zijn. Als ze al eens een scoop hadden, dan kon je die van kilometers ver zien aankomen. De presentators/trices stelden zichzelf vaak boven de songs. Er was méér gekwek dan muziek. Véél geblaat, weinig wol. Dat is op Radio 1 uiteraard ook zo, maar met dat verschil dat achtergrond en duiding bij het nieuws nog een zekere maatschappelijke relevantie heeft. Om het in duidelijke mensentaal uit te drukken: StuBru voelde als een lief waar je op zeker moment geen binding meer mee had, omdat je op een ander mentaal level was aanbeland. Je kan die relatie in stand houden, maar de passie is weg. Zoiets!

Daarmee komen we meteen bij het punt van dit blogbericht. Dat schrijf ik eigenlijk naar aanleiding van een weekendinterview in Goesting (een bijlage van Het Belang van Limburg). Daarin interviewde men o.a. Cédric Maes (The Sore Losers) en Stijn Meuris, die tegenwoordig een radioprogramma hebben bij Willy. Ik kan niet zeggen dat ik ondertussen al vaak naar Willy luister, maar laat ons zeggen dat de filosofie van de zender mij wél bijzonder kan bekoren. Draai gewoon de muziek die je zelf graag hoort. Durf de nieuwe ‘ontdekkingen’ op de radio draaien, maar grijp regelmatig terug naar het roemrijke verleden in de popmuziek. Af en toe eens een ‘classic’ programmeren is een aanrader voor jongere muziekliefhebbers (zonder oorkleppen) die nog niet de bagage hebben van de ‘oudgedienden’ of die simpelweg nog niet geboren waren toen er andere hipstersnoepjes bestonden. Een ‘classic’ is voor mij ook niet Meat Loaf of die ongelofelijke zomer van een bepaald jaar door een Canadese rockzanger. Voor mij is dat de gemakkelijkheidsoplossing van een inspiratieloze dj. Het is ook een beetje het verwijt dat de Willy dj’s hebben ten opzichte van hun commerciële vakgenoten. Ze draaien steeds weer dezelfde platen (omdat ze moeten van ‘bovenaf’). Of omdat ze buzz moeten creëeren voor songs die de hype meestal niet waard zijn. Commerciële radiostations (in de ware zin van het woord) draaien steeds opnieuw dezelfde eenheidsworst. Ik kan dat hier met de hand op het hart zeggen, omdat ik mij baseer op de commerciële zender die bij ons op de werkvloer dagelijks mijn gehoor teistert. Stuk voor stuk inwisselbare platen. Dagen aan een stuk dezelfde nummers (zowel nieuw als oud). Alsof een Spotifylijst met een paar honderd nummers de hele week door op endless repeat wordt gezet. Af en toe eens op de shuffletoets duwen, maar voor de rest overal afblijven. De doorsnee luisteraar loopt daar vermoedelijk warm voor, ikzelf pas daar liever voor. Het mag gerust wat spontaner en geïmproviseerd klinken. Je mag horen dat de dj in kwestie zich amuseert. Ik hoor elders vooral veel klinische presentators die zich met een geaffecteerde Nederlandse tongval interessant proberen te maken. Maar goed, als je daarvan houdt: blijf gerust verder luisteren. De toekomst van het radio maken is wat mij betreft vooral gebaat met mensen die het spannend maken en die willen verrassen in plaats van een automatisch antwoordapparaat dat steeds hetzelfde riedeltje voorbij laat komen. In dat opzicht is Willy duidelijk een verademing in het radiolandschap. Nu maar hopen dat ze daar niet té snel de hijgende adem van de marketeers in hun nek voelen blazen. We wensen het hen van harte toe!

Posted 27/09/2020 by ambijans in Algemeen, Muziek

Beste. Film. Ooit. (35) ‘Snatch’   Leave a comment

Turkish en zijn partner-in-crime Tommy raken door de beruchte crimineel Brick Top betrokken bij de wereld van de illegale bokswedstrijden. Er valt grof geld te verdienen. Wanneer de door hen ingezette bokser direct in de eerste ronde knock-out geslagen wordt door de onverstaanbare Ierse zigeuner One Punch Mickey, breekt de hel los. Ondertussen wisselt ergens anders in Londen een 86-karaats diamant op onrechtmatige wijze van ‘eigenaar’. De daders zijn drie overgewaardeerde gangsters en een dolgedraaide hond. De twee verhalen lijken niets met elkaar te maken te hebben, maar niets is minder waar. Londen raakt in de ban van piepend speelgoed, caravans, met lood volgepompte lichamen en een diamant als stralend middelpunt … Deze film verscheen exact twintig jaar geleden en werd geregisseerd door Guy Ritchie, één van de exen van Madonna. In de belangrijkste rollen zien we o.a. Jason Statham, Brad Pitt en Vinnie Jones. Eerlijk is eerlijk, Tarantino speelt uiteraard een divisie hoger maar Ritchie (wiens debuut ‘Lock, Stock and Two Smoking Barrels’ ook zéér de moeite was) deed het hier vrij goed. Absurde personages, flinke portie humor, over the top actie die goed in beeld wordt gebracht en met een lekker strak tempo. Bovendien gedraaid voor een habbekrats (als je het vergelijkt met dure Hollywoodproducties). Uiteraard krijg je er nog een trailer bij om alvast een idee te hebben.

Posted 26/09/2020 by ambijans in Film

50 onderschatte bands/artiesten (180) Charlotte Gainsbourg   Leave a comment

Charlotte Gainsbourg (° 1971) is een Franse actrice en zangeres met een beroemde vader én moeder (Serge Gainsbourg en Jane Birkin). Niet enkel het acteren maar ook het zingen werd haar met de paplepel ingegeven. Op haar dertiende zong ze al mee met vader Serge, maar het is pas bij zijn overlijden in 1991 dat ze draad terug oppikt. Ze debuteerde ooit op 15-jarige leeftijd (in 1986), maar mijn interesse in haar muziek werd pas twintig jaar later opgewekt. Ze laat zich dan ook begeleiden door vakmensen (o.a. de Franse band Air en producer Nigel Godrich) bepalen haar sound. De vergelijking met haar ouders (o.a. het zwoele stemgeluid dat ze van haar moeder heeft) legt haar vooral in Frankrijk geen windeieren. Voor haar derde cd krijgt ze trouwens hulp van Beck. Naast haar eigen nummers leent ze haar stem soms ook aan andere artiesten. Haar jongere halfzus Lou Doillon is ook zangeres. Haar discografie omvat tot dusver vier EP’s, vier full cd’s en één verzamelcd.

1. ‘The operation’ (uit ‘5:55’, 2006)

2. ‘The songs that we sing’ (uit ‘5:55’, 2006)

3. ‘Jamais’ (uit ‘5:55’, 2006)

4. ‘Master’s hand’ (uit ‘IRM’, 2009)

5. ‘Heaven can wait’ (uit ‘IRM’, 2009)

6. ‘Time of the assassins’ (uit ‘IRM’, 2009)

7. ‘Memoir’ (uit ‘Terrible angels’ EP, 2011)

8. ‘Deadly valentine’ (uit ‘Rest’, 2017)

9. ‘Rest’ (uit ‘Rest’, 2017)

10. ‘Such a remarkable day’ (uit ‘Take 2’ EP, 2018)

Posted 25/09/2020 by ambijans in Muziek

‘Bittere tijden’ (Mario Vargas Llosa)   Leave a comment

Guatemala, 1954. Een militaire coup onder leiding van Carlos Castillo Armas gesteund door de Amerikaanse overheid en de CIA, werpt de regering van Jacobo Árbenz omver. De aanleiding voor deze gewelddadige actie is een leugen die voor waar wordt aangenomen: Eisenhowers regering beschuldigt Árbenz van het promoten van sovjetcommunisme in Zuid-Amerika. De gevolgen hiervan zullen het lot van het hele continent radicaal veranderen. ‘Bittere tijden’ is een spannende roman over internationale samenzweringen en belangenverstrengeling ten tijde van de Koude Oorlog, waarvan de echo’s vandaag de dag nog voelbaar zijn. Een verhaal dat meerdere landen omspant en waarin sommige vervolgers eindigen als slachtoffer van het complot dat ze zelf in gang hebben gezet. Auteur Mario Vargas Llosa (Peru, 1936) is één van de belangrijkste Zuid-Amerikaanse schrijvers van deze tijd. Zijn romans staan bekend om hun politieke en gewelddadige sfeer en hun aandacht voor het morele verval van de maatschappij. Via kranten mengt Vargas Llosa zich geregeld in het maatschappelijk debat en in 1987 was hij kandidaat voor het presidentschap in Peru. In 2010 werd Mario Vargas Llosa bekroond met de Nobelprijs voor de Literatuur. 

Posted 24/09/2020 by ambijans in Literatuur

‘Durf te vragen’ (EEN)   Leave a comment

Van het allereerste seizoen van dit programma heb ik helaas geen enkele aflevering gezien, maar na de veelal positieve geluiden over zowel concept als presentatrice Siska Schoeters (die mij op de radio eerder irriteerde maar soit!) ben ik enkele weken geleden overstag gegaan om seizoen twee wél mee te pikken. En ik moet eerlijk bekennen: zowel het programma als de dame die het aan mekaar praat doen dat behoorlijk goed. Waarover gaat ‘Durf te vragen’ nu precies? Sinds 1 september nodigt Siska elke aflevering een groep mensen uit waar we stiekem héél véél vragen over hebben, die we hen niet rechtstreeks durven stellen. Hiervoor worden interessante, grappige maar ook gedurfde vragen bij het grote publiek verzameld. Die worden dan later aan de protagonisten van die aflevering voorgelegd. Zij beantwoorden die vragen in een lege tv-studio zo waarheidsgetrouw mogelijk. Dat levert vaak een confronterende inkijk in hun leefwereld, dromen en angsten op. Als voorstander van het directe vragen duikt Siska zelf nog dieper in het verhaal van sommige getuigen. Ze gaat een dag met hen op pad en stelt op haar eigen directe manier extra vragen, om hen zo nog beter te kunnen begrijpen. Zo kregen achtereenvolgens ‘mensen met jongdementie’, ‘mensen van adel’, ‘vluchtelingen’ en ‘mensen met overgewicht’ een forum aangeboden. Wat zit er nog in de pijplijn de komende weken? ‘Mensen met HIV’, ‘zusters’, ‘mensen met kanker’, grote gezinnen’ en ‘Joden’. Ik ga hier niet beweren dat alle verzuring uit de maatschappij hierdoor zal worden weggewerkt, maar als het slechts een klein steentje kan bijdragen voor de net iets gematigdere kijkers, dan heeft het zijn nut zeker bewezen. In het leven is niet altijd alles zwart of wit, maar zijn er gelukkig ook grijswaarden. Een kort fragmentje uit één van de vorige afleveringen om al een idee te krijgen.

Posted 23/09/2020 by ambijans in TV

De top 100 boeken (86) ‘Vergeef me’ (Wally Lamb) (1998)   Leave a comment

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de honderd beste romans die ik ooit heb gelezen. Over kleuren en smaken valt eigenlijk een hele hoop te redetwisten dus het staat eenieder vrij om het met mij eens/oneens te zijn. Nu we jaarlijks weer (meer dan 40 boeken!) ‘back on track’ zijn qua leesgewoontes moet zo’n all time favouritesleeslijstje zeker lukken. Omdat ik bepaalde genres liever lees dan andere is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één boek dat de 100 niet heeft gehaald, omdat het volgens mij de hype niet waard was.

De haat-liefdegevoelens die Dominick koestert voor zijn schizofrene broer Thomas sleuren hem mee in een radeloze zoektocht naar zichzelf. Na een jeugd die werd gedomineerd door hun agressieve stiefvader kan Dominick zich niet losmaken van zijn geesteszieke broer, waardoor zijn huwelijk strandt. Als Thomas na een zelfamputatie van de rechterhand wordt opgenomen in een gesloten inrichting, zet Dominick zijn eigen bestaan op het spel om zijn broer te bevrijden. Pas na de zelfmoord van Thomas en door het lezen van het dagboek van zijn Siciliaanse grootvader begint Dominick in te zien wie hij zelf is: niet de sterke wederhelft van zijn zwakke broer, maar een man die even kwetsbaar is in zijn verlangen naar liefde en geborgenheid. De dikte van dit boek van Lamb (een turf van meer dan 700 bladzijdes met een strakke spanningsboog erin) zou je eventueel nog kunnen afschrikken maar het is zo ongelofelijk meeslepend geschreven dat je blijft verder lezen. Thema’s als rouwverwerking, vergeving en doorzetten na een tegenslag worden er knap in verwerkt. Recent verscheen trouwens ook de tv-serie ‘I know this much is true’ (met een weergaloze dubbelrol van Mark Ruffalo), dus niet-lezers kunnen zich eventueel ook daar op richten. 😉

Laat deze kelk passeren: ‘Sterren boven Cornwall’ (Liz Fenwick) (2012)

Posted 22/09/2020 by ambijans in Literatuur

Oorwurm van de week (226)   Leave a comment

Ons verhuisproces evolueert elke week weer een beetje verder in de goede richting. Zo werd afgelopen week de bergruimte serieus aangepakt door het plaatsen van rekken e.d. en ook boven worden er deze week nog wat dingen aangepakt. Tussendoor verhuizen we regelmatig wat spullen naar ginds. Vorige week was er één uitschieter op culinair vlak: ons laatste etentje vóór corona was er begin maart in Sans Gêne. Pas afgelopen donderdag gingen we daar na meer dan zes maanden nog eens eten met familie (in totaal zeven man/vrouw sterk). Voor alle twijfelaars: ze hebben er werkelijk alles aan gedaan om het zo coronaproof mogelijk te organiseren. Ook nog berichten in de marge vanop het sportieve front. Ik zag de afgelopen weken van de Tour de France meer ritten e.d. dan de afgelopen tien jaar bij mekaar. Zo was ik o.a. getuige van de exploten van Wout Van Aert en zijn Jumbo Visma team, maar ook de indrukwekkende manier waarop Tadej Pogacar zich op de voorlaatste dag in de tijdrit alsnog in de gele trui kon fietsen. Indrukwekkend is in dit geval een serieus understatement. Nu al één van de allerbeste sportprestaties van de jonge 21ste eeuw (in de FignonLemondtraditie). Als wielerleek vond ik het een fantastische TdF met al dat jonge talent dat her en der opdook. De nieuwe winnaar wordt uitgerekend vandaag 22. Plots is dromen van een tourzege voor onze eigen Remco Evenepoel volgend jaar geen utopie meer. Volgens mij kan gewoon alles. Het andere goede nieuws is dat mijn voetbalclub Anderlecht me in het nog prille voetbalseizoen al serieus heeft verrast. Oké, ze gaven al minstens vier punten op een schlemielige manier weg, maar het verschil met vorig seizoen is hemelsbreed. Ik zou nog één gerichte transfer doen (een goeie centrale verdediger), laat ze vooraan nog iets koelbloediger en doeltreffender worden en die top zes moeten we altijd halen. Zelfs de top vier moet mogelijk zijn, al is er uiteraard genoeg concurrentie. Dit gezegd zijnde zullen we maar naar de muziek overschakelen zeker?

Habibi – Sevdaliza: in Nederland denken ze dat dit 33-jarige groeibriljantje van Iraanse afkomst straks werelwijd brokken zal maken en we zijn geneigd om hen daarin te volgen. Ze debuteerde in 2017 en bracht eind vorige maand opvolger ‘Shabrang’ uit.

Röschen – Pole: wanneer we ‘toekomstmuziek’ kunnen promoten (de nieuwe cd ‘Fading’ verschijnt pas begin november), dan laten we die kans niet schieten. Dat dit een werkje is van een Duitser zullen we dan maar met de mantel der liefde bedekken. 😉 Dit is weer iets voor de ‘liefhebbers’.

Leaving me now – Level 42: onze classic dateert dit keer uit het midden van de jaren ’80. Toen maakten Mark King en zijn muzikale vrienden deze ballad. Het is geen vrolijk nummer dat dan ook nog eens weinig deed in de verschillende hitparades in Europa, maar ik blijf het een prima plaat vinden.

Babysitter – Tobacco: wij hebben onze tracks vaak het liefst zo eclectisch mogelijk en dan worden we in het geval van de Amerikaanse electronicaman Thomas Fec al serieus op onze wenken bediend. Zijn nieuwe cd ‘Hot, wet & sassy’ verschijnt eind oktober.

Problems – Mat Zo: en we gaan er deze week ook elektronisch uit met een Britse dj en producer (Matan Zohar) die in 2012 sterk debuteerde en die daar volgende maand een mooi vervolg aan wil breien. ‘Illusions of depth’ heet zijn nieuwe cd. Voilà, wij zijn volledig rond. We kunnen weer een week nadenken over onze volgende editie.

Posted 21/09/2020 by ambijans in Muziek