Archive for november 2020

Oorwurm van de week (236)   Leave a comment

In normale omstandigheden was er vorige week bijvoorbeeld een dinsdagmenu van An Daniels geweest maar daar stak het vervloekte virus helaas een stokje voor. Wij zochten ons heil dan maar in een online quiz (Turnhout van Quizzen), waaraan liefst 225 ploegen deelnamen. Ik trok met een flesje Australische rode wijn richting Helchteren om samen met Hanne Moordgat/WvA te versterken. Vier foutjes gemaakt in de hele quiz (waarvan drie in de laatste ronde). Dat leverde ons uiteindelijk een derde plaats op in een quiz die we eigenlijk hadden kunnen winnen. Rond 23u30 was de quiz gedaan, zodat ik nog vóór de avondklok in Zonhoven kon geraken. Bleek er op de N74 (na het kruispunt van de Zavelstraat) nog een alcoholcontrole te zijn aan beide kanten. Gelukkig blies ik safe. Volgende week heb ik vrij genomen, maandagvoormiddag moet ik al met mijn ouders naar Hasselt, dinsdagvoormiddag is er een uiteenzetting over ons nieuwe telefoniesysteem op het werk, namiddag thuiswerken. Hoe de rest van onze week zal worden ingevuld is vooralsnog koffiedik kijken. Gelukkig zijn onze oorwurmen wél bekend terrein.

Johnson – Kruder & Dorfmeister: onze muzikale zoektocht starten we vandaag met prettige dancemuziek uit Oostenrijk. Ze brengen nog eens een nieuw album uit (nu ja, zoals de titel zegt dateert het eigenlijk al uit 1995). Uiteraard brachten de heren in het verleden ook werk als Peace Orchestra en Tosca. Omdat iedereen tijd zat heeft om tussendoor wat te loungen, is dit een ideaal album!

Trampolene – Julian Cope: onze classic moeten we vandaag in de late jaren ’80 gaan zoeken, in 1987 om exact te zijn. Toen bracht deze Brit (die ooit deel uitmaakte van The Teardrop Explodes) ‘Saint Julian’ uit. Blijkbaar schrijft de man ondertussen ook boeken.

Alphabet – Shame: we hebben ook nog prettige Britse poppunkers in de aanbieding deze week. Ze debuteerden sterk in 2018 en ze hopen er met ‘Drunk tank pink’ midden januari 2021 een even sterk vervolg aan te breien.

You won’t come around – Balthazar: wij kunnen er natuurlijk ook niets aan doen als één van onze favoriete Belgische bands de steengoede songs aan mekaar blijft rijgen. Wij verwachten dus veel van ‘Sand’ eind februari 2021.

I know the end – Phoebe Bridgers: en we gaan er deze week uit met een mooie blondine, omdat er nooit genoeg knappe blondines op mijn blog voorbij kunnen komen, toch? Dit is de laatste track van haar album ‘Punisher’. Daarmee is meteen alles gezegd voor deze week, volgende week nieuwe plaatjes aangevuld met praatjes. 😉

Posted 30/11/2020 by ambijans in Muziek

Wie wat bewaart heeft wat   Leave a comment

Nee, wij hebben geen opruimboeken van Marie Kondo of een andere opruimcoach nodig gehad om ons hele hebben en houden te kunnen verhuizen. We hebben geen spullen te koop aangeboden via marktplaats of tweedehands. Nee, wij zijn meer van het soort ‘weggeven aan familie of kennissen’ of béter nog gewoon dadelijk richting containerpark met de hele meuk. En dat we de afgelopen maanden serieus ontspuld hebben mag duidelijk zijn. Zó zeer dat je achteraf tot de conclusie komt, dat je misschien toch beter eventjes de kat uit de boom had gekeken. Neemt niet weg dat het gros van alle mensen véél te véél spullen denkt te moeten bewaren waar hij/zij op lange termijn eigenlijk geen nood meer aan heeft. Dingen die binnen x aantal jaar plots eens opduiken in de berging en waarbij je kan concluderen dat je het al die tijd niet hebt gemist. We hebben al redelijk wat kosten gedaan (los van de aankoop van ons appartement), het is nu een beetje wachten op het moment dat het settelen écht kan beginnen. Zo kwam er o.a. weer een rekening voor de gezamenlijke tuin mijn kant uit, kochten we een nieuwe tv, een nieuwe telefoon (handy), een nieuw strijkijzer, een verse wijnvoorraad én nieuwe dekbedovertrekken. Ik kreeg zelfs een aanmaning van De Watergroep omdat ik mijn verbruik niet had doorgegeven. Niet écht mijn fout, want ik woon hier nog maar anderhalve week. Officieel dan, officieus is het appartement op 18 december 2019 mijn eigendom geworden. Al bijna een jaar, de tijd is omgevlogen! Volgende week hebben we bijna de hele week verlof genomen. Dan kunnen we snel nog wat andere dingen in orde brengen. Vooral wat papierwerk en heel wat opruimwerk. Maandagvoormiddag met mijn ouders naar Hasselt, omdat mijn vader zijn hoorapparaat stuk is. Dinsdagvoormiddag toch nog naar het werk voor een opleiding rond ons nieuwe telefoniesysteem, namiddag een beetje thuiswerken. We zullen die vrije tijd tussendoor nog héél goed kunnen gebruiken.

Posted 29/11/2020 by ambijans in Algemeen

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (dansbare niemendalletjes)   Leave a comment

Sinds er gisteravond weer een Overlegcomité over de coronamaatregelen de revue passeerde zijn een aantal dingen nóg duidelijker geworden. Niet dat wij van onze stoel vielen over de beslissingen (het lag in de lijn der verwachtingen dat er vrijwel geen versoepelingen zouden komen). Streng maar rechtvaardig zullen we ze maar noemen, ook al besef ik al te goed dat er mensen ontgoocheld zullen zijn. We kunnen enkel maar hopen dat ze tegen half januari opnieuw kunnen versoepelen. Dat kan volgens mij als we allemaal onze schouders eronder zetten en onze rug rechten en nog een keer goed doorbijten. Dat we onze funky dancemoves nu niet kunnen laten zien (tenzij dan in de besloten huiskamerkring) is een domper op de feestvreugde, tenzij het toevallig om de deuntjes hieronder zou gaan. In vergelijking hiermee is zelfs dansen op één stoeptegel een hogere kunstvorm. Ondanks deze droeve tijden roepen we (mét mondmasker op uiteraard) luidkeels: keep on dancing, folks!

Good 2 B – Seduced: we beginnen meteen met iets dat als ik me niet vergis te linken valt aan Temptation Island.  Katrien SchotteCindy Stoop en Reshum Van Til hadden in 2004 zeker de looks (daar wil ik nog in meegaan), maar of ze ook talent hadden …

Listen to your heart – D.H.T.: het origineel van Roxette was al zwaar kut, van de cover kunnen we exact hetzelfde vertellen. Deze versie werd uitgebracht in 2005 en het werd blijkbaar een succes in sommige dance charts. De toentertijd 20-jarige Kortrijkzaanse zangeres Esmée Daenen was misschien een klein lichtpuntje, maar ook niet meer dan dat.

Smalltown boy – Bronski Beat: ik heb het nooit écht gehad voor Jimmy Somerville met zijn benepen stemmetje. En al helemaal niet voor zijn muzikale zijsprongetjes. In 1984 konden we hier nog naar luisteren zonder vooroordelen, maar toen we onze 12-jarige oren inruilden voor een degelijker paar kwamen we tot een héél andere conclusie.

Innocent love – Sandra: deze Duitse zangeres was in de eighties best nog een prettige verschijning, haar muziek kabbelt wel serieus richting ‘fout’. Daar was ook deels haar (ondertussen ex) man Michael Cretu verantwoordelijk voor. Ze scoorde een aantal hits waaronder o.a. deze single uit 1986.

C Day – Confetti’s: voor de één hét boegbeeld van de new beat, voor de andere een ware aanfluiting. Dat de boomlange Peter Renkens zichzelf omturnde van ober tot ‘zanger’ leek in het begin nog een geweldig idee. Helaas belandde de arme man later in de psychiatrie. In 1989 was er nog geen vuiltje aan de lucht.

Renegade soundwave – Renegade Soundwave: tussen 1987 en 1995 bestond deze Britse electronicaband die dit nummer uitbrachten in 1994. Enkele groepsleden waren oorspronkelijk begonnen met het maken van punkmuziek, maar ze belandden uiteindelijk dus in een ander segment. Dit nummer werd trouwens geen grote hit.

Why not jazz – B.F.I.: één van die vele typische jaren ’90 danceplaten, 1992 in dit geval. Ze lijken allemaal gemaakt volgens hetzelfde procédé en bijgevolg klinken ze allemaal inwisselbaar. Als ik me niet vergis van Franse makelij.

Follow me – Amanda Lear: ook de jaren ’70 mogen vandaag niet mankeren. Deze ondertussen 81-jarige Franse mannequin, zangeres, schilderes en actrice mocht zichzelf vijftien jaar de muze noemen van Salvador Dalí. Deze grote hit scoorde ze in 1978.

Mr. Saxobeat – Alexandra Stan: zelfs eurodance uit Roemenië krijgt vandaag een welverdiend plaatsje in mijn lijst. Deze 31-jarige zangeres scoorde met haar tweede single begin 2011 nog een vrij aardige hit. In 2016 zat ze eventjes in een meidengroep maar tegenwoordig bewandelt ze opnieuw het solopad.

Stereo love – Edward Maya & Vika Jigulina: twee keer Roemenië voor de prijs van één vandaag! In 2009 bracht deze 34-jarige zanger en componist dit nummer uit waarmee hij vlotjes scoorde. Voor mij gooit hij vooral hoge ogen in de categorie ‘meligheid’ maar laat dat vooral de pret niet bederven.

Posted 28/11/2020 by ambijans in Muziek

Te voet naar het werk   Leave a comment

Sinds vorige week donderdag heb ik een primeur op het werk: vanaf nu ben ik de collega (van de bib) die het dichtst bij zijn werk woont. Ik ben slecht in schatten maar wanneer ik het even snel opzoek blijk ik op zeshonderd meter van mijn werk te wonen. Twee keer dagelijks heen én terug zorgt ervoor dat ik sowieso 2,4 kilometer op de teller heb staan op het einde van de dag. Dat is nog geen overdreven lange afstand uiteraard, maar alle beetjes helpen op weg naar een gezondere levenswijze. Niet dat ik obees ben of de fysiek heb van een schildpad, maar wat extra beweging bij een overwegend zittende job kan absoluut geen kwaad. ‘Als ik zo kortbij woonde, dan ging ik in de toekomst toch met de fiets of te voet komen werken zeker?’ grapten collega’s. ‘Natuurlijk’, zo sprak ik zelfverzekerd. Belofte maakt schuld dus sinds vorige week donderdag voegen wij de daad bij het woord. Wij hebben onderweg nog geen bankje moeten zoeken om op te gaan zitten en we hebben ook nog nergens moeten uitpuffen van totale uitputting. Dus nog wel ça va qua algemene basisconditie denk ik. Op mijn korte tochtjes heb ik nog geen spectaculaire dingen meegemaakt, maar ik heb wél al een aantal dingen opgemerkt. Zo heb ik ’s avonds gezien dat er onderweg naar huis een heel aantal mensen fel oplichtende kerstversiering in hun voortuin hebben geplaatst. Niet allemaal mijn stijl, maar voor de moraal kan het geen kwaad dat de kerstsfeer op die manier al wat vroeger wordt opgeroepen. Zo dacht ik bijvoorbeeld ook dat het vrij druk zou zijn op straat door de schoolgaande jeugd e.d. maar dat bleek wonderwel mee te vallen. Onderweg kom je sporadisch eens een gemaskerde of ongemaskerde medemens tegen maar ook weer niet overdreven veel. Ik zag ergens een firma nieuwe ramen plaatsen en aan een andere woning waren er dan weer graafwerken. De gemiddelde Zonhovenaar bouwt én verbouwt graag, toch op basis van die ene straat die ik ben gepasseerd. 😉 Voorlopig is de buitentemperatuur nog vrij aangenaam, af en toe dook er zelfs een licht zonnetje op, dus ik mag zeker niet klagen. We houden de paraplu nog eventjes achter de hand, voor het geval we ‘m ooit nodig zouden hebben.

Posted 27/11/2020 by ambijans in Algemeen

50 onderschatte bands/artiesten (189) Nits   Leave a comment

Nits is een Nederlandse popgroep die in 1974 werd opgericht. De kern van de band bestaat tegenwoordig uit zanger en tekstschrijver Henk HofstedeRob Kloet (percussie) en Robert Jan Stips (toetsen). De naam is gebaseerd op het Engelse woord voor neten. Aanvankelijk was het The Nits (de neten), maar rond 1990 werd dat afgekort naar Nits. Hun hoogtepunt ligt vooral in de jaren ’80, maar ook dezer dagen oogst de band nog steeds lof voor hun platen en live-optredens. De groepsleden leren elkaar kennen omdat ze aan dezelfde hogeschool studeren. Na enkele optredens op o.a. studentenfeesten, krijgen ze een platencontract aangeboden om een single op te nemen. Die haalt wél de Toppopuitzending, maar omdat de single bijna nergens verkrijgbaar is komen ze er niet mee in de hitparade. Ze nemen daarna toch een album op in beperkte oplage maar doordat ze steeds vaker optreden gaat de bal toch aan het rollen. Al snel komen ze bij een betere platenfirma terecht. Hun discografie omvat ongeveer elf EP’s, twintig full cd’s, zes verzamelcd’s, drie live-cd’s én één soundtrack.

1. ‘Tutti ragazzi’ (uit ‘Tent’, 1979)

2. ‘Red tape’ (uit ‘Work’, 1981)

3. ‘Sketches of Spain’ (uit ‘Kilo’ EP, 1983)

4. ‘Adieu, Sweet Bahnhof’ (uit ‘Adieu, Sweet Bahnhof’ 1984)

5. ‘Pelican & Penguin’ (uit ‘In the dutch mountains’, 1987)

6. ‘Letter to E’ (uit ‘Alankomaat’, 1998)

7. ‘The key shop (war & peace)’ (uit ‘Les nuits’, 2005)

8. ‘Distance’ (uit ‘Strawberry

9. ‘Paper’ (uit ‘Malpensa’, 2012)

10. ‘The concrete house’ (uit ‘Knot’, 2019)

Posted 26/11/2020 by ambijans in Muziek

‘Nachtbouwer’ (Michaël Brijs)   Leave a comment

Een architect staat op het punt de grootste opdracht van zijn carrière in de wacht te slepen: een innovatief public-private complex dat zowel een school als een winkelcentrum moet herbergen. Maar zijn gemoedsrust gaat aan het wankelen wanneer hij wordt geplaagd door herinneringen aan zijn jeugdjaren: vechtpartijen, sirenes, dodelijke slachtoffers. Alleen weet hij niet meer wie er nu precies doodging. En hoe heeft die onhandelbare scholier het in godsnaam tot architect geschopt? Hoe meer hij zich herinnert van de turbulente nachten, de merkwaardige dromen en de zonderlinge figuren die zijn adolescentie kleurden, hoe meer de volwassen architect worstelt met de wereld en met het beton. Alles leidt terug naar de fatale nacht die hem heeft gemaakt tot wie hij is. Auteur Michaël Brijs (1979) studeerde taal- en letterkunde aan de Universiteit Antwerpen en volgde de jazzopleiding aan het Koninklijk Conservatorium in dezelfde stad. Hij werkt als muzikant en publiceert tussen zijn optredens door proza en poëzie. In 2020 componeerde hij de muziek voor de literaire voorstelling Saint Amour.

Posted 25/11/2020 by ambijans in Literatuur

De top 100 boeken (95) ‘De meeste mensen deugen: een nieuwe geschiedenis van de mens’ (Rutger Bregman) (2019)   Leave a comment

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de honderd beste romans die ik ooit heb gelezen. Over kleuren en smaken valt eigenlijk een hele hoop te redetwisten dus het staat eenieder vrij om het met mij eens/oneens te zijn. Nu we jaarlijks weer (meer dan 40 boeken!) ‘back on track’ zijn qua leesgewoontes moet zo’n all time favouritesleeslijstje zeker lukken. Omdat ik bepaalde genres liever lees dan andere is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één boek dat de 100 niet heeft gehaald, omdat het volgens mij de hype niet waard was.

Het heeft lang geduurd maar uiteindelijk is er toch nog een non-fictieboek in mijn eindlijst terechtgekomen. En wat voor een boek! Een boek van eind 2019 dat ik pas in 2020 heb kunnen lezen. De mens is een beest, zeiden de koningen. Een zondaar, zeiden de priesters. Een egoïst, zeiden de boekhouders. Al eeuwen is de westerse cultuur doordrongen van het geloof in de verdorvenheid van de mens. Maar wat als we het al die tijd mis hadden? In dit boek verweeft Rutger Bregman de jongste inzichten uit de psychologie, de economie, de biologie en de archeologie. Hij neemt ons mee op een reis door de geschiedenis en geeft nieuwe antwoorden op oude vragen. Waarom veroverde juist onze soort de aarde? Hoe verklaren we onze grootste misdaden? En zijn we diep vanbinnen geneigd tot het kwade of het goede? Vooraf dacht ik uiteraard ook (zoals véél mensen met vooroordelen) dat de titel ‘complete onzin’ was, maar ik leerde ook dat een mens vol vooroordelen zit. En dat onderzoeken die we altijd voor waar hebben aangenomen, plots zwaar gemanipuleerd blijken te zijn om tot het gewenste resultaat te komen. In dit boek zet de auteur je ook verschillende keren op het verkeerde been. De titel klinkt aanmatigend, maar als auteur kan je moeilijk een boek van méér dan 500 bladzijdes vullen als je geen dingen aan de realiteit hebt afgetoetst. Een ware eye opener waren toch wel de beroemde psychologische experimenten uit de jaren ’60 en ’70, die door iedereen klakkeloos worden aangenomen, maar die héél anders in mekaar zitten. Mensen die een broertje dood hebben aan positivo’s of aan een optimistisch wereldbeeld en die eigenlijk liever azijn pissen, die mogen (nee, móeten!) dit boek absoluut negeren. Ook het hoofdstuk waarin de auteur de filosofen Hobbes (de mens is slecht en wordt beteugeld door een dun laagje beschaving) en Rousseau (de mens is goed, maar wordt gehinderd door onze ‘beschaving’) tegenover elkaar plaatst, zijn om van te smullen. De strijd wordt op overtuigende wijze beslecht in het voordeel van de Fransman. Dat doet Bregman door allerlei gezaghebbende onderzoeken en denkbeelden te tackelen. Hij pleit voor meer vertrouwen in en meer zorg voor elkaar. En dat wordt op een bijzonder heldere manier gebracht. Ik kan enkel maar hopen dat véél mensen de moeite nemen om dit boek te lezen, omdat het bijzonder relevant is (zeker in deze barre tijden).

Laat deze kelk passeren: ‘All-inclusive’ (Suzanne Vermeer) (2006)

Posted 24/11/2020 by ambijans in Literatuur

Oorwurm van de week (235)   Leave a comment

De afgelopen week werd grotendeels ingenomen door onze verhuis donderdagmorgen (maar daarover berichtten wij enkele dagen geleden al uitgebreider). Zaterdagmorgen moesten wij al vroeg uit ons bedje omdat electricien Joost nog wat instellingen moest komen doen aan het licht, de domotica en dergelijke. Die zijn nog niet allemaal achter de rug, maar de rest wordt de komende tijd in orde gemaakt. ’s Avonds hebben we toch een beetje ontspanning gehad met de online Inteamste quiz met nog drie teamgenoten van Moordgat/WvA. Het vormde alleszins een aangename afwisseling. Zondagmorgen gingen we eerst naar de markt, waar we langer hebben moeten aanschuiven om binnen te geraken dan we uiteindelijk ter plaatse waren. Onmiddellijk daarna hadden we nog een (in spoed) bijeengeroepen blokvergadering op het appartement. Volgende week is er naast een volledige werkweek (inclusief weekend) op zaterdagavond alweer een online coronaquiz vanuit Turnhout (opnieuw in het sympathieke gezelschap van Moordgat/WvA). Maar we gingen het hier over muziek hebben dacht ik.

Beyond the pine – Tash Sultana: onze eerste bijdrage heeft een beetje het stemtimbre van Selah Sue (minpuntje), maar gelukkig maken de songs een héle hoop goed. Deze 25-jarige Australische singer-songwriter die zichzelf een non-binaire status heeft aangemeten debuteerde in 2018. In februari 2021 verschijnt opvolger ‘Terra firma’.

Vinegar & salt – Hooverphonic: ik heb deze band een hele tijd ‘opgegeven’ om het simpele feit dat de periode NA Geike Arnaert mij nooit écht heeft weten te boeien. Dat had dan vooral te maken met zangeres Noémie Wolfs, die ik eigenlijk nogal blasé vond overkomen. Niet dat Alex Callier nu zo’n bescheiden jongen is, maar soit … Hun laatste singles gingen (gelukkig) terug de goede kant uit. Deze classic uit 2000 (mét Geike) mag dit jaar twintig kaarsjes uitblazen.

I keep falling – James Blake: deze Brit is toch een redelijk vaste klant in deze rubriek want hij kwam hier al een aantal keer voorbij. Onlangs verscheen zijn EP’tje ‘Before’ waarop vier tracks staan die een beetje teruggaan naar het dj-verleden van Blake. Het is een verademing om eens niet te moeten stilzitten in deze trieste coronatijd.

Everything is fallen apart – Teenage Fanclub: ook bij deze Schotten valt er één en ander uit elkaar. In maart verschijnt hun nieuwe cd ‘Endless arcade’ waarop ook dit nummer staat dat ze eigenlijk al begin 2019 fabriceerden, vlak vóór het vertrek van hun zanger die het vele vliegen en touren een beetje beu was geworden.

Close your eyes and think of England – Del Amitri: en we gaan er dit keer uit met een andere Schotse band die in 1989 het fantastische ‘Nothing ever happens’ op ons loslieten. Blijkbaar bestaan ze bijna dertig jaar na datum nog steeds. Sterker nog: 19 jaar na hun vorige cd zal ‘Fatal mistakes’ eind april uitkomen. Tenzij we zelf een onvergeeflijke fout zouden maken, spreken we naar alle waarschijnlijkheid opnieuw af begin volgende maand. Cya! 😉

Posted 23/11/2020 by ambijans in Muziek

Beste. Film. Ooit. (41) ‘North by Northwest’   Leave a comment

Roger Thornhill, een zakenman van middelbare leeftijd, wordt ontvoerd door twee mannen die hem als George Kaplan aanspreken en hem naar een verlaten landhuis brengen. Daar wordt hij stomdronken gevoerd en vervolgens in een auto gezet. Hij wordt gearresteerd door de politie, die hem vervolgens verhoort. Als hij dan zijn verhaal doet is er niemand die hem gelooft. Dan vlucht hij, waarna hij zowel door bad guys als door de politie wordt gezocht. De regie van deze prent was in handen van ‘master of suspense’ Alfred Hitchcock en in de belangrijkste rollen zien we o.a. Cary Grant, Eva Marie Saint en James Mason. Liefhebbers van avontuurlijke films met een paranoïde verhaal komen hier weer uitstekend aan hun trekken. Het zijn de losse scènes en de spectaculaire decors die deze film grotendeels maken. En er zitten veel leuke scenes tussen. De veilingscene is fijn, de woestijnscene is héél erg spannend (en vrij gedurfd). De dialogen tussen Saint en Grant zijn amusant. Tel daar nog de soundtrack bij, het script, de degelijke acteerprestaties en de verschillende genres (mysterie, actie, humor, avontuur, drama én romantiek) die de revue passeren die ervoor zorgen dat de hele film mooi in balans ligt. En wat zou Donald Trump hebben gevonden van de achtervolgingsscène op Mount Rushmore, een plek waar hij zijn eigen beeltenis graag vereeuwigd zou zien. 😉 Dat vraagt nog om een trailer om mijn mening wat extra kracht bij te zetten.

Posted 22/11/2020 by ambijans in Film

Adjustment   Leave a comment

Na het inhuizen volgt de komende maanden onze aanpassingsperiode. Even over middernacht doken we gisteravond ons nieuwe bedje in. Die eerste nacht was slaaptechnisch nog niet helemaal top. Misschien nog wat kleine muizenissen, wie zal het zeggen. Het lag alleszins niet aan onze slaapkamer of de geluiden die van buiten tot mij doordrongen. Het klonk quasi geruisloos (met dank aan ons dubbel glas uiteraard). Op tijd en stond hoorde ik de regen zachtjes neerdruppelen op mijn terrastegels. Dat gaf een lekker rustgevend gevoel. Om half 7 zat er ergens al een overijverige haan te kraaien. Dat kon de pret echter niet drukken. Om 7u liep de wekker af, maar ik bleef nog eventjes liggen. Na mijn eerste wasje op de badkamer trok ik net iets frisser richting keuken voor mijn ontbijt. Ondertussen was ik ook nieuwsgierig geworden of onze krant al in de bus zou steken. Dat hadden ze ons bij Het Belang van Limburg namelijk beloofd én … jawel hoor, die stak netjes in onze brievenbus. Het begin van onze dag was dus al een meevaller. We waren de tijd ondertussen uit het oog verloren, dus vertrokken we pas om 8u30 naar onze werkplek. Te voet! Geen wereldprestatie want die afstand is net iets minder dan één kilometer gok ik. Toen ik ’s middags terug thuis arriveerde was er één probleem opgelost (mijn kastje voor de ondergrondse parking was terug opgedoken), maar ook één extra probleem gecreëerd: ze hadden de tv én digicorder in onze kast gekregen en willen aansluiten maar dat was een beetje mislukt. Na het werk was er wéér ander bezoek. En er was een andere neef opgevorderd om mijn tv-probleem te komen oplossen. Die arriveerde ongeveer drie kwartier na ons avondeten. Hierna begon onze gezamenlijke zoektocht naar de oplossing. We hebben in de kelder gezeten, in onze berging boven én voor onze tv op zowat alle denkbare knopjes zitten duwen. Op zeker moment zag het er al iets rianter uit toen ik de settings naar HDMI omgezet kreeg. Omdat mijn neef onze kast lichtjes had verschoven, besloot ik er ook eens achter te kijken. Daar merkte ik een kabel op die niet was ingeplugd, een coaxkabel volgens mijn neef. Et voilà: daar zagen we Ben Crabbé en zijn Blokken. Dat moet zowat de eerste keer zijn geweest dat ik daar spontaan blij van werd. Mijn neef kreeg nog snel een korte rondleiding door ons appartement vóór hij weer huiswaarts trok. En nóg was onze avond niet ten einde want daar kwam alweer een Whatsapp videoconference met een oom en tante in Spanje aan. Eén van de volgende dingen die we gaan aanpakken is ons tv-probleem én ons telefoonissue. Maar dat zijn zorgen voor later. Zaterdagmorgen (binnen enkele uren) om 8u15 komt Joost (onze electricien) een introductie geven over onze lampen, de domotica e.d. We mogen hem dan de kleren van het lijf vragen. Ondertussen weten we ook dat onze droogkast deze namiddag wordt geleverd en dat er al een afspraak is ingepland bij de notaris op 10 december. Die dag wordt de koop van ons huis definitief voltrokken. Alweer iets meer loslaten én een ‘oud’ hoofdstuk afsluiten …

Posted 21/11/2020 by ambijans in Algemeen