Archive for december 2020

Ambi’s persoonlijke jaaroverzicht van 2020   Leave a comment

Het is alweer ons negende jaaroverzicht dat we jullie hier opdissen op de allerlaatste dag van 2020. Eind volgend jaar volgt er dus een jubileumeditie, waarin we hopelijk kunnen gewagen van een beter jaar dan hetgeen er nu achter ons ligt. Waar we andere jaren nog véél ditjes en datjes uit ons overzicht lieten wegvallen, moeten we ze dit jaar hoogstwaarschijnlijk wél vernoemen om inhoudelijk een verschil te kunnen maken. Dat er vaak aan corona zal worden gerefereerd is helaas een zekerheid waar we weinig aan kunnen veranderen. Maar naast héél véél downs konden we gelukkig ook enkele ups detecteren. Want een jaar is nooit zó goed als vooraf gedacht, maar wellicht ook niet zó slecht als we wel eens durven insinueren. Nu ja, de term k*tjaar dekt in dit geval toch vrij aardig de lading. Zeker toen één van onze hobby’s (quizzen) tot een absoluut minimum werd gereduceerd. Wat dat betreft lag de evenementensector serieus op apegapen. Ik heb het uiteraard eens nageteld, want er schuilt toch een klein beetje een statisticus in mij. In 2019 kwam ik aan 47 quizzen én zeven overwinningen. Dit jaar belandde onze teller op dertien (een ongeluksgetal?) zaalquizzen én één overwinning. Het is puur toeval (maar mogelijk ook niet!) dat we die overwinning behaalden op onze allerlaatste zaalquiz op zaterdag 7 maart in Westerlo. Een muziekquiz dan nog, gewonnen in een samenstelling met diverse muziekliefhebbers met breed uiteenlopende smaken. Eerlijkheidshalve kunnen we daar nog een stuk of vijf online quizzen bijdoen, zodat we stranden op 18 stuks. Cultureel waanden we ons dan weer in het jaar nul, want na maart werd ‘kinkloppen’ één van onze meestbeoefende hobby’s. Hieronder lees je de neerslag (letterlijk én figuurlijk) van een bizar jaar.

Januari was bij uitstek dé maand om elkaar het allerbeste toe te wensen voor het komende jaar. Wisten wij toen veel dat er van voorspoed en plezier zelden sprake zou zijn. Eind 2019 wonnen we nog enkele quizzen, dus aan het begin van 2020 konden we daar wat van nagenieten. Onze jaarlijkse Pukkelpopvoorspelling was weer ludiek, maar helaas zou het een Pukkelpoparm jaar blijven. De vraag die we ons nu stellen: zouden we die rubriek begin volgend jaar opnieuw durven oprakelen? Langzaam maar zeker werd hier alles ingezet op de verkoop van ons huis en de daaruitvolgende nakende verhuisplannen. Onze gok toen was inhuizen in ons appartement ergens in maart/april 2020. Dat was toch net iets té optimistisch, ook al omdat er nogal wat werk was. Zo kwam er al een verhuisfirma mijn inbouwkasten brengen. In een volgende fase waren er weer mensen die ze moesten komen installeren. Aan het thuisfront kwam Immo Top Invest in het midden van de maand een ‘Te Koop’ bord in onze voortuin plaatsen. Op het appartement werd er dan weer iemand aangesteld om de verfwerken te doen. Op mijn verjaardag notabene ging ik voor het eerste (van twee) kappersbezoeken dit jaar. Ons personeelsfeest van het werk had als thema ‘Olympische Spelen Tokyo 2020’, iedereen weet ondertussen hoe dat is afgelopen. De evenementenhal hing anders mooi vol landsvlaggen van deelnemende landen aan de OS. In figuurlijke zin zie ik er nu een soort van bijbelse verwijzing in, dat we het ‘vlaggen’ hadden. Misschien geen zeven bijbelse plagen, maar het kwam toch vrij aardig in de buurt. Ook onze eerste quizzen werden deze maand gespeeld. En ik had een afspraak bij de oogarts. Die concludeerde dat ik een nieuwe bril nodig had. Het werd er uiteindelijk eentje van Oliver Peoples, gekocht bij optiek Stephan Truyers. Allen daarheen! Ook de tragische dood van Ann Buyse (de zus van Koen ‘Zornik’ Buyse) kwam als een schokgolf binnen. Op het werk organiseerden we (door omstandigheden) nog een laat kerstfeestje. Niet lang daarna kregen we een dag van nationale netwerkproblemen te verstouwen, een dag waarop héél computerend Vlaanderen met de handen in het haar zat. Ook de Quiztige Schuitquiz in Herk-De-Stad (derde plaats) aan tafel bij Moordgat/WvA zou een zoete herinnering opleveren. Vooral toen ik na afloop plots niet meer in mijn auto geraakte. Slot vastgevroren? Batterij van mijn sleutel plat? Technisch probleem? Nope, ik stond aan de verkeerde wagen (zelfde merk, zelfde kleur, zelfde type, foute auto) te morrelen. Dom, dom, dom! Ondertussen waren er de eerste bezichtigingen van ons huis, regelden wij een oude erfeniskwestie bij de notaris, gingen wij de verlichting uitkiezen voor ons appartement, bestelden wij tickets voor Diana Ross in Paleis 12, trokken we naar Gasthuisberg voor een oogcontrole bij mijn vader, maakten wij ons terechte bedenkingen bij de kwakkelende federale regeringsvorming in ons land (o.a. Alexander Decroo kwam dan al in het vizier) én stelden we ons tevens vragen bij het sportieve beleid van onze favoriete voetbalclub Anderlecht. O.a. het tweede seizoen van ‘Sex Education’ zorgde voor wat zalf op de wonde. En het was lachen, gieren én brullen samen met een aantal collega’s plus achterban tijdens de conference van Brigitte Kaandorp in CCHA. Legden deze maand helaas het loodje: Nederlands ex-voetballer Rob Rensenbrink, Nederlands acteur Aart Staartjes, Brits komiek Terry Jones, Amerikaans schrijfster Mary Higgins Clark en Amerikaans basketballer Kobe Bryant.

In februari gingen wij onze nieuwe bril oppikken bij de opticien, hadden we weer onze jaarlijkse afspraak met de Haute Quizine quiz in Mol, kwam Telenet een basic internetlijn inleggen op ons appartement en gingen we naar een theatervoorstelling van Woodman kijken waarin o.a. Joke Emmers ons kwam entertainen. Ik bracht een bezoek aan de dermatologe en ik nam mezelf een Spotifyabonnement nadat ik voor mijn verjaardag een Wonderboom cadeau had gekregen. BoJack Horseman werd waardig afgesloten en verder genoten wij ook van ‘Den beer heeft mij gezien’ met o.a. Sien Eggers in CCHA en ‘In een donker huis’ (HHT) én het tweede seizoen van ‘Narcos: Mexico’. Ons dinsdagmenu van Ann Ceurvels over ‘etiketjes’ bracht redelijk wat volk op de been. Even was er wat paniek omdat ze niet tijdig leek op te dagen, maar gelukkig was enkel haar etentje bij Lento in Hasselt wat uitgelopen. De aankondiging van onze dinsdagmenu’s van het najaar deed ik ook al, later zou blijken dat ons programma serieus onthoofd zou worden. Het boek ‘Cliënt E. Busken’ van Jeroen Brouwers kluisterde ons aan onze zetel. Er was dit jaar geen carnavalstoet in Zonhoven door dreigend stormgevaar en blijkbaar lag het zwaartepunt van mijn quizjaar ook deze maand (al klinkt dat achteraf gezien héél bizar). Buretex kwam bij ons (rol)gordijnen hangen én ietwat chiquere allusions. Mensen die het niet kennen, moeten het maar eens opzoeken! De Nederlandse Nelleke Verkaart zorgde er dit jaar voor dat onze Expeditie Robinsonbeleving net iets prettiger werd. De laatste dag van de maand blogde ik ook over het COVID-19 virus, maar mijn inschatting ervan bleek achteraf gezien gruwelijk verkeerd. Waarna ze uiteindelijk met virologen en infectiologen kwamen aandraven, die er hele andere conclusies en inschattingen over deden. Ontvielen ons deze maand: krasse Amerikaanse acteursknar Kirk Douglas, de Britse muziekproducent Andrew Weatherall, Nederlands acteur Jaap Stobbe, Amerikaans auteur Clive Cussler en de Egyptische ex-president Hosni Moebarak.

Onze maartmaand startte met een etentje bij Sans Gêne. Niemand wist op dat moment dat het maanden zou duren vóór we nog eens de kans kregen om uit eten te gaan. Ik bracht nog een ultieme blogeditie ‘500 nummers die ik liever niet meer wil horen’, maar ik bleef later (geholpen door alle coronaperikelen) toch moedig doorgaan met het uitvinden van nieuwe edities. Op het werk startten we nog met onze Jeugdboekenmaand, maar die werd al redelijk snel ‘on hold’ gezet. Niet alleen omdat er op dat moment al besmettingen werden gesignaleerd in de Zonhovense lagere scholen, maar ook elders. Mijn laatste zaalquiz (de Onderhond muziekquiz in Westerlo) sloot ik nog winnend af aan tafel met een zootje ongeregelde muziekadepten. Op de valreep ging ons dinsdagmenu van Elisa Veronesi nog nipt door. Vrijdag 13 maart zou de geschiedenis ingaan als de laatste ‘normale’ uitleendag vóór het coronavirus toesloeg. Nog één overrompeling voor we (voor onbepaalde tijd) dichtgingen. Hierna volgde onze eerste lockdownperiode. Ik nam (eigenlijk puur uit voorzorg) al maar één week vakantie op. Samen met een collega was ik voor het eerst het haasje, omdat we zo onze weekenduitleen zagen verdwijnen. Iets dat me in 2020 nog enkele keren zou overkomen. ‘Hamsteren’ werd hét codewoord van deze maand, niemand die begreep wat deze Covidioten eigenlijk bezielde. Omdat de situatie zo uit de hand begon te lopen, was het tevens de start van mijn winkelcarrière. Mijn ouders bleven veilig thuis, terwijl ik de volgende maanden de boodschappen zou gaan doen. En dan was er nog die historie waarbij onze kelder vol water kwam te staan, we een nieuwe dompelpomp aankochten en uiteindelijk toch zelf moesten water scheppen om van de ellende verlost te geraken. Die week verlof voelde dus helemaal niet als ‘vakantie’ aan. Ook héél vaak horen rondzingen: ‘Blijf in uw kot én het hele tele/thuiswerkgebeuren’. Bij ons werd er in minder dan twee weken na de sluiting al een alternatieve afhaalbib op poten gezet. Op dat gebied waren we toch wel trendsettend. Oorspronkelijk zou iedereen daar zijn/haar schouders gaan onder zetten maar al snel vielen er collega’s uit met vage klachten én ziektesymptomen. De rest der Mohikanen kon op die manier in de bres springen. ‘Social distancing’ werd plots de maatstaf én cultuur, sport -en andere evenementen werden allemaal afgelast. Enkel nog noodzakelijke verplaatsingen, een soort van avondklok én weinig of geen verkeer meer op de baan. Zorgden gelukkig voor wat afleiding: een nieuw seizoen van ‘De Mol’ in ons land, het geweldige vijfde seizoen van ‘Better Call Saul’ (Kim Wexler ftw!), ‘Ozark’ (seizoen 3) en ‘I am not okay with this’. Legden hun hoofd definitief te rusten: Duits beeldend kunstenaar Ulay, de Zweedse acteur/regisseur Max von Sydow, de Franse striptekenaar Albert Uderzo, de Nederlandse zangeres Liesbeth List én de Amerikaanse zanger Bill Withers.

Ook de aprilmaand begon met veel handengewas, ontsmetten én afstand houden. Op sommige momenten was het zo extreem dat je er rode, ontstoken handen van kreeg. En natuurlijk kwamen er ook zorgen. Ikzelf raakte bijvoorbeeld zonder enige inspanning zeven coronakilo’s kwijt (waar ik er naderhand ongeveer twee kilo terug aan at). De Classics 1000 van Radio 1 zorgde voor ontspanning op de werkvloer tijdens onze afhaalbib. Na het hamsteren was het hierna tijd voor chaos aan onze containerparken: de mensheid bleef ons kortom verbazen door haar vreemde gedrag. Naast de afhaalbib had ik plots ook een zee aan tijd om me bezig te houden met de afvoer van boeken én met bestellingen. Ons dinsdagmenu van Karolien Rector werd op goed geluk naar december verplaatst (ondertussen naar ‘onbepaalde datum’). Deze maand maakten we voor het eerst persoonlijk kennis met het fenomeen ‘thuiswerken’. Dat zorgde achteraf vooral voor rug -en nekklachten. Ook de bezichtigingen van het immokantoor aan huis gingen onverminderd door. Daardoor werd wandelen een soort van nieuwe hobby in deze lockdownperiode. Het was een gezonde manier van ontstressen in hectische tijden. Het mooie weer was van de partij, dus was het ook geen opgave om naar buiten te trekken. Normaal was er deze maand ook nog een onderhoud aan mijn wagen inclusief autokeuring aan te pas gekomen, maar dat kwam te vervallen. ‘The Plot against America’ is dé serie die je deze maand gezien moest hebben. Eén maandje vroeger dan voorzien startten wij ca. vijf jaar na de vorige reeks met ’50 mooiste vrouwen internationaal én nationaal’. Lieten hun hoofd deze maand hangen: de Amerikaanse singer-songwriter John Prine, de Britse autocoureur Stirling Moss, de Amerikaanse acteur Brian Dennehy, de Nederlandse kinderboekenschrijfster Leonie Kooiker en de Zweedse schrijver Per Olov Enquist.

Begin mei speelden we onze allereerste online quarantainequiz in loondienst bij Moordgat/WvA. Op een deelnemersveld van bijna 240 teams leverde dat ons uiteindelijk een 21ste plaats op met 92 % totaalscore. Ik kreeg ook van cultuurinstelling CCHA een terugbetalingsregeling voorgesteld voor alle gemiste cultuurevenementen van de afgelopen maanden. Die was redelijk transparant moet ik zeggen. Achteraf kreeg ik bijvoorbeeld een mooie brief terug van wat ze met het geld gingen doen dat hun publiek NIET had teruggevorderd. En dat ging toch over een aanzienlijk bedrag. Wij probeerden ook het driegangen afhaalmenu voor Moederdag dat Sans Gêne in de aanbieding had. Omdat deze meimaand een aantal mooie zonnige dagen in de aanbieding had, konden wij in een ligzetel in de tuin genieten van het weer én onze eigenhandig geselecteerde muziekkeuze. Via Facebook chat en de camera van onze laptop legden wij dan weer contact met onze naaste familie in Retie. Dé tv-verrassing van het jaar luisterde naar de naam ‘De Container Cup’ met een duopresentatie van het duo Pedro Elias en Wesley Sonck, een combinatie die wonderwel matchte. Simpel maar degelijk: een sportcompetitie in een container in volle lockdownperiode tussen een aantal sporters én enkele BV’s. Verspreid over zeven verschillende sportdisciplines. Simpel maar effectief en bijzonder gezellig om naar te kijken. Het zorgde alleszins voor meerdere lachsalvo’s ten huize Ambijans. Onze vermaledijde inleverbus op het werk zorgde (samen met de op volle toeren draaiende afhaalbib) ervoor dat we nooit harder hebben moeten werken als toen. Er was zelfs geen tijd om naar het toilet te gaan of om alle telefoons deftig aan te nemen. Het was gewoon ‘GAAN’ zonder veel nadenken, want er lag een hoop werk op ons te wachten. Mijn volgende afspraak met de oogarts bracht het volgende verdict: vanaf nu moet ik één keer per dag ’s morgens druppelen in beide ogen. Met Alina Churikova werd de nieuwe Vlaamse Mol ontmaskerd. Nog een onthutsende vaststelling die maand: 90 % van de bezoekers van de zondagsmarkt liep op dat ogenblik mondmaskerloos over onze zondagsmarkt. Gelukkig amuseerden wij ons deze maand o.a. met de Campus Camp op Canvas én het tiende seizoen van ‘Curb your enthusiasm’. Gaven de spreekwoordelijke pijp aan Maarten: de Amerikaanse zanger Little Richard, de Franse acteur Michel Piccoli, de Guinese zanger Mory Kanté, de Bulgaars-Amerikaanse kunstenaar Christo én de gewelddadige dood van de Afro-Amerikaan George Floyd, die de hele Black Lives Matterbeweging in gang stak.

Ook de junimaand werd gedomineerd door onze afhaalbib en telefonische permanentie op het werk. Meest vervloekte voorwerp deze maand: onze donderse inleverbus die zich meermaals per dag wonderbaarlijk bleef vullen met uitgeleende materialen. Gelukkig volgde er niet veel later een changement de decor: de bib werd heropend voor publiek met een ingang aan de achterzijde (de nooduitgang van onze leeszaal). Dat leverde dus een verhuizing en een aanpassing van ons meubilair op. Onze verlichting hadden we al een tijdje besteld in de winkel, deze maand werd ze eindelijk opgehangen in ons appartement. Wandelen bleef ook deze maand het beste medicijn (geen bindend advies van onze huisarts maar wél een vrijblijvende tip). Wij ontspanden deze maand o.a. tijdens het lezen van ‘Saint X’ van Alexis Schaitkin, door het kijken naar 2 voor 12 (NPO) dat opnieuw van start was gegaan) én de docureeks ‘Why we hate’ op NPO. Normaliter stond er ook nog een etentje in Tessenderlo met de quizmakkers van Moordgat/WvA op het menu, maar daar stak Covid-19 een stokje voor. Eén van mijn collega’s testte mild positief op het virus, waardoor na véél vijven en zessen zowat alle collega’s een coronatest lieten uitvoeren. De mijne stond ook ingepland op een donderdagavond na het werk. Diezelfde avond was er ook een grootse stroompanne in Zonhoven, die pas ’s morgens vroeg achter de rug was. Nagelbijtend vroegen wij ons testresultaat online op en dat bleek gelukkig negatief te zijn. De dokter had uit voorzorg een weekje quarantaine voorgeschreven. Het quizetentje liet ik veiligheidshalve maar schieten. Stel je eens voor dat ik enkele dagen later effectief covidsymptomen zou ontwikkelen? Better safe than sorry! Na het warme weer vielen er gelukkig nog wat druppels regen. Tijdens de droge momenten realiseerden we ons weer dat grasmaaien soms topsport kan zijn! Door dat coronageval was er wél enkele dagen een minimumbezetting op het werk. We konden onze zinnen verder wat verzetten met de tv-reeksen ‘White lines’, ‘The truth about the Harry Quebert Affair’ en ‘I may destroy you’. Verwisselden het tijdelijke voor het eeuwige: de Belgische cineaste Marion Hänsel, de Nederlandse journalist Aad van den Heuvel, de Nederlandse presentatrice Tineke Verburg, de Britse zangeres Vera Lynn én de Spaanse auteur Carlos Ruiz-Zafón.

Juli was een bijzonder rustige maand. Op tv-gebied hadden wij op zondagavonden toch wat vertier van ‘Zomergasten’ op de VPRO. Dat programma valt of staat natuurlijk met de gasten die erin opduiken. De ene week was het dus net iets interessanter dan de andere week. Deze maand werd ook duidelijk dat we niet moesten hopen op een concert van Diana Ross, er werd zelfs geen vervangdatum voor de toekomst geprikt. En het trouwfeest van Thomas en (ondertussen ex-) collega Anouk in Bree ging uiteindelijk wel door, maar met een beperkt aantal gasten. We konden wél een gedeelte online volgen, maar zoiets verzinkt in het niets met ‘the real deal’. Omdat we ons al jaren doodergerden aan de herhalingen van FCDK op onze openbare omroep, zochten we een vijftal weken naar 100 waardige herhalingsalternatieven van deze absolute horrorreeks. We kunnen enkel maar hopen dat ze er met de kerstspecial een waardig einde aan hebben gebreid. En ik ga het geen twee keer zeggen! Die ellende moet ooit stoppen! Deze maand was er ook een sterfgeval in de familie: nonkel José ontviel ons op de gezegende leeftijd van 92 jaar. Om mijn tante te troosten werden we door de familie uitgenodigd voor een familiebijeenkomst met eten en drinken. Het was de eerste en enige keer dat we de strenge coronaregels wat hebben gelost, ook al omdat men de feiten ginds serieus minimaliseerde. Er werd daar nog net geen darts gespeeld met het hoofd van viroloog Marc Van Ranst als bull’s eye. Enkele dagen later kregen we in Hechtel-Eksel in een aula een begrafenis corona style in intieme kring. Deze maand rijpte bij mij ook het idee om een Corona 366 playlist in blogvorm te maken met een muzieknummer voor elke dag van dit rampzalige jaar. Kwamen te gaan: de Italiaanse componist Ennio Morricone, de Britse voetballer Jack Charlton, de Amerikaanse actrice Kelly Preston, de Brits-Amerikaanse actrice Olivia de Havilland en de Nederlandse auteur Maarten Biesheuvel.

In deze augustmaand legden we drie nieuwe dinsdagmenu’s vast voor het voorjaar van 2021 (twee daarvan werden ondertussen al verplaatst naar onbepaalde datum, het derde dinsdagmenu staat nog ‘on hold’). Deze maand kenmerkte zich o.a. door het baldadige gedrag van wat jonge hooligans die onze badplaatsen overspoelden. De warmte, de alcohol én de algehele onvrede rond de snotvodplicht zorgde ervoor dat ze ongeleide projectielen werden (met alle gevolgen vandien). Dat mijn eigen zomervakantie slechts drie in plaats van vier weken duurde viel bijna niet op. We gingen niet naar Spanje, hadden geen wilde plannen in ons hoofd zitten en we konden voor de rest ook bijna nergens komen. Nergens beter dan thuis! Het werd dus een staycation light. De meestgemaakte verplaatsing in deze periode was die van ons (bijna) verkochte huis naar ons appartement. Vakantiemodus uit, verhuismodus aan. Op zeker ogenblik mocht ik zelfs (in opdracht van mijn ouders) een compromis gaan tekenen bij het immokantoor voor de verkoop van ons huis. Vanaf dan hadden de kopers drie weken tijd om hun lening los te peuteren bij de bank. In dit geval kwam er zelfs nog twee weken ‘opschortende voorwaarde’ bij toen het na drie weken niet rond bleek te zijn. Na die periode verscheen er plots toch een ‘Verkocht’ sticker op ons huis. Hierna steeg het drankverbruik (cava, champagne, wijn & bier) ten huize Ambijans, want het werd met zowat iedereen die kon/wilde langskomen gevierd. Ondertussen werd er op mijn appartement voor alle bewoners dan weer een domoticamomentje ingelast. Ik had weer de brute pech dat het tijdens mijn zomerverlof geen mooi weer was. Op die manier voelden alle dagen een beetje als eenheidsworst aan. Zorgden toch nog een beetje voor de goede sfeer: o.a. ‘Dark’ (seizoen 3) en de nostalgietrip n.a.v. ’50 jaar Avro’s TopPop’ op NPO. Er rees plots ook twijfel over de daadwerkelijke verkoop van ons huis, een vrees die verderop helaas realiteit zou blijken te zijn. En dan was er nog het onwaarschijnlijke verhaal over de mysterieuze verdwijning van mijn vaders hoorapparaat. Die was dat ding al bij benadering 187 keer moeten gaan zoeken. Je hoefde dat ding maar buiten tijdens het tuinieren te verliezen en je zou het nooit meer terugvinden. Wij dachten hier trouwens dat het op die manier definitief uit ons leven was verdwenen. Tot we ongeveer een week later telefoon kregen van de beste vriendin van mijn moeder. Daar had een buurman een relikwie teruggevonden op zijn oprit, dat later het bewuste hoorapparaat bleek te zijn, toebehorend aan mijn vader. Eind goed, al goed! Wél schielijk overleden deze maand: CD&V politica Ilse Uyttersprot, de Amerikaanse zanger Trini Lopez, de Vlaamse regisseur Robbe De Hert (inclusief in de ring gegooide handdoek), de Amerikaanse acteur Chadwick Boseman en de Nederlandse kinderboekenschrijfster Corrie Hafkamp.

In september werden er aardig wat knopen doorgehakt. Zo kochten we nieuwe boxsprings (die werden geleverd in oktober) én een slaapbank (die uiteindelijk pas in december werd geleverd). En dat na een paar namiddagjes cruisen over de Hasseltweg. Voor de zekerheid gingen we vooraf toch eens opmeten hoe dat er ruimtelijk zou uitzien in ons appartement. Over het feit dat we té vroeg juichten met de verkoop van ons huis hadden we het hier al. Ik blijf het onbegrijpelijk vinden dat kopers zich vooraf niet beter informeren en dat er geen consequenties zijn als ze verzaken aan hun compromis. Ik ben vooraf bij mijn bank én verzekeraar gaan polsen wat ik maandelijks moest aflossen bij de richtprijs van mijn appartement en over de termijn waarop zoiets moet gebeuren. Dan is het vreemd dat andere mensen zich op de huizenmarkt begeven zonder dat ze zich daar deftig over informeren. Het hele circus begon dus weer van voor af aan: de verkochtsticker werd verwijderd, het immokantoor boekte nieuwe afspraken voor bezichtigingen enzovoorts. Dat was toch wel een serieuze domper! Gelukkig hadden we wat afleiding met de film ‘I’m thinking of ending things’, ‘Durf te vragen’, ‘Zelfde deur, twintig jaar later’ en de tourexploten van Wout Van Aert en de strijd tussen Roglic en Pogacar voor de gele trui. Hopelijk doet Remco Evenepoel ons in 2021 nóg meer dromen. In de bergruimte van ons appartement werden er rekken geplaatst én we konden nog eens met een ruime delegatie familieleden op een veilige manier gaan tafelen bij Sans Gêne. Dat was alweer een half jaar geleden. Gelukkig kwam er al snel opnieuw witte rook van het immofront. Opnieuw wilde een kandidaat de vraagprijs geven voor ons stulpje. Na iets meer dan tachtig bezichtigingen kwam er eindelijk witte rook uit de schoorsteen. Dus ging ik opnieuw langs het immokantoor voor de ondertekening, net zoals vorige maand. Ik ging ook opnieuw langs de oogarts. Vanaf nu andere oogdruppels en ’s avonds druppelen in plaats van ’s morgens. We maakten ook nog één verplaatsing naar Gasthuisberg waar mijn vader nog eens voor een oogtest moest zijn. Op het werk werd de ingang aan de achterzijde opnieuw vervangen door onze gebruikelijke ingang aan de voorzijde. Verlieten ons met stille trom: de Britse actrice Diane Rigg, de Duitse seksvoorlichtster en feministe Shere Hite, de Amerikaanse auteur Terry Goodkind, de Franse zangeres en actrice Juliette Gréco en de Vlaamse auteur Aster Berkhof.

Dezelfde vage gezondheidsklachten die zich al in april 2019 manifesteerden doken terug op in oktober. Een soort van vervelende aan stress gerelateerde symptomen vermoedelijk. Om het allerergste uit te sluiten werd besloten om toch nog eens een bloedonderzoek te laten doen. Op die manier zou ik ook te weten komen of ik eventueel Covid-19 had doorgemaakt. Er werd gestart met mijn zesdelige Corona 366 muzieklijst (zoek de betreffende blogberichten op zou ik zeggen en maak zelf een Spotifylijst met de beste tracks). Eventjes hadden we uitzicht op de allereerste zaalquiz sinds maart, maar door de verstrengde coronamaatregelen kwam het er uiteindelijk toch niet van. We legden alvast de verhuisfirma vast voor de maand erop. Ondertussen kwam er ook een rush op gang voor ons dinsdagmenu van Caroline Rigo die maand. Omdat de coronacijfers de verkeerde richting uitgingen hadden we daar een beetje de rem opgezet qua aantallen (iets méér dan 50 personen) om geen chaos te creëeren. Gelukkig werd er met de polyvalente zaal van de evenementenhal een superveilige locatie gevonden. Corona zorgde er eveneens voor dat ik vrijwel alles heb gezien van dit seizoen van De Slimste Mens. Hét boek dat ons deze maand in de greep hield luisterde naar de naam ‘Utopia Avenue’ van David Mitchell. Mijn bloedonderzoek wees uit dat ik enkel een tekort had aan vitamine D (= zonlicht). En geen Covid-19 besmetting gehad. Helaas kregen we ook te horen dat onze twee resterende dinsdagmenu’s van november en december moesten worden geannuleerd. De bib was blijkbaar wél broodnodig want onze dienst mocht gewoon openblijven. Ik kocht een nieuw tv-toestel voor op mijn slaapkamer. Ons land kreeg eindelijk een nieuwe federale regering, in schril contrast daarmee stond dan weer het dwaze kuddegedrag van winkelende mensen, die urenlang in grote rijen gingen aanschuiven om te shoppen. Geef die mensen aan het begin van 2020 eerst een nieuw paar hersenen, alvorens ze eventueel met het vaccin in te spuiten. Gewoon goeie raad van ondergetekende! Gaven deze maand de geest: de Nederlands-Amerikaanse gitarist Eddie Van Halen, de Limburgse presentatrice Gerty Christoffels, de Amerikaanse scepticus James Randi, de Schotse acteur Sean Connery en Limburgs Youtuber Kastiop.

In november kregen we de Amerikaanse presidentsverkiezingen op ons bordje. Een gerecht dat een ietwat bittere nasmaak kreeg door de nogal kinderachtige houding die ex-prez Donald Trump zich aanmat. Hoewel het op zeker moment overduidelijk werd dat zijn opponent Joe Biden met de winst zou gaan lopen, bleef hij resoluut de winst claimen. Het was zeker niet het fraaiste dat we kregen opgedist op tv-vlak. Gelukkig was er tegengif in de vorm van ‘Alleen Elvis Blijft Bestaan’. De tweede vrijdag de dertiende (de eerste was op 13 maart toen we naar een volledige lockdown gingen) ging deze keer vrij geruisloos voorbij. De maand stond grotendeels in het teken van onze verhuis van ons ‘oude’ huis naar ons nieuwe appartement. Enkele dagen vóór onze verhuis gingen we in familieverband nog wandelen op de Teut, waar enorm veel volk hetzelfde idee had. En verhuizen dus: verhuisfirma, Telenet, elektricien, … zenuwachtig ijsberende ouders, alles aansluiten in huis, kasten vullen enzovoorts. En uiteraard hebben we hééél veel moeten ontspullen. Gelukkig hadden we nog twee online quizzen met Moordgat/WvA: de InTeamste quiz én de Turnhoutse coronaquiz. Die laatste quiz speelde ik op verplaatsing met collega Hanne in de ploeg. Ik was net vóór middernacht thuis (de avondklok werd op die manier gerespecteerd) én ik blies Safe bij de alcoholcontrole die ik op de N74 nog passeerde. Op de zondagsmarkt was het telkens aanschuiven deze keer alvorens we naar binnen mochten. Belofte maakt natuurlijk schuld, want vanaf heden wandelden we elke dag te voet naar het werk. Niet dat dit zo’n ongelofelijk straffe prestatie was, maar alle beetjes hielpen voor een betere (mentale) gezondheid. Gingen heen in vrede: de Britse ex-doelman Ray Clemence, de Vlaamse radiocoryfee Lutgart Simoens, de Nederlandse actrice en zangeres Corrie Van Gorp, de Argentijnse ex-voetballer Diego Maradona én de Zuid-Afrikaanse voetballer Anele Ngcongca.

In december tot slot kwamen we na een eeuwigheid nog eens in de Hasseltse binnenstad terecht. Geen idee of we dat snel zullen herhalen, want we hebben nogal wat fratsen moeten uithalen om uit het ondergrondse Q-Park aan de Capucienenstraat te geraken. Op het werk kregen we een nieuw telefoniesysteem én werd collega Anouk uitgezwaaid, op ons appartement was er dan weer een probleempje met de verwarming, met het warme water en Hanne wist ons tv-probleem (althans toch tijdelijk) op te lossen. Verder kochten we nog een handy, een nieuw strijkijzer én een nieuwe gsm. En er moesten een héél aantal formaliteiten worden afgehandeld: adreswijziging doorgeven aan allerlei instanties én de hele afhandeling van de verkoop van ons huis bij de notaris. Op tv amuseerden we ons o.a. met ‘The Queen’s Gambit’ en ‘How to sell drugs online (fast)’. Een jaarlijks terugkerende gewoonte waren ook onze eindejaarslijstjes, al vielen er dit jaar wél twee rubrieken weg (films én concerten). En dan was er nog de geweldig knappe online C-quiz van Moordgat/WvA quizmaat Frank. Mijn vader onderging bij de huisarts dan weer een coronatest omdat hij een vervelende hoest had. Het testresultaat was gelukkig negatief. En tante Elza (de 91-jarige zus van mijn moeder) overleed en werd in intieme kring gecremeerd. Ons lichtprobleem op het appartement is deels opgelost (de rest is voorlopig ‘work in progress’). Nu dat verdomde tv-probleem nog fiksen. Dat het sobere eindejaarsfeesten zijn geworden zal waarschijnlijk een probleem zijn dat zich in vrijwel elk huishouden heeft voorgedaan. Gingen naar de eeuwige jachtvelden: de Franse ex-president Valéry Giscard D’Estaing, de Italiaanse ex-voetballer Paolo Rossi, de Zuid-Koreaanse filmregisseur Kim Ki-Duk, de Britse misdaadauteur John le Carré én de Nederlandse acteur Bram van der Vlugt. Rest mij niets anders meer dan jullie langs deze weg een véél beter én prettiger 2021 te wensen. Het vaccin zal véél maar helaas niet alle problemen kunnen wegnemen. Toch duimen we dat er snel zichtbare verandering zal komen in ons bestaan. Wij maken graag een afspraak voor eind 2021, hopelijk in andere én betere omstandigheden voor die jubileumeditie. Ciao!

Posted 31/12/2020 by ambijans in Algemeen

De top 100 boeken (100) ‘Een fractie van het geheel’ (Steve Toltz)   Leave a comment

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de honderd beste romans die ik ooit heb gelezen. Over kleuren en smaken valt eigenlijk een hele hoop te redetwisten dus het staat eenieder vrij om het met mij eens/oneens te zijn. Nu we jaarlijks weer (meer dan 40 boeken!) ‘back on track’ zijn qua leesgewoontes moet zo’n all time favouritesleeslijstje zeker lukken. Omdat ik bepaalde genres liever lees dan andere is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één boek dat de 100 niet heeft gehaald, omdat het volgens mij de hype niet waard was.

Moet Jasper Dean zijn paranoïde vader Martin haten of houdt hij eigenlijk zielsveel van hem? Moet hij medelijden met hem hebben of hem vermoorden? Het grootste gedeelte van zijn leven gaat Jasper gebukt onder gewetensvragen over zijn vader, een maniakale, onaangepaste filosoof die altijd krampachtig probeert het leven te analyseren en zijn zoon tot onwillig klankbord bombardeert voor al zijn bevindingen. Na Martins dood blikt Jasper terug op het excentrieke leven van zijn vader, vol uitzinnige ideeën en projecten. Zijn leven lang worstelde Martin Dean om uit de schaduw van zijn broer te komen: de succesvolle, populaire, alom bewierookte sportheld annex topcrimineel Terry Dean. Het is het verhaal van een man vol paradoxen, die iets groots en meeslepends wilde nalaten aan een wereld die hij tot in het diepst van zijn ziel verachtte. Het lot voert hen van Parijs naar Sydney en van de Australische rimboe naar de Thaise jungle. Ze moeten grimmige schooljaren, vunzige stripclubs, onbegaanbare labyrinten, psychiatrische klinieken en roversnesten zien te overleven – en vooral elkaar. Dit is een fantastisch geschreven boek met heerlijke vergelijkingen en passages die je zelf laten nadenken over het leven. Méér dan 600 pagina’s prikkelende literatuur. Liefhebbers van de stijl van John Irving zullen hier zeker van genieten. De gebeurtenissen en personages zijn vaak aan de bizarre kant, maar alles blijft wel enigszins geloofwaardig. Door de alom aanwezige zwarte humor blijft het geheel ook goed behapbaar. Hoe komisch het boek bij vlagen ook is, er blijft steeds een zekere tragische ondertoon aanwezig.

Laat deze kelk passeren: ‘Dovemansoren’ (Rinus Ferdinandusse) (2001)

Posted 30/12/2020 by ambijans in Literatuur

‘In 6 weken naar zero waste : zo eenvoudig is duurzaam leven’ (Kate Arnell)   Leave a comment

Voor onze laatste literaire tip van 2020 gaan we nog eens de informatieve toer op. ‘Dit is mijn praktische stap-voor-stapgids naar een zero waste-leven. Maar let op: je hoeft niet perfect te zijn. Ook gewoon iets minder afval produceren helpt al enorm. Je vindt in dit boek dan ook grote én kleine tips om duurzamer te leven.’ Deze praktische gids laat zien dat iedereen minder afval kan produceren en duurzamer kan leven, met alle voordelen van dien. Met behulp van zeven regels, een duidelijk stappenplan op elk onderdeel van ons dagelijks leven, kan iedereen binnen zes weken het grote verschil maken. In huis – van keuken tot badkamer -, supermarkt of op ons werk; van beautyproducten tot reizen, boenen & poetsen en van kleding tot wattenstaafjes: Kate Arnell laat zien dat duurzaam leven eenvoudig kan zijn. Met handige tips & trucs, lijstjes, nuttige (internet)adressen en meer. Auteur Kate Arnell is een bekend Britse presentatrice (o.a. MTV en BBC). Geïnspireerd door een krantenartikel besloot ze haar afvalproductie aanzienlijk te verminderen, met als doel een zero waste-lifestyle. Gedurende haar zoektocht hield ze haar eigen YouTube-kanaal en blog ECO BOOST bij, om zo haar bevindingen te delen.

Posted 29/12/2020 by ambijans in Literatuur

Oorwurm van de week (240)   Leave a comment

Ooit moest er eens een laatste editie (van het jaar 2020 bedoelen we dan) aanbreken en dat moment is nu gekomen. In de afgelopen week stonden nog vier werkdagen geprogrammeerd. Maandag tot en met woensdag én zondag. Er zijn geen uitzonderlijke dingen voorgevallen. Enkel op woensdagvoormiddag was er een beetje animo. Toen kwam de lichtman nog eens opdagen. Het belangrijkste werk (één lamp verhangen) werd zonder problemen verholpen. Hij liet ‘en passant’ ook zien dat het LED-licht op één slaapkamer effectief brandde en dat het dus geen driverprobleem was zoals onze electricien liet doorschemeren. Die moet blijkbaar nog de juiste commando’s programmeren voor de lichten. Dat is dus nog steeds ‘work in progress’. Zondag trok storm Bella dan weer over ons land. Dat zorgde voor een eerder povere zondaguitleen. Door de krachtige windstoten stonden er ook vrijwel geen kramen op de zondagsmarkt, dus het was eigenlijk geen weer om jezelf te verplaatsen. De kerstdagen brachten we sober op ons appartement door met ons drieën. Ons jaarlijkse ritueel is steeds gourmetten. Tweede kerstdag kwam mijn broer af met zijn gevolg, dus gingen we eventjes wandelen om toch nog een paar momenten samen te kunnen doorbrengen. Volgende week gaan we even sober koers zetten richting nieuwjaar. Daags na nieuwjaar is er alweer een online quiz, waarbij ik naar alle waarschijnlijkheid Moordgat/WvA zal vervoegen. En vanaf maandag trekken we werkgewijs 2021 op gang. Hieronder de laatste oorwurmen van 2020.

Cordelia – Lost Horizons featuring John Grant: we starten deze week met een Britse band. Een duo eigenlijk dat steeds gastmuzikanten contacteert om wat extra cachet aan hun muziek te geven. Ze debuteerden in 2017 en hun vervolgplaat werd al enkele keren uitgesteld. ‘In quiet moments’ staat nu voor eind februari 2021 ingepland.

Masterpiece – Irish Coffee: voor onze classic trekken we deze week naar het jaar 1971, toen deze Belgische band dit nummer maakte. Met enige zin voor overdrijving zou je kunnen zeggen dat deze Aalstenaars onze Black Sabbath, Uriah Heep of Deep Purple waren destijds. Vinylverzamelaars leggen flink wat geld neer voor een eerste persing van deze heren. In 1975 stopte de band ermee, in 2004 kwamen ze terug samen. Dit jaar verscheen er zelfs nog nieuw werk van hun hand.

Soft spot – Claud: geen nieuwe oorwurmeneditie zonder een interessante nieuwe vrouwenstem erin. Interessant klinkende electropop mogen we verwachten die in februari zijn beslag zal krijgen op debuutplaat ‘Super monster’. Ze zit trouwens ook met enkele vriendinnen in de in coronatijden opgerichte band Shelly.

I won’t forget – Logic1000: en we hebben zelfs een Duitse dancetrack in de aanbieding. Het is te zeggen: de Australische Samantha Poulter verkaste jaren geleden van Sydney naar het iets killere Berlijn. Van daaruit probeert ze nu de wereld te veroveren. Misschien kan dat wel met haar EP’tje ‘You’ve got the whole night to go’.

Empty this house – Peace Chord: en we bewaren onze experimenteelste track tot het allerlaatst. De Canadees Robert Johnson maakt electronische muziek vanuit Vancouver. Zijn titelloze debuut verschijnt eveneens in februari volgend jaar. Zo, dat was ‘m voor dit jaar. Rest mij niets anders dan jullie nu al een spetterend uiteinde (niet in de betekenis van sputterende darmen) toe te wensen. Doe vooral rustig, voorzichtig én met een behoorlijke dosis gezond verstand. Zo kunnen jullie hier ook in 2021 onze fratsen blijven volgen! 😉

Posted 28/12/2020 by ambijans in Muziek

‘Mank’ (David Fincher)   Leave a comment

Bij gebrek aan bioscoopzalen die geopend zijn zoeken wij filmmatig ons heil dan maar bij Netflix. Zo zagen wij de afgelopen dagen zowel ‘Ma Rainey’s Black Bottom’ van George C. Wolfe als David Fincher’s ‘Mank’. Waarover gaat de film? Herman J. Mankiewicz (Gary Oldman) is een scenarioschrijver die wel eens een glaasje lust. Momenteel is hij bezig met het schrijven van het scenario van ‘Citizen Kane’ waarmee hij grote bekendheid zal vergaren. De ontwikkeling van deze film uit het jaar 1941 en geregisseerd door Orson Welles (Tom Burke) verloopt evenwel niet zonder slag of stoot. ‘Mank’ geeft een inkijkje in hoe het er achter de schermen en op de set aan toe gaat. In andere rollen zien we o.a. nog Amanda Seyfried, Lily Collins en Charles Dance. Niet dat alles aan deze film geweldig is, maar cinematografisch leek het mij wel snor te zitten. Het leek me ook meer een film voor cinefielen (waaronder ik dan mezelf reken) en zeker helemaal niets voor alle liefhebbers die hebben genoten van de kersthommage aan wijlen Johny Voners in FC De Kampioenen. Zo weet dat doelpubliek al meteen dat dit werkstuk ‘a complete waste of time’ is in hun geval. Om die reden zou ik hen bijvoorbeeld ook ‘Citizen Kane’ niet aanbevelen. Maar zoals reeds gezegd zagen wij een goed verfilmd waargebeurd verhaal met sterke acteerprestaties over de hele lijn. Een trailer kan mogelijk helpen om geïnteresseerden over de streep te trekken?

Posted 27/12/2020 by ambijans in Film

Muzikaal eindejaarslijstje 2020   Leave a comment

Ons allerlaatste lijstje van 2020 hadden jullie nog van ons te goed. We konden in 2020 geen concertjes of festivals bezoeken, we kregen geen faire kans om in een bioscoopstoeltje terecht te komen, laat staan dat we naar een theatervoorstelling konden gaan kijken. Gelukkig werd er niet geraakt aan ons laatste bastion, dat van de allerbeste cd’s van 2020. We kregen voor onze verjaardag dit jaar een Wonderboom cadeau, dus konden we niet anders dan ook op de Spotifykar te springen. Het is terug een zéér mainstreamlijstje geworden zonder al té grote verrassingen, een beetje zoals het jaar 2020 eigenlijk. Ik denk dat mijn nummer één onderaan misschien effectief dé beste cd van het afgelopen jaar was, de rest staat zo’n beetje in willekeurige volgorde. Ons verdict lees je hieronder.

20. A hero’s death – Fontaines D.C.

19. Set my heart on fire immediately – Perfume Genius

18. Suddenly – Caribou

17. Have we met – Destroyer

16. Lianne La Havas – Lianne La Havas

15. Inner song – Kelly Lee Owens

14. Don’t shy away – Loma

13. Mothership – Flying Horseman

12. The slow rush – Tame Impala

11. Bitterzoet – Eefje De Visser

10. Down in the weeds, where the world once was – Bright Eyes

9. It is what it is – Thundercat

8. The New Abnormal – The Strokes

7. Mordechai – Khruangbin

6. Run The Jewels 4 – Run The Jewels

5. What’s your pleasure – Jessie Ware

4. Dreamland – Glass Animals

3. UNTITLED (Black is) + (Rise) – SAULT

2. Miss Columbia – Lido Pimienta

1. Punisher – Phoebe Bridgers

Ons eindoordeel over 2020 houden we best zo kort mogelijk. Dit jaar haalde slechts één Belgische inzending onze eindlijst, dus dat gaat voor het derde opeenvolgende jaar in dalende lijn. We kunnen enkel maar hopen dat er in 2021 terug een stijgende curve zal volgen. Vielen dit jaar net naast de boot, maar mogen zeker ook trots terugblikken op 2020: Clipping, Sufjan Stevens, Bruce Springsteen, Fiona Apple, Protomartyr, Billy Nomates en Oneohtrix Point Never. We weten nu al met zekerheid dat 2021 fantastischer zal worden dan 2020 omdat o.a. Balthazar, Black Country, New Road, Mogwai, A Winged Victory for the Sullen, Sleaford Mods, Steven Wilson en Still Corners nieuw werk zullen uitbrengen. Soit, dat is dus pas voor 2021. Tot dan!

Posted 26/12/2020 by ambijans in Muziek

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (eindejaarseditie)   Leave a comment

Nog één keer dat vervelende jaar 2020 uitzingen, dat was één opdrachtje dat we onszelf opdroegen tijdens deze laatste dagen van het jaar. De eindejaarsfeesten sterk gereduceerd vieren (zowel qua bezoekers als qua feestvreugde), het zal bijzonder vreemd aanvoelen. Al moet ik hier zelf ruiterlijk toegeven dat ik Kerstmis altijd een beetje overrated heb gevonden. Een beetje kunstmatig opgeklopte gezelligheid rond een kerstboom. Ik misgun het de liefhebbers allerminst, maar aan mij was het niet écht besteed. Tot vóór enkele jaren was Nieuwjaar nochtans één van de jaarlijkse hoogtepunten in onze familie. Maar zoals wel vaker komt er zelfs aan alle mooie familietradities een einde. Bij een feestelijke periode in flink afgekalfde versie hoort uiteraard ook muziek die bij ons meteen voor een stevig mineurakkoord zorgt. Het jaar was al behoorlijk KUT, dus dat kan er ook nog wel bij. Geniet, met of zonder mate(n). Hou het vooral veilig en maak er met jullie dierbaren het allerbeste van (in de gegeven omstandigheden). En mocht de muziek hieronder irriteren, dan kan het ‘Ho ho ho’ commando nog steeds worden gegeven om de boel vroegtijdig stil te leggen.

Fichtl’s Lied – Die Woody’s: omdat we dit jaar (ik durf het woord bijna niet uit te spreken) feest moeten vieren op een héél ander level, past dit plaatje wel in de rij. Dit nummer werd door een Duits schlagersduo in mekaar gestoken in 1984. Eén van hen was de zoon van een andere Duitse schlagerkoning, Tony Marshall. Naar het schijnt kan je hierop een geweldige trip beleven, maar ik geef mijn portie toch maar aan Fikkie.

Trololo – Eduard Khil: er was die bekende (nog wel geinige) kattenversie, maar ’t is een song om zo snel mogelijk te vergeten. Een Russische bariton maakte dit nummer in 1976 en jaren later dook het nog op in tal van memes. In 2012 overleed hij op 77-jarige leeftijd.

I like the way – Bodyrockers: een vrouw die goed kan dansen is aantrekkelijk, maar dan moet het nummer waarop ze danst ook de moeite lonen. Dit Australische producersduo was slechts kortstondig actief tussen 2004 en 2007. In 2006 scoorden ze hier een bescheiden hitje mee.

Cha cha cha – Finzy Kontini: het volgende zootje ongeregeld komt uit la bella Italia. In 1985 was dit soort van Italo disco nog bon ton in deze regio, als je daar nu nog steeds naar luistert krijg je nog net geen doorverwijzing naar een goeie psychiater. 😉 Uiteraard flink gedateerd, maar dat mag de pret niet drukken.

Paradise mi amor – Lune De Miel: nog zo’n weinig zeggend zomers aandoend deuntje. Deze Franse band (die slechts kortstondig samen was) produceerde dit nummer in 1984, maar pas in de zomer van 1985 kwam het bij ons in de hitparade. Naar het schijnt haalde het bij ons her en der de nummer één positie (volgens hun Franse Wikipagina, al hecht ik daar weinig geloof aan).

Euphoria – Loreen: weinig redenen om euforisch te worden, zelfs al won deze dame ooit het songfestival in 2012. De ondertussen 37-jarige Zweedse zangeres met Marokkaanse roots scoorde hierna nog tal van grote hits zoals … néh, geintje! In 2017 probeerde ze voor haar land nog eens opnieuw deel te nemen aan datzelfde songfestival maar ze faalde daarin. Conclusie: toch een eendagsvlieg in dit geval!

The clap clap song – The Klaxons: een héél onnozel instrumentaal nummer uit eigen land. Past uitstekend op een vrije radio voor gepensioneerden, maar iedere zichzelf respecterende muziekliefhebber houdt zich hier best héél ver van. Uitgebracht in 1983 en later nog gecoverd door tal van grote artiesten als o.a. Klaus & Klaus, Yves Segers en Franky Boy.

Jerusalema – Master KG: was dit dé zomerhit van dit jaar of iets van véél vroeger? Moeilijk te zeggen in een jaar dat als in een waas voorbijkwam. Zuid-Afrikaanse door gospel beïnvloede housemuziek, die viraal ging en wiens dansje sommige mensen flukser door de lockdownperiode hielp laveren.

I love rock ‘n’ roll – Joan Jett & The Blackhearts: mag dan een stevige hit zijn geweest in ‘onze jonge tijd’, nu kunnen we er onszelf niet meer mee vereenzelvigen. Deze nu 62-jarige zangeres haalde er in 1982 een nummer één notering mee. Voordien zat ze in de vrouwelijke hardrockband The Runaways.

Bread and butter – The Newbeats: ze gaan ons in deze eindejaarsperiode nog niet op water en brood zetten, maar we moeten het net iets bescheidener doen dit keer. Hun grootste hit scoorde dit Amerikaanse trio meteen in hun debuutjaar 1964. Ze zouden het nog uitzingen tot 1974.

Posted 25/12/2020 by ambijans in Muziek

50 onderschatte bands/artiesten (193) Kong   Leave a comment

Kong is een Amsterdamse rockgroep, opgericht in 1988 door gitaristen Aldo Sprenger en Dirk de Vries, bassist Mark Drillich en drummer Rob Smits. Ondertussen vormt Drillich de band samen met Tijs Keverkamp, David Kox en Oscar Alblas. Men speelt avant-garde muziek met elementen uit heavy metal, elektronische en industriële muziek. Bijna alle muziek van Kong is instrumentaal met af en toe gesamplede en elektronisch bewerkte vocale elementen. Echt commercieel succes bleef uit, ondanks enkele bescheiden pogingen in het verleden. De optredens van Kong trekken vooral ook de aandacht door de opstelling van de band: doordat de vier bandleden ieder in een aparte hoek van de zaal zijn opgesteld bereikt men een soort van quadrofonisch effect. In 2000 hield Kong er voor onbepaalde tijd mee op en verdween min of meer in de obscuriteit. Alleen de website van Kong bleef intact, het was op dat moment de enige plaats waar nog materiaal van de band te verkrijgen was. Sinds 2009 kwam er terug een doorstart van de band, waarna ze ook opnieuw begonnen met optreden. Hun discografie omvat ondertussen één EP, acht full cd’s, vijf verzamelcd’s en drie live cd’s.

1. ‘Prokov’ (uit ‘Mute Poet Vocalizer’, 1990)

2. ‘Horse L’ (uit ‘Phlegm’, 1992)

3. ‘Stockhouse’ (uit ‘Phlegm’, 1992)

4. ‘Arabloop’ (uit ‘Push comes to shove’, 1995)

5. ‘New’ (uit ‘Push comes to shove’, 1995)

6. ‘Orkaneye’ (uit ‘Earmined’, 1997)

7. ‘Undertow’ (uit ‘Freakçontrol’, 1999)

8. ‘Tenfold right’ (uit ‘What it seems is what you get’, 2009)

9. ‘Wahnsinn, Baby’ (uit ‘Merchants of air’, 2012)

10. ‘Wide awake’ (uit ‘Stern’, 2014)

Posted 24/12/2020 by ambijans in Muziek

De top 100 boeken (99) ‘Christiane F.: verslag van een junkie’ (Christiane F., Kai Hermann & Horst Rieck) (1978)   Leave a comment

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de honderd beste romans die ik ooit heb gelezen. Over kleuren en smaken valt eigenlijk een hele hoop te redetwisten dus het staat eenieder vrij om het met mij eens/oneens te zijn. Nu we jaarlijks weer (meer dan 40 boeken!) ‘back on track’ zijn qua leesgewoontes moet zo’n all time favouritesleeslijstje zeker lukken. Omdat ik bepaalde genres liever lees dan andere is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één boek dat de 100 niet heeft gehaald, omdat het volgens mij de hype niet waard was.

De door twee journalisten opgetekende biografie van Christiane F., een meisje dat gebukt gaat onder een sociaal isolement en een naargeestige thuissituatie. Op veertienjarige leeftijd was ze verslaafd aan heroïne en tippelde ze op de Kinderstrich (kinderzone) bij het Berlijnse station Bahnhof Zoo. Het zware, ruwe dagelijkse leven van de drugsscene komt door dit boek in de openbaarheid, gezien vanuit het oogpunt van een drugsverslaafde. Een hoopgevend, vermakelijk, dramatisch en ook een herkenbaar boek. Ook de filmbewerking van het boek is meesterlijk, met daarin een prachtige bijrol voor wijlen David Bowie. Misschien ook een aanrader voor tieners van dezelfde leeftijd om te laten zien hoe ingrijpend drugs je leven kunnen veranderen. Het is knap om te zien hoe de hele drugsscene en alle ellende eromheen beschreven wordt. Hoe de halve jeugd van Berlijn zichzelf de afgrond inwerkte op zeer jonge leeftijd. Alles wordt gedetailleerd verteld zonder iets te verbloemen. Hoe iedereen gekleed ging, hoe gek de klanten waren, hoe goed of hoe slecht de “horse” was in bepaalde tijden (en zelfs wat de prijzen waren), wat ze aan bepaalde pillen naar binnen werkte, hoe het afkicken haar af ging, wat ze aten als junkie enzovoorts. Een tragisch, maar toch romantisch verhaal. Het mooie is inderdaad ook dat Christiane alles vertelt zonder zich in de slachtofferrol te wentelen of zielig te doen. In 2013 kwam er trouwens een vervolgboek, waaruit bleek dat Christiane nog steeds met haar verslaving worstelt.

Laat deze kelk passeren: ‘Het geheim van de zusters’ (Kate Morton) (2006)

Posted 23/12/2020 by ambijans in Literatuur

‘Bewaar de zomer’ (Alma Mathijsen)   Leave a comment

In een bocht van een slingerende weg tussen bos en olijfgaarden in Noord-Italië staat het huis dat Alma’s ouders als ruïne kochten. Al in haar eerste levensjaar namen ze haar mee en sindsdien ging er geen zomer voorbij zonder het huis waar alles zich intenser af lijkt te spelen dan in Nederland. Alma’s vader werd er ziek en overleed het jaar daarna, een maand voordat ze naar Italië zouden gaan. Het huis dat zo vervlochten was met hem, symboliseerde zijn afwezigheid en in de zomers daarna werd het gemis steeds heviger. Op verschillende momenten in Alma’s leven liet de taal haar in de steek, nu wendt ze juist die taal aan om grip op de gebeurtenissen te krijgen. In ‘Bewaar de zomer’ neemt Alma Mathijsen de lezer mee naar de zomers in het huis waar ze haar rouw leerde verstoppen tussen de spleten en waar ze ontdekte hoe ze zichzelf moest laten vallen van de hoogste brug in de vallei. In dit zinderende en openhartige autobiografische boek reflecteert Mathijsen op verlies, volwassen worden, taal en liefde. Auteur Alma Mathijsen (1984) is schrijver en beeldend kunstenaar. Op haar achttiende begon ze met schrijven voor de jongerenwebsite spunk.nl. Ze was de helft van het duo Fanny & Alma in Het Parool. Ze schreef twee toneelstukken en een verhalenbundel. In New York studeerde ze een half jaar Creative Writing aan het Pratt Institute. In 2011 studeert ze af aan de Gerrit Rietveld Academie, afdeling Beeld & Taal.

Posted 22/12/2020 by ambijans in Literatuur