Oorwurm van de week (242)   Leave a comment

Hier zijn we alweer met onze volgende oorwurmeditie. Normaal gezien hadden we het hier in geuren en kleuren kunnen hebben over bijvoorbeeld ons personeelsfeest, maar dat evenement slaat om begrijpelijke redenen een jaartje over. Wat kwam er dan wél voorbij? Onze thuiswerkdag van afgelopen dinsdag bijvoorbeeld. Die benutte ik om een nieuwe bestelling te doen. Voor het eerst zat er ook eentje bij voor grootletterboeken. Ik greep meteen de kans om op de allereerste soldendag mijn slag te slaan bij Cartouche. Eén t-shirt, twee pulls én een nieuwe jeans. Ik was behoorlijk tevreden over het resultaat. We hadden ook een coronaverjaardag (het allerlaatste jaar op tram 4), waarop we gewoon gingen werken. Pas ’s avonds kon de druk van de ketel en dronken we meerdere glaasjes cava én prosecco. Deze week krijgen we terug méér van hetzelfde (altijd maar werken!), maar we zijn gezond (daar trekken we ons aan op!) en we slaan ons relatief goed door deze crisis. Volgend weekend doen we opnieuw een online quiz (eentje met Moedige Missers zowaar) in goed gezelschap. Mét special treat, maar daarover meer in onze volgende oorwurmeneditie volgende maandag. ‘Mooi, ’t leven is mooi!’ zou Will Tura zingen en we zouden ‘m voor één keer zelfs gelijk durven geven. 😉

Bad girl – Sun June: we trappen deze week af met een Amerikaanse band met liefst twee vrouwen in de gelederen. De vijf groepsleden uit Austin, Texas noemen hun stijl ‘regret pop’, maar wij betreuren het alleszins niet dat we hen vandaag onder de aandacht brengen. Ze debuteerden in 2018, begin februari verschijnt opvolger ‘Somewhere’.

The triumph of king freak (a crypt of preservation and superstition – Rob Zombie: het mag net iets steviger knallen in ons volgende nummer. Wij kennen deze man als het opperhoofd van White Zombie, een band die wij in de jaren ’90 regelmatig hoorden voorbijkomen in het rockcafé waar wij al eens een pint durfden gaan pakken. Ja, wij waren durvers! Zijn solowerk is trouwens vergelijkbaar met zijn vroegere band. ‘The lunar injection kool aid eclipse conspiracy’ verschijnt trouwens in maart.

Fall on me – R.E.M.: onze classic zijn we deze week in 1986 gaan zoeken. Wat mij betreft ook de sterkste periode van Michael Stipe en zijn kompanen. Commercieel gezien zullen de nineties hen meer windeieren hebben gelegd, maar wij verkiezen kwaliteit boven kwantiteit in dit geval.

True – SYML: nieuw werk van de Amerikaanse singer-songwriter Brian Fennell is altijd weer iets van de top shelf. De man had lang zijn eigen band, tot hij besliste om aan een solocarrière te beginnen. Zijn titelloze debuut uit 2019 was héél aardig en dit nummer laat alvast uitschijnen dat ie op dezelfde manier wil doorgaan. Voorlopig is er nog geen releasedatum bekend voor een nieuw album.

Iris2iris – Barbarossa: en we sluiten deze editie af met knappe Britse electronica. James Mathé – want zo heet de man – maakt minimalistische plaatjes sinds 2005. Gooi daar nog wat synths, ambient en wat lichte beats tegenaan en je krijgt het volgende resultaat. ‘Love here listen’ (vanaf maart beschikbaar) is alweer zijn zesde worp. Wij zijn hier uitgeworpen, maar we broeden ondertussen uiteraard wél al op een gloednieuwe aflevering voor volgende week. Als de wind een beetje gunstig staat, zijn we volgende week opnieuw van de partij.

Posted 11/01/2021 by ambijans in Muziek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: