Corona 365 (2021 editie) (7)   Leave a comment

Omdat we ondertussen al wel in de smiezen hebben dat 2021 hoogstwaarschijnlijk identiek zal verlopen als horrorjaar 2020 komen we for old time’s sake met identiek dezelfde coronarubriek als vorig jaar. Omdat WIJ niet in herhaling willen vallen hebben we uiteraard wél voor andere tracks gekozen. Het ziet er steeds meer naar uit dat we ons geen illusies moeten maken over festivals, tuinfeestjes, concerten, theaterbezoek, quizzen, zomervakantie, … Daar zou zelfs een vlottere vaccinatiecampagne weinig aan kunnen veranderen. Hoeveel edities je van ons mag verwachten blijft vooraf een groot raadsel, maar we beloven hier plechtig dat de teller achteraf op 365 stuks zal staan. Voor één keer vallen we in FCDK-herhalingsmodus: net als vorig jaar primeert kwaliteit op kwantiteit. Hou jullie gezond allemaal!

151. Charm assault – Ride : openen doen we met deze Britten die ooit één van de baanbrekendste bands waren in het shoegazegenre maar wiens stijl in 2017 evolueerde richting goeie, stevige rockmuziek. Puristen vonden de ‘oude’ Ride misschien beter, maar wij konden dit ook best pruimen.

152. Happiness – Shawn Lee : een plaatje uit 2000 dat ik al eens durf opzetten op een zomerse dag en waar ikzelf een instant vrolijk gevoel bij krijg. Een ultieme zomerplaat m.a.w.

153. Monde nouveau – Feu! Chatterton : het Franse antwoord op Radiohead én o.a. fijne verwijzingen naar onze eigen Jacques Brel en ook Serge Gainsbourg, zoiets prikkelt mij natuurlijk enorm. Ik moet zeggen: dit is iets om in de gaten te houden.

154. Gimme the love – Jake Bugg : op zijn zeventiende stond deze Britse singer-songwriter al op Glastonbury, één jaar later volgde zijn debuutplaat. Hij is nog altijd maar 27, dus misschien moet het beste nog komen.

155. Space age love song – A Flock of Seagulls : dit nummer kwam voorbij in de soundtrack van de uitstekende tv-serie ‘Mare of Easttown’ met o.a. een ijzersterke Kate Winslet. Dat in deze clip toevallig ook één van de allermooiste actrices ooit (Jennifer Connelly) figureert mag gerust als een fijn extraatje worden gezien.

156. Like I used to – Sharon Van Etten & Angel Olsen : twee topvrouwen die de handen in mekaar slaan, omdat hun muziek in mekaars verlengde ligt. Al duurde het wél tot vorig jaar alvorens Van Etten Olsen de vraag om samenwerking durfde stellen. Dat levert een melancholisch topnummer op.

157. Cars and girls – Prefab Sprout : er is (meestal) niets mis met muziek uit de jaren ’80, zeker niet als ik de nummers mag uitkiezen. 😉 Dit komt bijvoorbeeld van een bijzonder deftige Britse band en werd uitgebracht in 1988.

158. Bad blood – Ryan Adams : je moet er maar opkomen maar in 2015 maakt deze singer-songwriter zijn eigen versie van Taylor Swift’s plaat ‘1989’, waarop hij de songs van Swift een heerlijke, zomers nostalgische Springsteensound meegeeft met een vleugje The Smiths erbij.

159. Hold on – Little Dragon : ons vleugje Scandinavië komt dit keer uit Zweden. Wie zoekt naar zowat dé perfecte popsingle, die komt aardig in de buurt als hij dit nummer uit de speakers laat schallen. Alleszins beter dan ABBA, al zal niet iedereen die redenering volgen.

160. Back of my hand – Bachelor : vlak vóór de coronapandemie de wereld lamlegde, namen Melina Duterte (Jay Som) en Ellen Kempner (Palehound) samen een aantal songs op, die nu zijn terechtgekomen op hun debuut. Samen met wat muzikale vrienden werd een aantal dromerige popliedjes met een gruizige twist opgenomen. Waaronder dit nummer.

161. Sous le ciel de Paris – Juliette Gréco : twee keer een Franse track vandaag. Waar de allereerste hierboven recent van inslag is, moeten we voor dat andere nummer terug naar 1951. In de tijd dat ze zo’n dingen nog uitbrachten op 78 toeren. Gréco overleed vorig jaar op 93-jarige leeftijd.

162. Posing in bondage – Japanese Breakfast : Michelle Zauner wordt her en der al getipt voor de eindejaarslijstjes, dus het zou sneu zijn als ze onvermeld zou blijven in deze rubriek. Indiepop op zijn best!

163. Sometimes – My Bloody Valentine : vorig weekend ‘Lost in translation’ nog eens herbekeken. Niet enkel een fijn filmpje, maar tevens met een fantastische soundtrack. In 1991 door deze Ierse shoegazers op plaat gezet.

164. Universal heart-beat – Juliana Hatfield : in onze zoektocht naar voldoende straffe vrouwen konden we niet voorbij aan deze zangeres, wiens hoogtepunt zich ongetwijfeld afspeelde in de jaren ’90. Dat is al godsgruwelijk lang geleden, dus katapulteren we jullie met véél plezier terug naar 1995.

165. Don’t know why – Slowdive : en we gaan er ook uit met shoegaze van de zuiverste plank, eveneens Brits van inslag. Ook zij maakten na jaren inactiviteit een come-back in 2017. Hun titelloze plaat was toen (naar mijn bescheiden mening) dé beste plaat van dat jaar.

Geplaatst11/06/2021 doorambijans inMuziek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: