Archief beheerder

Oorwurm van de week (166)   Leave a comment

Wat deden wij de afgelopen dagen? Maandagavond had ik een sessie bij de kinesist, dinsdagnamiddag reed ik naar Eindhoven (niet ikzelf maar mijn ouders mochten in de stoel gaan zitten) en vrijdagavond had ik mijn allereerste quiz opstaan (Vragen Zonder Vlees in Mol aan tafel bij Moordgat/WvA), een quiz die toch wat moeilijker uitviel dan het beoogde C-niveau. Plaats 14 op 18 en bijna 65 % gehaald. Daags nadien trok ik met D.A.M. (net zoals vorig jaar) naar de Svarabhaktiquiz in Mariakerke. Toen sleepten we daar onverhoopt een vijfde plek uit de brand in een toch wel indrukwekkend deelnemersveld. De winnaars (De Limburgse Connectie featuring Tom Trogh) speelde outstanding en ook wij handhaafden ons bovenaan. Op zeker ogenblik stonden we zelfs eventjes derde, maar in de superronde werden we nog wat achteruitgeslagen. Door de ex-aequoregeling (een slecht beantwoorde schiftingsvraag) eindigden we samen met Malheur op plaats vier, maar wij moesten dus genoegen nemen met de vijfde plaats. Daar waren we dik tevreden mee. Superquiz alweer, de verre verplaatsing meer dan waard! Volgend jaar opnieuw (als ik nog mee mag). Zondagmiddag was er dan een etentje bij Van der Valk in Stein-Urmond ter gelegenheid van de zeventigste verjaardag van ome Paul. Bij thuiskomst bleek ik mijn huissleutels nog in een andere broek te hebben zitten. Via een alternatieve manier (ladder) geraakten we gelukkig wél binnen. Maar het was toch eventjes spannend. Wat staat er in de planning deze week? Vanavond terug kiné en dinsdagavond is er Deerhunter in MOD. Hierna volgt weer een periode van relatieve rust.

Sketch artist – Kim Gordon: 66 is ze ondertussen en na het stopzetten van Sonic Youth in 2011 legde ze zich toe op haar eigen muzikale projecten. Toch verschijnt in oktober pas haar eerste solocd die ‘No home record’ zal heten. Ik ben steeds geneigd om haar een rock chick te noemen, al klinkt dat openingsnummer van haar cd eigenlijk héél anders.

p:Machinery – Propaganda: voor onze classic track keren we deze week terug naar 1985 toen deze Düsseldorfers uitpakten met ‘A Secret Wish’, een synthpopplaat met hier en daar wat new wave-elementen. Dit heb ik bijvoorbeeld zelf nog ooit op single gekocht. Het is één van die dingen, waarvoor ik me zoveel jaar na datum niet hoef te schamen!

Indécent pur-sang – Josy & Pony: onze Belgische bijdrage vandaag zochten we deze keer over de taalgrens, in Charleroi meer bepaald (al zijn de meeste groepsleden afkomstig van Namen). Hoe moeten we hun muziekgenre noemen? Neo-rock? Surfpop? Wat wél zeker is: begin oktober verschijnt hun debuut ‘Eponyme’.

All armed – Nils Frahm: de tweede Duitse inzending in ons oorwurmlijstje? Hebben we een zonnesteek? Zijn we plots verlost van ons Duitslandcomplex? Ik hou het erop dat de kwaliteit van deze tracks volstaat om mijn keuze volkomen te rechtvaardigen. Onlangs speelde Frahm in OLT Rivierenhof, ik ga ‘m in oktober bekijken in de AB te Brussel. Dit komt uit ‘Encores 3’ dat eind september verschijnt. Heb je echter enkele weken langer geduld, dan schaf je jezelf beter ‘All Encores’ aan.

Swagger – Rhi: deze week gaan we eruit met deze Canadese singer-songwriter (echte naam Rhiannon Bouvier), die opereert (lees ‘muziek maakt’) vanuit Londen. In 2017 kwam haar debuutcd uit, in oktober is opvolger ‘The Pale Queen’ klaar. Lekker dansbaar spul! Of er volgend week ook zoveel te dansen valt? Dat moet je hier dan maar zelf komen ontdekken …

Posted 26/08/2019 by ambijans in Muziek

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (79)   Leave a comment

Nu we ons weekend (in blogberichten dan) toch al huilend zijn gestart, kunnen we er zonder problemen nog een nieuw deel leed bij doen. Gedeelde smart is halve smart of hoe zat dat weer? Niet dat we hiermee iets willen insinueren, maar we voelen ons in deze omstandigheden een beetje zoals Anderlecht. Het zit ons op dit moment niet mee, we zitten in de hoek waar de klappen vallen en we zullen dat tot nader order nog eventjes moeten uitzweten. Volgens het spreekwoord volgt na regen zonneschijn (al moeten we daar op dit eigenste moment niet over zeuren). Wij overleven het wel en Anderlecht op termijn uiteraard ook (zelfs al is het kalf ondertussen al vroegtijdig gezonken). Voor iedereen die de muziekjes hieronder ook niet kan smaken: hou vol, er is beterschap op komst (moet je maar denken).

781. C’est bon pour le moral – La Compagnie Créole : Franse popgroep uit de Franse Antillen en Frans-Guyana die in de 80’s populair waren. Dat blijkt o.a. uit dit vrolijke lied uit 1983, waar sommige mensen blijkbaar goedgezind van worden. Goedkoop, opgeklopt sentiment wat mij betreft. Ze zijn nog steeds actief en verkochten ondertussen ruim 60 miljoen platen. Het is hen gegund, zo lang ik er maar niet naar moet luisteren …

782. Professional widow (Armand Van Helden remix) – Tori Amos : vooraf geven we graag mee dat we niets tegen mevrouw Amos hebben. In 1996 zijn we ooit naar haar Dew Drop Inn tour geweest, toen die halt hield in het Koninklijk Circus te Brussel. De oorspronkelijke versie stond trouwens op ‘Boys for Pele’ dat in hetzelfde jaar verscheen. De remix is naar onze mening oervervelend!

783. You make me feel (mighty real) – Sylvester : Amerikaanse disco en soulzanger die vooral opviel door zijn androgyne en flamboyante uiterlijk. In 1978 was dit een joekel van een discohit. In 1988 overlijdt hij op 41-jarige leeftijd aan de gevolgen van AIDS.

784. Al wie da nie springt – T’NT : dat dit weerklinkt in sommige voetbalstadions (al dan niet in combinatie met die andere classic ‘Alle boeren zijn homo’s’) geeft meteen aan in welke regionen we het moeten zoeken. De regio der leeghoofdigen wat mij betreft. Louter voor de volledigheid: dit is een carnavalshit uit Aalst daterend uit 2000.

785. Windforce 11 – Nadieh : Nederlandse singer-songwriter die in 1987 stevig in de prijzen valt met deze hit. Vanaf 1992 trekt ze zich terug uit de showbizz en ze zoekt de rust op met haar kinderen. Ze zou blijven zingen, maar schreef veelal teksten voor andere artiesten omdat ze liever in de luwte bleef. In 1996 slaat het noodlot toe wanneer ze op 37-jarige leeftijd overlijdt aan de gevolgen van een longembolie en kanker. Eén van haar kinderen ging nadien ook zingen.

786. Butterfly – Crazy Town : nummer uit 2000 (van een rapcoreband uit LA), gebaseerd op een sample van een Red Hot Chili Peppers nummer. Zo is het makkelijk hè! In 2003 valt de band uit mekaar, in 2007 beslist een snoodaard om opnieuw te beginnen, met een gewijzigde bezetting. Ondertussen zijn er al twee ex-bandleden overleden.

787. We cheer you up – Barbarella : wij waren 15 jaar (we schrijven 1987) en natuurlijk vingen ook wij wel eens een glimp op van de ‘Pin Up Club’, een erotisch programma op de Nederlandse tv. Het was dat programma dat iedereen kende, waar niemand naar keek maar waar wél iedereen vrolijk over mee kon babbelen. Het had weinig om het lijf (letterlijk én figuurlijk), vraag maar eens aan Wendy Van Wanten. Het lied werd ingezongen door een Nederlands damestrio dat tussen 1987 en 1991 bestond. In 1989 kwetterde menigeen het vrolijk mee.

788. Mamma Maria – Ricchi e Poveri : gisteren een Italiaanse inzending? Vandaag gewoon opnieuw! Italiaanse popgroep dus die in 1968 werd opgericht door twee dames en twee heren. Ze treden nog steeds op met drie (twee heren, één dame). In 1982 scoorden ze hiermee ook bij ons een behoorlijke hit. Meer dan twintig miljoen stuks verkocht in hun carrière, dat kan tellen …

789. Trouble – Shampoo : Brits meidenduo (actief tussen 1993 en 2000) die met dit niemendalletje ooit de hitparade haalden in 1994. Het was zo’n band die zowel aanhang had in mainstreamkringen als bij de alternativo’s. Desalniettemin worden ze hier door mij vakkundig afgeserveerd. Next!

790. Allemaal – Wim Soutaer : tweede Vlaemsche inzending vandaag (Peter De Roover gaat zó gelukkig zijn!). Wim Soutaer behaalde brons in de allereerste editie van de crochetwedstrijd Idool in 2003. Met zijn zomerhit uit hetzelfde jaar scoorde hij een nummer één hit in Vlaanderen. Uiteraard leverde hem dat de Radio 2 zomerhit van dat jaar op. Wimpie maakt nog steeds muziek en is ondertussen hertrouwd met één van de zangeressen/danseressen van damesgroep Swoop.

Posted 25/08/2019 by ambijans in Muziek

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (78)   Leave a comment

‘Waar haal jij toch al die inspiratie vandaan voor jouw lijstje?’ hoor ik her en der wel eens rondzingen onder vrienden, kennissen en familieleden. Als rechtgeaarde muziekliefhebber kom ik voortdurend in aanraking met zowel de mooie als de minder mooie deuntjes van de radio, tv enzovoorts. Ik hoor ze passeren op de werkvloer, op quizzen, in de auto of elders. Vroeger had ik geen radar om dit soort dingen te detecteren, maar nadat ik mijn favoriete muziek in een omvangrijk lijstje had gegoten, vond ik dat het ook mogelijk moest zijn om een lijstje te maken van minder geprefereerde deuntjes. Die eerste 500 titels vloeiden in één vlotte beweging uit mijn pen. Later kwam ik erachter dat 500 stuks gewoon véél te weinig was. 750 … nee, 1000 stuks waarover ik mijn ongenoegen kon ventileren, dat zou mij meer gemoedsrust brengen … en kijk: we zijn al een flink eind opgeschoven richting finish. Want niet alleen aan mooie liedjes komt een einde, ook vreselijke nummers moeten ooit eens worden afgezet.

771. De doodgewoonste dingen – Passe-Partout : pop in je moerstaal, deze close harmony uit Utrecht wiens meest bekende single in 1977 wekenlang de hitparade teistert. Een commercieel succes werd het echter niet omdat het geen échte popmuziek was.

772. Open your mind – U.S.U.R.A. : Italiaanse eurodance die bestond tussen 1991 en 1998, daarna was het vet écht wel van de soep. In 1993 was dit hun allergrootste hit, die helemaal dreef op een sample van Simple Minds‘ ‘New Gold Dream’. Het origineel van de Schotten is uiteraard wél de moeite.

773. Junge komm bald wieder – Freddy Quinn : Oostenrijkse schlagerzanger en acteur die straks al 88 wordt. Hij was populair in de jaren ’50 en ’60 van de vorige eeuw en staat ook bekend als de eerste Duitse inzending voor het Eurovisiesongfestival in 1956. Ons snertlied werd geproduceerd in 1963.

774. Somewhere over the rainbow – Israel Kamakawiwo’ole : deze Hawaïaanse zanger met onuitsprekelijke naam oogste in 1993 bijval met zijn op een ukulele begeleid lied uit 1938 dat destijds werd gezongen door Judy Garland. Hij overleed in 1997 op 38-jarige leeftijd aan een gewichtsgerelateerde ademhalingsstoornis. Ruim 340 kilogram zwaar zijn, dan kan je als zanger serieus wat gewicht in de schaal werpen. En nee, dat is eigenlijk eerder tragisch dan grappig!

775. I like to move it – Reel 2 Real : Amerikaans projectje dat halfweg de jaren ’90 van de vorige eeuw enkele stevige hits wist te scoren. Dat was bijvoorbeeld het geval bij ons voor hun debuutsingle uit 1994, die het jaar ervoor was verschenen. Sinds 1997 is er van beide heren niets meer vernomen. Geen nieuws is goed nieuws, toch?

776. Max – Jacques Vermeire : op zijn visitekaartje staan dingen als zanger, acteur, komiek en presentator maar de term ‘flauwe plezante’ mag in dit geval hééél letterlijk worden genomen. De man is 68 en blijft (helaas) maar bezig, zelfs wanneer aangever Ruben Van Gucht voor de vlucht vooruit kiest. In 1994 draaide hij een film, waarvoor hij zelf de titelsong inzong.

777. Crush – Jennifer Paige : Amerikaanse zangeres van bijna 46, wiens moment de gloire deze hitsingle uit 1998 was. Meteen het belangrijkste wapenfeit uit haar carrière, die nog steeds bezig is, maar die hier te lande weinig meer opleverde. In de States wellicht nog wel, maar kijk naar hun huidige president en je kan deze zin zelf afmaken.

778. They stood up for love – Live : Amerikaanse band wiens eerste albums nog best oké waren. Vanaf 2000 heeft er iemand echter iets raars in het drinkwater van zanger Ed Kowalczyk gedaan, want plots kwam er enkel nog ‘muzak voor de grote massa’ uit zijn pen gevloeid, waarvan dit één van de exponenten was. Het is nooit meer goed gekomen …

779. Mamy blue – Pop Tops : Madrileense popband wiens grootste hit werd gescoord in 1971. In 1974 valt de band uit elkaar wanneer verder succes uitblijft. Enkele groepsleden blijven hierna wel actief in de muziekwereld, de één al succesvoller als de ander.

780. Sempre sempre – Al Bano & Romina Power : ik heb nooit begrepen waarom zo’n lelijkerd als Al Bano ooit getrouwd is geweest met een beauty als Romina Power. Hij (ondertussen 76) en zij (67) trouwden in 1970 nadat ze elkaar leerden kennen tijdens het samen zingen. In 1999 ging het koppel uit mekaar. Er waren genoeg mogelijkheden voor deze lijst, maar wij gingen voor een nummer uit 1986.

Posted 24/08/2019 by ambijans in Muziek

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (84)   Leave a comment

rijden met een L

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Deze week ging één van de gesprekken op de werkvloer (onder collega’s) over het rondrijden met een L, het wél of niet hebben van een rijbewijs en het feit dat jongere mensen het behalen van een rijbewijs én het kopen van een wagen steeds langer uitstellen. We kwamen ook meteen tot de conclusie dat ‘geen rijbewijs hebben in deze tijd’ toch vrij problematisch kan zijn. Het is in zekere zin een handicap als je afhankelijk bent van derden die wél een rijbewijs hebben. Ik moet dan spontaan terugdenken aan mijn eigen hobbelige parcours richting het rijbewijs voor de wagen. Zoals elke achttienjarige trok ik destijds ook met mijn fietsje richting Alken om daar het examen voor mijn theoretisch rijbewijs te behalen. Eerste keer geslaagd (in de tijd dat je de antwoorden nog met een ponssysteem moest aanduiden). Zo lang geleden dus al! Theoretisch geen vuiltje aan de lucht, maar praktisch liep het niet meteen van een leien dakje. Ik ben enkele keren gaan rijden samen met mijn vader. Dat is een doodbrave, lieve man … alleen had hij niet het engelengeduld dat vaders normaal horen op te brengen voor hun kroost, zeker wanneer die al eens flatert in het verkeer. Hij kon in gevaarlijke situaties plots een snok aan de handrem geven waardoor je (nadat je jezelf eerst de pleuris was geschrokken) ineens stil stond. In al mijn zenuwachtigheid kon ik na verloop van tijd geen chocola meer maken van de aanwijzingen die hij gaf. Op zeker moment week ik van mijn baanvak af, waardoor ik plots ergens bij mensen in de struiken terechtkwam (zonder schade gelukkig). Mijn vader en ik brulden wat tegen mekaar, ik gaf hem kwaad de autosleutels en ging terug aan de bijzitterskant zitten. Hiermee had ik resoluut een streep getrokken onder mijn autorijkunsten (of wat daarvoor door moest gaan). Mijn moeder probeerde er tevergeefs nog een draai aan te geven (‘Anders moet ik eens met jou meegaan?’) maar daar had deze jongen eventjes geen zin meer in. Gedurende de jaren die volgden heeft mijn moeder nog talloze keren (tot vervelens toe!) gevraagd wanneer ik nu eindelijk eens dacht mijn rijbewijs te halen! Ik geraakte overal waar ik wilde zijn (met vrienden, familie, kennissen, …) en werd door hen als een soort privéchauffeur overal naartoe gegidst. En als het écht niet anders kon, dan was er altijd nog de fiets. Mijn jongere broer nam alweer een voorsprong, want in tegenstelling tot mij behaalde hij gewoon zijn rijbewijs terwijl hij in Leuven begon te studeren. Tussendoor hier en daar wat oefenen als de kans er was, examen afleggen én slagen! Niet dat hij dat rijbewijs meteen nodig had, maar het was nooit weg om het toch al op zak te hebben! Wanneer vrienden vroegen waarom ik niet met de auto reed, probeerde ik het gesprek snel richting ‘ander onderwerp’ te sturen, maar vroeg of laat moest ik toch kleur bekennen. ‘Ik heb helemaal geen rijbewijs!’ Verbaasde blikken waren mijn deel. ‘Mijn auto, mijn vrijheid!’ ‘Komaan Geert, da’s toch superhandig als je met de auto kan rijden’ en ‘Wat houd je eigenlijk tegen om ervoor te gaan?’ Ik zocht naar (geldige) uitvluchten en aanvaardbare excuses genre ‘Als ik moet leren schakelen, begin ik alles al stuk te analyseren’ en ‘Ik ga dat toch niet kunnen, het is vroeger ook misgegaan’. Allemaal drogredenen uiteraard. Kerstavond 2005 kwam er echter een stevige verrassing uit de bus. We vierden die avond het kerstfeest bij de schoonouders van mijn broer in Lommel. Eén van de cadeaus die ik kreeg was namelijk ‘betaalde rijlessen theorie voor het rijbewijs B’. Er zat zelfs al een handig schemaatje bij wanneer ik de lessen diende te volgen eind januari 2006. Mijn broer brak het ijs en zei enthousiast ‘Fantastisch cadeautje niet? Het moest er toch ooit eens van komen!’. Zelf was ik iets minder blij, maar ik gaf wél ruiterlijk toe dat dit mischien het duwtje was wat ik al een hele tijd nodig had. Het schoonzusje van mijn broer (tien jaar jonger dan ondergetekende) kreeg trouwens identiek hetzelfde cadeau als dat van mij. Bij het plannen van het kerstfeest was er vooraf al wat over en weer gebeld om afspraken te maken. Toen mijn kerstcadeau ter sprake kwam, werd onmiddellijk duidelijk dat er nóg een familielid was dat best wat rijlessen kon gebruiken (omdat ze er ook té snel de brui aan had gegeven). Toen zij haar cadeau zag is ze wél eventjes huilend naar boven gerend. Nadat de eerste emoties onder controle waren is ze terug naar beneden gekomen en hebben we allebei tegen mekaar gezegd ‘We gaan ervoor, wij kunnen dat!’ Eind januari 2006 was het zover. Eerste rijles. In eerste instantie betekende dat o.a. ‘droog’ leren schakelen zonder dat het contact opstond, wat korte uitleg over de knopjes op het dashboard, gordel aan, sleutel in het contact, de wagen starten, pinker op en rijden maar. ‘Hoezo rijden? Ik weet niet wat ik moet doen?’ ‘Jawel, dat weet je dadelijk wél. Ik leg je tijdens het rijden uit wat je waar én wanneer moet doen. Als je niet luistert, kan ik zelf nog meeremmen en eens aan jouw stuur draaien, kameraad’. Wij dus die eerste avond van aan de rijschool richting Bokrijk en datzelfde traject een paar keer opnieuw. De dag erna identiek hetzelfde parcours maar na het tweede rondje mocht ik afslaan richting Hasselt waarna ik op de Grote Ring terechtkwam in vééél drukker verkeer. Aanvankelijk was ik nog wat angstig, maar al snel was het kicken geblazen. Dag erna, wéér een stapje verder. Na een les of vier ben ik al naar de garage gegaan om mezelf een nieuwe wagen te bestellen (dat ging nog net aan de saloncondities van het autosalon). In april begon ik eindelijk toertjes te maken met mijn eigen auto. Mocht ik destijds geen déclic hebben gemaakt, dan zou mijn leven er toch héél anders hebben uitgezien (besef ik nu). Autorijden is heus niet moeilijk, daar ben ik na al die jaren wel achter gekomen. Het duurt echter wél even voor je jezelf een goeie chauffeur mag noemen.

Posted 23/08/2019 by ambijans in Algemeen

‘De ketting’ (Adrian McKinty)   Leave a comment

adrian mckinty

Het is een ochtend als alle andere. Rachel Klein zet haar dochter af bij de bushalte en begint aan haar dag. Maar een telefoontje van een onbekend nummer verandert alles. De beller vertelt Rachel dat haar dochter vastgebonden en gekneveld op de achterbank van zijn auto ligt. Als ze haar ooit weer wil zien, moet ze losgeld betalen en een ander kind ontvoeren. Dit is geen gewone kidnapping: de beller is zelf een moeder wier zoon is ontvoerd en als Rachel niet doet wat haar wordt gezegd, zullen beide kinderen sterven. Rachel maakt nu deel uit van de Ketting, een oneindig en ingenieus plan dat ouders verandert in criminelen – en iemand heel rijk maakt. De regels zijn eenvoudig, de morele keuzes onmogelijk: vind snel geld, zoek een eigen slachtoffer en bega een vreselijke daad waarvan je 24 uur geleden nog dacht dat je er nooit toe in staat zou zijn. De genieën achter de Ketting weten dat ouders alles voor hun kinderen overhebben. Wat ze niet weten is dat zelfs de sterkste ketting maar zoveel druk kan verdragen … tot hij breekt. Auteur Adrian McKinty (1968) is een Ierse misdaadromanschrijver en -criticus o.a. bekend van zijn Sean Duffy-romans.

Posted 22/08/2019 by ambijans in Literatuur

De top 100 boeken (20) ‘Een klein leven’ (Hanya Yanagihara) (2015)   Leave a comment

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de honderd beste romans die ik ooit heb gelezen. Over kleuren en smaken valt eigenlijk een hele hoop te redetwisten dus het staat eenieder vrij om het met mij eens/oneens te zijn. Nu we jaarlijks weer (meer dan 40 boeken!) ‘back on track’ zijn qua leesgewoontes moet zo’n all time favouritesleeslijstje zeker lukken. Omdat ik bepaalde genres liever lees dan andere is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één boek dat de 100 niet heeft gehaald, omdat het mijns inziens de hype niet waard was.

Vier studievrienden zoeken samen hun weg in New York: de knappe aspirant-acteur Willem, de flamboyante kunstenaar JB, beginnend architect Malcolm en Jude St. Francis. Jude is teruggetrokken, slim en raadselachtig, maar de overige drie mannen weten wel beter dan vragen te stellen over zijn verleden. De ambitieuze studenten worden succesvol en rijk, maar desondanks wordt de duisternis in Jude steeds groter. Zijn vrienden proberen zijn pijn te verlichten en in hoogleraar Harold vindt Jude een vaderfiguur. Maar naarmate de decennia verstrijken dringt zich de vraag op of Jude wel verlost kan worden van de demonen uit zijn verleden. Ik vond het een ongelofelijk mooi en aangrijpend boek. Het boek legt op pijnlijke wijze de duistere kant van de mensheid bloot; de verschrikking die mensen elkaar aandoen. Het boek gaat ook over traumatische ervaringen en toont aan dat sommige trauma’s te groot zijn om te kunnen verwerken. En dan is er natuurlijk nog het euthanasievraagstuk: moet euthanasie wettelijk mogelijk zijn bij ondraaglijk psychisch lijden? we gaan het antwoord hier niet spoilen, daarvoor moet je het boek maar lezen. Je vindt het achteraf een uitstekend boek of net geweldig overroepen. Ik ken mensen in beide kampen, dus er heerst geen eensgezindheid onder de lezende meute. Let er wél op dat het een dikke turf van 736 bladzijdes is. Een gewaarschuwde man/vrouw …

Laat deze kelk passeren: ‘Tongkat’ (Peter Verhelst) (1999)

Posted 21/08/2019 by ambijans in Literatuur

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (77)   Leave a comment

Ruim een week werd deze rubriek stiefmoederlijk in een ver hoekje geduwd, omdat we andere prioriteiten (lees ‘Pukkelpoppret’) op ons programma hadden staan. We hebben genoeg energie getankt om ons terug te laven aan die schaduwzijde van de muziekbizz: de rubriek ‘liedjes die niet deugen, omdat je er in hippe kringen om wordt uitgelachen’. ‘Niet zo erg!’ hoor ik sommige mensen al denken. Omdat IK mijn imago én mijn reputatie in stand wil houden wil ik de consument keer op keer weer waarschuwen voor de gevaren die om de hoek kunnen loeren als je muziekkeuze niet ‘je dat’ is. Dankbare pispalen zijn deze week o.a. Eurosongschijfjes, de huifkarrenneefjes van Mumford & Sons, sportlui die na hun carrière ‘proberen’ te zingen en iets ‘Auf Deutsch’. In die taal zingen is altijd ‘tricky’, binnenkort komt er trouwens een hele Duitslandeditie aan, maar daarvoor moeten jullie enkele weken geduld oefenen.

761. Irresistible – Stéphanie : haar moeder (Grace Kelly) was een absolute beauty, haar zus Caroline mocht er wezen en zelf had ze ook een mooi snoetje. Wie haar dan op het bizarre idee bracht om te gaan zingen? Al sla je me dood! Vermoedelijk een jeugdzonde, want ten tijde van deze single in 1986 is ze amper 21 jaar oud. Na 1992 is de wijsheid binnengesijpeld en doet ze er het zwijgen toe. Vanaf dan gaat alle aandacht terug naar haar woelige liefdesleven.

762. De vriendschapsband – X!nk : eerste Eurosongbijdrage, voor kids weliswaar. Uit 2003, toen het nog ukkies waren. Hun carrière zou nog worden verlengd tot 2009. Hierna komen er andere, belangrijkere dingen op hun weg (in serieuzere groepjes gaan spelen bijvoorbeeld).

763. Ponte a cantar – José Feliciano : 73-jarige blinde Puerto Ricaanse zanger met een aantal wereldhits op zijn erelijst. Onze keuze viel op iets uit 1988 met net iets minder internationale weerklank.

764. Found love – Double Dee featuring Danny : Italo dancemuziek uit Bologna die in 1990 wat stof deed opwaaien. Beide heren zouden nog steeds actief zijn in de muzieksector. In 2013 brachten ze nog een remix uit van dit nummer. Op die manier willen scoren is meestal een veeg teken …

765. Like the wind – Vanessa Chinitor : ondertussen 42-jarige Vlaamse zangeres die nog steeds muzikaal actief is. Ooit ontdekt door John Terra, mocht ze in 1999 naar het songfestival voor ons land. Internationaal wordt het geen hit, in Vlaanderen wél. Ze schakelde vrij snel over van Engels naar Nederlandstalig repertoire.

766. Damn I wish I was your lover – Sophie B. Hawkins : ondertussen 54-jarige Amerikaanse singer-songwriter wiens handelsmerk ‘expliciete seks’ zou worden (tekstueel gezien dan). Ik ben voor haar (voor mij althans) bekendste nummer uit 1992 gegaan. In die tijd nog controversieel op MTV omwille van de erotische clip, die ook een gekuiste versie kreeg. Ze werd op vrij late leeftijd nog moeder van twee kinderen, al blijft ze hier en daar muzikaal actief. For old times’ sake zullen we maar zeggen.

767. Howzat – Sherbet : één van Australië’s beste rockbands uit de jaren ’70 volgens hun bio met misschien wel hun bekendste hit uit 1976. Twee ex-leden overleden ondertussen vrij kort na elkaar aan de gevolgen van kanker.

768. Agape – Bear’s Den : in 2012 opgerichte Britse folkrockband wiens debuutsingle uit 2013 meteen blijkt aan te slaan. Je schijnt met hun muziek ook kraaien te kunnen verjagen én ik ken iemand die met het cd-doosje ooit een mug vakkundig naar het hiernamaals wist te meppen. Volstrekt nutteloos als het ware …

769. Not the dancing kind – Ruud Gullit : de straks 57-jarige Amsterdammer was een begenadigd voetballer die o.a. bij Oranje, PSV en AC Milan schitterde, een muziekliefhebber ook maar zelf muziek maken? Dan krijg je zo’n duffe reggaesingle zoals hij in 1984 op ons losliet. Waarom Ruud?

770. Allein allein – Polarkreis 18 : Duitse popgroep wiens synthpop een hoogtepunt bereikte in 2008, wanneer ze met deze single vijf weken lang op één staan in hun thuisland. Sinds 2012 staat de band op non-actief en er bestaan geen concrete plannen om het opnieuw aan te zwengelen. Een wijs besluit! Of een nieuwe editie van deze reeks afwachten ook een wijs besluit is zal zich nog moeten uitwijzen.

Posted 20/08/2019 by ambijans in Muziek