Archief beheerder

Naar Gasthuisberg   Leave a comment

gasthuisberg leuven

Gisterennamiddag nam deze jongen verlof om voor de derde keer in zijn leven naar Gasthuisberg in Leuven te rijden. De twee Leuvense ziekenhuizen in het centrum van de stad deden we in het verleden ook al aan, dus met een beetje goeie wil kan je ons al tot ‘ervaringsdeskundige’ bombarderen. In mei volgt er trouwens nog een vierde Gasthuisbergsessie (doch dit terzijde). Daarna weten we hopelijk of er nog nieuwe vervolgafspraken nodig zijn. Het gaat in dit geval telkens om controles voor mijn vaders gezichtsvermogen. Voor de overige ziekenhuisbezoeken moest ik ’s morgens in alle vroegte vertrekken waardoor ik ook eens kon kennismaken met het dagelijkse fileprobleem aan de afrit Holsbeek en omgeving. Bij onze namiddagsessies richting Gasthuisberg verliepen de heenritten altijd voorspoedig, maar daarna kwamen we altijd in de avondspits terecht. Na een tiental minuutjes blokrijden begint het verkeer plots weer vlotter te gaan. Dat is eigenlijk steeds een constante geweest, gisteravond vormde daarop geen uitzondering (ook al waren we rond 16u al terug huiswaarts aan het rijden). Mijn moeder wil altijd ruim op voorhand vertrekken, ongeveer anderhalf uur vóór onze ziekenhuisafspraak. Dat lijkt op het eerste gezicht ridicuul in theorie maar in praktijk pakt dat altijd gunstig uit. De allereerste keer vond ik meteen parkeerplaats, de tweede keer duurde iets langer en ook gisteren moest ik eventjes rondcirkelen om ergens een plek te vinden. Gasthuisberg is altijd een beetje wandelen (niet erg voor iemand van mijn leeftijd) maar voor tachtigers is het een flink eind stappen. Vroeger hoorde ik wel eens horrorverhalen over Gasthuisberg: dat je er geen parking kon vinden, dat je moeilijk iets kon vinden binnen het ziekenhuis door de enorme grootte, dat je er héél makkelijk in kon verdwalen. In theorie malen er dan al een aantal scenario’s door je hoofd om je goed voor te bereiden, in de praktijk valt het allemaal reuze mee.

Je loopt naar de inschrijfplek waar je het juiste knopje induwt, daar krijg je een volgnummer en dan mag je eventjes gaan zitten wachten voor de infobalies. Wanneer je nummer verschijnt wordt het papierwerk snel doorgenomen met een medewerkster, die steeds dezelfde dienstmededeling moet doen: oranje pijl volgen, tot aan poort twee wandelen en daar de lift nemen naar de derde verdieping. Daar aangekomen scan je nog eens netjes de QR-code van je afsprakenblad waarna je relax kan gaan zitten wachten in wachtzaal C. Daar moet je regelmatig een scherm in de gaten houden, waarop je volgnummer én foto verschijnen die je naar een controlekamer in gang C leiden. De allereerste keer zijn we ongeveer vier uur daar geweest, ons tweede bezoek duurde slechts twee uur. Dit keer waren we ruim een half uur te vroeg. Dat betekent echter niet dat je daar wat moet staan schilderen tot het uur van jouw afspraak. In ons geval had mijn vader al twee bezoekjes in gang C gedaan vóór we überhaupt het afgesproken tijdstip hadden bereikt. Té vroeg op een afspraak komen wordt in dit geval dus niet afgestraft want het levert eerder tijdswinst op. Gisteren moest mijn vader langs drie stations in de C-gang en het doktersbezoek in gang A of B viel deze keer weg. Toen we naar de parkeerautomaat liepen om ons ticket te valideren bleek dat we exact anderhalf uur waren weggeweest. Eens op de autosnelweg zagen we nog twee lichte bestelwagens dezelfde flagrante overtreding maken: ons langs rechts inhalen om daarna voor ons door te steken naar het snellere baanvak. Met mijn ouders in de auto beet ik maar op mijn tong om al snel in zenmodus te verzinken. Ook weer niet té zen want aan ca. 130 km/u raak je best niet in hogere sferen tussen al die zware vrachtwagens op de rechterrijstrook. Om het nog wat spannender te maken blies er zowel op de heen als terugweg een verraderlijke zijwind in de flank van onze wagen. Losjes het stuur in de hand houden was daardoor geen optie. Ik kijk al uit naar die rit in mei: zelfde bestemming, dan hopelijk met een zonnebril op, raampje open en chill met de elleboog naar buiten geleund. 😉

Posted 29/01/2020 by ambijans in Algemeen

De top 100 boeken (47) ‘Een hartverscheurend verhaal van duizelingwekkende genialiteit’ (Dave Eggers) (2000)   Leave a comment

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de honderd beste romans die ik ooit heb gelezen. Over kleuren en smaken valt eigenlijk een hele hoop te redetwisten dus het staat eenieder vrij om het met mij eens/oneens te zijn. Nu we jaarlijks weer (meer dan 40 boeken!) ‘back on track’ zijn qua leesgewoontes moet zo’n all time favouritesleeslijstje zeker lukken. Omdat ik bepaalde genres liever lees dan andere is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één boek dat de 100 niet heeft gehaald, omdat het mijns inziens de hype niet waard was.

Dave Eggers vertelt over de tragische dood van zijn ouders, die binnen vijf weken na elkaar aan kanker stierven toen hij slechts 21 jaar oud was en de wijze waarop hij zijn 8-jarige broertje Toph vervolgens moest opvoeden. Dit doet Eggers op een extreem zelfbewuste, zelfkritische en zelfverheerlijkende wijze, waarin hij de harde realiteit afwisselt met absurde humor. Zo wordt al in het begin van deze autobiografische roman met een onmogelijke titel verteld wat men volgens hem kan overslaan. En dat is nogal wat. Met deze vreemde start is de toon gezet voor een met de nodige humor, maar soms ook zeer serieus geschreven verhaal over een man van net twintig, die plotseling voor zijn broertje van acht moet zorgen. De beide ouders zijn vlak na elkaar aan kanker overleden. Wat niemand verwacht: het lukt hem vrij behoorlijk om zijn opdracht tot een goed einde te brengen. Wat de mogelijke kritiek op deze roman betreft, ook hier neemt de schrijver al bij voorbaat de criticus de wind uit zeilen door zelf al op de zwakke punten te wijzen. In 2000 had men het alleszins over een ontroerend debuut en ik denk dat we 20 jaar later nog steeds dezelfde mening zijn toegedaan.

Laat deze kelk passeren: ‘Zussen voor altijd’ (Erica James) (2004)

Posted 28/01/2020 by ambijans in Literatuur

Oorwurm van de week (190)   Leave a comment

De terugblik naar vorige week is vrij kort. Vorige vrijdag ging mijn moeder al op diverse plaatsen verlichting uitkiezen voor ons appartement. Ikzelf bestelde vier tickets voor het concert van Diana Ross in Paleis 12 (juli 2020). Zaterdagnamiddag hadden we eerst bezoek van Barbara en Alexandra, twee nichtjes die tegenwoordig in Zürich en Alphen aan den Rijn wonen, daarna trokken we naar het appartement om alle kastjes eens uit te wassen. We zaten meteen anderhalf uur verder dus we karren lustig door naar optiek Stephan Truyers voor het bestellen van een nieuwe bril. Mijn oude exemplaar (de allereerste bril) heb ik blijkbaar ooit in 2003 gekocht. We zijn ongeveer een kwartiertje thuis geweest want hierna trekken we naar het Oosterhof in Lummen voor de tweede X-Mos quiz. Moedige Missers speelt nog eens in nooit eerder geziene opstelling (gastspelers Frank en Werner, Hanne, Pat en ik) en we worden uiteindelijk 25ste op 32 teams. Ik denk dat we zowat de laagst geklasseerde ploeg in de zaal waren dus uiteindelijk wel tevreden over onze prestatie. Wat doen we volgende week? Morgenavond afspraak bij de notaris, dinsdagnamiddag met pappie naar Gasthuisberg ter controle, vrijdagavond Brigitte Kaandorp in CCHA en zaterdagavond Haute Quizine quiz in Mol. Over naar de muziek!

Everything has changed – Best Coast: we breken deze week het ijs (figuurlijk dan) met dit Amerikaanse rockduo, die een combi van surf, garagerock en lo-fi maken en dat klinkt behoorlijk goed. Hun nieuwe album ‘Always tomorrow’ mogen we volgende maand verwachten.

Hanky panky – Tommy James & The Shondells: onze classic komt deze week aangewaaid uit de alweer voortreffelijke soundtrack van het tweede seizoen van de Netflixreeks ‘Sex Education’. Een serie die eens niet onderhevig is aan het ‘tweedeseizoenssyndroom’, dat van ‘het seizoen te veel’. Voor de cijferfetisjisten: dit nummer werd uitgebracht in 1966, de oorspronkelijke versie van The Raindrops stamt uit 1963.

Bobby, don’t you think they know – Morrissey: als de Mozzer een nieuwe cd in de aanbieding heeft, dan willen we jullie daar graag deelgenoot van maken. Voor dit nummer komt er vocale versterking van Thelma Houston. ‘I am not a dog on a chain’ ligt in maart in de rekken te blinken.

Silly games – Douglas Dare: vandaag reserveren we ook een plekje voor deze Londense singer-songwriter. Zijn nieuwe cd ‘Milkteeth’ mag je trouwens in februari verwachten op het Erased Tapes label dat ook enorm véél schwung gaf aan de carrière van o.a. Nils Frahm.

Dance of the clairvoyants – Pearl Jam: en we gaan er deze week uit met één van de headliners van Rock Werchter 2020. Wie al ongeduldig begint te schuifelen bij zoveel goed nieuws moet dat opborrelende gevoel proberen vast te houden tot 27 maart, want dan verschijnt nieuweling ‘Gigaton’. Tot volgende week!

Posted 27/01/2020 by ambijans in Muziek

‘Praten met vreemden : wat we moeten weten over de mensen die we niet kennen’ (Malcolm Gladwell)   Leave a comment

malcolm gladwell

In “Praten met vreemden’ laat Malcolm Gladwell zien dat het regelmatig misgaat als we geconfronteerd worden met onbekenden. Steeds weer blijkt dat we totaal niet toegerust zijn om vreemden open en onbevooroordeeld tegemoet te treden. We schatten mensen verkeerd in, herkennen leugens vaker niet dan wel, interpreteren gezichtsuitdrukkingen niet goed en blijven hangen in onze eerste indruk. En de conflicten en het onbegrip die daar het gevolg van zijn, hebben een diepgaand effect op onszelf en op de hele maatschappij. “Praten met vreemden’ is een klassieke Gladwell: een intellectueel avontuur waarin de auteur ons meeneemt op een reis langs verwarrende ontmoetingen, ingewikkelde puzzels en fatale misverstanden. Gladwell analyseert waar het misgaat en leert ons zo steeds iets meer over de ander – maar vooral ook over onszelf. Een meeslepende gids voor moeilijke tijden. Malcolm Gladwell is journalist bij The New Yorker. Van hem verschenen onder andere ‘Uitblinkers’, ‘Het beslissende moment’, waarvan wereldwijd meer dan twee miljoen exemplaren werden verkocht en ‘Intuïtie’, dat twee jaar onafgebroken op de New York Times-bestsellerlijst stond.

Posted 26/01/2020 by ambijans in Literatuur

Erfeniskwestie   Leave a comment

schulden erven, altijd werken

Komende maandagavond zit ik samen met mijn broer, enkele neven en achterneven bij de notaris i.v.m. een (aanslepende) erfeniskwestie. Deze keer helaas geen gezellig onderonsje maar als eerste stap richting de verzaking van een erfenis met een enorm schuldbedrag op de teller staan. De situatie (in a nutshell): familielid sterft eind 2017 en laat daarbij een enorme schuldenberg achter. We zwijgen dan nog over die gigantische vuilnisbelt, waar de omwonenden nu al jaren op uitkijken. Als ik zeg dat het een schandalige vertoning is dat die rommel daar nu al jaren ligt, dan is dat een understatement van heb ik jou daar! Kinderen én kleinkinderen van de overledene laten zich vervolgens onterven. Zaak gesloten (zou je dan kunnen denken), want er zijn geen erfgenamen meer te vinden in dezelfde bloedlijn. ‘Mooi niet!’ denken ze bij de Vlaamse overheid, want tijdens de kerstvakantie krijgen we van hen een gezellige brief waarin ze insinueren dat we geen afstand hebben gedaan van de erfenis, waarvan de termijn ondertussen zou zijn verstreken. Omdat de soep nooit zo heet wordt gegeten als ze wordt opgediend ontstaat er in familiekring direct massaal verzet. Een aantal mensen heeft dezelfde standaardbrief gekregen als ons en ook bij hen vliegen de krachttermen én verwensingen door de lucht. Alsof we nog niet genoeg aan ons hoofd hebben, trekken mijn moeder en ik begin dit jaar naar de notaris om navraag te doen. De zaak blijkt redelijk eenvoudig op te lossen via een simpele procedure die door de notaris kan worden opgesteld en in gang gezet. Iedereen die mogelijk nog recht heeft op de erfenis (lees in dit geval ‘zware schuld’) moet dus verzaken aan die erfenis. In ons geval moeten mijn vader, broer en ik naar de notaris om een afstandsdocument te ondertekenen. In een latere fase moeten we nog naar de rechtbank van eerste aanleg in Hasselt, waar ook de (eventueel) minderjarige kinderen nog moeten paraferen dat ze geen interesse hebben in de erfenis. Het mooie is dat we wat familieleden zullen terugzien, het minder mooie dat we extra rommel (figuurlijk dan) moeten opruimen na andermans dood. Dat het nóg gekker kan bewijst een bericht dat ik gisteren toevallig op Radio 1 hoorde voorbijkomen. Choupette, de Birmaanse kat van wijlen Karl Lagerfeld erfde het grootste deel van zijn fortuin (200 miljoen), dat 800 miljoen euro bedroeg. Die kat heeft personeel in dienst die voor haar zorgen, iets dat toch ook een aardige duit kost. De kat heeft een boek geschreven (ongetwijfeld door een ghostwriter) en ze heeft zelfs haar eigen webshop. Allemaal absurd natuurlijk, daarin volg ik kattenliefhebber en bioloog Midas Dekkers. We mogen best van onze huisdieren houden en blij zijn dat ze bestaan, maar laat er ons vooral geen minimensjes van maken. Een dier is een eenvoudige soort mens, aldus Dekkers. We mogen ervan houden, maar we doen dat liefst binnen bepaalde grenzen. Je hond dagelijks te eten geven is een basisrecht voor dat beestje, anders moet je het niet in huis halen. Wanneer je echter té véél eten geeft, krijg je een héle dikke hond die met moeite vooruit geraakt. En daarmee komen we weer bij die ‘eenvoudige soort mens’: een hond vertoont geen reactie als ie wordt vetgemest als een kalf. Of toch niet van die aard dat zijn baasje de hint begrijpt. Héél naar dus voor zo’n dikke hond en ’t is uiteraard ook geen zicht als je zo’n beest moet uitlaten. 😉

Posted 25/01/2020 by ambijans in Algemeen

Slechte chauffeurs   Leave a comment

slechte chauffeurs, move over

Oké, ik geef het zelf al maar toe: ik ben een ongeduldige chauffeur met soms een zware voet. Hout vasthouden, maar vooralsnog heb ik slechts twee boetes voor overdreven snelheid verzameld, dus ça va nog eigenlijk. Toch merk ik bij mezelf (nee, ’t is niet meteen een karaktertrek om trots op te zijn) dat ik bijzonder weinig geduld heb met prutsers in het verkeer. Helaas rijden er in Zonhoven en omgeving nogal wat rond. Er gaat geen dag voorbij of ik vloek, tier, roep of becommentarieer bij de verkeersgebeurtenissen die zich op mijn traject voordoen. Ze zeggen altijd dat de beste stuurlui aan wal staan, maar in dit geval vind ik waarschijnlijk dat ik zelf een lichtend én stichtend voorbeeld ben in het verkeer (wat uiteraard ook weer een overstatement zou zijn). De talloze dagelijkse ergernissen zijn ongetwijfeld slecht voor mijn mentale gezondheid, maar ik verdedig mij al maar door te zeggen dat het sterker is dan mezelf. Zo zitten o.a. de volgende dingen in mijn ergernissen top 10. 1. Chauffeurs die een obstakel (fietsers, voertuigen of een hindernis) op hun traject hebben liggen en daar doodleuk voorbijrijden terwijl ze een tegenligger hebben 2. Mensen die plots de straat oversteken terwijl er twee meter verder een zebrapad ligt 3. Chauffeurs die vergeten dat een richtingaanwijzer gebruiken soms handig is 4. Chauffeurs die bijna helemaal stilstaan om af te draaien, terwijl ze makkelijk in één vlotte beweging zouden kunnen afslaan 5. Automobilisten die 50 rijden in een straat waar 70 km de maximumsnelheid is, zwijmelend over hun rijstrook terwijl ze rondkijken als een bende toeristen 6. Irritante klojo’s die het linkerbaanvak inpalmen zonder in te halen terwijl er een lange rij chauffeurs achter hen hangt 7. Chauffeurs die bij een stevige bui/eerste sneeuwval plots zo langzaam rijden dat ze worden ingehaald door fietsers op hetzelfde traject 8. Chauffeurs die last minute nog van rechts doodleuk opduiken op de voorrangsweg waardoor je stevig in de remmen moet 9. Fietsers/voetgangers zonder fluovest die denken dat ze zelfs volledig in het zwart (vaak nog op een fiets zonder licht) ook wel zullen worden opgemerkt 10. Chauffeurs die het ritsprincipe nog steeds niet snappen en die uit pure frustratie het systeem ontregelen door niemand te laten invoegen of automobilisten te hinderen die het ritsprincipe wél snappen. Uiteraard helpt het geen sikkepit om misbaar te maken, zo verstandig ben ik ook wel. En het blijft altijd bij woorden, ik zal geen obscene gebaren maken. Sterker nog: ik toeter zelfs niet (tenzij bij een ingedutte chaufeur aan een verkeerslicht) of flits niet met mijn lichten (tenzij een tegenligger in het donker zonder licht zou rijden). Bumperkleven doe ik ook niet, waarschijnlijk omdat ik het zelf irritant vind als het me zelf overkomt. Dat zijn vaak niet de sympathiekste jongens en meisjes die zich daarmee bezig houden. Maar voor de rest huldigen wij op de weg het credo ‘Leven en laten leven’. 😉

Posted 24/01/2020 by ambijans in Algemeen

Quo vadis Anderlecht?   Leave a comment

wachten op godot

Ondanks een vrij bemoedigende prestatie tegen Club Brugge afgelopen zondag, blijft de berichtgeving over RSC Anderlecht allesbehalve positief. Of hoe twee doelpunten van de Gouden Strijkplank nog wat extra zout in de wonde hebben gestrooid. Zelfs in de bestuurskamer slaagt de 34-voudige landskampioen erin om een aardig potje paniekvoetbal te spelen. Ik neem nochtans aan dat er een weldoordacht plan zat achter de ‘open brief’ aan de supporters en dat de heren Van Eetvelt, Vandenhaute en Lefevere niet werden binnengehaald om het Brusselse kluwen nóg groter te maken. Dat er bij Anderlecht jong talent rondloopt op het veld staat buiten kijf, maar in schril contrast daarmee staat toch wel de indrukwekkende lijst aan overbodige spelers. Daarmee kan je haast twee ‘ongebruikte’ elftallen op de been brengen. Nergens in ons land werd er zoveel geld verbrast aan (compleet) waardeloze én over het paard getilde spelers dan in Brussel. Soms verdenk ik hen ervan om het express te doen, om de supporters een beetje te jennen. Josué Sa, Antonio Milic, Jevhen Makarenko, Kenny Saief, Andy Najar, Alexander Chipciu, Landry Dimata, … het zijn maar enkele namen die ofwel waardeloos waren of langdurig in de lappenmand belandden. En dan houden we nog zedig onze mond over enkele dure vedetten die werden binnengehaald, maar wiens prestaties omgekeerd evenredig waren aan de resultaten die ze voor ogen hadden. Dat is zo’n beetje de constante bij de club: ze halen véél spelers binnen die het niveau onmogelijk halen, ze betalen die overroepen helden véél te royaal én als ze dan een keer spelers met naam of faam binnenhalen schieten ze binnen de kortste keren in een blessurekramp omdat ze bij hun vorige clubs al niet aan de bak kwamen. Je zou dat brute pech kunnen noemen (als je een onverbeterlijke positivo bent), maar voor hetzelfde geld kunnen we hier spreken van archislechte scouting (als je een pessimist bent … of een realist?). Nu ja, we blijven supporter hè, in goede én kwade dagen zoals dat ook bij een huwelijk gaat. Zelfs als we de komende vijf jaar moeten aanmodderen. Zo positief als Michael Verschueren kan ik helaas niet zijn. Je kan een visie dan wel mooi verpakken in holle slogans of visionaire vooruitzichten, het blijft toch pure marketing richting supporters. Nu ook Adrien Trebel straks vermoedelijk een knieoperatie zal ondergaan komt er nog een extra speler voor de ziekenboeg bij: ze kunnen daar onderhand een gameclub der revaliderenden oprichten denk ik. Club Brugge (ondertussen de stabielste club van ons land) heeft ook jaren lopen zwalpen, tot ze de Vlerickboys aan boord haalden. In het begin werd daar wat lacherig over gedaan, maar op termijn heeft men daar wél een visie ontwikkeld én een scoutingcel die voor gerichte transfers moest zorgen. Ik stel voor dat men bij Anderlecht eens bij hen in de leer gaat of bijvoorbeeld eens gaat kijken hoe men bij Ajax het niveau serieus heeft opgekrikt. Het is niet voldoende om wat extra ex-spelers aan te werven, er moet in Brussel ook wat voetbalknowhow bijkomen. Als dat niet snel gebeurt zullen we nog een tijdje door het stof moeten en op tijd en stond eens worden geblameerd. Ik ben alvast benieuwd hoe het zal evolueren!

Posted 23/01/2020 by ambijans in Sport