Archief beheerder

Keek op de Week (187)   Leave a comment

Kirsten Janssens nog eens verloofd

We willen het graag toegeven: eigenlijk werd het non-nieuws deze week vooral gedomineerd door het feit dat we nu eindelijk weten welke rare figuren er binnenkort (ergens begin februari als ik goed ben geïnformeerd) in ‘Temptation Island’ zullen figureren. Meestal begint dat met de voorstelling van enkele stevige kleerkasten (tattoo’s standaard aanwezig dus niet in het optiepakket voorzien) én een aantal bimbo’s (het gros ook voorzien van gatlelijke tattoo’s en eentje heeft er zelfs borsten die groter zijn dan haar hersencapaciteit). Om te eindigen met een aantal koppeltjes die zich met graagte gewillig naar de slachtbank willen laten leiden. Er zit dit jaar zelfs een koppel uit Oostende in, waarvan de mannelijke helft al vijf keer zijn wederhelft heeft bedrogen. Zij gaan nu op zo’n eiland zitten om hun relatie nog eens te testen. Rarara, drie keer raden hoe dat zal aflopen! Soit, dat programma dus. Wat FC De Kampioenen was voor de modale voetballiefhebber, dat is Temptation Island eigenlijk voor de liefhebbers van het betere reisprogramma. Hierboven zien jullie een Limburgse dame, Kirsten Janssens geheten, die in een vorig leven (2006) ooit Big Brother won (een mens zou het bijna vergeten). Anno 2018 wordt zij nog steeds een mediapersoonlijkheid genoemd, whatever that means! In dit geval was dat bijvoorbeeld figureren in realityprogramma’s die bijvoorbeeld een beeld gaven van haar relatie met de al even excentrieke Jagabaas Jan Kriekels. Enkele weken geleden was ze nog met hem op vakantie geweest in Zuid-Afrika, maar dat belette haar niet om in de kranten te verkondigen dat ze zich had verloofd … met een zekere Koen Ambroos. Jan Kriekels (gevraagd om een reactie) viel helemaal uit de lucht. Hij had het ook toevallig via de krant vernomen. Wij wensen de twee tortelduifjes alvast veel liefde en geluk toe. Én een leven in de luwte … al zal dat wellicht ijdele hoop zijn!

Omdat onze eerste alinea zo positief eindigde zullen we in eerste instantie door de positieve nieuwsberichten scrollen. Zo won de Noorse zangeres Sigrid de BBC Sound of 2018 verkiezing, Angeline Flor Pua is onze nieuwe Miss België, Sanne Cant werd voor de negende keer op rij Belgisch kampioene veldrijden (aan mannelijke zijde won Wout Van Aert), de Tour 2019 zal starten in Brussel, er worden miljoenen uitgetrokken om het Australische Great Barrier Reef te redden, Kim Kardashian en Kanye West verwelkomden een derde kind (van een draagmoeder dit keer) en ook de knappe Vlaamse actrice Marieke Dilles beviel van zoon Rocco (zonder externe hulp in dit geval). Op de Australian Open wordt de Belgische eer op dit ogenblik hoog gehouden door de Limburgse tennisster Elise Mertens, die zich vandaag mogelijk naar een schitterende kwartfinale kan tennissen in Melbourne. Ook babynieuws van het koppel Enrique IglesiasAnna Kournikova want zij werden ouders van een tweeling. Voetbalclub KV Mechelen kreeg een fameuze financiële injectie nadat de grote Brantanobaas in de club investeerde, de Efteling gaat fors uitbreiden en Dana Winner heeft zich een hip nieuw Spaans optrekje gekocht in Las Colinas (Campoamor), een plek die griezelig dicht bij onze eigen vakantieplek ginds ligt. De Amerikaanse sprinter Christian Coleman verbrak het twintig jaar oude wereldrecord van Maurice Greene op de 60 meter indoor, zanger Ed Sheeran gaat binnenkort trouwen, uitgeverij Roularta neemt de vrouwenbladen van Sanoma over, de stalker van Laura Lynn krijgt drie jaar cel met uitstel, zeven Vlaamse gemeentes gaan statiegeld op blik en plastic invoeren en ex KVM-voetballer Piet Den Boer zal als verruimingskandidaat op de kieslijst van Bart Somers & co verschijnen. Hollywood werd ook nog opgeschrikt door een relletje over het verschil in loon dat Mark Wahlberg en Michelle Williams hadden gekregen voor hun rol. Wahlberg dacht aan zijn imago en liet ondertussen weten dat hij zijn gage integraal zou doneren aan Time’s Up.

Het luikje ‘slecht nieuws’ beginnen we weer met een aantal bekende doden: cabaretière Lies Lefever (37), autosportlegende Dan Gurney (86), Cranberries zangeres Dolores O’ Riordan (46), zanger Edwin Hawkins (74), ex-voetballer Leon Ritzen (78), auteur Peter Mayle (78) en de Franse topchef Paul Bocuse (91). Ook deze week werden er een aantal bekende medemensen aangeklaagd voor seksueel misbruik. Dat gebeurde o.a. met zanger Seal en acteur Michael Douglas. En de natuur had ons weer flink bij ons pietje: zo waren er orkaandoden op Madagaskar, een hoop stormellende in eigen land, een koudegolf in Siberië en de jaarlijks terugkerende zware bosbranden in de buurt van Sydney. We denken dan ook aan het feit dat driesterrenrestaurant Hertog Jan in Brugge eind dit jaar de deuren zal sluiten, dat de Britse kok Jamie Oliver twaalf van zijn restaurants zal gaan sluiten, de gasexplosie op de Paardenmarkt in Antwerpen die het leven kostte aan twee mensen, de volledige waterpolotop werd ontslagen na een reportage in Sportweekend, er is weer een griepepidemie op komst en in de Verenigde Staten is er sprake van een shutdown omdat er geen geld is om de overheidsdiensten te financieren en in de Senaat geraken Democraten en Republikeinen niet akkoord over de begroting. En dan was er nog de hele vaudeville rond Samen in Antwerpen, de coalitie van GROEN en SP.A die eerst de kop kostte van Tom Meeuws, een recidivist tot in de kist, waarna GROEN uiteindelijk besliste om de coalitie af te blazen. Of hoe moddergooien kan worden verheven tot een nieuwe olympische discipline in het politieke landschap. Hetzelfde kan worden gezegd over de boeklancering van het beruchte Ghelamcoboek. Ook daar vlogen de beschuldigingen in het rond, werd er gedreigd met rechtszaken, werd er geïntimideerd op een aantal fronten en trok zelfs een zekere Siegfried Bracke zich terug uit een commissie terwijl zijn collega’s politici zich van geen kwaad bewust waren. En Donald Trump zou dan weer zwijggeld hebben betaald aan een pornoster (Stormy Daniels) om te voorkomen dat zij uit de biecht zou klappen over haar relatie met de president in 2006. Later dook er met Alana Evans zelfs nog een tweede pornoster op in het verhaal.

En we gaan eruit met een aantal algemene berichten die we net iets moeilijk konden kaderen. Zo wees een onderzoek bijvoorbeeld uit dat de gemiddelde Belg circa tweeënhalf uur per dag naar muziek luisterde (= 17u per week), het tapijt van Bayeux zal voor het eerst in 950 jaar van Frankrijk naar Groot-Brittannië reizen en de duurste wagen in ons land (naar het schijnt ook de allersnelste) is tegenwoordig de Bugatti Chiron, die voor 3,1 miljoen euro de jouwe zou kunnen zijn. Alleen voor de superrijken dus! Ter illustratie: er zouden toch minimum twee landgenoten zijn die ermee zullen rondrijden. Twee berichten uit het voetbal die met scheidsrechters te maken hebben: in eigen land stopt ref Luc Wouters onmiddellijk met zijn carrière en in Frankrijk werd een scheidsrechter voor onbepaalde tijd geschorst (Tony Chapron heet de brave man) na een blunder van formaat. Hij werd langs achter aangelopen, hij viel waarna hij de speler in kwestie natrapte. Hierna trok hij een rode kaart. Wat hem precies bezielde weet hij zelf niet. En tot slot willen we graag een beetje reclame maken voor eigen winkel. Er is namelijk een actie, #bibvooriedereen genoemd, die handtekeningen verzamelt van alle mensen die vinden dat een bibliotheek nodig blijft in elke gemeente. Het lijkt een evidentie in een ontwikkelde beschaving, maar dat is het helaas niet. Wie er meer over wil weten verwijs ik graag naar de betreffende website. Volgende week zijn we opnieuw op post, tenzij iemand op het lumineuze idee komt om deze rubriek toe te vertrouwen aan tv-kok Jeroen Meus. U lacht, maar er bestaan tv-bonzen die in hem presentatorskwaliteiten ontwaren.

Advertenties

Posted 21/01/2018 by ambijans in Algemeen

Beste. Film. Ooit. (13) Stand by me   Leave a comment

stand by me

Voor onze volgende filmklassieker keren we terug naar het jaar 1986, want toen verscheen ‘Stand by me’ van regisseur Rob Reiner. Héél toevallig dezelfde regisseur die ook voor ‘de beste film’ van onze vorige editie (in november 2017) zorgde. De regisseur is verder ook bekend van o.a. ‘This is spinal tap’ (1984), ‘When Harry met Sally’ (1989) én ‘A few good men’ (1992), al zullen we in de toekomst geen films van deze man meer onder de aandacht brengen. Over naar de orde van de dag. Waarover gaat deze film? Al een hele tijd wordt Ray Brower uit het kleine plaatsje Castle Rock vermist. Als de jonge Vern Tessio (Jerry O’Connell) dan via zijn oudere broer ontdekt waar het dode lichaam van de jongen zich bevindt, besluit hij samen met zijn vrienden Gordie Lachance (Wil Wheaton), Chris Chambers (River Phoenix) en Teddy Duchamp (Corey Feldman) op zoek te gaan naar het lichaam. Tijdens dit reisje wordt de vriendschap van de vier jongens zwaar op de proef gesteld.

Los van de inhoud van deze film wil ik terloops nog even vermelden dat enkele jonge acteurs uit deze film destijds aan de rand van de grote doorbraak stonden. Helaas verging het River Phoenix hierna niet al te best, want de oudere broer van acteur Joaquin overleed in 1993 al op 23-jarige leeftijd aan een overdosis drugs in de buurt van een bekende nachtclub. En ook Corey Feldman had een hele tijd een cocaïne en heroïneverslaving. Wat kunnen we verder over deze film kwijt? Dat het opnieuw om een Stephen King boekverfilming gaat en dat het opnieuw een spannende film is die in een nostalgisch sfeertje baadt. Of de film nu werkelijk zo goed was als in mijn gedachten? Je kan het uiteraard met een korreltje zout nemen, want als 14-jarige keek ik toentertijd wellicht op een heel andere manier naar films dan ik nu doe. Mogelijk geeft de trailer hier de doorslag!

Posted 20/01/2018 by ambijans in Film

De top 100 tv-series (34) Flight of the Conchords (2007-2009)   Leave a comment

flight of the conchords

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de beste tv-reeksen/sitcoms/miniseries e.a. die bij mij een onuitwisbare indruk nalieten in de loop der jaren. Het gaat meestal om dingen die langer liepen dan één seizoen, een uitzondering niet te na gesproken. Omdat ook mijn dagen maar 24 uur tellen is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één serie die de 100 niet heeft gehaald, omdat ze mijns inziens ‘totally overrated’ is.

‘Flight of the Conchords’ gaat over een komisch duo afkomstig uit Nieuw-Zeeland en er werden twee seizoenen van gemaakt door HBO. Het duo bestaat uit Bret McKenzie en Jemaine Clement. In de comedyserie spelen zij als zichzelf, zijnde een beginnend bandje uit Nieuw-Zeeland maar wonend in New York. Ze proberen ginds door te breken, doch door hun nogal incompetente manager Murray (Rhys Darby) loopt dat minder goed dan verhoopt. Zo weigert Murray ’s avonds optredens te boeken omdat hij het duo niet in het donker de straat op wil sturen. Veel te gevaarlijk in zo’n grote stad als New York. Ze hebben welgeteld één fan, de fanatieke stalkster Mel (Kristen Schaal). In elke aflevering worden reguliere scènes afgewisseld met gerelateerde muzikale intermezzo’s. De humor lijkt soms flauw maar is ook weer zo droog waardoor het toch écht grappig wordt. Een inleidende trailer voor iedereen die deze geweldige reeks eens een kans wil geven.

Absoluut te mijden op tv: ‘Eden’ (1993)

Posted 19/01/2018 by ambijans in TV

‘Insta interieur’ (Anne-Catherine Gerets)   Leave a comment

Anne Catherine Gerets

Tijd om nog eens een non-fictieboek in de kijker te plaatsen. Je huis is de plek waar je toekomt na een lange dag werken, waar je je vrienden ontvangt en waar je je kinderen ziet opgroeien. Dan kan het er maar beter gezellig zijn! Beperkt budget? Geen tijd? Volgens interieurstyliste Anne-Catherine Gerets (Clo Clo) zijn dat geen excuses om de handen niet uit de mouwen te steken. In ‘Insta Interieur’ geeft ze handige én betaalbare tips & tricks om van je huis een echte thuis te maken: hoe kan je kleur en licht gebruiken om een gezellige woning te creëren? Met welke hacks zorg je ervoor dat een opgeruimd huis een fluitje van een cent wordt? Welke interieuradresjes moet je zeker kennen? Hoe maak je een ruimte Instagramproof als er vrienden over de vloer komen? Ze laat je binnenkijken in inspirerende interieurs en leert je stap-voor-stap enkele toffe, haalbare DIY’s aan. Home is where the heart is … En waar jij je thuis voelt natuurlijk! Auteur Anne-Catherine Gerets (Clo Clo) is een interieurjunkie met een grote voorliefde voor Scandinavisch design, kleurrijke feestjes en stijlvolle inrichting. Ze geeft interieurworkshops en werkt voor merken als IKEA, Veritas, Bosch, Dille & Kamille, Colora en magazines als Libelle en VTWonen.

Posted 18/01/2018 by ambijans in Literatuur

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (20)   Leave a comment

monsters of rock 1991

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Straks (in the near future!) licht Pukkelpop een tip van de festivalsluier maar wij keren terug naar iets langer geleden. We beschrijven de zomer van 1991. Nadat we in 1990 onze eerste Pukkelpopeditie meemaakten op de wei van Sanicole in Hechtel, hadden we in 1991 net iets meer geluk toen Pukkelpop zowat in onze achtertuin werd georganiseerd. Omdat 1990 ons zo goed was bevallen was het een uitgemaakte zaak dat we opnieuw tickets zouden kopen voor het festival. Het waren de jaren dat er maar één podium stond en dat iedereen het hele festival nog kon meemaken (gesteld dat hij niet té veel dronk). In 1993 experimenteerde het festival met een Marqueetent, het jaar erop werd het dancegedeelte eraan toegevoegd. We kunnen de geschiedenis niet veranderen, maar oorspronkelijk gingen we o.a. voor openingsact Limbomaniacs naar Pukkelpop, maar die werden last minute nog vervangen door Nirvana. ‘De rest is geschiedenis’ zeggen ze dan. Zeker in de wetenschap dat niemand hierna nog ooit wat over Limbomaniacs heeft gehoord. Stonden verder nog op de affiche: Ride, An Emotional Fish (achteraf gezien een ‘one hit wonder’), Dinosaur Jr, The House of Love, Sonic Youth (en ja, wij hadden toen een zwak voor Kim Gordon), The Pogues (geen enkel groepslid stond nuchter op het podium!) en Ramones. Zéér strakke affiche, al zeg ik het zelf (want het lag helemaal in ons straatje). En door een gigantisch toeval werd die zomer nóg mooier. Omdat het Pukkelpopterrein beschikbaar was kwam er een extra festival bij. Een kennis van mijn ouders werkte als ambtenaar bij de stad Hasselt. En iedereen die daar werkte had een gratis toegangskaart gekregen voor Monsters of Rock, dat eenmalig op de Kiewitsite neerstreek. Die kennis had nog een aantal tickets geritseld bij een paar collega’s van haar die niet zo muziekminded waren, maar toen ze ermee thuis kwam bleek geen van haar kinderen interesse te hebben. Haar zoon was amper elf jaar (té jong) en haar dochter van zeventien was niet bepaald into metal. Ook de vriendjes én vriendinnetjes hadden er geen trek in. Dus konden zij en haar man zich de trip naar Kiewit beter besparen. Tot ze op het lumineuze idee kwam om de tickets gewoon weg te geven aan échte muziekliefhebbers. Eén telefoontje later (naar een zekere Ambijans in Zonhoven) en de deal was beklonken. Ik kreeg een vijftal tickets voor het festival cadeau, maar ik moest ze wél zelf nog komen oppikken in Hasselt. Ik zou liegen als ik hier vertel dat ik een hardrocker was (al had ik toen ongetwijfeld lang haar), maar één van de twee headliners vonden we best top. Queensrÿche en Motley Crüe kenden we uiteraard van clips op MTV of NBC Superchannel, maar Metallica hadden we twee jaar daarvoor leren kennen op een CM-vakantie in Espalion. En we hadden horen vertellen dat de show van AC/DC magnifiek was. Het zou sowieso een win-winsituatie worden: een gratis muziekfestival (in de tijd dat ‘gratis’ nog een modewoord moest worden) én enkele topoptredens. Na jaren van zwaar drankmisbruik kan ik me wel niet meer juist herinneren of mijn broer überhaupt is meegegaan die dag (ik denk eerlijk gezegd van wél) en naast mijn beste kameraard zijn er volgens mij ook twee ‘verre’ buurjongens van onze kliek (uit de Stenenkruisweg) met ons meegegaan. In die tijd moest je nog met de telefoon mensen opbellen of er met de fiets langs rijden om te vragen of ze zin hadden in een dagje festivallen. Anyways, onze tickets hadden snel een nieuwe eigenaar. Ik weet dat ik die dag stevig heb genoten van Metallica en dat AC/DC inderdaad een geweldige show op poten zette met hun opblaastoestanden. Soit, drie dagen later was iets minder leuk want toen begon het nieuwe schooljaar alweer. Het spreekwoord dat ‘mooie liedjes niet lang duren’ klopte toen al!

Posted 17/01/2018 by ambijans in Algemeen

Oorwurm van de week (84)   Leave a comment

sigrid

Vorige week leek een vrij luwe week met slechts drie activiteiten: maandagavond zaten we in de bioscoop voor een schitterende film (‘Three Billboards Outside Ebbing, Missouri’), woensdagavond zagen wij een meer dan degelijke monoloog in CCHA en vrijdagavond was er het personeelsfeest van de gemeente. Deze week is wat dat betreft nóg rustiger, want ik heb helemaal niets gepland (zelfs geen quiz). Dat sparen we op voor de laatste week van deze maand. Op die manier gaan we extra tijd hebben om naar wat series te kijken. Om een idee te geven: op dit moment zijn we bezig met het begin van seizoen 3 van ‘Narcos’, het begin van seizoen 5 van ‘Orange is the new black’, we zitten over halfweg in seizoen 4 van ‘Suits’ én we moeten nog enkele afleveringen zien van seizoen 5 van ‘The Americans’. Als aardig tussendoortje hebben we ook ‘The end of the f***ing world’ gezien omdat die reeks slechts acht afleveringen van nauwelijks 25 minuten bevatte. Maar we gingen het hier dus over muziek hebben.

Strangers – Sigrid: om onze hipsterstatus hoog te houden moeten we gewoon vermelden dat de Britse openbare omroep BBC deze 21-jarige Noorse popnimf (die voluit Sigrid Sollbak Raabe heet) dit jaar heeft naar voor geschoven als dé revelatie in muziekland. Om in de gaten te houden dus, mogelijk al op Pukkelpop 2018!

Deep pockets – Gaz Coombes: ik denk dat er nogal wat mensen schrokken toen Supergrass ermee kapte in 2010, al is hun zanger ondertussen al een tijdje bezig aan een solocarrière. In mei komt ’s mans derde soloalbum ‘World’s strongest man’ op de markt.

Lonesome town – Ricky Nelson: onze classic deze week hebben we ergens diep opgedolven want het nummer is van 1958. Hij zat o.a. in de hierboven reeds genoemde serie ‘The end of the f***ing world’. De zanger van dit nummer was bij het verschijnen ervan nauwelijks 18 jaar oud. Hij kwam in 1985 op 45-jarige leeftijd om het leven bij een vliegtuigcrash tijdens een tournee in de States.

Nobody gets what they want anymore – Aldous Harding & Marlon Williams: vorige week hoorde ik ’s avonds op Radio 1 dit wondermooie duet. De presentator van het programma wist te melden dat ten tijde van de opnames Harding en Williams nog een koppel waren. Hun relatie eindigde even later abrupt, waarna beide artiesten solo een doorbraak wisten te forceren. Zo zagen wij Marlon Williams vorig jaar bijvoorbeeld eventjes aan het werk op Best Kept Secret.

Watch you, watch me – Suuns: ook deze Canadese band volgen wij altijd met meer dan gewone belangstelling. Hun vierde album ‘Felt’ komt er begin maart aan. Volgende week zijn wij weer trouw op post voor een kakelverse lading oorwurmen!

Posted 16/01/2018 by ambijans in Muziek

Babe van de week (47) Chrissy Teigen   Leave a comment

chrissy teigen

‘Babe van de week’ is een rubriek, die net zo eenvoudig klinkt als ie eruit ziet. Iedere week stellen wij een (jonge)dame aan jullie voor die om een bijzondere, buitenissige en daardoor wellicht volstrekt onbelangrijke reden het nieuws, de boekskes of Ambijans’s Blog heeft gehaald. Binnen (on)afzienbare tijd heeft elke meelezende man hier een pak nieuwe ‘vriendinnen’ gemaakt, beloofd! Waar het begint weten we nu al, waar het eindigt …

Chrissy Teigen (32) is een Amerikaans model en presentatrice. Ze is 174 centimeter groot, heeft een 34C cup en ze weegt 55 kilogram. Ze was al enige tijd bezig als model toen ze begin 2008 een relatie begon met zanger John Legend. Ze figureerde in één van zijn videoclips waarna de vonk spontaan oversprong. In 2011 kondigden ze hun verloving aan, in 2013 werd er getrouwd. In 2014 kwam hun dochter ter wereld, eind vorig jaar kondigde het koppel aan dat er een tweede kind op komst was. Chrissy heeft zowel Thais (moeder) als Noors (vader) bloed door haar aderen stromen. In 2010 stond ze voor het eerst in de badpakkeneditie van Sports Illustrated en daarna ging haar carrière in stijgende lijn. Ze werd ooit ontdekt door een fotograaf toen ze aan het werk was in een surfshop. Toen haar modellencarrière begon te boomen kreeg ze ook diverse aanbiedingen om dingen te presenteren op tv. Zo kwam in 2013 naar voor dat ze ook bekendstond als een foodie. Dat resulteerde dan weer in haar eigen kookboek in 2016. Chrissy eet bijzonder graag, maar ze doet ook voldoende aan sport om haar gewicht te behouden. Een beetje zoals ons (in het diepst van onze gedachten). 😉

Posted 15/01/2018 by ambijans in Babes