Archief beheerder

De top 100 boeken (30) ‘1984’ (George Orwell) (1949)   Leave a comment

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de honderd beste romans die ik ooit heb gelezen. Over kleuren en smaken valt eigenlijk een hele hoop te redetwisten dus het staat eenieder vrij om het met mij eens/oneens te zijn. Nu we jaarlijks weer (meer dan 40 boeken!) ‘back on track’ zijn qua leesgewoontes moet zo’n all time favouritesleeslijstje zeker lukken. Omdat ik bepaalde genres liever lees dan andere is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één boek dat de 100 niet heeft gehaald, omdat het mijns inziens de hype niet waard was.

Nieuwspraak, Big Brother: het vocabulaire uit 1984 is sinds de eerste publicatie in 1949 in onze taal opgenomen en een eigen leven gaan leiden. Een ambtenaar op het ministerie van Waarheid, Winston Smith, raakt verstrikt in een strijd tegen de alles doordringende Partij en wordt gekweld door zijn gedoemde liefde voor Julia. In Orwells steeds weer herdrukte anti-utopie verkeert de wereld in de wurggreep van een systeem dat is gegrondvest op de verbreiding van angst, haat en wreedheid en dat iedere vorm van persoonlijke vrijheid en individualiteit uitsluit. ‘1984’ is onveranderd actueel als een benauwend nauwkeurige blauwdruk van alle dictatoriale regimes. Als we het dan toch over een canon moeten hebben: maak dit boek lezen gewoon verplicht voor middelbare scholieren! Dat het tv-programma ‘Big Brother’ hierdoor ook (onrechtstreeks) in de Vlaamse huiskamers terechtkwam is misschien een klein minpuntje. 😉 Er worden Orwell steeds weer visionaire visies aangemeten, maar laat ons vooral niet vergeten dat net daarvoor WO II had plaats gevonden waarin nogal wat verschrikkingen waren opgedoken. Om nog maar te zwijgen over de nare ervaringen die de auteur zelf meemaakte. In zekere zin was een optimistische visie op het tijdperk daarna niet écht aan de orde. Desalniettemin toch een straf boek!

Laat deze kelk passeren: ‘De beste van Jos Ghysen’ (Jos Ghysen) (2001)

Posted 21/10/2019 by ambijans in Literatuur

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (93)   Leave a comment

Hier zijn we nog eens terug met onze zoveelste aflevering. Ben je langzaam maar zeker al depressief aan het worden van dit herfstweer denk er dan aan dat het lezen van deze rubriek ervoor zal zorgen dat je er nog makkelijk een extra winterdepressie aan vast kan hangen. Een gewaarschuwde man/vrouw is er in dit geval dus minstens drie waard! Wie toch nog is blijven hangen: proficiat, jullie verdienen allemaal een lintje voor moed én zelfopoffering. Een bank naar voor én een kus van de juf/meester.

921. When a man loves a woman – Percy Sledge : deze Amerikaanse soulzanger (in 2015 op 74-jarige leeftijd overleden) maakte met deze single nog ooit zijn opwachting in het legendarische ‘Pak de poen, de show van 1 miljoen’ die vakkundig aan mekaar werd geluld door de broers Verreth. In 1987 was dat. Que! Ja, het nummer was oorspronkelijk uitgebracht in 1966 maar 22 jaar na datum werd het voor de zoveelste keer heruitgebracht. ‘En dan nu Percy … dames en heren’ staat sindsdien in veel geheugens gegrift.

922. Nightshift – Commodores : niets mis met deze Amerikaanse funk -en soulgroep waarin o.a. Lionel Richie actief was. Toch ben ik geen fan van dit eerbetoon aan Marvin Gaye en Jackie Wilson uit 1985. Beide zangers waren het jaar daarvoor overleden. Lionel Richie had zich toen al solo gemanifesteerd.

923. Forever young – Interactive : ‘covers van bekende nummers doen het altijd goed’ moeten enkele Duitse jongelui hebben gedacht toen ze deze single van mededuitsers Alphaville (uit 1984) tien jaar later een happy housejasje probeerden aan te meten. Na 2002 werd er (bijna) niets meer van de heren vernomen.

924. Shao Rut – Sampling For Two : toen ook het kruim van de Vlaamse showbizz zijn graantje wilde meepikken van de toenmalige new beathype liep het niet veel later uiteraard faliekant mis. ‘Als we nu eens herkenbare Turazinnen samplen en we gooien daar een dikke beat onder?’ ‘Wow, topidee … doen we!’ In 1989 kwam helaas iemand op dit onzalige idee.

925. Movin’ on up – M People : Britse dancegroep uit Manchester wiens glorieperiode zich situeert tussen 1990 en 1998. Ze schijnen nog steeds actief te zijn, maar brengen blijkbaar geen nieuw materiaal meer uit. Ze treden enkel nog op. Hun moment de gloire was ongetwijfeld deze hit uit 1993.

926. Runaway – Del Shannon : Amerikaanse rock ‘n’ rollzanger die hiermee in 1961 een megahit scoorde. Begin 1990 schoot de dan 55-jarige zanger zichzelf door het hoofd na het gebruik van het antidepressivum Prozac.

927. Why – Annie Lennox : ‘Waarom, Annie?’ Dat vragen wij ons na al die jaren nog steeds af. Lennox is een degelijke zangeres die haar strepen ooit verdiende bij Eurythmics, maar af en toe ging ze al eens van het padje af zoals toen in 1992. Op kerstdag dit jaar geniet ze als kers(t)verse 65+’er trouwens een voordelig tarief met het openbaar vervoer. Geen idee hoe ik hierop kom, ik geef het gewoon even mee als achtergrondinformatie.

928. Under the moon of love – Showaddywaddy : populaire Britse popgroep (vooral in de seventies en het begin van de eighties), die vooral scoorde met covers van andere artiesten. Dat is ook het geval met hun enige nummer één hit in de UK (1976), een cover van een nummer uit 1961. Het ging meer dan één miljoen keer over de toonbank.

929. Marry you – Bruno Mars : achter zijn muzikale strapatsen zit een goed geoliede machine die weet hoe ze hitparadegevoelig werk moet slijten bij de luisteraars. De meeste nummers die hij maakt gaan vrij geruisloos aan mij voorbij, behalve dit tenenkrullend exemplaar uit 2011.

930. Murder on the dancefloor – Sophie Ellis-Bextor : ondertussen 40-jarige Britse zangeres die een solocarrière begon nadat de band waar ze frontvrouw van was ophield te bestaan. In 2000 werkt ze eerst nog vocaal mee aan een hit van Spiller, maar in 2002 is het serieus raak met dit nummer dat het meest gedraaide nummer van het jaar zal worden. Ze is nog steeds bezig (zij het iets minder actief). Hoofdreden daarvoor is haar begin dit jaar geboren vijfde kind.

Posted 20/10/2019 by ambijans in Muziek

Huiskamerconcert Mon-o-Phone @ bibliotheek   Leave a comment

mon-o-phone

Vanavond pakt bibliotheek Zonhoven voor het eerst in haar bestaan uit met een huiskamerconcert. Mocht het concept aanslaan, dan durven we er in de toekomst eventueel een vervolg aan te breien. Het Zonhovense duo Mon-o-Phone ontstond in de zomer van 2007. De groep rond zangeres Ciska Vanhoyland en multi-instrumentalist Koen Brouwers creëert een in multicolour gestileerd waanbeeld waarin echo’s en ego’s continu laveren tussen feit en fictie, droom en daad, (wan)hoop en (des)illusie. Hun muziek kreeg al veel positieve aandacht in de Vlaamse en Nederlandse pers en de band speelde al in de AB, op Pukkelpop 2015 en in menig Vlaamse en Nederlandse concertzaal. In januari 2020 komt hun derde album ‘Different Shapes’ uit. Hiervoor doken ze de studio in met producer Micha Volders (The Germans, Whispering Sons, Statue) en engineer Kasper De Sutter (El Yunque). Dit najaar speelt de band een klein aantal intieme shows en huiskamerconcerten waaronder ook in de bibliotheek van Zonhoven. Mis deze unieke ervaring niet! Inschrijven hoeft niet en de toegang is gratis. Laagdrempeliger kan gewoon niet! Wie tijd én zin heeft moet absoluut eens langs komen. Gaat gezellig worden …

UPDATE

Vooraf werd ik er door Ciska nog aan herinnerd dat ze ooit op Zonhoven Trapt Door hadden gestaan (deels op mijn aanraden in 2010) waar ze toen speelden voor pakweg tien mensen (de spreekwoordelijke drie man en een paardekop eigenlijk). ‘Mijn ouders komen en hopelijk nog wat familie, vrienden en kennissen dus die tien bezoekers zullen we wel halen’ lachte ze. Die schrik dat het een sof zou kunnen worden bleek gisteravond onterecht. Naar bibliotheeknormen mocht zelfs het bordje ‘full house’ worden bovengehaald. De gebruikelijke 50 stoelen die we normaal opzetten bleek ruim onvoldoende want onze teller van dienst registreerde een knappe 87 luisteraars. Missie geslaagd! Mon-o-Phone mocht dan wel een thuismatch spelen, ze moeten ook nog de weg richting bib vinden uiteraard. In de vroege namiddag snelden we nog naar het werk om de twee broodnodige volgspots in ontvangst te nemen. Het kan een detail lijken, maar een optimale kijkervaring is ook nodig. Vanaf 18u beginnen we dan aan de opbouw van het podium, het zetten van de stoelen, tafeltjes enzovoorts. Er wordt zelfs nog een tapijt van de zolder gehaald om op het podium te leggen. Bij de soundcheck blijkt er een technisch probleem met de piano, dus moet Koen naar huis om een Rhodes van de zolder te gaan halen. Ook Bart Vandebroek (die vanavond zal begeleiden op contrabas) moet zijn kinderen nog ergens oppikken vlak vóór het begin van het concert. Ook dat is rock ‘n’ roll! Het academisch kwartiertje dat we al eens veiligheidshalve moeten inlassen wordt op die manier vakkundig gebruikt. De iets latere bezoeker die nog een parkeerplek moet vinden is deze keer ruim op tijd. Iets vóór half negen kunnen we eraan beginnen. De band speelt vlot zonder technische mankementen, het publiek luistert aandachtig mee. Zo braaf, dat verdient een Nobelprijs (maar Koen Wauters is niet in de buurt) dus dan maar een spreekwoordelijk lintje van de organisatie voor zoveel zelfdiscipline. Ca. drie kwartier later krijgt Mon-o-Phone een verdiend applaus. Geïnteresseerde mensen kunnen een album of cd kopen, dorstige mensen kunnen hun dorst lessen, wie er maar niet genoeg van kan krijgen zal zijn schade in maart 2020 ruimschoots kunnen inhalen, want dan speelt de band een soort van releaseconcert in Muziekodroom (exacte datum nog niet bekend). Het opruimen achteraf houdt ons nog bezig tot bijna middernacht. Er valt dan ook meer op te ruimen dan tijdens een doordeweeks dinsdagmenu. Speaking of which … dinsdag a.s. is Elisabeth Timmermans te gast bij ons. Zij komt een boekje opendoen over haar boek ‘Liefde in tijden van Tinder’. Eveneens gratis en vrij toegankelijk voor alle liefhebbers!

Posted 19/10/2019 by ambijans in Concert, Muziek

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (90)   Leave a comment

straf(studie) hoeft niet altijd saai te zijn

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Mijn volledige schoolcarrière was nogal aan de lange kant, mede door mijn eigen schuld. Hierdoor werd de kans op straf uiteraard groter. Toch kan ik me maar twee straffen herinneren die bijzonder waren. Zo kreeg ik in het tweede middelbaar eens straf (samen met nog iemand anders) van onze toenmalige klastitularis. De man gaf ons ook wiskunde en hij stond bekend als ‘zéér streng’. Zó streng dat nogal wat mensen een serieuze schrik van hem hadden. Het ging zelfs zo ver dat er op school nogal wat horrorverhalen de ronde deden. Zo werd bijvoorbeeld beweerd dat hij eens ooit iemand zo hard had geslagen, dat de initialen van zijn zegelring in diens gezicht stonden. Als je 14 jaar bent en toch redelijk braaf, dan pas je wel twee keer op om zo weinig mogelijk conflicten te krijgen met de man in kwestie. Hij is ondertussen alweer bijna twintig jaar dood, maar ik heb er toch een heel schooljaar schrik van gehad. Elk semester (denk ik) gingen we ofwel naar de kerk of er werd een soort van viering geënsceneerd in de turnzaal. Het moet ergens zijn geweest vlak vóór het rapport van de paasvakantie dat we in het centrum naar de kerk moesten. Ik zat langs één van mijn klasgenoten en vrijwel alles wat rond ons gebeurde of wat er werd gezegd tijdens de mis zelf gaf aanleiding tot lachen of om er commentaar op te geven. Ik was 14 en toen al lachte ik het geloof blijkbaar weg. Omdat er ook niemand iets kwam zeggen in onze rij voelden we ons een beetje ‘the untouchables’, maar na de mis zou het lachen ons al snel vergaan. We waren nog maar net op de terugweg naar school of we werden al door onze wiskundeleerkracht op de schouder getikt. ‘Heren, willen jullie na het overhandigen van de rapporten dadelijk allebei nog eventjes blijven zitten in de klas?’ Slik! We wisten meteen hoe laat het was. De ergste scenario’s spookten al door mijn hoofd, maar ik probeerde zo goed en zo kwaad als het ging mezelf te kalmeren. Terug in de klas leek er geen vuiltje aan de lucht, want iedereen kreeg vervolgens netjes zijn rapport uitgedeeld. Iedereen mocht beschikken, wij mochten vooraan vlak bij hem komen zitten. ‘Vertel eens jongens, wat was er nu zo geweldig grappig daarnet in de kerk? Ik zou het eens graag willen horen, dan kan ik misschien ook mee lachen!’ We keken allebei bedrukt naar beneden. We wisten er geen zinnige verklaring voor te verzinnen. Van een grote woedeuitbarsting van de leerkracht was geen sprake, hij bleef (voor zijn doen) opmerkelijk kalm. Nadat we snel iets hadden gestameld, haalde hij onze schoolcode boven. ‘Die mag je 10 x overschrijven en mij na de vakantie zonder fout bezorgen.’ Daarna werden we wandelen gestuurd. Na de vakantie leverden we onze ijverig overgepende epistels in, waarna ze zonder blikken of blozen rechtstreeks in zijn vuilbak verdwenen. Ik weet nog dat ik op het einde van het schooljaar (hoewel ik geslaagd was) niet ben durven meegaan naar het uitdelen van het eindrapport. Mijn moeder is er toen alleen naartoe geweest. Ik was als de dood dat hij tijdens het korte onderhoud ‘de kerkfarce’ ter sprake zou brengen. Straf nummer twee volgde één of twee jaar later tijdens een les Nederlands. De vrouwelijke leerkracht had me al diverse keren gewaarschuwd dat ik moest stoppen met babbelen of er zou straf volgen. Niet veel later had ik het aan mijn rekker. Ik mocht een opstel schrijven, dat moest een bepaald aantal bladzijdes tellen en er moest o.a. in voorkomen hoe ik mij moest gedragen in de klas. Omdat ik toen al graag schreef was dat natuurlijk een kolfje naar mijn hand. Ik nam een blad en noteerde daar grofweg een tiental redenen/argumenten op om in de toekomst een betere student te worden. Daarna schreef ik bij elk van de redenen een ludiek stuk tekst om het geheel wat in te kleden. Hierna leverde ik het werkstuk terug in. De volgende les kwam de leerkracht mij met een ‘big smile’ vertellen dat ze mijn opstel met buitengewoon veel plezier had gelezen. Het verhaal kreeg zelfs nog een grappig staartje. Mijn opstel verscheen integraal (met wat extra duiding) in het personeelsblad van de LILAC, de plaatselijke zuivelfabriek (waar haar echtgenoot werkte). Ze heeft mij toen zo’n nummer cadeau gedaan (maar dat is achteraf helaas in de vuilbak beland). Waarmee meteen is bewezen dat straf niet altijd nutteloos én saai hoeft te zijn …

Posted 18/10/2019 by ambijans in Algemeen

‘Aantekeningen bij een moord’ (Peter Vermeersch)   Leave a comment

peter vermeersch

Op een ochtend ontvangt Peter Vermeersch een brief waarin hij opgeroepen wordt zitting te nemen in een volksjury – het Belgische rechtssysteem kent de juryrechtspraak, al wordt er lang niet altijd gebruik van gemaakt. De aanklacht tegen de beschuldigde jongeman is roofmoord. Voor hij het weet zit Vermeersch in het hart van het enorme Paleis van Justitie in Brussel. Samen met de andere juryleden krijgt hij te maken met vragen over de ware toedracht van de moord, met de rituelen van het recht en met een verdachte als een schuw dier. Hoe voelt het slachtoffer te zijn of nabestaande? Wat doe je iemand aan als je hem straft? Helpt het? ‘Aantekeningen bij een moord’ geeft aan de hand van een concrete moord en een rechtszaak een indringende blik op geweld en rechtspraak. Het is, naast een persoonlijk verslag, ook een zoektocht naar vormen van rechtvaardig en troostend rechtsherstel in onze tijd. Auteur Peter Vermeersch (1972) is naast schrijver in Brussel verbonden aan de Universiteit van Leuven. Hij publiceert essays, proza en poëzie in onder andere De Correspondent en McSweeney’s. Eerder verscheen van zijn hand ‘Ex. Over een land dat zoek is’, dat werd genomineerd voor de AKO Literatuurprijs, de Bob den Uylprijs, de Gouden Uil en de E. du Perronprijs. In 2016 won hij de Prijs Letterkunde van de Provincie West-Vlaanderen.

Posted 17/10/2019 by ambijans in Literatuur

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (92)   Leave a comment

Mocht er een museum van de slechte smaak bestaan waar de meeste kunstwerken het predikaat ‘kut met peren’ zouden meekrijgen als ondertitel, dan zouden ook de hiernavolgende tien muzieknummers deel uitmaken van die canon. We mogen echter niet té hard roepen. Stel je eens voor dat de nieuwe pasgevormde Vlaamse Regering deze lijst zou gebruiken als een soort van leidraad, ik mag er niet aan denken! Je weet maar nooit of we met Hesp I straks weer in affronten zullen vallen. Tien nummers die wat mij betreft thuishoren op de brandstapel of die eventueel kan dienen als index voor verboden werken.

911. Luna – Alessandro Safina : 56-jarige Italiaanse tenor die aan het eind van de 90’s een combinatie van opera en popmuziek begint te maken en die hiermee eind 2000 de allergrootste hit uit zijn carrière zal scoren. Vermoedelijk nog steeds populair in eigen land, daarbuiten zal het vet al lang van de soep zijn neem ik aan.

912. I’ve got you – Marc Anthony : 51-jarige Puerto Ricaanse zanger en acteur die zich vanaf 2004 zeven jaar lang de echtgenoot van Jennifer Lopez mocht noemen. Lucky bastard! In Latijns-Amerika is hij immens populair, bij ons véél minder (en dat mag zo blijven). Wij gingen voor één van zijn singles uit 2002.

913. No more I love you’s – The Lover Speaks : Brits new wave duo wiens cover van hetzelfde nummer (door Annie Lennox in 1995) misschien wel bekender is geworden dan het origineel uit 1986. Ze bestonden tussen 1985 en 1988 en vielen uit mekaar nadat verder succes uitbleef (een verhaal dat opgaat voor een hele hoop nummers uit deze lijst).

914. Ik zit op een kameel – Willy Sarphati : in 1978 wordt Peter Koelewijn gecontacteerd door een in Nederland wonende Vlaming die dit ‘zelfgeschreven’ nummer graag op single wil uitbrengen. Omdat hij potentieel ziet in dit Oosters klinkend deuntje brengt hij het effectief uit. Had hij écht niet moeten doen. Luister én huiver!

915. Take me home tonight/Be my baby – Eddie Money : vorige maand op 70-jarige leeftijd overleden Amerikaanse zanger die in 1986 zijn wellicht allerbekendste hit opnam samen met Ronnie  Spector van The Ronettes. Hierna haakte het grote publiek af en opereerde hij veelal in de luwte.

916. Cha-la-la, I need you – The Shuffles : Nederlandse popgroep met wijlen Albert West als zanger die actief was tussen 1963 en 1973. Succes oogstten ze vooral met deze hitsingle die in 1969 en 1970 in de hitparade stond. Wereldwijd ging het vijf miljoen keer over de toonbank, toch wel een indrukwekkend aantal.

917. Open your eyes – At The Villa People : in 1997 uitgebracht trancenummer dat een soort van spin-off was van een gelijknamige discotheek uit Kooigem in de buurt van Kortrijk. In mei 1994 legde een aangestoken brand de club volledig in de as. Hierna maakt de club een doorstart op andere plekken in ons land onder diverse namen.

918. Komodo – Mauro Picotto : wie zin heeft in nóg meer foute trancemuziek kunnen we van harte deze 53-jarige Italiaanse dj aanbevelen die hiermee scoorde in 2001. De man heeft trance ondertussen ingeruild voor techno maar dat klinkt voor mij hoogstens als nieuwe wijn in oude zakken.

919. Arabeat – Bingo : stond al ooit in mijn lijstje ‘foute new beat platen’ dus het was een kwestie van tijd vooraleer het hier zou opduiken. De band was een anagram van bedenker Serge Gobin die met een minimum aan creativiteit een maximum aan resultaat wist te boeken. Terug te vinden op verzamelcd’s van Tien om te Zien maar onrechtstreeks ook verantwoordelijk voor het verdwijnen van het new beat genre. In 1989 kwamen ze er (zonder represailles!) mee op tv, nu worden er al voor véél minder erge dingen mensen gestenigd. Waar wachten die kutmarokkaantjes nog op … 😉

920. Stay – Shakespears Sister : een in 1988 opgericht duo door een voormalig lid van Bananarama die voor hun naam inspiratie haalde uit een gelijknamig nummer van The Smiths. De band bestond tussen 1988 en 1996 (deze single is van 1992), tussen 2009 en 2013 en sinds dit jaar zijn ze aan hun derde leven begonnen.

Posted 16/10/2019 by ambijans in Muziek

‘Wie is bang’ (Lanoye & De Sutter/NT Gent & Zeelandia) @ CCHA   Leave a comment

wie is bang

Vanavond mijn allereerste voorstelling in CCHA van het seizoen 2019-2020. Een ouder acteurskoppel, gespeeld door Els Dottermans en Han Kerckhoffs, maakt de balans op van hun liefde voor elkaar en voor het vak. Terend op hun bekendheid willen ze goed geld verdienen met een populaire repertoireklassieker over een scheldend en drankzuchtig koppel intellectuelen. Hun scheldklassieker blijft volk lokken. Avond na avond zijn ze veroordeeld om tegenover elkaar te staan in steeds dezelfde rol. Enkel hun tegenspelers veranderen regelmatig. Zo zijn er de twee jongere acteurs die na een tijdje, net als hun voorgangers, met slaande deuren vertrekken. Maar dan snelt ‘vadertje staat’ te hulp. De nieuwe acteurs ontvangen een cultureel-sociale toelage op voorwaarde dat ze een buitenlandse afkomst en liefst ook een kleurtje hebben. De eerste kennismaking zet meteen alle onderhuidse conflicten op scherp. Een bijzonder opzet en een veelbelovende samenwerking. Noem immers Tom Lanoye, Koen De Sutter, Els Dottermans en Han Kerckhoffs in één zin en de verwachtingen zijn hooggespannen.

UPDATE

Een nagenoeg volle zaal hing gisteravond ruim twee uur aan de lippen van de acteurs tijdens dit stuk. ‘Who’s afraid of Virginia Woolf?’ in de hedendaagse tijdsgeest gevat door Tom Lanoye. Het taalgebruik is bij momenten vrij grof, maar daar hou ik persoonlijk wel van. Hoewel de hele cast deftig acteerde staat/valt het hele stuk vooral door de rol van Dottermans, die opnieuw bewijst dat ze één van ’s lands allerbeste actrices is. Als we dan toch kritiek zouden moeten geven, dan misschien door te zeggen dat het gerust wat korter had gemogen. ‘Kill your darlings’ zegt men al eens, dus als men hier en daar wat flarden tekst had geschrapt dan zou dat het stuk zeker ten goede zijn gekomen. Desalniettemin heb ik me goed geamuseerd, toch ook een belangrijk en niet te onderschatten voordeel. Met nog een speciale vermelding voor het alweer schitterende decor trouwens.

Posted 15/10/2019 by ambijans in Theater