Archief beheerder

‘Wat rood was’ (Rosie Price)   Leave a comment

rosie price

De vriendschap tussen Max Rippon en Kate Quaile is op het eerste gezicht een onwaarschijnlijke. Max is sociaal en populair, mede door zijn familienaam. Kate, daarentegen, is introvert en minder welgesteld: ze werd opgevoed door een alleenstaande moeder die haar heil zoekt in aardewerk. Als de twee elkaar ontmoeten op de universiteit en ontdekken dat ze uit dezelfde buurt komen, ontstaat desondanks een gemoedelijke, ongecompliceerde vriendschap. Maar als ze, na hun afstuderen, tijdens een feest bij Max’ familie het begin van een nieuwe fase inluiden, wordt Kate het slachtoffer van een incident dat de loop van haar leven voorgoed zal veranderen. Want wat doe je als je verkracht wordt door een familielid van je beste vriend? Wat betekent dat voor de vriendschap en voor je eigen gevoel van veiligheid? ‘Wat rood was’ is een overrompelende roman over trauma’s, herinneringen en de grenzen van vriendschap. Op een ontstellend indringende manier raakt Price aan thema’s als privilege, seksueel misbruik en disfunctionele families. Rosie Price bewijst met dit debuut, waarin ze zware thema’s niet schuwt, dat zij een ongekend nieuw literair talent is. Auteur Rosie Price (1993) groeide op in Gloucestershire. Na haar studie Engels aan de universiteit van Cambridge werkte ze drie jaar bij een literair agentschap, totdat ze zich besloot te gaan richten op haar eigen schrijfwerk. Ze woont in Londen.

Posted 20/06/2019 by ambijans in Literatuur

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (78)   Leave a comment

agressieve chauffeurs, van alle tijden

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Ik was een jaar of 17 en het was een zonnige dag geweest (bloedheet zelfs), een beetje zoals op dit moment. In die tijd (zo’n dertig jaar geleden) trokken wij op de fiets (met een hele hoop kameraden) richting Brobra in de Hortweidenweg, waar we een ijsje gingen eten. Nadat we daar de hele tijd gezellig hadden gezeten, besloten we (toen het al wat donkerder begon te worden) om toch nog eventjes met zijn allen richting Zonhoven te fietsen, om daar nog iets gaan te drinken. Via de Hoeveweg kwamen we op de Zavelstraat terecht, waar we via de rode lichten naar het centrum trapten. We reden met een paar fietsen langs mekaar (ik weet het, da’s gevaarlijk maar ik zie dat het dertig jaar na datum nog steeds gebeurt) in een laatste rechte lijn richting café. Plots kwam er een auto met een behoorlijke snelheid vlak langs ons heen geraasd. We schrokken ons een hoedje én één van mijn vrienden stak woedend zijn middenvinger op. Even verderop ging de bestuurder hard in de remmen, waarna hij ‘m in achteruit gooide en vlak voor ons terug tot stilstand kwam. Ohoh! Een norse, kalende man, klein postuur, beetje dikbuikig kwam op ons afgebeend. Hij brulde op degene die zijn middenvinger had opgestoken en trok ‘m nogal hardhandig z’n t-shirt kapot. ‘Hé, wat was dat jongen? Tekens op mij doen?’ Hij stak een priemende wijsvinger omhoog en riep ‘Zoals jou pak ik er drie tegelijk, drie!’ Hij keek ons nog even aan, liep terug naar zijn wagen en hij reed gewoon verder. Daar moesten we toch eventjes van bekomen. ‘Nu kan ik best wel een dikke pint gebruiken’ zei iemand van ons. Eén van ons had zelfs het kentekenbewijs van de ‘agressieve bullebak’ onthouden, al kwamen we snel tot de conclusie dat we daar weinig mee konden doen. Nog eventjes afkoelen op café en daarna snel naar huis. Dat was ons plan. Toen we het café binnenkwamen en ergens achterin gingen zitten, viel ons een man op die op een kruk aan de toog zat. ‘Hé, is dat die man niet die ons daarnet zo brutaal heeft behandeld?’ Nadat de cafébaas onze bestelling had opgenomen, besloten we (wanneer hij terugkwam met onze pintjes) om eens voorzichtig te informeren. ‘Zeg, mogen we eens iets vragen? Die kalende man die daar aan de toog zit, ken jij die toevallig?’ ‘Jaja, da’s X, een vaste klant hier’ sprak hij. ‘Waarom moeten jullie dat weten?’ Daarna vertelden we hem wat ons vlak daarvoor was overkomen. De cafébaas fronste zijn wenkbrauwen eens en zei toen afgemeten ‘Ik denk dat jullie daar niet veel gaan tegen kunnen doen, want X is politieagent.’ Oké, tot zover ons voornemen om er een zaak van te maken. We hebben daar nog een tijdje low-profile iets zitten drinken en zijn na betaling van onze consumpties rustig naar buiten gewandeld. X heeft daar waarschijnlijk nog een tijdje op zijn kruk gezeten. Ik ben ‘m later nog vaker aan de toog van een café tegengekomen. Ik heb ‘m er nooit over aangesproken en ik vermoed zelfs dat hij het voorval al was vergeten vanaf het moment dat hij terug zijn auto inkroop.

Posted 19/06/2019 by ambijans in Algemeen

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (57)   Leave a comment

Twee dagen achtereen complete baggermuziek? Yes, we can! Ook vandaag presenteren we weer tien tracks waar nogal wat op aan te merken valt. Trefwoorden als ‘supermelig’, ‘strontvervelend’, ‘rotcommercieel’, ‘afgezaagd’ en ‘zwaar kut’ zijn hier uiteraard volkomen op hun plaats. Wij kunnen het met de beste wil van de wereld niet veel beter maken. Met een beetje geluk hou je er strontvliegen of vervelende muggen mee op een veilige afstand. Test het eens uit zou ik zeggen!

561. Shout – Lulu : Schotse schreeuwlelijkerd (ondertussen 70 jaar oud) die in 1964 op 15-jarige leeftijd een wereldhit scoorde met dit nummer, wat op zijn beurt weer een cover was van The Isley Brothers uit 1959. Tot vervelens toe gehoord op trouwfeesten, personeelsfeesten of slechte fuiven … zelfs 55 jaar na datum nog steeds … helaas. Het houdt gewoon niet op!

562. The way to your heart – Soulsister : onlangs hoorde ik dit nummer nog eens voorbijkomen in een toneelstuk waar ik naar ging kijken. Toen besefte ik opnieuw hoe een godsgruwelijke hekel ik er eigenlijk aan had. Polle Pap en Jan Leyers leken er eventjes internationaal garen uit te kunnen spinnen, maar een écht vervolg bleef uit. Enkel voor de statistieken: dit alles gebeurde in 1988.

563. Everything now – Arcade Fire : ik ben eigenlijk een grote fan van het werk van deze Canadezen, maar één keer gingen ze écht serieus uit de bocht. Ik zal het tot het einde hunner dagen een ABBA-uitstapje blijven noemen. Ondertussen zitten we twee jaar na hun befaamde misstap.

564. I’ve got the music in me – Kiki Dee : deze ondertussen 72-jarige Britse zangeres werd bekend van een mooi duet met Elton John (in 1976). Ze was de eerste blanke soulzangeres die een contract kreeg bij Motown. Toch ben ik niet bijster gecharmeerd door deze single die ze in 1974 uitbracht.

565. Turn around – Phats & Small : Brits houseduo uit Brighton, dat er aan het eind van de jaren ’90 in slaagde om enkele nietszeggende housedeuntjes te produceren, zoals bijvoorbeeld het geval was met onze bijdrage uit 1999.

566. Never leave you (Uh oooh, uh oooh) – Lumidee : Amerikaanse R&B-zangeres die hiermee een nummer 1 hit scoorde in 2003. Het goede nieuws is, dat we de laatste jaren weinig of niets meer van haar hebben gehoord. Daarmee lijkt verder onheil (voorlopig) afgewend.

567. In the end – Linkin Park : deze band bestond van 1999 tot 2017, i.e. tot hun frontman Chester Bennington plots uit het leven stapte. In 2000 brak de band door, ze verkochten meer dan zestig miljoen albums, ze wonnen twee Grammy’s maar bij mij lagen ze nooit in de bovenste schuif. Dit vehikel brachten ze in 2001 uit.

568. Children – Robert Miles : over de doden niets dan goeds? Helaaas niet, want ook deze Zwitsers-Italiaanse dj legde in 2017 het loodje. De man overleed op zijn 47ste wél aan de gevolgen van kanker. Wij kozen zijn bekende debuutsingle uit 1995, die in het dreamtrancegenre thuishoort. Een genre waar wij weinig affiniteit mee hebben (en dat zal niet snel veranderen).

569. Moving train – Nunca : Belgisch eurodanceproject van Zonhovenaar Pat Krimson, dat zijn flagrant gebrek aan talent moest camoufleren met een vuurspuwer (Shayne), die destijds nog getrouwd was met een rondborstige Pamela Anderson lookalike (Shauna), die de zang voor haar rekening nam. De groepsleden gingen hierna in het erotische circuit aan de slag (van horen zeggen). In 1999 kwam de trein enigszins in beweging, maar het bleek ‘de trein der traagheid’ want een jaar later was hij al uitgebold.

570. Don’t stop believin’ – Journey : hardrocknummer uit 1982 dat recenter plots weer populair werd toen er o.a. in de tv-serie ‘Glee’ mee werd uitgepakt. Deze powerballad werd niet alleen veelvuldig gecoverd maar kwam ook voorbij in tal van andere tv-reeksen en bij grote sportevenementen. The horror, the horror! De rest van de griezelige fragmenten sparen we alvast op voor de volgende editie. Tot dan!

Posted 18/06/2019 by ambijans in Muziek

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (56)   Leave a comment

Hoe een ideale zondag eruit ziet? Lang(er) uitslapen zou al mooi zijn, maar wanneer wij naar de zondagsmarkt gaan doen we dat best op een vroeger tijdstip. Hoe later je arriveert, hoe meer volk er rondloopt. Dus liefst vóór tien uur ’s morgens al broodjes halen, beleg van bij Borgers (en soms een kip van de kraam). Daarna wat op een ligstoel in de zon, op het gemak eten ’s middags, korte siësta erna en als er genoeg energie is een wandeling maken in één van de natuurrijke gebieden die Zonhoven rijk is. Tenzij er voetbal/koers is op tv, dan moet alles meestal wijken voor de bijzaken. Hoe een ideale zondag finaal om zeep helpen? Hieronder alvast tien handige tips!

551. Dance with the devil – D-Devils : Pieter-Jan Verachtert is een ondernemend mens en dat siert hem. Hij schrijft en componeert, maar één keer liep dat toch gruwelijk verkeerd. Ik denk dat het een ‘uit de hand gelopen grap’ is geweest die uiteindelijk succesvol uitdraaide. En wat doe je dan? Ervoor gaan natuurlijk! Ik kan me haast niet voorstellen (en mijn voorstellingsvermogen kan best wat hebben!) dat er mensen zijn die vrijwillig naar deze (s)hit uit 2001 willen luisteren. 😉

552. Thunder – Imagine Dragons : ik ken bakvissen én jonge dertigers die idolaat met deze muziek meebrullen, maar ik geef mijn portie met graagte aan Fikkie. ‘In onze tijd was het allemaal beter’ hoorde ik ooit in de wandelgangen en daar wil ik het voor één keer graag eens mee zijn. Onze keuze ging naar een recent nummer uit 2017.

553. Mamma woar is mien pils – Normaal : als een rockband uit de Achterhoek een heuse ‘carnavalssingle’ meent te moeten maken, dan zakt onze broek af bij het horen van dit resultaat. In 1982 had zanger Benny Jolink wellicht een paar pilsjes té veel op …

554. In the shadows – The Rasmus : ook in Finland durft men wel eens rocken. Deze band die in de mid 90’s werd opgericht plaatste in 2000 een The voor de bandnaam omdat er al een betere, gelijknamige dj bestond. In 2003 produceerden ze deze single die alle verkoopscijfers (vooral in hun thuisland) zou verpulveren. Meer dan één miljoen stuks verkocht en meteen componist Jean Sibelius onttroond.

555. Sky and sand – Fritz & Paul Kalkbrenner : twee Duitse broers die ons exact tien jaar geleden danig op de heupen werkten met de titelsong van een Duitse film, die geen zinnig mens ooit heeft gezien. Ze stonden er 127 weken onafgebroken mee in de Duitse hitparade. Scheiße in het kwadraat!

556. Way down we go – Kaleo : Ijsland schijnt een prachtig land te zijn (zo zag ik al herhaaldelijk op foto’s) en ook met hun muziekindustrie zit het best wel snor. Toch moet ik niet weten van deze in 2012 opgerichte rockband, die in 2016 hun wellicht bekendste hit scoorde. Ik ben er ooit eens (per ongeluk) op gestoten tijdens Best Kept Secret en in een spontane huilkramp geschoten. Gênant momentje!

557. Fireball – Pitbull featuring John Ryan : in 2014 bracht deze Cubaans-Amerikaanse rapper dit nummer uit. Een ster op de Hollywood Walk of Fame in 2016 bewijst dat hij goed bezig is. Zijn iets jongere sidekick schrijft vooral nummers voor andere artiesten. Meer dan 30 miljoen verkochte exemplaren wereldwijd, no shit!

558. Casanova – Ultimate Kaos : voor dit gedrocht mogen we onze kruisboog richten op een zekere Simon Cowell. Deze in de nineties opgerichte boysband scoorde in 1997 een hit met een bijzonder slappe cover van LeVert, die er in 1987 een hit mee hadden. In 1999 deed er gelukkig iemand het licht uit. Einde verhaal!

559. Whole again – Atomic Kitten : een damestrio uit Liverpool kan er ook nog wel bij vandaag. Actief tussen 1998 en 2008 en blijkbaar in 2012 aan een come-back begonnen (die ons voorlopig verder onheil bespaart). In 2001 was dit zo’n beetje hun debuutsingle. Leuk weetje: dit meidengroepje werd opgericht door Andy McCluskey, één van de leden van OMD.

560. La tribu de Dana – Manau : en we gaan eruit met een in 1998 in Frankrijk opgerichte hiphopband met Keltische invloeden. Ik vind dit geitenwollensokkenmuziek voor schaapherders of mensen die met hun nordic walkingstokken aan hun volgende gîte moeten geraken. 21 jaar oud alweer, de heren zullen hun schaapjes ondertussen wel op het droge hebben zeker? Binnenkort breien wij weer een mooi (nu ja, mooi?) vervolg aan deze reeks. Mag ik alvast een teiltje?

Posted 17/06/2019 by ambijans in Muziek

De top 100 boeken (10) ‘American Psycho’ (Bret Easton Ellis) (1991)   Leave a comment

bret easton ellis

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de honderd beste romans die ik ooit heb gelezen. Over kleuren en smaken valt eigenlijk een hele hoop te redetwisten dus het staat eenieder vrij om het met mij eens/oneens te zijn. Nu we jaarlijks weer (meer dan 40 boeken!) ‘back on track’ zijn qua leesgewoontes moet zo’n all time favouritesleeslijstje zeker lukken. Omdat ik bepaalde genres liever lees dan andere is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één boek dat de 100 niet heeft gehaald, omdat het mijns inziens de hype niet waard was.

Hoe ben ik in aanraking gekomen met deze schrijver? Eén van mijn vrienden had blijkbaar al zijn (tot dan in Nederlandse vertaling verschenen boeken) gekocht en leende ze begin jaren ’90 aan mij uit met de woorden ‘Lees dit maar eens, je zal het waarschijnlijk goed vinden’. Hij bleek warempel gelijk te hebben. Zodoende ben ik elk nieuw verschenen boek van Bret Easton Ellis hierna gaan lezen. Net zoals dit boek zijn ook een aantal andere boeken van hem achteraf verfilmd. Wie niet graag leest, zou zich dus aan de film(s) kunnen wagen (al raad ik uiteraard de boeken aan). Rond deze tijd verschijnt zijn eerste non-fictiewerk ‘Wit’, waar ik eigenlijk best nieuwsgierig naar ben. De eerste recensies die ik las waren alvast lovend. Maar waarover gaat ‘American Psycho’ nu? Patrick Bateman is een aantrekkelijke jongeman die een vermogen verdient op Wall Street. Overdag bezoekt hij dure, trendy restaurants en brengt hij zijn lichaam in perfecte conditie in de sportschool. Maar onder dit dunne laagje oppervlakkigheid lijkt een heel ander persoon te zitten, die op het punt staat om uit te barsten. Ellis schrijft nogal beschrijvend, dus je zou je kunnen ergeren aan de uitgebreide beschrijvingen van de kledingsstukken die personages dragen. Dat geldt ook voor de beschrijvingen van de martelpraktijken, al zorgen die er net voor dat het boek zo goed is. Hoewel er nogal wat wordt afgemoord betrap je jezelf erop dat het gegeven op zich haast hilarisch wordt. ‘Gruwelijk geniaal’ zou een mooie tagline zijn voor dit boek! Wie van Ellis’ gevoel voor humor houdt zou er een zwarte komedie in kunnen zien, maar het is natuurlijk ook een aanklacht tegen de huidige, nihilistische maatschappij waar schone schijn en materialisme overheersen. Of Bateman zijn slachtoffers effectief heeft gedood of dat het gewoon donkere hersenspinsels zijn die zich enkel maar in zijn hoofd afspelen moet iedereen maar voor zichzelf uitmaken.

Laat deze kelk passeren: ‘De Venusberg Variaties’ (Isabelle Rotsaert & Paul Verhaeghen) (1999)

Posted 16/06/2019 by ambijans in Literatuur

Oorwurm van de week (156)   Leave a comment

plaid

Onze terugblik is dit keer aan de nogal korte kant (maar als er weinig te melden valt, dan is het zo hè). Afgelopen zaterdag speelde ik aan tafel bij Happy Ending de ‘Lier Feest’ quiz. In een zaal met bijna 80 ploegen aan de aftrap deden we nooit mee voor de knikkers. Ik denk dat we zo ongeveer hebben postgevat rond plek 12 telkens. Onze superronde (29/30), de allerbeste van de hele kliek (als we mijn gok hadden gevolgd was het zelfs 30/30 geweest) katapulteerde ons uiteindelijk nog naar een mooie vijfde plaats. Maandagnamiddag (een feestdag zowaar!) gingen wij tussen twee regenbuien door wandelen op de Teut (ongeveer 45′) en dat deed deugd. Woensdagvoormiddag bij de dokter geweest (voor mezelf) en namiddag naar de tandarts in Eindhoven (voor papa, dacht ik in eerste instantie). Diens tand werd in recordtijd uit zijn mond gefloept. Dat ikzelf door overdreven knarswerk een volledige tand in de vernieling had gekauwd had ik al wel opgemerkt. Dus kreeg ik een kroontje aangemeten (niet op mijn hoofd, voor alle duidelijkheid!). Mijn weekend is dit keer maagdelijk blank, ik verwacht geen spectaculaire dingen. Volgende week dinsdag doe ik mezelf een vrije dag cadeau, woensdag ga ik naar de kinesist (o.a. voor relaxatieoefeningen en ademhalingstechnieken), daarna moet mama voor één dag ter observatie naar het ziekenhuis (een gevolg van haar lelijke val in mei vorig jaar). Volgens mij staat er opnieuw geen quiz op de planning. Hiermee is onze openingsalinea wellicht langer geworden dan gewoonlijk (ook al hadden we niets te melden). Wat valt er te zeggen over de muziek?

Dancers – Plaid: het leek er precies op alsof de heren Handley en Turner de laatste jaren hun finesse wat kwijt waren in het maken van tegendraadse electronica. Na de eerste twee gelekte nummers uit hun nieuwste cd ‘Polymer’ had ik er eerlijk gezegd geen al te goed oog in, maar kijk daar … het allereerste nummer dat een heuse videoclip kreeg aangemeten klinkt meteen weer vintage Plaid. Voor wat het waard is: onze oren geven hier een kwaliteitskeurmerk aan.

Superbike – Jay Som: Melina Mae Duterte aka Jay Som is een 25-jarige Amerikaanse die DIY bedroom pop maakt als we haar bio mogen geloven. Dat ze ontegensprekelijk talent heeft bewijzen de goeie recensies die ze al kreeg op tal van hippe weblogs en (online) muziekzines. In augustus verschijnt ‘Anak Ko’, iets om naar uit te kijken denken wij. Waarom? Omdat haar vorige cd ‘Everybody works’ uit 2017 ons eindejaarslijstje haalde.

Hot motion – Temples: één van onze favoriete hedendaagse Britse retrogroepen brengt in september hun nieuwe (alweer derde) full cd uit, waaruit wij de titeltrack kozen. Ook live zijn deze heren zeer te pruimen zo konden wij op Pukkelpop én Best Kept Secret aan den lijve ondervinden.

Kids in the dark – Bat For Lashes: als je ons de komende dagen zou tegenkomen met een kamerbrede tandpastasmile, dan zou dat kunnen zijn omwille van het feit dat het alter ego van Natasha Khan straks een vijfde cd zal uitbrengen, ‘Lost girls’ getiteld (begin september). Mooi om naar te kijken én om naar te luisteren!

Kiss on my list – Daryl Hall & John Oates: en we gaan er deze week uit met onze classic, die (zoals wel vaker het geval is) werd gemaakt in de wonderbaarlijke jaren ’80, 1981 om precies te zijn. Beide heren begonnen hun muzikale samenwerking ergens in 1969, dus ze werken ondertussen een halve eeuw samen. Graag tot volgende week voor een nieuwe lading luisterplezier!

Posted 15/06/2019 by ambijans in Muziek

Dinsdagmenu’s najaar 2019-voorjaar 2020   Leave a comment

ElisabethTimmermans-copyright Carmen De Vos (6)

Nu alle zichzelf respecterende culturele centra in ons land alweer volop hun brochures hebben uitgestuurd (al dan niet in digitale vorm), wordt het misschien ineens tijd dat ook wij eens een berichtje posten over onze dinsdagmenu’s voor de komende maanden (in ons geval het najaar van 2019 én het voorjaar voor 2020). Snelle planners kunnen op die manier al wat gaatjes vullen in hun dichtslibbende agenda’s. Zoals steeds zitten een aantal toekomstige activiteiten nog in de denkfase/aanloopperiode, maar als we iets concreter weten, dan passen we onze informatie hier nog aan. Sommige activiteiten plannen we autonoom, een aantal dinsdagmenu’s loopt in samenwerking met GC Tentakel.

Wij starten in principe met twee dinsdagmenu’s die week op week doorgaan in oktober. Die staan allebei in het teken van de Digitale Week, een initiatief dat ondertussen op nationaal niveau blijkbaar al een stille dood is gestorven. Soit, ons eerste dinsdagmenu vindt plaats op 22 oktober a.s. Dan komt Elisabeth Timmermans (uit het naburige Heusden-Zolder, maar ondertussen in Nederland residerend) iets meer vertellen over haar eerder dit jaar verschenen boek ‘Liefde in tijden van Tinder’. Het gaat o.a. over daten en de rol van sociale media hierin. De week nadien op 29 oktober is het de beurt aan een andere blondine, de Zonhovense Jolien Durwael. Zij komt een boekje opendoen over ‘storytelling’. In principe volgt er in november of december nog een auteurslezing/boekvoorstelling. Het onderwerp kennen we, maar we hebben nog geen exacte datum geprikt. Als we een beetje ‘valsspelen’ dan rekenen we in januari de komst van Sandra Bekkari naar GC Tentakel ook als een soort van menu de luxe (want zij schreef boeken die allemaal in onze collectie zitten). Zij komt op donderdag 16 januari de Sana methode uit de doeken doen. Voor haar lezing moet je wél tickets bestellen via GC Tentakel. Op 11 februari 2020 hebben we dan weer actrice/voice-over/coach/schrijfster Ann Ceurvels te gast. Zij schreef het boek ‘Etiketjes’, over de impact van labels die tegenwoordig op kinderen worden geplakt. Een aanrader voor alle ouders, maar ook voor andere geïnteresseerden. Op 10 maart tot slot komt Elisa Veronesi langs. Zij is met haar bedrijf genomineerd voor de X² Award, waarvoor je trouwens nog eventjes kan stemmen. Naar alle waarschijnlijkheid gaat de lezing o.a. over gendergelijkheid op de werkvloer. Voilà, dat was ‘m voorlopig. Mochten er nog dingen wijzigen, dan zorgen wij uiteraard tijdig voor een update!

Posted 14/06/2019 by ambijans in Babes, Culinair, Kunst, Literatuur