Archief beheerder

De top 100 boeken (60) ‘Vriendin in coma’ (Douglas Coupland) (1998)   Leave a comment

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de honderd beste romans die ik ooit heb gelezen. Over kleuren en smaken valt eigenlijk een hele hoop te redetwisten dus het staat eenieder vrij om het met mij eens/oneens te zijn. Nu we jaarlijks weer (meer dan 40 boeken!) ‘back on track’ zijn qua leesgewoontes moet zo’n all time favouritesleeslijstje zeker lukken. Omdat ik bepaalde genres liever lees dan andere is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één boek dat de 100 niet heeft gehaald, omdat het volgens mij de hype niet waard was.

Een groep vrienden van de middelbare school bezoekt een feest waarbij één van hen in coma raakt. Al snel blijkt dat Karen voorlopig niet uit haar coma zal ontwaken én blijkt ze zwanger te zijn van Richard. Wanneer Karen 17 jaar na de geboorte van haar dochter toch wakker wordt, voorspelt zij het einde van een wereld vol drank, drugs en zinloos gedrag. Of dit een serieuze voorspelling is? Ik vertel er maar meteen bij dat ik bijna alles van Coupland heb gelezen, dus misschien ben ik wel een fan van zijn oeuvre. Elk van zijn boeken heeft telkens weer een unieke sfeer die me telkens weet te raken. Zijn romans worden veelal gedragen door wanhopige mensen die op zoek zijn naar iets, het hele verhaal door blijven zoeken en uiteindelijk er vrede mee lijken te nemen dat hetgeen ze zoeken uiteindelijk niet te vinden is. Ze zijn door hun zoektocht wél geëvolueerd als mens. Kenners denken bij de titel dadelijk aan The Smiths, maar dat is verder niet relevant wetende dat een ander boek van hem ‘Eleanor Rigby’ heet. 😉

Laat deze kelk passeren: ‘Machiavella’ (Serge Simonart) (2015)

Posted 07/04/2020 by ambijans in Literatuur

‘Als je de stilte ziet’ (Thomas Verbogt)   Leave a comment


thomas verbogt

Bij ons is er al van vóór het coronavirus geen levering meer geweest door Standaard Boekhandel, dus de spoeling wordt een beetje dun qua titels uit ons huidige aanbod. We kregen onlangs wél het bericht dat er een mogelijkheid bestaat dat er terug zou worden geleverd vanaf de tweede week van de paasvakantie, dus dat geeft de modale burger terug moed, zeker als hij in een bibliotheek werkt. 😉 Het boek van deze week dan maar? Alles begon pas toen Sander bij ons kwam wonen, ook het begin van een nieuw leven. Ik was trots op zijn aanwezigheid. Op school zei ik dat hij mijn pleegbroer was. Dat woord kwam van mijn moeder, ik kende het niet, ik kende ook niemand met een pleegbroer of -zus. Af en toe zei ik Pleeg tegen Sander, wat hij leuk vond, Marleen belachelijk. Hij schreef het zelfs een keer onder een briefje dat hij voor me had klaargelegd: ‘Ik doe de boodschappen wel! Pleeg.’ De hoofdpersoon in de nieuwe roman van Thomas Verbogt wil graag een verbond vormen met Sander, zijn pleegbroer, maar dat lukt niet. Er staat iets in de weg – iets wat hij niet kan duiden, maar wat hem een leven lang achtervolgt. Wanneer hij afscheid neemt van zijn ouderlijk huis en daarmee ongewild ook zijn grote liefde uit het oog verliest, begint hij aan de zoektocht naar zijn eigen leven. Die zoektocht is onlosmakelijk verbonden met het geheim dat tussen Sander en hem in stond. ‘Als je de stilte ziet’ is een diep ontroerende roman over verlangen, vluchtigheid en betekenis geven aan het leven. Auteur Thomas Verbogt (1952) debuteerde in 1981 met de verhalenbundel ‘De feestavond’. Sindsdien schreef hij vele romans, verhalenbundels en toneelstukken. Met zijn oeuvre groeide ook zijn publiek. Lange tijd was hij een zeer gewaardeerd auteur maar toch relatief onbekend, maar al een paar jaar behoort hij tot ‘de eredivisie van de Nederlandse literatuur’, aldus wijlen Pieter Steinz van NRC Handelsblad . Waar Verbogt vooral om geprezen wordt is zijn melancholieke en lichte toon en zijn filmische manier van vertellen. Ook met zijn humoristische korte verhalen bindt hij veel lezers aan zich. Thomas Verbogt heeft een dagelijkse column in De Gelderlander , de krant van zijn geboortestreek en hij is regelmatig te horen op de VPRO-radio.

Posted 06/04/2020 by ambijans in Literatuur

50 onderschatte bands/artiesten (153) Aldous Harding   Leave a comment

Aldous Harding is een in 1990 geboren Nieuw-Zeelandse folksinger-songwriter, die uit een muzikale familie komt want ook haar moeder was zangeres. Haar eerste album bracht ze nog uit bij een klein onafhankelijk label, maar toen 4AD haar tekende kwam haar carrière in een stroomversnelling terecht. Het feit dat ze dan prijzen begint te winnen zorgt ervoor dat ze ook kan samenwerken met andere artiesten zoals o.a. Marlon Williams (haar ex-vriend), John Parish (vooral bekend van zijn samenwerking met PJ Harvey) en Mike Hadreas (Perfume Genius) zijn mooi meegenomen. Ondertussen woont ze met haar nieuwe vriend in Cardiff (Wales). In haar muziek en stem weerklinken nog steeds Nico, Scott Walker, Karen Dalton én de hier reeds genoemde PJ Harvey. Met drie full cd’s oogt haar oeuvre op dit moment nog eerder bescheiden, maar wij hopen dat daar in de toekomst verandering in komt uiteraard.

1. ‘Stop your tears’ (uit ‘Aldous Harding’, 2014)

2. ‘Two bitten hearts’ (uit ‘Aldous Harding’, 2014)

3. ‘Small bones of courage’ (uit ‘Aldous Harding, 2014)

4. ‘Blend’ (uit ‘Party’, 2017)

5. ‘Imagining my man’ (uit ‘Party’, 2017)

6. ‘Horizon’ (uit ‘Party’, 2017)

7. ‘Nobody gets what they want anymore’ (uit ‘Make way for love’ van Marlon Williams, 2018)

8. ‘Fixture picture’ (uit ‘Designer’, 2019)

9. ‘Zoo eyes’ (uit ‘Designer’, 2019)

10. ‘The barrel’ (uit ‘Designer’, 2019)

Posted 05/04/2020 by ambijans in Muziek

Oorwurm van de week (201)   Leave a comment

De afgelopen weken stond ten huize Ambijans een beetje in het teken van de ‘minimale dienstverlening’ die we in de bib van Zonhoven in gang hebben gestoken. Die was op donderdag én vrijdag zéér sterk van start gegaan. Ook maandag stond onze agenda vol. Dinsdag, woensdag én donderdag was het eerder aan de kalme kant maar op vrijdag kwam er plots weer iets meer tempo in onze service. Wil jij er graag gebruik van maken, ga dan eens op onze webetalage kijken. Of lees dit vrij helder artikel waar alles in staat wat je moet weten. Er staat blijkbaar een mooi weekend (weerkundig gezien dan) voor de deur. Hou het vooral veilig, geniet van de zon, drink gezellig iets op jullie terras en zorg ervoor dat je nuchter genoeg blijft om de volgende vijf tracks te beluisteren. 😉

Sweet – Porridge Radio: te oordelen naar de hoge scores die zowel NME als Pitchfork aan hun nieuwe plaat (‘Every bad’) geven lijkt dit een kanshebber te zijn in veel eindejaarslijstjes en dan bedenken we ons dat de aprilmaand nog maar amper op gang is geschoten. Deze Britse band debuteerde in 2016, kwam met een opvolger het jaar daarop om mogelijk in 2020 voor échte gensters te zorgen. Is het een ‘hype’? Is alle lof terecht? Er gaat niets boven zelf eens kritisch hier naar luisteren en jezelf dan een mening vormen!

Bubbles buried in this jungle – Death Grips: onze classic deze week is van betrekkelijk recente makelij (2016), een nummer dat ik toevallig hoorde voorbijkomen in de allereerste aflevering van seizoen 3 van ‘Westworld’. Ik herinner me nog dat ik hun concert op Pukkelpop 2017 wilde meepikken, maar net dan bekend volk tegenkwam op de wei waardoor het doordraaide. Ik kan enkel maar vertellen dat het nummer terug te vinden is op hun ‘Bottomless pit’ album van hetzelfde jaar.

Is this a dream? – Badly Drawn Boy: het bleef een decennium rustig in het muzikale wereldje van Damon Gough, maar nu lijkt deze Brit weer terug in gang te zijn geschoten. Wij zijn daar blij om, omdat we zijn muziek altijd best te pruimen vinden. ‘Banana skin shoes’ zou normaal eind mei in wereldpremière moeten gaan … maar wat is er tegenwoordig nog ‘normaal’?

You are not who I thought I was – Sondre Lerche: en we hebben ook nog een Noorse singer-songwriter in de aanbieding. Eentje die wél al een tijdje in de States resideert. Voor zijn nieuwe plaat moeten we nog eventjes geduld uitoefenen tot begin juni, maar geheel toevallig heet die ook ‘Patience’, dus dat komt wel goed.

Wat een dag – Groep Fosko: onlangs overleed Bob Fosko van De Raggende Manne aan slokdarmkanker. Een tiental dagen na zijn dood werd er postuum een plaat uitgebracht. Dat was niet écht de bedoeling want midden maart wilde men de plaat nog plechtig presenteren in Paradiso. Helaas haalde Bob die datum niet meer. Als eerbetoon aan de man en zijn oeuvre kozen wij een nummer uit. Volgende week beloven wij vijf nagelnieuwe (nu ja, vier én één classic) op deze plek. Tot snel!

Posted 04/04/2020 by ambijans in Muziek

Worst case scenario   Leave a comment

worst case scenario

Niet dat ik hier mijn ‘famous last words’ aan het neerpennen ben (denk ik toch!), maar mocht ik de brute pech hebben dat het coronavirus mij onderweg ergens te grazen zou nemen dan kan ik terugblikken op 48 schitterende levensjaren. Daarin vervat zitten o.a. een mooie, onbezorgde jeugd, een hobbelig tienerparcours met wat ups en downs, een gezellig studentenleven (dat uiteraard iets té lang duurde) én 21 dienstjaren in de bib. Véél gelachen met familie, vrienden, kennissen én collega’s, quizzalen zien vol én leeglopen, regelmatig culinair verwend geweest, schitterende boeken gelezen, waarschijnlijk bijna alle sterke tv-series die ertoe deden gezien, héél toffe gesprekken gehad met bijzonder boeiende én interessante mensen, … ze zouden je haast de ergernissen én vervelende nevenaspecten van het leven doen vergeten. Ik heb hier en daar iets in Europa gezien wat van belang was én toch een héél klein stukje van de wereld gezien. In april 2008 voor het eerst buiten Europa gereisd (14 dagen door de provincie Honshu getrokken in Japan), gewoon in een gekke bui afgesproken met mijn nicht en daarna vrijwel onmiddellijk de daad bij het woord gevoegd. Zoiets schreeuwt bijna om er een soort levensles van te maken: doe af en toe in je leven eens iets geks (al naargelang de mogelijkheden die je hebt!), spring eens uit de band en kom gewoon uit je kot! (in de tijd dat dit uiteraard nog mocht). 😉 De wereld is zoveel groter dan enkel die herkenbare kerktoren (ook al heeft dat op tijd en stond zeker zijn charmes). In dat opzicht ben ik misschien een zondagskind. Japan 2008 was een kleine cultuurshock die bijzonder prettige gevolgen had. In de zomer van 2010 volgde er namelijk een eclipsreis naar Chili, een nieuwe eclipsreis naar Singapore en Australië eind 2012 én een (misschien wel) laatste eclipsreis naar Azië (Thailand, Laos, Cambodja en Indonesië) in 2016. Die laatste reis eindigde zo’n dikke week vóór de bloedige aanslag van 22 maart 2016 in Zaventem.

Geen mens die weet hoe lang we nog over ‘dat coronavirus’ gaan spreken maar het zou me niet verbazen als het nog tot bijna eind dit jaar onze nieuwsbulletins zal domineren. Denk aan twee ‘recente crisissen’ in onze wereldgeschiedenis (WOI en WOII) en we weten dat het niet in één vingerknip terug zal verbeteren. Ik wil graag een goed geïnformeerd mens zijn dus probeer ik veel te lezen over de huidige situatie. Jammer genoeg doet er ook een héle hoop fake news de ronde. En er bestaan een hoop mensen die azijn drinken bij hun eten, die niets liever doen dan het eeuwige doemdenken uit te dragen. Geloof me: negatieve vibes vreten enorm aan je energielevel! Ik wil best geloven dat er méér aan de hand is op onze planeet dan dat ons kleine mensenbrein kan bevatten, maar ik weiger mee te gaan in alle waanzinnige complottheorieën. Voor mezelf heb ik al uitgemaakt dat een simpele, verifieerbare theorie aan de basis ligt en dat we daar in de toekomst véél meer oog voor moeten hebben. Klimaatontkenners kunnen nu beter hun oogjes eventjes sluiten want dit past héél waarschijnlijk niet in hun denkpiste. We weten allemaal dat onze planeet er niet zo heel goed aan toe is. Zelfs in ons land hebben we al een tijdje af te rekenen met véél te zachte winters die gevolgd worden door véél te hete zomers. Hieruit kunnen we concluderen dat ons ecosysteem serieus van slag is. Mensen moeten hun leven dus op een andere, ecologisch vriendelijkere manier gaan organiseren of we zijn gedoemd om de dieperik in te gaan. Als de mensen niet allemaal gezond blijven mogen we ervan uitgaan dat ook dieren en planten schade ondervinden. Wij mensen consumeren dieren én plantaardig voedsel, waaronder ook zieke beestjes of pakweg groentes. Gevolg is dat we onszelf ziek maken. Meestal is/was ons immuunsysteem sterk genoeg om daarmee om te gaan, maar we zitten nu blijkbaar op een punt dat onze iets brozere soortgenoten hierin het onderspit moeten delven. We staan volgens mij aan het begin van een serie virussen. Dat lijkt zéér stressy, maar we gaan er ons op termijn beter tegen kunnen wapenen. Omdat het aantal slachtoffers nog meevalt (relatief gezien dan) gaan we oplossingsgerichter leren denken. Dat gaat ons dan weer ten goede komen wanneer nieuw onheil onze kant op komt! Dus als de crisis straks of morgen (lees ‘in de toekomst’) bedwongen geraakt, dan zullen een aantal verstandige mensen ons moeten helpen om ‘anders te gaan leven’ en ons perspectief op de wereld anders in te vullen. Ik denk dat héél wat mensen mee zullen evolueren en hun leven over een andere boeg zullen gooien. Een deel zal het één week of een maand volhouden en daarna terug hervallen in oude gewoontes. De rest houdt dapper vol. Niet iedereen is volgzaam. Is dat erg? Ik ben geneigd om hier ‘nee’ op te antwoorden. Een bekende bibliotheekfilosoof (‘You know who you are!’) sprak ooit de gevleugelde woorden ‘Der Mensch menscht’. Ik was erbij die dag, dus ik herinner het me nog héél levendig. Je kan de mens niet ten gronde veranderen, maar als iedereen een klein steentje probeert te verleggen in zijn denkwijze dan kunnen we de schade hier en daar wat beperken. Niemand zal het voor eeuwig uitzingen op onze planeet, al zeker de mens niet! Daarvoor is ie té wispelturig en eigenwijs! Anyways, zorg goed voor jezelf én je naasten! Dan kan op zijn minst komend weekend al niet meer stuk. ‘De zon zal schijnen’ zeggen ze, dus je mag uit je kot komen. Als je dat doet, doe het dan met wijsheid én voldoende inzicht.

Posted 03/04/2020 by ambijans in Algemeen

De top 100 boeken (59) ‘Het portret van Dorian Gray’ (Oscar Wilde) (1891)   Leave a comment

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de honderd beste romans die ik ooit heb gelezen. Over kleuren en smaken valt eigenlijk een hele hoop te redetwisten dus het staat eenieder vrij om het met mij eens/oneens te zijn. Nu we jaarlijks weer (meer dan 40 boeken!) ‘back on track’ zijn qua leesgewoontes moet zo’n all time favouritesleeslijstje zeker lukken. Omdat ik bepaalde genres liever lees dan andere is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één boek dat de 100 niet heeft gehaald, omdat het mijns inziens de hype niet waard was.

Dorian Gray is een knappe, naïeve jongeman die in Engeland woont. Een vriend van hem, Basil Hallward, is schilder en maakt een perfect portret van hem. Het is zo perfect dat hij het niet wil tentoonstellen (het zou te veel van hemzelf weggeven) en hij geeft het aan Dorian. Dorian wenst dat hij altijd zo knap zou blijven en dat het schilderij in zijn plaats ouder zou worden. Het verhaal zit sterk in elkaar. Vanaf het begin proef je de botsingen van twee levenswijzen, verpersoonlijkt in Basil en Lord Henry. De noodlottige verwikkelingen die gaan volgen hangen al direct in de lucht. De rol die het schilderij hierin vervolgens gaat spelen is fascinerend. Niemand spuit zo met briljante citaten als Oscar Wilde. Een andere reden die dit boek de moeite waard maakt, is het feit dat de auteur op een bijzonder treffende manier genot, kunst, zonde, geweten en ondergang beschrijft. Hij spaart geen van zijn personages én de samenleving al evenmin. De ontwikkeling van Dorian van onschuldige jongeman naar levensgenieter tot gewetenloze hedonist is zeer treffend beschreven. Het is ook bijzonder straf dat Wilde op basis van één roman absolute wereldfaam heeft vergaard.

Laat deze kelk passeren: ‘De schaduw van de wind’ (Carlos Ruiz Zafón) (2001)

Posted 02/04/2020 by ambijans in Literatuur

Best music of 2020 (april)   Leave a comment

Thundercat ‘Dragonball Durag’ : Stephen Lee Bruner aka Thundercat mag deze maand plechtig openen met zijn bijzonder fijne muziek. Ik kan enkel maar voor mezelf spreken, maar hopelijk straks voor héél wat meer potentiële liefhebbers: vanaf 3 april draait Spotify overuren als we ‘It is what it is’ door de speakers zullen jagen.

Purity Ring ‘Pink lightning’ : geheel toevallig zitten er deze maand twee inzendingen bij van bands die zéér recent nog voorbijkwamen in onze rubriek ’50 onderschatte bands/artiesten. De eerste is een Canadees duo dat sinds 2011 geweldig fijne schijfjes op ons loslaat. Zoals deze maand hun nieuwe cd ‘WOMB’.

Yves Tumor ‘Kerosene!’ : ik weet dat deze man vorig jaar op Pukkelpop stond. Vooraf had ik al eens geluisterd om te zien of het mij zou kunnen boeien … ik heb toen wijselijk besloten om toch maar te skippen. Geen idee of dat toen een wijs besluit was, maar dit nummer uit zijn nieuwe cd ‘Heaven to a tortured mind’ is toch best aardig!

M. Ward ‘Unreal city’ : de Amerikaan Matt Ward was ooit groepslid bij supergroep Monsters of Folk en vormde met Zooey Deschanel het duo She & Him. Je zou haast vergeten dat hij al sinds 2000 solocd’s uitbrengt. Deze maand is dat bijvoorbeeld ‘Migration stories’.

Empress of ‘Give me another chance’ : Empress of = de Amerikaanse singer-songwriter Lorely Rodriguez. Die debuteerde naar het schijnt met haar solodebuut uit 2015. Ondertussen verscheen er een tweede cd in 2018 en straks volgt nummer drie ‘I’m your Empress Of’. Ze noemt o.a. Julee Cruise, The Zombies en The Beach Boys als haar muzikale voorbeelden. Dit maar om een idee te geven wat voor vlees we in de kuip hebben.

The Strokes ‘Bad decision’ : dit had waarschijnlijk dé festivalsensatie van deze zomer kunnen worden (ik denk dan spontaan aan Best Kept Secret en Rock Werchter), maar ik ga ervan uit dat het er niet meer van zal komen (in de huidige omstandigheden). ‘The New Abnormal’ dan maar als doekje voor het bloeden?

ADULT. ‘Why always why’ : voor electronicaliefhebbers hebben we er deze maand iets uit de Verenigde Staten ingestoken. Als we al dansen dan zal het niet zo zeer van vreugde zijn maar eerder omdat het weekend vermoedelijk véél zon zal brengen. We moeten ons tegenwoordig aan dat soort lichtpuntjes vastgrijpen. ‘Perception is/as/of Deception’ zou een remedie tegen stramme spieren kunnen zijn. Dokter Ambijans is niet verantwoordelijk voor gebeurlijke ongevallen!

The Dream Syndicate ‘The regulator’ : frontman Steve Wynn begon in het begin van de eighties muziek te maken met zijn band, waarna hij in het begin van de nineties plots het solopad bewandelde. Sinds 2017 is zijn band aan een tweede leven begonnen die straks zal resulteren in een derde nieuwe cd in enkele jaren tijd, getiteld ‘The universe inside’.

Shabazz Palaces ‘Fast learner’ : naar het schijnt is dit hiphopduo in hipsterkringen al bijzonder populair dus misschien wordt het dringend tijd om hen te introduceren in uitgebreidere kring. ‘The don of diamond dreams’ zou de weg voorwaarts kunnen zijn (tenzij dat deze CD&V-campagneslogan net een averechts effect teweeg zou brengen). We wensen ons nu al te excuseren bij dit drietal mocht het bewaarheid worden …

Rufus Wainwright ‘Damsel in distress’ : voor Canadezen die prima popmuziek maken ben je bij deze artiest zeker aan het juiste adres. Het nummer dat we selecteerden is blijkbaar een ode aan Joni Mitchell. Dat laat het beste verhopen voor de rest van ‘Unfollow the rules’.

Jaga Jazzist ‘Spiral era’ : en we gaan eruit met een experimentele jazzband die twee dagen geleden in onze rubriek ’50 onderschatte bands/artiesten’ werd belicht. ‘Pyramid’ ligt eind april ergens in de rekken, tenzij …

Tenzij het coronavirus er een dikke, serieuze streep door zou trekken, zijn ook volgende schijfjes beschikbaar: Testament, Dua Lipa, Mystery Jets, Wilma ArcherCompact Disk Dummies, Anna Burch, Born Ruffians, Hinds, All Time Low, Nathan Fake, Thievery Corporation, The ShovelsNightwish, Brant Bjork, Joe Satriani, Jackie Lynn, Sparta, Pokey LaFarge, Laurel Halo, Squarepusher, Active Child, Hamilton Leithauser, Gers Pardoel, Sergio, Enter Shikari, Nicole Atkins, Gregory Porter, Billy Ocean, Ron Sexsmith, Jarboe, Soul Asylum, RJD2, Shelby LynneMac DeMarco, Duke DumontInfectious Grooves, Sophia, Willie Nelson, Other Lives, Lucinda Williams, Mark KozelekBraids, Asian Dub Foundation, Brendan Benson, Indigo GirlsSébastien Tellier, Pedro Vian en SoKo. Tot volgende maand?

Posted 01/04/2020 by ambijans in Muziek