Archief beheerder

‘Algoritmes aan de macht : hoe blijf je menselijk in een geautomatiseerde wereld?’ (Hannah Fry)   Leave a comment

hannah fry

Stel, je staat terecht. Wie laat je liever beslissen over je lot: een foutgevoelige want menselijke rechter of een algoritme zonder enige empathie? Stel, je koopt een zelfrijdende auto. Wil je dat die zo veel mogelijk levens redt bij een botsing, of dat hij de eigen inzittenden bevoordeelt? Stel, een nieuwe machine heeft je medische gegevens nodig om kankerpatiënten te redden. Geef je je privacy op voor het algemeen belang? Algoritmes spelen een steeds grotere rol in ons leven. Op wat voor manier precies? En is het wel verstandig om belangrijke beslissingen zo klakkeloos aan ze uit te besteden? Wiskundige Hannah Fry gidst ons langs de dilemma’s van ons nieuwe, geautomatiseerde bestaan. Hannah Fry (Groot-Brittannië, 1984) is universitair docent in de wiskunde van steden aan University College London. Ze gebruikt wiskundige modellen om patronen in menselijk gedrag te bestuderen en werkte daarin samen met overheden, politiekorpsen, medisch analisten en supermarkten. Haar TED-talks werden miljoenen keren bekeken en ze presenteerde documentaires voor de BBC en PBS. Ook presenteert ze de langlopende BBC-wetenschapspodcast ‘The Curious Cases of Rutherford & Fry’. ‘Algoritmes aan de macht’ werd een bestseller in Engeland en werd genomineerd voor verschillende non-fictieprijzen.

Posted 17/01/2019 by ambijans in Literatuur

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (57)   Leave a comment

je bent jong en je drinkt wat

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Vorige week hadden wij het personeelsfeest van onze werkplek. Mijn motto is altijd ‘als het eten goed is én het gezelschap is fijn’ dan is het in principe al een vrij geslaagde avond. Dat was afgelopen vrijdag zeker het geval. Ik weet gewoon dat het derde belangrijke element ‘de hele avond ook nog deftige muziek’ nooit kan worden ingewilligd in mijn geval. Op de beste momenten van de avond durf ik al eens goedkeurend meeknikken met mijn hoofd, maar 85 % van de tijd is de term ‘doffe ellende’ van toepassing. En de hele avond faken dat ik het een superchill feestje vind is ook niet direct mijn stijl. Ik ben zelfs geen danser, dus er is geen feestbeest aan mij verloren gegaan. Het is niet alleen zo op personeelsfeesten maar ook trouwfeesten grossieren in eenheidsworst (toch op de meeste trouwfeesten die ik bezocht). Als het de bedoeling is dat er de hele avond supercommercieel spul (van de sixties tot nu) wordt gedraaid zodat er na verloop van tijd zelfs wordt meegebruld met de tekst (door een aantal dronken feestvierders), dan is de dj waarschijnlijk een rasechte vakman … maar ik word daar dus niet vrolijk van. 70 à 80 % van de aanwezigen gaat tevreden naar huis en ik ben bij de 10 % wiens muzieksmaak vrijwel nooit zal matchen. We wisten al vrij vroeg dat er ergens een dj-draaiboek rondslingert dat ervoor zorgt dat bijvoorbeeld Meat Loaf, Bryan Adams en Patrick Hernandez schatrijk worden gemaakt door de royalty’s. Het is ook uitgesloten dat er niet aan groepsdansen wordt gedaan op de tonen van o.a. ‘Windsurfin’, de hucklebuck, de twist, de Plopdans of ‘In Zaire’. Nu heb ik dat afgelopen vrijdag niet gehoord (tót 00u30 alleszins niet), dus da’s positief. Voor mijn jeugdherinnering moet ik terug naar een familiaal trouwfeest uit de jaren ’80 (ik noem geen namen). Na het diner (waar we goed werden voorzien van spijs en drank) was het tijd voor het avondfeest. Ik begrijp ineens weer waarom mensen zoveel drinken op een trouwfeest: de kans is dan groter dat je je die slechte dj van daags ervoor niet meer kan herinneren. 😉 Op dat bewuste trouwfeest was ik behoorlijk nuchter, in tegenstelling tot een neef (die wél te diep in het glas had gekeken). De dansvloer was al eens bevolkt geweest voor een ouderwetse kuskesdans, voor een slow én een felgesmaakte polonaise en toen besliste de dj dat er wat dansbaar spul mocht worden gedraaid. Na enkele discokrakers (The Trammps, Bee Gees, Ottawan en consoorten) weerklonk er ineens iets uit de boxen wat ik wél te pruimen vond. Mijn neef (nog net niet in slaap gesukkeld) spitste zijn oren en riep blij verrast uit ‘Hola, hij draait iets van The Drifters!’ waarop ik dadelijk repliceerde met ‘Nee nee, dat nummer is van The Whispers‘. De daaropvolgende vijf minuten draaiden uit op een welles-nietesspelletje over wie nu de exacte uitvoerder van het nummer was. Het ging om  het in 1979 uitgebrachte ‘And the beat goes on’ van The Whispers (of wat hadden jullie gedacht?). Mijn neef en ik werden het maar niet eens dus restte ons één ding: het snel even navragen bij de dj. We staken met z’n tweeën de dansvloer over richting discobar. De dj werd aangesproken en hield even later de hoes van de single omhoog waarop overduidelijk ‘Whispers’ stond geschreven. Discussie voorbij zou je dan denken, nee dus … We zaten terug op onze stoel wanneer mijn neef doodleuk zegt: ‘zie je nu wel dat ik gelijk had?’ ‘Hè? Excuseer? IK had wel gezegd dat het The Whispers waren!’ ‘Nee, jij zei dat je zeker was dat het van The Drifters was’. ‘Zeg, wél serieus blijven hè. The Drifters is van langer geleden dan The Whispers. De zaak hier niet omdraaien aub!’ En we waren weer vertrokken voor enkele minuten. Er kwam uiteindelijk een staakt-het-vuren omdat een wijze vrouw (de toenmalige vriendin van mijn neef) opmerkte dat we ons eens moesten gaan gedragen als volwassen mensen. Discussie gesloten!

Posted 16/01/2019 by ambijans in Algemeen

50 onderschatte bands/artiesten (132) Low   Leave a comment

low

Low, de band van het koppel Alan Sparhawk (gitaar en zang) en Mimi Parker (drums en zang) uit Minnesota, heeft eigenlijk geen introductie nodig. De pioniers van de slowcore (ook al zijn de bandleden niet zo blij met die term) zijn al meer dan 25 jaar bezig. Het derde groepslid is bassist Steve Garrington. Langs alle kanten wordt de band bejubeld om haar voorliefde voor minimalistische soundscapes en hemelse harmonieën. Klasbakken als Robert Plant en Mavis Staples hebben hun waardering voor de band al laten blijken door hun werk te coveren. Trage voortslepende muziek met een duister en zwaarmoedig kantje vormden steeds de basis voor hun muziek maar op ‘Ones and Sixes’ uit 2015 begon de band te experimenteren met electronica en zelfs dat viel in de smaak. Hun discografie bestaat ondertussen uit tien EP’s, twaalf full cd’s, één verzamelcd en twee live cd’s.

1. ‘Lullaby’ (uit ‘I could live in hope’, 1994)

2. ‘Violence’ (uit ‘Long Division’, 1995)

3. ‘Do you know how to waltz?’ (uit ‘The curtain hits the cast’, 1996)

4. ‘Will the night’ (uit ‘Secret name’, 1999)

5. ‘Embrace’ (uit ‘Things we lost in the fire’, 2001)

6. ‘Monkey’ (uit ‘The Great Destroyer’, 2005)

7. ‘Try to sleep’ (uit ‘C’mon’, 2011)

8. ‘To our knees’ (uit ‘The Invisible Way’, 2013)

9. ‘Gentle’ (uit ‘Ones and Sixes’, 2015)

10. ‘Dancing and blood’ (uit ‘Double Negative’, 2018)

Posted 15/01/2019 by ambijans in Muziek

De top 100 tv-series (86) De Dag (2018)   Leave a comment

de dag

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de beste tv-reeksen/sitcoms/miniseries e.a. die bij mij een onuitwisbare indruk nalieten in de loop der jaren. Het gaat meestal om dingen die langer liepen dan één seizoen, een uitzondering niet te na gesproken. Omdat ook mijn dagen maar 24 uur tellen is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één serie die de 100 niet heeft gehaald, omdat ze mijns inziens ‘totally overrated’ is.

‘De Dag’ is een Vlaamse dramaserie van Woestijnvis, FBO, VIER en ZDF Neo, bedacht en geschreven door Julie Mahieu en Jonas Geirnaert. De reeks vertelt het verhaal van een extreem goed voorbereide gijzeling in een bankkantoor. Bijzonder aan de opbouw van deze serie is dat steeds twee opeenvolgende afleveringen hetzelfde tijdsverloop omvatten. In de eerste aflevering ontwikkelt het verhaal zich vanuit het standpunt van de politie en de getroffen familieleden. De tweede aflevering toont vervolgens wat er op hetzelfde moment met de gijzelaars en gijzelnemers gebeurt. Een rustige Vlaamse stad wordt opgeschrikt wanneer bij dageraad een gijzelingsactie losbreekt in een lokaal bankkantoor. Niet alleen de bankmedewerkers, maar ook enkele vroege klanten worden vastgehouden, waaronder twee kinderen. De politie doet dan ook haar uiterste best om het gebeuren zonder bloedvergieten te beëindigen, maar al snel wordt het duidelijk dat er iets niet klopt aan de situatie. Terwijl de onderhandelaars op hen trachten in te praten, voelen de gijzelnemers zich steeds meer in het nauw gedreven. Naarmate de dag vordert, leggen de vele verwikkelingen een intrige bloot die tot een dramatische ontknoping zal leiden. In de belangrijkste rollen zien we o.a. Sophie Decleir, Titus De Voogdt en Maaike Neuville. Hier alvast een trailer!

Absoluut te mijden op tv: ‘Echte Verhalen : de buurtpolitie’ (2014-)

Posted 14/01/2019 by ambijans in TV

Hoe Pukkelpop 2019 er zou kunnen/mogen uitzien!   Leave a comment

pukkelpop 2019

Voor de vijfde keer op rij (wie weet wel voor de allerlaatste keer!) presenteren we jullie een dertigtal kanshebbers voor een stek op Pukkelpop 2019. Realistische mogelijkheden zullen worden afgewisseld met net iets minder kansrijke opportuniteiten, want wie fantaseert er niet eens graag over zijn favoriete festival in Kiewit. Kiewit voelt ook een beetje als een verlengstuk van Zonhoven (is de gemeente Zonhoven niet verantwoordelijk voor het plaatselijke vliegveld?), dus is het logisch dat de inwoners/sympathisanten een beetje inspraak krijgen in het geheel, toch? 😉

1. Foo Fighters : zal (vermoedelijk) op nogal wat wishlists staan (niet per se op die van mij!) maar de kans lijkt me zelfs vrij groot dat zij dit jaar één van de headliners zullen worden. Persoonlijk vind ik ze niet meer écht relevant, maar wie ben ik natuurlijk!

2. Balthazar : het kan niet élk jaar prijs zijn met Oscar + aanhangsel of Bazart in de line-up, maar Balthazar bekt al bijna hetzelfde als die mannen uit Brasschaat (zeker als je wat te veel hebt gedronken). 2019 wordt sowieso hét jaar van Maarten Devoldere, Jinte Deprez & co dus laat hen maar lekker knallen op de 2019 editie!

3. Twenty One Pilots : de Pukkelpopprogrammatie is de laatste jaren wat meer opgeschoven richting doelgroep van het jonge StuBru-publiek. Dat een oude knakker van 47 andere prioriteiten legt in zijn dada’s lijkt me logisch. Deze heren zijn immens populair en het zou in de huidige optiek wellicht een topboeking zijn (los van mijn persoonlijke voorkeuren).

4. Anderson .Paak : geloof het of niet, maar dit soort R&B-muzikanten kunnen zelfs Ambijans nog plezieren. Hij timmert al een tijdje aan de weg en hij doet dat goed. Daar waar hij eerst nog de AB’s dezer wereld vulde wordt het nu langzaam tijd voor Lotto Arena’s e.d. Kan aangenaam verrassen op een festival!

5. Post Malone : ik weet enkel in welk genre deze man actief is, op een quiz zou ik het antwoord hoogstwaarschijnlijk schuldig moeten blijven, maar volgens de geruchten is hij bijzonder populair bij het jonge volkje. Voor mij geen must, laat dat duidelijk zijn!

6. Childish Gambino : Donald Glover op dezelfde hoop gooien als de man hierboven zou hem bijzonder veel oneer aandoen. Hij is niet enkel een knap muzikant maar ook een getalenteerd tv-maker (denk maar aan de twee seizoenen van de tv-reeks ‘Atlanta’). Hier zou ik uit pure nieuwsgierigheid sowieso eens gaan kijken.

7. Tame Impala : we hebben deze Aussies al twee keer gezien op Pukkelpop en dat klonk twee keer totaal verschillend. Deze heren mogen van mij dadelijk voor de derde keer komen. In 2019 zou er een nieuwe cd verschijnen en daarmee worden de kansen weer net iets groter om pakweg een headlinersspot op te vullen. 😉

8. Nils Frahm : als we dan toch bezig zijn, zet dan ook dit heerschap maar ergens op een podium. Of er nog veel vraag is naar mannen achter een piano én een batterij electronica erbij is de hamvraag. Werkt uitstekend in een knusse concertzaal waar het publiek speciaal voor hem komt, binnen een wriemelende festivalmassa is het eerder ‘de vreemde eend in de bijt’. En Pukkelpop is niet meteen een stilteplek!

9. Bastille : de bestorming van de Bastille was het symbolische beginpunt van de Franse Revolutie in 1789. Deze Britten mogen hun naam hieraan hebben verleend, Ambi verwacht niet meteen een stormloop van leeftijdsgenoten richting main stage. Gelieve uiterst rechts te houden op weg naar elders!

10. Mogwai : af en toe mogen we hier best eens aan onszelf denken, dus daarom moet deze Schotse band nog eens naar Kiewit worden gehaald. Vorig jaar ons hartje opgehaald bij Best Kept Secret. Het jonge grut zal naar elders moeten uitwijken … of komen ervaren hoe échte postrockmuziek klinkt. Vergeet die oordoppen niet!

11. Idles : zou ook een héle logische boeking kunnen zijn, zeker op basis van hun uitstekende cd ‘Joy as an act of resistance’. Af en toe eens een scherp randje, ook dat is Pukkelpop 2019!

12. Slow Crush : omdat er altijd weer (én terecht!) kansen worden geboden aan het betere Belgische gitaarwerk horen deze Leuvense shoegazers hier thuis. Ze breken ook steeds meer potten in het buitenland, dus ’t is de logica zelve.

13. Florence and the Machine : zou naar Pukkelpopnormen ook een deftige headliner zijn. In hun begintijd lag de band net iets meer in mijn straatje. Jaren geleden eens ‘live’ gezien op Pinkpop en toen gezien dat het dik oké was. Als ze die belabberde cover van Ben E. King maar achterwege laat …

14. The 1975 : ik heb maar twee nummers moeten luisteren om te weten te komen dat dit niets voor mij is. Toch spelen ze vaak op grote en middelgrote festivals overal ter wereld. De kans dat ze ooit eens Pukkelpop aandoen is dus zéér goed mogelijk.

15. Prophets of Rage : de kans om nog eens dicht in de buurt van Rage Against the Machine te komen is deze band. Enkele ex-leden aangevuld met Chuck D (Public Enemy) en B-Real (Cypress Hill). Op welk podium? Daar waar al die dikbuikige mannen hun tweede jeugd herbeleven!

16. Ed Sheeran : het schijnt een bekende Britse, rosse singer-songwriter te zijn die vrij bekend is bij (meestal) bakvissen, ongetwijfeld headlinersmateriaal in dit geval. Ik zal mijn tijd dan elders verdelen én mij vermenigvuldigen met iedereen die hier niet meteen een ‘wow-gevoel’ bij krijgt.

17. Shame : ook zij (een Britse rockband) kwamen wel vaker voorbij in eindejaarsoverzichten, dus het zou een beetje beschamend (heb je ‘m?) zijn als ze niet zouden komen.

18. Beach House : we smijten er nog een persoonlijke favoriet van ondergetekende tegenaan. 2018 was voor hen een prima jaar met de release van ‘7’, dus dat vraagt om een Pukkelpopdoortocht. Ik heb er vertrouwen in dat we hen in augustus gaan tegenkomen.

19. The Good, The Bad and the Queen : de kans dat we Damon Albarn ooit nog zullen zien opduiken met Blur (of met Gorillaz zoals vorig jaar op Lowlands) lijkt me zeer miniem. Dan maar op dit derde paard wedden. Niet geschoten is altijd mis …

20. Tool : Rock Werchter heeft hen al staan en het zal vast en zeker geen goedkope naam zijn, maar wél eentje waar je flink wat dagtickets mee kan slijten. Die zijn voor de organisatie véél lucratiever dan zij die een combiticket aanschaffen. Pukkelpopfans van het eerste uur plezieren is héél nobel. 😉

21. Boygenius : Phoebe Bridgers stond vorig jaar al op Pukkelpop. Deze keer mag ze nog twee straffe madammen extra (Julien Baker en Lucy Dacus) meenemen. Niet dat we een pleitbezorger willen zijn van méér vrouwen op een podium, maar hier kan niemand aanstoot aan nemen.

22. Angèle : de zus van Roméo Elvis is ook vrouwelijk, blond én ze heeft bakken talent. Ze mocht vorig jaar al proeven van ‘de dag vóór Pukkelpop’, dus misschien is het nu tijd voor het échte werk? Feit: Angèle Van Laeken is een supercutie! *vergevorderde bakvissenmodus*

23. Deerhunter : nog een act die complètement in mijn muzikale kraam zou vallen. Een Amerikaanse indieband die erin slaagt om een absolute meerwaarde te vormen op een zomerfestival. Brengen deze maand een gloednieuwe cd uit, altijd handig als extra troef om je plek op de affiche te verantwoorden.

24. Jon Hopkins : zou héél wat edities geleden perfect hebben gepast aan de dancekant, maar als je ziet wat daar tegenwoordig staat geprogrammeerd dan hebben ze daar anno 2019 niets meer te zoeken. Programmeren in de Castello, Club of Marquee blijft altijd een optie.

25. Blackwave. : sexy grooves, chille vibes, jazzy keys en zinnige raps. Dit Antwerpse hiphopduo (producer Willem Ardui en rapper Jaywalker) stond al op Pukkelpop 2017, dit jaar opnieuw?

26. Charlotte Gainsbourg : het begon toen ze op 13-jarige leeftijd ‘Lemon Incest’ opnam samen met vader Serge Gainsbourg, snel daarna volgde haar eerste film. Ondertussen liet ze het publiek hier bij ons (Cactusfestival, AB, De Roma) al enkele malen proeven van haar talent. Ik ben nu al starstruck!

27. SHHT : fijne, geflipte band uit Gent (én dat rijmt!) die zich vrolijk voortbeweegt in verschillende genrevijvertjes dus de factor ‘verveling’ wordt op die manier al helemaal verbannen.

28. El Yunque : vernieuwende, zotte concepten die de Belgische noise rock aardig op de kaart weet te zetten. Met een paar bandleden uit het nabijgelegen Zonhoven in de rangen sowieso al een halve thuismatch. Experimentele hippe vogels weten meteen waar naartoe!

29. Low : deze band sloeg ook een ander genrestraatje in op hun recentste cd’s en dat bevalt ondergetekende best aardig. Wanneer dit op Pukkelpop staat, dan koopt deze jongen geheid een (combi)ticket! Niets meer of minder dan een serieuze aanrader!

30. Loma : ik ben voor mijn persoonlijke Pukkelpopfavorieten af en toe blijven hangen bij dingen die ook in mijn persoonlijk eindejaarslijstje stonden te blinken. Twee leden van Cross Record én eentje die actief is binnen Shearwater en Okkervil River, het was een bijzonder fijne ontdekking. Hopelijk oordeelt de Pukkelpoporganisatie exact hetzelfde straks.

Posted 13/01/2019 by ambijans in Muziek

Oorwurm van de week (133)   Leave a comment

jade bird

We blikken nog eventjes kort terug op de afgelopen dagen. Zo waren wij maandagavond aanwezig op de installatie van de nieuwe gemeenteraad in Zonhoven, waar liefst 16 van de 27 raadsleden ‘nieuw’ waren. Onze gemeente zal de komende zes jaar worden bestuurd door een volledige Open Vld meerderheid, bestaande uit 14 raadsleden. Op dinsdag blies deze jongen dan weer 47 kaarsjes uit ter gelegenheid van zijn verjaardag. Op vrijdagavond dompelden wij ons onder op het personeelsfeest van de gemeente. Dit keer had men voor het concept van food trucks gekozen. En er was een rockabilly verkleedfeestje, maar dat was dan weer niet aan ons besteed. Als concept leuk gedaan, maar ik heb het dj-concept van Chris Barrow ondertussen net iets té vaak zien voorbijkomen in de vorige eeuw. Vandaag heb ik trouwens opnieuw een familiefeest, al mag ik niet overdrijven (qua alcohol dan!) omdat op zondag de werkplicht weer roept. En er wordt dit weekend ook streng gecontroleerd door onze andere blauwe vrienden, de politie. 😉 Hieronder onze muzikale keuze voor deze week!

Uh Huh – Jade Bird: we trappen deze week opnieuw af met een 21-jarig Brits snoepje met een goeie stem, de juiste looks én een ontwapenende persoonlijkheid uiteraard. In 2017 debuteerde ze met haar EP ‘Something American’, in april ligt haar titelloze debuutcd in de rekken. En mocht er iemand denken ‘Hé, heb ik die naam niet ooit eerder gehoord?’, ze was finaliste van BBC Sound of 2018. Op 17 februari staat ze in de Botanique te Brussel.

JC Auto – Sugar: Bob Mould was in een vorig leven nog gitarist bij Hüsker Dü en in 1992 bezorgde hij ons met Sugar o.a. het lichtjes fantastische ‘Copper Blue’. Dit komt uit ‘Beaster’, een EP uit 1993. In 1995 hield Sugar op te bestaan. Solo is good old Bob nog steeds actief, volgende maand verschijnt zijn nieuwe ‘Sunshine Rock’.

Vote for me – The Specials: ook deze heren gaan al een paar decennia mee. Enkele jaren geleden zagen we hen nog een soort ‘best of’ concertje geven op Pinkpop en dat in ideale weersomstandigheden, liggend in het gras. For the record: ze zijn nog met drie bandleden van de oorspronkelijke bezetting. Begin februari verschijnt ‘Encore’.

Zinc – HVOB: HVOB staat voor Her Voice Over Boys en is een elektronisch Oostenrijks duo bestaande uit Anna Müller en Paul Wallner. Ze werden op Soundcloud ontdekt door een bekende Duitser in het genre, Oliver Koletzki. ‘Rocco’ heet hun derde full cd die straks zal verschijnen.

Water Tower – Fabe: nu we toch over Duitsers bezig zijn, zullen we maar afsluiten met iets uit de categorie ‘Deutsche Gründlichkeit’. Fabe staat voor Fabian Winkels, een house en techno producer uit Mannheim die tracks uitbrengt op zijn eigen Salty Nuts label. Ideaal om ieder personeelsfeestje op gang te trekken, helaas is het ons nooit gegund. 😉 Tot volgende week!

Posted 12/01/2019 by ambijans in Muziek

Babe van de week (97) Lyna Perez   Leave a comment

lyna perez

‘Babe van de week’ is een rubriek, die net zo eenvoudig klinkt als ie eruit ziet. Iedere week stellen wij een (jonge)dame aan jullie voor die om een bijzondere, buitenissige en daardoor wellicht volstrekt onbelangrijke reden het nieuws, de boekskes of Ambijans’s Blog heeft gehaald. Binnen (on)afzienbare tijd heeft elke meelezende man hier een pak nieuwe ‘vriendinnen’ gemaakt, beloofd! Waar het begint weten we nu al, waar het eindigt …

Lyna Perez (26) is een Amerikaans glamourmodel met een Latina achtergrond. Ze is 165 centimeter groot, ze weegt 49 kilogram en ze heeft een 70E cup (al is die niet op een natuurlijke manier tot stand gekomen). Op haar veertiende kwam ze voor het eerst met modellenwerk in aanraking toen ze een foto-opdracht aannam van een bevriende fotograaf. Vanaf haar achttiende ging ze er volop voor. Voor véél vrouwen (vooral vrouwen met een andere etnische achtergrond) is ze ondertussen een rolmodel geworden. Sinds 2015 is ze zeer actief op Instagram en dat leverde haar ondertussen een flinke fanbase op. Ze is ook het gezicht van meerdere bekende merken. Lyna heeft een vriend, ze houdt verder van hip-hop, feesten met vrienden, af en toe een filmpje kijken, van pizza eten én van paraderen in bikini. Ze is ook vrij karig met informatie over haar privéleven.

Posted 11/01/2019 by ambijans in Babes