Archief beheerder

Oorwurm van de week (182)   Leave a comment

Ons overzicht start vorige week vrijdag toen Moedige Missers nog eens een pittige Pelter Skelter quiz speelde en daar 14de eindigde op 23 ploegen. Deze week kregen we van maandag tot en met woensdag opleiding over Wise, het nieuwe bibliotheeksysteem waar we nu mee zullen werken. Tussendoor werkte ik ijverig door aan de 1ste Music for Life quiz (die vanavond doorgaat). Maandagavond zaten we in MOD bij een geslaagde doortocht van Trixie Whitley, dinsdagavond zat ik op mijn appartement voor het opmeten van mijn gordijnen, woensdagavond zaten we een viertal in het theater voor ‘Angels in America’, donderdagavond bij de kiné (eerst had ik pijn aan mijn keel, ondertussen is het mijn nek) en gisteravond tot slot was er de sublieme CCHA doortocht van de Mark Lanegan Band. Toekomstplannen: volgende week dinsdag naar de dansvoorstelling ‘Traces’ van Wim Vandekeybus/Ultima Vez (CCHA), een volgende kinéafspraak op donderdag én zaterdagavond de Once in a lifetime muziekquiz in Maaseik. Ondertussen heb ik me ook een early bird ticket aangeschaft voor Little Waves 2020, waar o.a. Destroyer al aan de affiche is toegevoegd. En dat brengt ons dan weer naadloos naar de rest van de muziek!

Pantomima – Greg Dulli: we openen deze week met een track uit het nieuwe album van deze zanger die o.a. de frontman was van Afghan Whigs en nog tig andere groepjes. In 2005 bracht hij ooit ‘Greg Dulli’s amber headlights’ uit maar nu is er met ‘Random desire’ dus een opvolger. Die verschijnt in februari volgend jaar en op 27 maart houdt hij o.a. in Muziekodroom (héél dichtbij dus!) halt om dat nieuwe album te komen voorstellen.

Gnossienne no. 3 – Erik Satie: voor onze klassieke track (letterlijk én figuurlijk) moeten we dit keer héél erg ver terug in de tijd die geen enkele nu nog levende ziel op aarde live heeft meegemaakt. Uitgebracht in 1890. Het nummer dook op in de eerste aflevering van de tv-reeks ‘Killing Eve’, die onlangs van start ging en die o.a. te volgen is op Canvas.

Fight Am Finish – Antibalas: en we gaan door met een band uit de VS die een mengeling maken van funkmuziek en wereldmuziek. Al bezig sinds 1998 en gemodelleerd naar Fela Kuti’s band, zo leren we. In februari verschijnt ‘Fu Chronicles’.

Perform for you – Brooke Bentham: we belanden ondertussen in Europa voor een jonge Britse singer-songwriter wiens debuut ‘Everyday nothing’ in februari 2020 in de handel verkrijgbaar is. Ze is nog maar 22 dus er zit nog wat groeimarge in de komende jaren.

The border – Nicolas Godin: en we gaan er deze maand uit het tweede soloalbum van deze Fransoos, de helft van het electronische duo Air. Hij debuteerde in 2015, maar hij komt dus vijf jaar later met ‘Concrete and glass’ aanzetten. Als je Air kan appreciëren, dan ga je ook helemaal mee zijn met zijn solowerk. Volgende week staan we hier opnieuw op de stoep met nieuw luistervoer!

Posted 07/12/2019 by ambijans in Muziek

Mark Lanegan Band @ CCHA   Leave a comment

mark lanegan

We hebben er lang op moeten wachten – zijn vorige passage, mét Isobel Campbell, dateert alweer van november 2008 – wij waren er destijds bij (in het prille begin van deze blog). De meeste artiesten schrijven hooguit één keer geschiedenis. Mark Lanegan blijft geschiedenis schrijven. De Amerikaan met de ruwe bariton start fenomenaal met Screaming Trees, de groep die samen met Nirvana, Pearl Jam, Alice In Chains en Soundgarden synoniem staat voor de grungescene. De volgende grote stap is Queens Of The Stone Age. Lanegan is manifest aanwezig op ‘Songs for the deaf’ (2002), één van de beste albums van de 21ste eeuw. Daarna volgen samenwerkingen met Isobel Campbell, Greg Dulli van Afghan Whigs (The Twilight Singers en vooral The Gutter Twins), Soulsavers en ontelbare anderen (recent nog Marianne Faithfull). In de tussentijd maakte Lanegan nog een klein dozijn ‘solo’ platen. ‘Bubblegum’ (2004) is een meesterwerk, maar ‘Gargoyle’ (2017) en ‘With animals’ (2018) bewijzen dat hij voortdurend beter wordt. In 2017 werden zijn songteksten al gebundeld in ‘I am the wolf – lyrics and writings’ (mét voorwoord van John Cale en lof van o.a. Nick Cave), in 2020 verschijnt zelfs een biografie. Intussen kan je hem alvast ‘gewoon’ in CCHA aan het werk zien n.a.v. het net aangekondigde dubbelalbum ‘Somebody’s knocking’. Het voorprogramma wordt vanavond verzorgd door The Membranes.

UPDATE

Op de kleine ring in Hasselt zien wij rond 19u40 al borden oplichten dat de parking achter het CCHA VOL staat, maar daarvan schieten wij niet in de stress. We kennen de truken van de foor ondertussen, dus durven wij het risico wel aan om toch de parking op te rijden. Natuurlijk zien we meteen dat de parkings vooraan knoertvol staan, maar we dirigeren onze wagen naar één van de laatste rijen en rijden daar ergens binnen. Binnen de 20 seconden zie ik links al een ruime plek waar ik makkelijk kan staan én mooi op wandelafstand van de ingang. Binnen heerst al een gezellige drukte en ik spot meteen enkele bekende koppen. The Membranes kunnen op die manier voor een vrij goed gevulde zaal beginnen. Hun optreden was echter omgekeerd evenredig aan het aantal toeschouwers. Dit was met voorsprong het allerslechtste wat ik dit jaar al live zag. Deze heren mogen zelfs Pukkelpop niet openen in het allerkleinste tentje op Pukkelpop. Een paar overjaarse punkers die hun instrumenten misschien beheersen, maar die er geen songs (die naam waardig) uit kunnen puren. Tel daar nog een zanger bij die absoluut niet kan zingen en een soort van verklede vrouw (of was het toch een man?) die voor wat meer vocale ondersteuning moest zorgen en we zijn rond. Veruit het interessantste wat ik in de zaal zag tijdens hun (gelukkig) beperkte setlist: mensen die gedurende het hele optreden té laat de zaal inkwamen en die zichzelf moesten bijlichten om hun plek te kunnen vinden. Er gebeuren ongetwijfeld spannende muzikale dingen in Manchester, maar The Membranes kan daar onmogelijk deel van uitmaken. Op het eind kwam de zanger nog deels de zaal ingelopen om cd’s te slijten. Op zo’n momenten ben je blij dat je op rij Q zit. 😉

Het contrast met hoofdact Mark Lanegan kon moeilijker groter zijn. Lanegan die nog steeds wordt begeleid door een Belgische drummer en twee gitaristen (waaronder toetsenist Aldo Struyf). En gitarist Jeff Fielder is naast Lanegan de andere Amerikaan uit het gezelschap. Vorig jaar zag ik ze ook op Rock Herk en toen vond ik hun optreden niet slecht maar nogal routineus overkomen. Dat kon gisteravond zeker niet worden gezegd. Trixie Whitley was eerder deze week al vrij degelijk maar Lanegan & co waren in dit geval ‘subliem’. Het blijft ook vreemd om dit soort optredens zittend mee te maken. Hier zou je staand op loos moeten kunnen gaan. Lanegan was voor zijn doen trouwens redelijk talkative. In hun setlist zaten o.a. ‘Hit the city’,  ‘Stitch it up’, ‘Bleeding muddy water’, ‘Deepest shade’ (een afdankertje van Greg Dulli’s Twilight Singers), ‘Nocturne’, ‘Penthouse high’ en ‘Bombed’ (prachtig samen met Fielder gebracht), ‘Gospel plow’ (van Screaming Trees) en ‘Hangin’ tree’ (zijn schitterende samenwerking met QOTSA) en ‘The killing season’ in het bisrondje. Doordat er hier en daar electronica in hun muziek zat, had je soms het gevoel dat je naar pakweg New Order of Depeche Mode zat te luisteren. Ik vond dat best wel tof! Na afloop konden we na ca. anderhalf uur tevreden huiswaarts trekken. Wie niet genoeg kan krijgen van Lanegan: in 2020 verschijnt er een boek van hem én hij is al volop bezig aan een nieuwe cd. Iets om naar uit te kijken …

Posted 06/12/2019 by ambijans in Muziek

‘Op de klippen’ (Jane Gardam)   Leave a comment

jane gardam

Eén lange zomer in de jaren dertig. Het leven van de jonge Margaret Marsh verandert plotsklaps wanneer Lydia, een wereldwijs en wulps dienstmeisje, bij Margarets religieuze familie intrekt. Na de geboorte van Margarets broertje worden ze elke woensdag het huis uit gestuurd om samen van de idyllische Engelse kust te genieten. Wanneer Margaret tijdens één van deze tripjes in een boom klimt en een verwaarloosd landhuis ziet liggen, is ze geïntrigeerd. Het landhuis en zijn ongewone bewoners trekken haar steeds meer aan en laten een hele andere realiteit zien: namelijk dat de wereld lang niet zo keurig is als ze altijd had gedacht. Het huwelijk van haar ouders blijft ook niet onberoerd door de komst van het dienstmeisje. Ondanks zijn krampachtige obsessie met zonde en deugdzaamheid is de vader niet tegen haar charmes bestand en vliegt hij stevig uit de bocht, waardoor hij niet alleen het dienstmeisje, maar ook zijn echtgenote, Margarets moeder, verliest. De keurslijven gaan af en het leven van deze stijve Engelsen trilt op zijn grondvesten. Hoe blijf je jezelf, en hoe ver ga je wanneer je wordt meegesleurd in het verlangen naar een ander leven? Na een cruciaal theebezoek dendert iedereen op een onontkoombare tragedie af. Een prachtige roman over volwassen worden en onderhuidse verlangens. Met ‘Op de klippen’ lezen we Gardam in volle glorie, compleet met tragikomische scènes, warmte, wijsheid en intrigerende perspectieven. Dit boek stond in 1978 op de shortlist voor de Booker Prize. Jane Gardam (1928) kreeg tweemaal de Costa Book Award (1981 en 1991) en had veel succes met haar Old Filth-trilogie.

Posted 05/12/2019 by ambijans in Literatuur

‘Angels in America’ (Olympique Dramatique/Toneelhuis) @ CCHA   Leave a comment

Angels in America (c) Vincent Delbrouck

Amerika midden jaren ’80. Het Reagan-tijdperk. Conservatief, rechts en luid. De politiek is hard en koud als nooit voorheen. Aids is een nieuwe ziekte die in New York voornamelijk de homogemeenschap onverwacht snel en meedogenloos hard treft. Hier begint het verhaal van ‘Angels in America’ van Tony Kushner. Het stuk is sinds zijn creatie in 1991 uitgegroeid tot een graag gespeelde topper waar nu ook Tom Dewispelaere en Stijn Van Opstal de tanden in zetten. Ze doen dat overigens met een prachtcast waaronder Peter Van den Begin, Lucas Smolders en Evelien Bosmans. ‘Angels in America’ is een caleidoscopisch verhaal en een complex portret van een strijdvaardige generatie die opstaat tegen de tijdsgeest: de ravage die aids aanricht sterkt de ultraconservatieve krachten in hun strijd tegen de vrije liefde. Tegelijk wordt de ziekte als een op te lossen probleem genegeerd. In dit nietsontziende klimaat volgen we meer dan 30 personages, gespeeld door acht acteurs: van reisagenten en advocaten, verplegers en drag queens tot goddelijke interventies en religieuze minderheden, met ontluisterende scènes over macht en hypocrisie, hilarische verschijningen en intieme dialogen over de angst voor dood en aftakeling. Maar er is ook hoop: nieuwe tijden rijzen aan de horizon. Het millennium nadert … Ik heb destijds de tv-reeks op dvd gekocht en bekeken en ik was er behoorlijk van onder de indruk. Wél een lange zit vanavond want ik heb me laten vertellen dat de theateradaptatie ca. vier uur duurt. Maar als het zo goed is als de serie, dan zal de tijd zeker voorbijvliegen.

UPDATE

Van één ding zijn we overtuigd: hoewel het een best goed gebracht toneelstuk werd, blijven wij de gelijknamige tv-serie toch net iets meer koesteren. Een lange zit (dat sowieso!) met aan het eind een staande ovatie. Deel één kregen enkele spelers af te rekenen met haperende microfoontjes en ook de soms harde muziek met scherpe bastonen tijdens het toneelspel zorgde ervoor dat we (zittend op de vierde rij) niet alles meekregen. Voor mensen op leeftijd met gehoorproblemen moet dat helemaal de hel zijn geweest! Ik vond het tweede bedrijf ook beduidend beter, af en toe viel er zelfs goed te lachen. Vooral de jonge Tijmen Govaerts vond ik een ontdekking (daar gaan we nog veel van horen!) en Tiny Bertels heeft een ongelofelijk goeie zangstem. Klein minpuntje: dat er anno 2019 nog steeds gsm’s beginnen rinkelen tijdens een voorstelling kan je je haast niet meer voorstellen, maar toch gebeurde het gisteravond weer. Zonde!

Posted 04/12/2019 by ambijans in Theater

De top 100 boeken (37) ‘Hersenschimmen’ (J. Bernlef) (1984)   Leave a comment

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de honderd beste romans die ik ooit heb gelezen. Over kleuren en smaken valt eigenlijk een hele hoop te redetwisten dus het staat eenieder vrij om het met mij eens/oneens te zijn. Nu we jaarlijks weer (meer dan 40 boeken!) ‘back on track’ zijn qua leesgewoontes moet zo’n all time favouritesleeslijstje zeker lukken. Omdat ik bepaalde genres liever lees dan andere is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één boek dat de 100 niet heeft gehaald, omdat het mijns inziens de hype niet waard was.

Maarten Klein woont met zijn vrouw Vera in Noord-Amerika, waar hij na zijn pensionering een rustig bestaan leidt. Tot er plotseling storingen in zijn brein optreden. Maarten verliest zijn greep op taal, herinnering en realiteit. Hij wordt een vreemdeling in zijn eigen wereld. Het contact met Vera, zijn enige houvast, raakt hij langzaam kwijt. Al vrij snel nadat ik het boek had gelezen kwam ik tot de conclusie dat ik dit een prachtig boek vond. Het onderwerp is niet meteen het allervrolijkste om te vertellen, maar het is wel mooi gedaan. Het is voor een (niet demente) schrijver ook niet eenvoudig om zich in te leven in zijn hoofdpersonage. Je kan van de andere kant ook zeggen: in hoeverre zijn de observeringen van de protagonist waarheidsgetrouw vermits hij aan dementie lijdt? Het boek bouwt langzaam op en naarmate het aftakelingsproces zich aandient zie je de barstjes zich langzaam vertonen. Het boek is ook (ongewild) grappig én pijnlijk tegelijk (zeker voor zijn vrouw). Het boek is hier weer beter dan de film, al vond ik de vertolking van Joop Admiraal verre van slecht. Ik heb later nog andere boeken van Bernlef gelezen, maar die moesten het allemaal afleggen tegen dit boek. 😉

Laat deze kelk passeren: ‘(alles van Baantjer)’ (1962-2013)

Posted 03/12/2019 by ambijans in Literatuur

Trixie Whitley + Juicy @ MOD   Leave a comment

trixie whitley

Ik heb deze maand twee keer een afspraak met Trixie Whitley. De eerste keer voor een concert van haar vanavond in Muziekodroom, de tweede keer zorgt zij acht dagen later samen met Marc Ribot voor de muziek bij een voorstelling van Wim Vandekeybus en Ultima Vez in CCHA. Maar daar komen we later dus nog op terug. Sinds 2013 is Trixie Whitley een vaste waarde met de twee uitstekende albums, ‘Fourth Corner’ en ‘Porta Bohemica’. Sinds maart van dit jaar kan ze daar een derde meesterwerk ‘Lacuna’ aan toevoegen, met een verrassend, nieuw geluid. ‘Lacuna’ werd geschreven en opgenomen in Brooklyn, samen met producer Little Shalimar (Run The Jewels). Een fascinerende mix van electronica, bevreemdende ritmes en de indrukwekkende vocals van het Amerikaans-Belgische raspaardje. Het staat vast: Trixie Whitley is wereldklasse! Konden we vorig jaar trouwens met eigen ogen zien op Pukkelpop. En dan te bedenken dat we haar in het verleden enkele keren zagen als voorprogramma bij héél wat andere artiesten. Het kan verkeren! Er is trouwens ook een voorprogramma. De coolste popmuziek komt uit Bxl? Misschien wel! Met Roméo Elvis, Témé Tan, Angèle, Todiefor en nu ook Juicy is het meer dan opvallend dat heel wat ketjes keet schoppen in Belgenland. Juicy is het hipste damesduo uit de hoofdstad dat met ‘Die Baby Die’ of ‘Count Our Fingers Twice’ voor het leukste nineties-feestje in je keuken zorgt!

UPDATE

Twee minuten zien we van het voorprogramma vooraleer we oordelen dat een pintje drinken waarschijnlijk net iets gezelliger is. Het mag duidelijk zijn: Trixie Whitley zal vanavond de ster zijn die Hasselt net dat tikkeltje meer glans en grandeur moet bezorgen.Het was gezellig druk in de zaal en rondom ons zagen we nogal wat bekend volk rondlopen. In het verleden zagen we Trixie Whitley diverse malen het voorprogramma verzorgen bij andere artiesten zoals o.a. Sioen (vermoedelijk ergens in 2007 of 2008) en Mocky (2009). Het klonk toen al best oké, al hoorden we toch vooral dat ze nog wat moest oefenen op haar bindteksten of dat ze best zo weinig mogelijk met haar publiek in dialoog zou gaan. Tien jaar later en nadat ze flink aan maturiteit won (haar tijd met Daniel Lanois zal zeker hebben geholpen) konden we op Pukkelpop 2018 vaststellen dat er plots iemand stond met charisma, uitstraling en een pak straffe songs in de aanbieding. Ondertussen is ze méér dan ‘die dochter’ van de betreurde Chris Whitley. ‘Intro’ liep over in ‘Heartbeat’ waarna we vertrokken waren. Op de bühne werd de in leder gestoken Trixie nog begeleid door twee collega-muzikanten. Zaten ook o.a. in haar setlist: ‘Long time coming’, ‘May Cannan’, ‘Touch’, ‘Closer’, ‘Soft spoken words’, ‘Breathe you in my dreams’ en ‘Oh, the joy’ als bisnummertje. We keken, namen het in ons op en constateerden dat het goed was. An evening well spent, zoals ze zeggen. Achteraf in de foyer nog wat babbelen met kennissen en daarna hop naar huis. We hebben nog een aantal culturele activiteiten in de planning zitten dit jaar, maar ons allerlaatste concert van dit jaar staat vrijdag a.s. in de planning wanneer Mark Lanegan Band neerstrijkt in Hasselt.

Posted 02/12/2019 by ambijans in Concert, Muziek

Best music of 2019 (december)   Leave a comment

Yann Tiersen ‘Monochrome’ : deze 49-jarige Franse componist en musicus voorstellen is misschien een beetje overbodig. Hij schreef de soundtracks voor een aantal films waarvan ‘Amélie Poulain’ ongetwijfeld de bekendste zal zijn. Zijn nieuwste werkstuk heet ‘Portrait’.

Stars ‘Ship to shore’ : misschien wel één van de best bewaarde geheimen uit de Canadese popmuziek, deze band die sinds 2000 bezig is. Misschien niet wereldschokkend, maar wél altijd catchy en gelikt. ‘LaGuardia’ is hun eerste ‘best of’.

Lee Scratch Perry ‘Enlightened’ : wellicht voor de allereerste keer brengen we ook een streepje reggae in deze decembereditie. Dit 83-jarige Jamaïcaanse reggaefenomeen bracht dit jaar maar liefst drie albums uit, waarvan ‘Heavy rain’ de laatste uit het rijtje is.

Zwangere Guy ‘Niemand’ : deze Brusselse rapper moet daar nauwelijks voor onderdoen, want na zijn debuut ‘Wie is Guy?’ staat hij er al meteen terug met ‘BRUTAAL’. Eén ding is zeker: het hiphopgenre zit precies opnieuw in de lift!

Liam Payne ‘All I want (for Christmas)’ : ik heb het ook moeten opzoeken hoor, maar dit is blijkbaar één van de leden van One Direction, die ook aan een solocarrière is begonnen. Het begon met een EP’tje vorig jaar, nu is er de full cd ‘LP 1’.

Låpsley ‘My love was like the rain’ : we gaan verder met een 23-jarige Britse zangeres die in 2014 op Glastonbury stond en die het jaar daarop ook in de rest van Europa aandacht kreeg. Ze debuteerde in 2016, maar nu is er nog snel een EP’tje dat ‘The elements’ heet.

Vatican Shadow ‘Inherit the ruins’ : nom de plume van de Amerikaan Ian Dominic Fernow, die aan de lopende band dancemuziek maakt (onder verschillende namen trouwens). Naam van zijn nieuwe cd: ‘American flesh for violence’.

Emily Yacina ‘Gleaming’ : nog zo’n jonge Amerikaanse singer-songwriter, die in eigen beheer haar album ‘Remember the silver’ uitbrengt. Eerder deed ze ook al mee op een nummer van (Sandy) Alex G.

Free Nationals ‘Shibuya’ : we zouden bijna vergeten dat Anderson .Paak een uitstekende begeleidingsband heeft en laat nu net die band ook een full cd hebben gemaakt, een titelloos debuut waaraan ook .Paak himself zijn medewerking verleende.

Stormzy ‘Crown’ : vorig weekend nog gehoord op een quiz in Pelt (gevonden omwille van de linkdwang), dit jaar één van de acts op het hoofdpodium van Pukkelpop, waar hij naar het schijnt een geweldige set moet hebben gespeeld. Niet helemaal mijn genre, maar toch ook weer niet slecht. Ik vermoed dat ‘Heavy is the head’ een beetje in het verlengde van zijn debuut zal liggen?

The Secret Sisters ‘Cabin’ : en we gaan er deze maand uit met dit Amerikaans duo bestaande uit twee mooie jongedames, toevallig uit zussen van mekaar. Ze worden wel eens de vrouwelijke variant op de Everly Brothers genoemd. Of dat goed nieuws is laat ik in het midden. ‘Saturn return’ heet hun alweer vierde cd.

Verder ook nieuw werk van o.a. Mick Flannery, The Who, Burial, Cro-Mags, Mary J. Blige, Praying Mantis, Daniel Lopatin, Fever Ray, Harry Styles en D-Devils. En voor de rest waarschijnlijk nog een hele hoop verzamelaars en kerstplaten. Tot volgend jaar!

Posted 01/12/2019 by ambijans in Muziek