Archief beheerder

50 onderschatte bands/artiesten (106) Unknown Mortal Orchestra   Leave a comment

unknown mortal orchestra

Unknown Mortal Orchestra is een van oorsprong Nieuw-Zeelandse band, maar de leden zijn ondertussen allemaal verzeild geraakt in Portland, Oregon. Zanger, gitarist en tekstschrijver Ruban Nielson brengt in 2010 een track uit op een anoniem bandcampaccount. Hij had het nummer samen met bassist Jake Portrait in mekaar gestoken. Al op de eerste dag krijgt hij lovende reacties van muziekblogs genre Pitchfork. Meteen het sein om UMO boven het doopvont te houden en nog wat andere extra bandleden te ronselen. Kody Nielson (broer van Ruban) speelt sindsdien keyboards en Thomas Hogason is drummer. In 2011 mogen ze hun debuutalbum releasen op Fat Possum Records. Ze winnen ook meteen een belangrijke muziekprijs in hun thuisland. In 2012 verkassen ze naar het Jagjaguwar label en nemen ze hun tweede full cd op. Omdat ze dan al veel in de States touren besluiten ze ook daar hun uitvalsbasis te zoeken. Sinds hun derde cd kregen ze zowaar in Europa vaste grond onder hun voeten. De grootste troef van deze band is wellicht dat men hen niet aan één bepaalde stijl kan koppelen. Zo ongrijpbaar hun muziek, zo eigenzinnig gedragen de muzikanten zich soms. Vaak zijn dat echter de interessantste muzikanten. Dit alles leverde vooralsnog twee EP’s en vier full cd’s op. En hopelijk straks nog meer …

1. ‘Ffunny friends’ (uit ‘Unknown Mortal Orchestra’, 2011)

2.  ‘Jello juggernauts’ (uit ‘Unknown Mortal Orchestra’, 2011)

3. ‘Little blu house’ (uit ‘Unknown Mortal Orchestra’, 2011)

4. ‘Swim and sleep (like a shark)’ (uit ‘II’, 2013)

5. ‘So good at being in trouble’ (uit ‘II’, 2013)

6. ‘Monki’ (uit ‘II’, 2013)

7. ‘Multi-Love’ (uit ‘Multi-Love’, 2015)

8. ‘Can’t keep checking my phone’ (uit ‘Multi-Love’, 2015)

9. ‘Necessary evil’ (uit ‘Multi-Love’, 2015)

10. ‘American guilt’ (uit ‘Sex & Food’, 2018)

Advertenties

Posted 22/07/2018 by ambijans in Muziek

Rock Herk 2018 (zaterdag)   Leave a comment

rock herk

Dag twee ergens te velde in Herk, waar o.a. Sons, Stuff., Kevin Morby, The Soft Moon, Equal Idiots, Arsenal en Shameboy in de line-up zitten vandaag. Ik herinner mij nog levendig de edities 1993 (met o.a. Therapy?, Afghan Whigs, Pond en Mucky Pup) en 1998 (Atari Teenage Riot, Eat Static en DJ Lux Janssen), maar dat waren geheel andere tijden. De helft van de huidige bezoekers was niet eens geboren of heeft die dagen niet bewust meegemaakt. Niet dat het toen zovéél beter was (al waren we toen wél nog jong én knap). Het was gratis … net zoals dit jaar (met dank aan de organisatie van de Groote Gencker muziekquiz én Rock Herk zelf uiteraard). Of we vandaag ergens verplicht de Brabançonne moeten meebrullen is mij vooralsnog onbekend, maar dat kom je achteraf zeker te weten wanneer we nog eens kort terugblikken. 😉

UPDATE

Ik ben blij dat ik het van mezelf kan zeggen, maar ik ben een kei in inschattingen maken. Thuis vertrekken om x, auto wegzetten op de parking rond y om dan op tijd z te kunnen meepikken om 18u20. Z was in dit geval Stuff. dat er net aan begon toen ik mij met een pintje links vanvoor in de tent installeerde. De heren van Stuff. maken er gewoonte van om de structuur van hun nummers aan te passen naargelang het hen uitkomt. Zo klinkt elk concert weer uniek. Voor de newbies was het vast aanpassen, want rondom zag ik hier en daar wat verbaasde blikken. Gelukkig waren er in mijn buurt ook jongelui uitzinnig aan het dansen. Naast mij staat op zeker ogenblik Thibault Christiaensen (zanger van Equal Idiots) geïnteresseerd mee te kijken. Wij hoorden o.a. kloeke versies van ‘Strata’, ‘Java’ en ‘Fulina’. Oerdegelijk, we hadden niet anders verwacht! Aan de andere kant van de straat laven wij ons dan aan Wiegedood, dat na een rustig intermezzo plots luid als een orkaan uithaalt. En dan zwijgen we nog over die ultrasnelle drums. Het lijkt er dan al op dat we vandaag zullen gaan voor een gedoseerde mix tussen slaan én zalven. Kevin Morby verstaat die kunst als geen ander en hij zorgt voor rustmomenten met o.a. ‘City music’, ‘Parade’, ‘Dry your eyes’ en ‘I have been to the mountain’. Want dat is net het mooie van Rock Herk: je van het ene uiterste naar het andere laten slingeren in het muzikale spectrum. Met een beetje geoefende wandelbenen hoef je eigenlijk geen enkel optreden van main stage en Club te missen, want beide podia sluiten naadloos op mekaar aan.

The Soft Moon is exact wat er in het programmaboekje staat: donkere minimal wave gecombineerd met industrial rock. Muzikaal zit dit eigenlijk recht in mijn winkel en ik ben lang niet de enige als ik zo eens rond mij kijk. ‘Burn’, ‘Choke’, ‘Like a father’ en ‘Die life’ konden mij bekoren. Ik heb mijn hamburger bijna naar binnen geschrokt wanneer Tjens Matic eraan begint. Eigenlijk muziek voor mensen die ondertussen op tram 5 én 6 zitten en dat bedoel ik niet denigrerend. Ik was amper negen jaar oud toen TC Matic een hit scoorde met ‘Oh la la la’ en ik ben ondertussen een kloeke zesenveertiger. Dat bedoel ik dus! Voor de absolute leken: Tjens Matic een samenvoeging van Tjens Couter (1972-1980) en TC Matic (1980-1986), waarna leadzanger Arno Hintjens aan een solocarrière begint. Ik vond het een kloeke set, dat dan weer wél. Na afloop vernam ik dat ze ‘Putain putain’ uiteindelijk ook nog speelden, maar toen zat ik alweer bij Equal Idiots. Voor ze eraan beginnen weerklinkt ‘Escape (the pina colada song)’ van Rupert Holmes door de speakers, maar hierna geven de Kempenzonen van jetje. ‘Seduction of Judas’, ‘Salmon pink’ en de luid meegebrulde Plastic Bertrand cover ‘ça plane pour moi’ lieten het jonge volkje collectief uit de bol gaan.

Terug naar de overkant voor het hoofdgerecht én dessert in één verenigd: Arsenal. Vraag hen om voor een breed publiek te spelen en ze openen meteen hun blik vol meezinghits. Na twee vermoeiende dagen moet zoiets zeker kunnen. Zanger John Roan gaf ook meteen aan dat het hun allereerste Rock Herk ervaring was. Na afloop werd mij ook meteen duidelijk dat de band eigenlijk geen nood heeft aan gastzangers/zangeressen maar dat hun songs ook overeind blijven als ze ze helemaal zelf spelen. Zaten gisteravond o.a. in hun puike, energieke setlist: ‘Black mountain’ (beautiful love)’, ‘Low sun, long shadow’, ‘Amplify’, ‘One day at a time’, ‘Estupendo’, ‘Saudade’ (waarin het publiek tijdens het tweede refrein iets té gretig inviel) en ‘Melvin’ (waarin het enthousiasme naar grote hoogtes werd gestuwd) en Roan zelfs nog een stukje van Paul Young’s ‘Love of the common people’ in de tekst binnensmokkelde. Omdat het publiek dankbaar ‘We want more’ scandeerde kregen ze dat nummer ook nog in het bisrondje samen met ‘Lotuk’. Arsenal kwam, zag én overwon (iets wat we van de gelijknamige voetbalploeg niet altijd kunnen zeggen). 😉 Terwijl ik nog één keer naar de overkant wandel hoor ik nog net ‘Blitzkrieg bop’ van Marky Ramone weergalmen. Nixie aka Karolien Polenus draait daarna in Dansbaar nog een retro dj-setje met o.a. ‘Human fly’ van The Cramps, een old time favourite van mezelf. Ik heb genoeg gezien én gehoord dus begeef ik mij naar de uitgang onder de beukende bassen van Shameboy, die blijkbaar ook hun eigen nummers in de dj-set integreerden. Deze keer is het iets drukker om de parking af te rijden, maar gelukkig branden de lampen. De auto stond ook iets makkelijker geparkeerd dus ‘m terugvinden was dit keer een fluitje van een cent. Samenvattend: Rock Herk 2018 was een gezellig festival met een mooie omkadering en dat voor slechts 47 euro (voor de betalende toeschouwers uiteraard). Véél festivalorganisators kunnen daar volgens mij nog een dikke punt aan zuigen. Komen wij in 2019 nog eens terug? Met een deftige line-up overwegen wij het graag. Tot in 2019?

Posted 21/07/2018 by ambijans in Concert, Muziek

Rock Herk 2018 (vrijdag)   Leave a comment

rock herk 2018

De eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat ons laatste Rock Herk bezoek nog dateert van uit de tijd dat het festival volledig gratis werd georganiseerd in het Olmenhof. Chapeau voor al die mensen die het festival gedurende al die jaren draaiende wisten te houden. Een huzarenstukje dat ze (zo wil de legende althans) steeds weer konden klaren omdat er bijzonder veel werd geconsumeerd door het aanwezige festivalpubliek. Een aantal jaar geleden kwam het festival (na enkele ‘slecht weer-edities’) in woelig vaarwater terecht, maar één crowdfundingplan later én met nieuwe roergangers aan het stuurwiel lijkt het er nu op dat Rock Herk weer vertrokken is voor enkele decennia. En ze doen dat ook goed daar in Herk-de-Stad. Geen gigantische financiële risico’s nemen, kwaliteit laten primeren op kwantiteit én voor een mooie mix van vaderlandse acts en enkele grotere buitenlandse bands zorgen en het komt wel goed. Die filosofie blijkt bijzonder goed aan te slaan. Nu moet ik er wél bij vertellen dat ik dit jaar als ‘guest’ geheel gratis twee dagen op de festivalweide kan vertoeven, een overblijfsel van een goede prestatie op de Groote Gencker muziekquiz eerder dit jaar. Ik zal ook een stuk van de dag missen omdat ik namiddag moet werken, maar ach … dat nemen we er gewoon bij. Mogelijk zijn deze twee dagen een aanzet om in de toekomst jaarlijks naar Herk te trekken. Wat is er vandaag allemaal mogelijk? Faces On TV, Mark Lanegan Band, Raketkanon, Triggerfinger, Sick of it all, Magnus en T.Raumschmiere. We laten het gewoon op ons afkomen …

UPDATE

Het is net 19u gepasseerd wanneer wij eindelijk de parking in de Ruitstraat kunnen opdraaien. 8 euro betalen (ben ik de enige die dat een forse prijs vind?) en dan nog maal twee in mijn geval want zaterdag moet ik er weer gaan staan. ‘Ik kan er niks aan doen meneer, orders van de organisatie’, zo spreekt de parkeerwachter mij toe wanneer ik er een vraag over stel. ‘Wanneer je hier vannacht kampeert is de prijs gewoon acht euro’, voegt de man er ter informatie nog aan toe. Gezwind wandelen wij dan naar de ingang. Geen idee hoe ik mij vooraf Rock Herk anno 2018 voorstelde, maar ‘in onze jonge tijd’ had je in het Olmenhof één hoofdpodium én een groot park waar alle bezoekers in rondliepen. Nu heb je twee grote weien naast mekaar gescheiden door een straat. In de ene wei staat het hoofdpodium, op de andere wei staat de Club en een iets kleinere plek die ze Dansbaar hebben genoemd. Ook op de straat (‘street’) mogen bands hun ding doen. Twee échte stages dus die schuin tegenover mekaar liggen, dus qua wandelen valt dat ontzettend mee. Eerst al maar wat drank -en voedselbonnen inslaan en dan kan de fun beginnen. Er loopt wat aardig volk rond op zo’n wei: mannen met baarden, mooie, jonge vrouwen, mensen met bijzonder lelijke tattoo’s (ik hoop dat het geen trend wordt!), er wordt wat afgerookt/geblowd (ook véél vapende mannen) en ik heb enkele bijzonder obese specimen gezien (ik hoop uit de grond van mijn hart dat zij het einde van dit festival zullen halen). Ook nogal wat ‘oudere’ concertgangers die hun kinderen bij hadden (zoiets geeft toch een familiaal karakter aan het geheel en op die manier kweek je van jongs af aan een festivalmentaliteit). Qua voedsel is het eerder eenheidsworst (pita, hamburgers, friet, pizza etc.), daar zullen geen prijzen mee worden behaald. Dan maar punten geven op muziek, zeker?

Ik zie nog een klein stukje van Ruiner, maar omdat ik mijn dag liever niet vroegtijdig om zeep wil helpen besluit ik andere oorden op te zoeken. Ons eerste pintje valt op die manier mooi samen met de soundcheck van Faces On TV, de band van Jasper Maekelberg. Die heeft zelfs een blondine in zijn band zitten (dat blijkt de helft van het Limburgse zusjesduo Lili Grace te zijn). Het valt mij meteen op dat in het midden van de tent gaan staan niet zo’n goed idee is. Op die manier hoor je Rudi zijn werkweek overlopen en Benny die nog steeds vol lof is over de prestaties van de Rode Duivels. Allemaal goed en wel heren, maar kan je dat gesprek niet buiten de tent houden aub? FOTV doet het verder overigens voortreffelijk: nog niet dadelijk de wow-factor al mogen songs als ‘Dancing after all’, ‘The image of boy wonder’ en ‘Looking glass’ er zeker zijn. Aan de andere kant van de straat hoor ik vervolgens een grafreutel, scheurende gitaren en ik zie een energieke frontman zijn publiek mennen. Brutality Will Prevail heet dit (mij totaal onbekend hardcorebandje) uit Wales. Ze stonden hier enkele jaren geleden blijkbaar ook al. Zij weten mijn aandacht toch zeker twintig minuten vast te houden want hierna is het tijd om aan de andere kant voor Mark Lanegan Band te gaan. Lag het nu aan mij of was dit niet de meest begeesterende doortocht? Aldo Struyf komt het podium op met in zijn zog de rest van de band. Starten met ‘The Gravedigger’s Song’ en vrijwel onmiddellijk daarna ‘Hit the city’. Verder ook nog ‘Sister’ en ‘Nocturne’, maar het klonk (wat mij betreft) weinig geïnspireerd. Jammer!

We proppen een stuk pizza in onze mond en proberen het dan maar bij Raketkanon. Het lijkt zo makkelijk wat ze doen maar met kopstoten van het kaliber ‘Harald’, ‘Florent’ en ‘Ibrahim’ slagen zij weer moeiteloos in hun missie ‘het publiek overtuigen’. Op dan naar Triggerfinger, die (geloof het of niet!) pas voor de allereerste keer in Herk aantraden. De heren laten er geen gras over groeien (niet abnormaal in deze tijden van extreme droogte!) en geven er meteen een flinke mep op (vooral Mario dan!). Van mij krijgen Ruben Block & co écht veel krediet, op voorwaarde dat ze hun strontvervelende Lykke Li cover maar niet van stal halen. Mijn smeekbede werd aanhoord want tussen opener ‘Let it ride’ en (bijna) laatste nummer ‘All this dancin’ around’ kunnen we bijna spreken van één langgerekt hoogtepunt. Wat kan die Mario Goossens drummen zeg! Tussendoor nog een streepje ‘First taste’ en een flard ‘Flesh tight’ en iedereen tevreden! Snel naar de overkant voor de heren van Sick of it all (die ik vrij zeker moet hebben gezien in 1994, wellicht in beschonken toestand). Ik vind de meeste hardcore bands wél plezant om naar te luisteren … voor eventjes dan toch, want ik krijg vrij snel de indruk dat ze daarna in Bad Religion modus zitten. Het is zó herkenbaar, het begint na verloop van tijd wat op mekaar te gelijken enzovoorts. Toch mogen de New Yorkers zich altijd weer verheugen in een jolige bende die hard fans voor het podium. ‘No cure’, ‘Us vs them’, ‘Black venom’ en ‘Sanctuary’ passeren op die manier de revue. Ik denk dan nog een stukje van de dj-set van Magnus mee te pikken maar door het gedraal van Tom Barman (in lichtblauw t-shirt en identiek petje op zijn hoofd) kies ik toch eieren voor mijn geld en keer ik liever huiswaarts. Omdat er enkel verlichting is aan het begin van de parking (maar het licht op de rest van het terrein nog niet aan is) wordt het toch eventjes zoeken met mijn zaklamp voor ik mijn wagen kan traceren. Vermoedelijk doen ze de lichten na afloop overal aan (logica!). Anyways, we zijn relatief snel weg en na wat binnendoor rijden omwille van wat afgesloten straten zijn we even over 1u ’s nachts al terug thuis. Dag één zat het muzikaal nog niet écht snor, maar het geheel oogde toch gezellig. Op naar dag twee!

Posted 20/07/2018 by ambijans in Concert, Muziek

Pukkelpop 2018 … voor wie door het bos de bomen niet meer ziet! (2)   Leave a comment

kendra lust wel een biertje, vooral als de zon schijnt

Wie geen jeuk, huidirritatie of andere vervelende kwaaltjes krijgt bij het beluisteren van Oscar & The Wolf, die zit meteen gebeiteld voor deze tweede Pukkelpopdag. Zelf ga ik hier uiteraard feestelijk voor bedanken, ook al blijft er hier en daar best wat moois over als je het kaf deftig van het koren weet te scheiden. Opgelet: probeer het kaf niet té goed van het koren te scheiden op de festivalweide. Je weet maar nooit of er talentscouts rondlopen die op zoek zijn naar mensen die het eens willen komen demonstreren aan de oude huisjes in het iets verderop gelegen Bokrijk. 😉 Mochten wij vrijdag virtueel aanwezig zijn in Kiewit, dan zouden dit onze elf basisspelers zijn.

Amenra : post-metal van Champions League niveau, ook al is deze band afkomstig uit West-Vlaanderen. Scoren op dat gebied straks ongetwijfeld betere punten dan hun provinciegenoten van Club Brugge. Ze verkopen overal kleinere zalen in recordtempo uit. Geen show voor watjes, maar die hebben altijd Max Colombie nog! 😀

BeraadGeslagen : steek Lander Gyselinck (Stuff.) en Fulco Ottervanger (De Beren Gieren) samen in een blender en je krijgt een interessante mix van jazz, avant-garde, electronica en popmuziek. Wie het experiment niet schuwt, is hier aan het juiste adres. Voor de rest is er nog altijd de eenheidsworst van OATW.

Benjamin Clementine : deze Londenaar die een mix van muzikale stijlen gebruikt is wat mij betreft een échte ‘must see’. Of kennen jullie nog muzikanten die een klavecimbel verwerken in één van hun bekendste nummers? De New York Times noemde hem ‘een muzikaal genie’, wie zijn wij om dat te ontkrachten?

John Maus : synthpopfanaten moeten deze man zeker gaan uitchecken. Hij maakte ooit deel uit van Animal Collective, Panda Bear en Ariel Pink’s Haunted Graffiti. Ondertussen al een tijdje solo actief en in zijn sound durft hij al eens dwepen met David Bowie en andere Joy Divisions.

Madensuyu : Gents noiseduo dat zelden zal ontgoochelen en dat zich naar mijn bescheiden mening tussen de beste vaderlandse bands mag scharen. Ze slagen er steeds weer in om de toeschouwers murw te slaan met hun groepsgeluid door altijd weer het beste van zichzelf te geven.

METZ : Canadezen die schitterende noiserock maken en die volstrekt niets te maken hebben met de gelijknamige Franse stad. Ze zitten op het vermaarde Sub Pop label dat ons o.a. ooit Sonic Youth en Nirvana schonk. Gebruik die oordopjes, jongens en meisjes!

Rhye : hun bio heeft het over dromerige R&B die zelfs Sade doet verbleken. Oorspronkelijk gestart als een duo, maar sinds 2017 is dit het soloproject van Mike Milosh. Misschien kleurt ie net iets té veel binnen de lijntjes, maar laat dat vooral de pret niet drukken.

Sons of Kemet : Britse jazzband die het in een mum van tijd presteert om de sfeer van de Caraïben op te roepen. Voor een feestje (groot of klein!) moeten jullie alweer in de Lift zijn. Allen daarheen!

SOPHIE : één van de spannendste acts van 2018 staat dan weer in de Castello. SOPHIE is eigenlijk de Schotse Samuel Long, die met ‘Oil of every pearl’s un-insides’ een dijk van een plaat heeft gemaakt. ‘Onaards goed’ en ‘muziek voor een nieuw tijdperk’ zijn enkele superlatieven die ik al tegenkwam.

Steak Number Eight : tien jaar geleden was er nog Rock Rally winst voor deze heren, maar binnenkort (ergens in de herfst) kappen ze ermee … om daarna een doorstart te maken onder een nieuwe groepsnaam en misschien kiezen ze ook wel een andere muzikale koers. Afspraak in de Marquee!

WWWater : alter ego van onze landgenote Charlotte Adigéry, die op het label van Soulwax zit. Ze maakt unieke, donkere, catchy R&B-electronica en men voorspelt haar een grootse toekomst. Iedereen rept zich dus best naar de Lift onder het motto ‘support your local scene’ én ook omdat Charlotte er niet onaardig uitziet, toch?

Posted 19/07/2018 by ambijans in Muziek

De top 100 tv-series (61) Atlanta (2016-)   Leave a comment

atlanta

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de beste tv-reeksen/sitcoms/miniseries e.a. die bij mij een onuitwisbare indruk nalieten in de loop der jaren. Het gaat meestal om dingen die langer liepen dan één seizoen, een uitzondering niet te na gesproken. Omdat ook mijn dagen maar 24 uur tellen is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één serie die de 100 niet heeft gehaald, omdat ze mijns inziens ‘totally overrated’ is.

‘Atlanta’ is een Amerikaanse televisieserie met o.a. Donald Glover in de hoofdrol. Hij is tevens de bedenker van deze reeks. Sommige mensen zullen hem ongetwijfeld herkennen als muzikant Childish Gambino. De afleveringen duren elk 23 à 26 minuten en er zijn ondertussen twee seizoenen van verschenen. De serie gaat over Earnest Earn Marks (Donald Glover), die in Atlanta woont. Hij probeert zijn leven te verbeteren voor zijn ex-vriendin (de moeder van zijn dochter), zijn ouders en zijn neef, die rapt onder het alias “Paper Boi”. Nadat hij de Princeton-universiteit verlaten heeft, moet Earn werk gaan zoeken. Hij heeft geen geld en geen plek om te leven, dus slaapt hij steeds bij zijn ouders of zijn ex-vriendin. Als hij zich realiseert dat zijn neef aan het doorbreken is met rappen, besluit Earn om contact te zoeken met zijn neef, om wat te maken van zijn leven en vooral een beter leven te creëren voor zijn dochter Lotti. De serie werd niet alleen in de States maar ook bij ons zeer goed ontvangen en kreeg veel positieve reacties. Vooral het behandelen van controversiële thema’s op een komische manier werd zeer gewaardeerd. Ondertussen werden al enkele Emmy Awards en Golden Globes binnengehaald. Een ultrakorte trailer will do the trick!

Absoluut te mijden op tv: ‘Editie’ (1995)

Posted 18/07/2018 by ambijans in TV

‘Ijle lucht’ (Anthony Adeane)   Leave a comment

anthony adeane

Deze week hebben we een boek in de aanbieding waarvan toevallig ook een docu bestaat (die ik vorige week eindelijk heb gezien). Niet dat het een ‘must see’ was overigens, maar toch … Het boek vertelt het waargebeurde verhaal van een onmogelijke moord die uiteindelijk resulteerde in de Netflix-documentaire ‘Out of Thin Air’. De inhoud? IJsland is in 1974 een kleine, hechte gemeenschap met slechts 200.000 inwoners. Iedereen kent iedereen of is ergens familie van elkaar. Criminaliteit komt er bijna niet voor en moord al helemaal niet. Wanneer binnen enkele maanden twee mannen verdwijnen, eist de gemeenschap een verklaring. De politie begint aan het grootste onderzoek in de geschiedenis van het eiland en uiteindelijk bekennen zes verdachten de gewelddadige moord op de twee vermisten, van wie de lichamen nooit worden gevonden. Maar waarom wordt ervan uitgegaan dat de twee vermisten met elkaar te maken hebben, waarom denkt de politie dat ze vermoord zijn en waarom bekent een club vrienden de gruwelijke moorden als ze daar geen reden toe hebben? Auteur Anthony Adeane is een Londense journalist en documentairemaker. Voor ‘IJle lucht’ bracht hij jaren door in IJsland, las duizenden pagina’s met verhoren en sprak honderden personen die nauw betrokken waren bij het onderzoek. Vanaf heden te koop in de betere boekhandel, te leen in elke deftige bibliotheek en uiteraard ook te bingewatchen (één lange aflevering) via Netflix wanneer jullie lezen als dodelijk saai ervaren! 😉

Posted 17/07/2018 by ambijans in Literatuur

Oorwurm van de week (109)   Leave a comment

Paul Weller

Het WK voetbal in Rusland is afgelopen, de strijd is gestreden. Frankrijk kroonde zich een beetje onorthodox tot WK-winnaar (het liet daarbij geen memorabele indruk achter). Het is integendeel runner-up Kroatië die met de eer mag gaan strijken. Liefst drie keer verlengingen nodig gehad (twee keer zelfs een strafschoppenreeks), dus zij zijn wat mij betreft de morele winnaar. Ons land werd stijlvol derde na 2-0 winst tegen Engeland. Twee keer winst tegen die Britten (terwijl hun journalisten zichzelf nochtans de beste ploeg van het WK vonden). Of hoe de machtsverhoudingen niet exact waren zoals vooraf was aangekondigd. Thibault Courtois werd achteraf terecht uitgeroepen tot beste doelman van het tornooi (toch één ding waar de kenners op de afspraak waren). Nu kan het publieke leven weer opnieuw zijn normale gang gaan. Zo speelden wij zaterdagavond nog een quiz in Zoersel (Bossanova quiz) aan tafel bij Happy Ending (dertiende plaats op zestien teams). Hieronder onze vijf muziekjes van deze week!

Aspects – Paul Weller: deze Brit (ooit actief bij The Jam en The Style Council) is ondertussen 60 jaar oud en straks bijna de helft van zijn muzikantenleven bezig aan een solocarrière. Half september komt er een nieuwe cd van zijn hand onze kant op, ‘True meanings’ getiteld.

Complex – The Chills: dat kwaliteit helaas niet altijd wordt vertaald in goeie verkoopscijfers bevestigt deze Nieuw-Zeelandse band. Drugsverslaving en voortdurend verloop van muzikanten zorgden ervoor dat ze nooit écht voet aan de grond kregen bij het grote publiek. Eveneens half september een nieuwe cd in de aanbieding die ‘Snow bound’ zal heten.

Young and unafraid – The Moth & The Flame: voor onze classic moeten we dit keer slechts terug naar het jaar 2015. Deze Amerikaanse band bracht toen hun gelijknamige cd uit. Eén van hun producers was ook de man achter M83 en die echo’s hoor je hier af en toe ook in terug. Zit trouwens ook in de original soundtrack van het tweede seizoen van ’13 reasons why’.

New blues – Tokyo Police Club: omdat er deze week ook gitaren mogen tussen zitten steken we er ook een Canadese noiserockband in. Hun vierde cd ‘TP’ verschijnt in oktober.

Love is magic – John Grant: nadat zijn slowcoreband The Czars in 2004 splitte nam de leadzanger enkele jaren een break, maar vanaf 2010 richtte hij zich op zijn solocarrière die ondertussen redelijk van de grond begint te komen. ‘Love is magic’ is de titeltrack van zijn nieuwe cd die in oktober uitkomt. Tot volgende week!

Posted 16/07/2018 by ambijans in Muziek