Archief beheerder

De top 100 tv-series (17) The Office UK (2001-2003)   Leave a comment

the office uk

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de beste tv-reeksen/sitcoms/miniseries e.a. die bij mij een onuitwisbare indruk nalieten in de loop der jaren. Het gaat meestal om dingen die langer liepen dan één seizoen, een uitzondering niet te na gesproken. Omdat ook mijn dagen maar 24 uur tellen is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één serie die de 100 niet heeft gehaald, omdat ze mijns inziens ‘totally overrated’ is.

‘The Office’ is een succesvolle comedy van de BBC die twee seizoenen liep. Ze werd geschreven door Ricky Gervais en Stephen Merchant en gaat over de perikelen op het kantoor van papierbedrijf Wernham Hogg in Slough. ‘The Office’ is niet gegoten in de traditionele vorm van sketches of een doorlopend verhaal. Het wordt gepresenteerd als een documentaire over een willekeurig Engels kantoor waarin opnames van zogenaamd dagelijkse werksituaties worden afgewisseld door korte interviews met de ‘werknemers’. Soms is er, om het effect van een documentaire te versterken, sprake van een verklarende voice-over. Wie voor het eerst naar het programma kijkt en er niet van op de hoogte is dat het hier om een comedy (of mockumentary) gaat kan nog even denken dat om een serieus programma gaat, tot de absurde gebeurtenissen op de werkvloer en de bizarre uitspraken van de geïnterviewden elke twijfel bij de kijker wegnemen. Naast Ricky Gervais himself worden de belangrijkste rollen gespeeld door o.a. Martin Freeman, Lucy Davis en Mackenzie Crook. Later kwam er een US-versie van de reeks en ook ‘Het Eiland’ is losjes gebaseerd op deze Britse tv-reeks. Een kleine sfeerimpressie om alvast een idee te krijgen.

Absoluut te mijden op tv: ‘Zomerrust’ (1993-1994)

Advertenties

Posted 25/09/2017 by ambijans in TV

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (40)   Leave a comment

als zelfs de Duitsers het al zeggen ...

Onze zaterdag kunnen we als volgt omschrijven: we maaiden het gras, we keken een beetje voetbal, er kwam familie op bezoek en ’s avonds speelden wij aan tafel bij Moordgat/WvA een quiz in Beverlo. Eentje om snel te vergeten trouwens. Toen we naar huis gingen wisten we niet eens of we nu vierde of vijfde waren geworden en of de winnaars wel juist waren, want ook daar was discussie over precies. Om snel te vergeten zoals ik al zei! De dag ervoor gebruikten we een bon die bij Humo zat waarmee je één gratis serie kon afhalen bij Lumière (waarvoor je drie maanden de tijd krijgt om ‘m te bekijken). Wij gingen voor het tweede seizoen van ‘Top of the Lake: China Girl’. Alweer de zoveelste reeks waarin actrice Elisabeth Moss furore maakt, al is het in dit geval puur toeval. Na de riedeltjes hieronder ambeteren we jullie nog exact tien weken. Daarna is het onverbiddelijk gedaan met de pret, ook al waren er nog een heleboel kanshebbers.

391. Don’t know much – Aaron Neville & Linda Ronstadt : geen kwaad woord over beide soloartiesten, maar ik denk dat mijn afkeer vooral komt door dat benepen stemmetje van de mannelijke uitvoerder. In 1989 won het tweetal hiermee een Grammy voor ‘beste popduo’, dus muziekminnend Amerika was er blijkbaar wél weg van!

392. Kingston, Kingston – Lou & The Hollywood Bananas : Lou Deprijck mag misschien puissant rijk geworden zijn van zijn creaties, desalniettemin hoort hij vast en zeker thuis in de rubriek ‘absolute kutmuziek’. Zowel de hits die hij met de Bananas als met Two Man Sound scoorde zijn niet om aan te horen. Eind 1978 bracht hij dit uit, in 1979 scoorde hij hier een hit mee.

393. Una paloma blanca – George Baker Selection : hun debuutsingle uit 1969 (‘Little Green Bag’) was een klapper die zelfs terecht de soundtrack van ‘Pulp Fiction’ haalde, maar hun eerste grote wereldhit uit 1975 was andere kak. De band ging verder op het elan tot hun leadzanger in 1978 een solocarrière prefereerde. Later kwam er terug een doorstart van GBS maar in 1989 was het alweer voorbij.

394. Stuck on earth – ALF : de Nederlandse dj Ben Liebrand mocht in de jaren ’80 minimixen maken van hitparadedeuntjes die dan bij Curry & Van Inkel op de radio werden gedraaid. Eén van zijn allerbekendste bijdrages moet ongetwijfeld deze geluidscollage zijn die hij in 1988 maakte. Liebrand destilleerde die uit een aantal afleveringen van de reeks ‘Alf’ (die van 1986 tot 1990 liep).

395. When Susannah cries – Espen Lind : Noor die op zijn 22ste in 1993 naar Los Angeles verkast op zoek naar eeuwige roem. Die komt er in 1997 wanneer deze single van zijn tweede album een megahit wordt. Meer hits zitten er voor hem gelukkig niet meer in. Hij zal later wél nog nummers schrijven voor o.a. Beyoncé en Atomic Kitten.

396. This is how we do it – Montell Jordan : Amerikaanse R&B zanger die actief is tussen 1991 en 2010. Volgens zijn biografie scoorde hij twee grote hits en wij gingen voor de allereerste uit 1995. Ook hij gaat na het uitblijven van eigen succes nummers schrijven voor o.a. Christina Milian en Sisqó.

397. Tell it like it is – Don Johnson : Don Johnson zal voor eeuwig én één dag worden geassocieerd met zijn jaren ’80 alter ego Sonny Crocket uit ‘Miami Vice’. Op het toppunt van zijn roem bracht hij ook twee albums uit, waarvan deze bijdrage uit 1989 zowaar de tweede plaats haalde in onze eigenste BRT Top 30.

398. Big city life – Mattafix : nope deze mix van blues, soul, reggae, R&B en hiphop uit 2005 was niet aan mij besteed ook al stonden ze ermee op nummer 1 in Duitsland, Italië, Polen, Oostenrijk, Nieuw-Zeeland en Zwitserland. In 2010 viel dit Britse duo uit mekaar, één van de heren ging solo verder.

399. Rhythm of the night – Corona : er is een gelijknamig Mexicaans bier (tegenwoordig in Belgische handen), maar wij hebben het hier helaas over een Italiaanse danceact die tussen 1993 en 2007 actief was. Hun debuutsingle uit december 1993 stond liefst dertien weken nummer één in de Italiaanse hitlijsten.

400. Wonderwall – Mike Flowers Pops : er zijn covers die zich makkelijk kunnen meten met de originele uitvoering, maar er bestaan er ook waar je horendol van wordt, zelfs al lijkt de uitvoering ervan origineel gevonden. In 1995 coverde deze Brit een nummer van Oasis in een easy listening versie. Alleszins geen spek voor mijn bek!

Posted 24/09/2017 by ambijans in Muziek

Beste. Film. Ooit. (10) Nobody knows   Leave a comment

nobody knows

Omdat ik altijd een beetje heb gevonden dat Aziatische films worden ondergewaardeerd, wil ik daar vandaag graag verandering in brengen met een écht pareltje uit 2004. De Japanse titel luidt ‘Dare mo shiranai’, maar omdat het ons Europeanen weinig zegt verkiezen we gewoon de Engelse titel. Het verhaal? Deze door Hirokazu Koreeda geregisseerde prent is geïnspireerd op een waar gebeurd ‘fait divers’. Deze film vertelt over de overlevingsdrang van vier kinderen – Akira, de oudste, is nauwelijks twaalf – die door hun moeder aan hun lot worden overgelaten in een appartementje in Tokio. De kinderen, die absoluut bij elkaar willen blijven en daarom zeker niemand willen alarmeren, moeten hun eigen kleine leefwereld organiseren. De buitenwereld merkt niets van het langzame verval van het ouderloze gezin. Deze film duikt op in een heel aantal toplijstjes, vooral in die lijstjes waar arthouse cinema flink wordt gewaardeerd. Waar mensen nog films kijken omwille van het verhaal en de acteerprestaties. Wie smult van de grote blockbusters met hun prequels en/of sequels, die laat dit best links liggen.

IMDB geeft hem een mooie 8,1/10 en dat is mijns inziens geheel terecht. De film duurt 141 minuten, is bij momenten heerlijk traag en zit vol poëtische schoonheid. Het niet zo bijster gelukkige leven van de kinderen wordt briljant in beeld gebracht. Geen school, geen toekomstperspectief, nauwelijks contact met hun leeftijdsgenoten zodat ze zich plots als volwassenen moeten gaan gedragen. En dan nog die knagende onzekerheid over hun uiteindelijke lot … het maakt deze film zowel een mooie lofzang voor het kind als ook een aanklacht tegen het onverantwoordelijke gedrag van de moeder. Tel daar nog de aardige soundtrack en een sterk acterende jonge cast bij en je krijgt een heuse topper. Wij geven alvast de trailer mee van deze fantastische film.

Posted 23/09/2017 by ambijans in Film

Babe van de week (35) Margarita Levieva   Leave a comment

margarita levieva

‘Babe van de week’ is een rubriek, die net zo eenvoudig klinkt als ie eruit ziet. Iedere week stellen wij een (jonge)dame aan jullie voor die om een bijzondere, buitenissige en daardoor wellicht volstrekt onbelangrijke reden het nieuws, de boekskes of Ambijans’s Blog heeft gehaald. Binnen (on)afzienbare tijd heeft elke meelezende man hier een pak nieuwe ‘vriendinnen’ gemaakt, beloofd! Waar het begint weten we nu al, waar het eindigt …

Margarita Levieva (37) is een Russisch-Amerikaanse actrice die op 11-jarige leeftijd vanuit haar thuisland verhuisde naar de Verenigde Staten. Margarita begon al op driejarige leeftijd met turnen en dat zou ze ook op vrij hoog niveau blijven doen toen ze in de States aankwam. Het scheelde maar een haar of ze had ooit mogen deelnemen aan de Olympische Spelen. Ze studeerde economie aan de universiteit en later begon ze te werken als gymlerares. Toch bleef een acteercarrière steeds lonken. Ondertussen zouden mensen haar o.a. kunnen kennen van ‘Vanished’ (2006), ‘Noise’ (2007), ‘The Lincoln Lawyer’ (2011), ‘The Diary of a Teenage Girl’ (2015), ‘The Loft’ (2015), ‘The Blacklist’, ‘Allegiance’ en ‘The Deuce’ (2017). Ik zag ondertussen de twee eerste afleveringen van deze laatste reeks, dus daar ken ik haar van. Ze is 168 centimeter groot, ze weegt 52 kilogram en ze is nogal sportief aangelegd. Margarita heeft sinds 2014 een relatie met acteur Sebastian Stan. Op castings kan ze vlot solliciteren voor jongere rollen omdat ze er meer als een studente uitziet dan een 37-jarige.

Posted 22/09/2017 by ambijans in Babes

“De diefstal van Albert’ (Gerard Donovan)   Leave a comment

Donovan Winter 6

Omdat de vakantie nu toch écht officieel voorbij is, kunnen we weer opnieuw wat literaire tips op jullie loslaten te beginnen met dit boek. De inhoud? 1938. Tijdens een mooie zomer aan de zuidkust van Engeland steelt een vrouw een kinderwagen, mét baby. Ze noemt het kind Albert. Ze is goed voorbereid, ze heeft een boek over babyverzorging en de nodige luiers en potjes eten. Van een afstandje ziet ze de ouders van Albert eraan onderdoor gaan. Ze zweeft tussen adoratie voor het kind en irritatie, want nu kan ze niet meer naar de bioscoop, haar lievelingshobby. En dan wordt Albert ziek. Auteur Gerard Donovan laat zijn hoofdpersoon wankelen op de grens van herkenbare emotie en waanzin, uiterst kwetsbaar en dreigend tegelijkertijd. Een beklemmende psychologische roman over wat eenzaamheid met iemand kan doen. Gerard Donovan (Ierland, 1959) heeft nominaties op zijn naam staan voor o.a. de Man Booker Prize en de IMPAC International Award. Met zijn debuut ‘De telescoop van Schopenhauer’ won hij bijvoorbeeld de Kerry Group Irish Fiction Award. Dit boek is uiteraard te koop in de betere boekhandel, maar je vindt (als je goed zoekt!) het boek zeker ook terug in de betere bibliotheek in jouw buurt.

Posted 21/09/2017 by ambijans in Literatuur

Oorwurm van de week (71)   Leave a comment

charlotte gainsbourg

Enkele nieuwtjes heet van de naald! Onze tickets voor Millionaire in Muziekodroom zijn eindelijk binnen, nadat er eerder iets fout liep met de betaling vanuit het buitenland. Enkele nachtjes geleden werden in de Verenigde Staten dan weer de Emmy’s uitgereikt, zowat de belangrijkste onderscheiding voor tv-series e.d. Er waren een aantal winnaars, maar één van dé grote zegevierders was ‘Big Little Lies’ (acht beeldjes). Geheel terecht volgens mij. En mijn hipstergehalte verhoogt zelfs nog een beetje want ook de serie die het beeldje voor ‘beste dramareeks’ in de wacht sleepte (‘The Handmaid’s Tale’) heb ik in Spanje kunnen bingewatchen. Ook deze serie wist acht Emmy’s te winnen. Genoeg reden om vandaag af te trappen met een actrice die ook kan zingen.

Rest – Charlotte Gainsbourg: als je de goeie genen van zowel moeder (Jane Birkin) als vader (Serge Gainsbourg) hebt, dan is de kans groot dat je zelf ook multigetalenteerd bent zoals bijvoorbeeld het geval is bij dochter Charlotte. Zij is meestal actief als actrice, maar na enkele jaren van relatieve stilte lijkt ze nu ook haar muziekcarrière opnieuw te hebben aangezwengeld. Haar vierde solocd (waaruit wij de titeltrack plukten) is voorzien voor november.

Better be home soon – Crowded House: onze classic kozen we deze week omdat we ‘m afgelopen weekend op een quiz hoorden in Geel die volgens ons vrij weinig om het lijf had. Het was de allereerste quiz na ons korte zomerreces in Spanje. Deze hit van Nieuw-Zeelandse oorsprong dateert alweer van 1988 dus straks 30 jaar geleden. ‘We worden oud!’ denk ik als ik de vorige zin nog eens herlees.

Dum surfer – King Krule: vorige week hadden we ‘m al in onze lijst binnengesmokkeld (toen in samenwerking met Mount Kimbie). Volgende maand verschijnt van deze jonge Brit (nog altijd maar 23 jaar) alweer zijn derde solocd, ‘The OOZ’ getiteld. De eerste en derde bracht hij uit onder de naam King Krule, de tweede onder zijn échte naam Archy Marshall. Snelle beslissers kunnen ‘m nog live gaan zien in ons land, want op 11 december speelt hij in De Roma.

Little thing gone wild – Black Rebel Motorcycle Club: deze week hebben we zelfs al muziek van 2018 in de aanbieding, want BRMC zal in januari hun nieuwe cd ‘Wrong Creatures’ uitbrengen. De eerste single klinkt alleszins alweer als vanouds!

1982 – Liima: en we eindigen met een zijprojectje van Efterklang dat we vorig jaar nog aan het werk zagen in Muziekodroom. Volgende maand zien we ze misschien opnieuw live want ze staan in het voorprogramma van Grizzly Bear in de AB. Wij presenteren de titeltrack van hun nieuwe worp die begin november het levenslicht zal zien. Tot volgende week!

Posted 20/09/2017 by ambijans in Muziek

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (7)   Leave a comment

een te licht vergrijp voor een GASboete

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Iedereen heeft in zijn jonge jaren vast en zeker wel eens kattekwaad uitgehaald. Meestal was die zo onschuldig dat de gevolgen binnen de perken bleven, bij ons was dat niet anders. Onze straat was eigenlijk een halve speelstraat omdat ze bovenaan doodliep in een soort van parking waar mensen hun wagen zetten om samen te carpoolen (lang vóór de carpoolparking in Houthalen-Helchteren er lag). Er gebeurden ook andere dingen (maar daarover volgende week uiteraard meer). In het allerlaatste huis op weg naar die parking (die ondertussen al jaren niet meer bestaat) woonde een man op leeftijd (voor ons was die man stokoud!) samen met zijn ongetrouwde dochter die zich bij hem over de huishoudelijke taken ontfermde. In wisselende samenstellingen (al naargelang de kameraden die thuis kwamen spelen) gingen we daar wel eens de oudste prank aller tijden uitvoeren, het overbekende ‘belletje trek’. Je moest er eigenlijk weinig voor kunnen: op de bel drukken en zo snel mogelijk weglopen of ergens een veilige schuilplek zoeken om van daaruit het slachtoffer in de gaten te kunnen houden. De voorlaatste keer dat we dit deden waren we de eerste twee pogingen vlot weggeraakt. Iedere andere snotneus zou het spelletje daarna beu zijn geworden, doch dat was buiten ons gerekend. Onze oude buurman kwam de derde keer niet meer naar zijn deur gelopen, maar zijn dochter kieperde vanuit het raam boven wél een volle emmer water naar beneden. Niemand van ons werd nat, doch het liep maar net goed af. Ons laatste potje ‘belletje trek’ verliep anders. Een eerste geslaagde poging leverde nog een vloekende buurman op, bij de tweede poging vlak erna gleed B. (één van mijn vrienden) uit toen hij wilde wegsprinten nadat iemand van ons op de bel had gedrukt. Wij maakten ons gillend uit de voeten, maar toen we naar achter keken zagen we vanuit onze ooghoeken dat B. in een soort van wurggreep werd gehouden en een paar tikken kreeg. Onze harten bonsden in onze keel terwijl we via de bosjes in een soort van lus terug naar huis liepen. We waanden ons pas veilig toen we in onze voortuin vlak achter de haag lagen. Mijn ouders waren op dat moment net in hun voortuin aan het tuinieren dus zij verbaasden zich erover dat wij daar ineens met zijn allen lagen te schuilen. Nauwelijks twee minuten later hoorden we de bulderende stem van buurman B. die bij mijn ouders zijn beklag kwam doen over dat vervelende ‘belletje trek’. ‘Het spel had nu lang genoeg geduurd om hem voortdurend te treiteren’, sprak hij in het plaatselijke dialect. Mijn ouders zeiden dat ze de boodschap aan ons zouden overbrengen. Naast buurman B. stond ook een bedremmelde en rood aangelopen kameraad B. Het huilen stond hem nader dan het lachen, om het eens met een gezegde uit die tijd te zeggen. Buurman B. stapte nog wat bozig terug naar huis, wij verlieten stilletjes onze schuilplaats en mijn ouders wezen ons hierna op een faire manier terecht. Zonder bolwassing! Zij snapten heus wel dat het gewoon kwajongensstreken waren zonder veel erg. We moesten dus die avond niet zonder eten naar bed! 😉

Posted 19/09/2017 by ambijans in Algemeen