Archief beheerder

Oorwurm van de week (151)   Leave a comment

famke louise

Wij keren nog eventjes terug naar de bijna afgelopen week. Die begon op maandag met ‘Le Bal’ van Jakop Ahlbom Orchestra, een bijzonder entertainende dans/theater/muziekvoorstelling in CCHA, op dinsdag konden we (in goed gezelschap dan nog!) genieten van Dead Can Dance in Brussel (hier een integrale link van identiek dezelfde setlist) en op donderdag lieten we een CT-scan maken in het Salvatorziekenhuis. Daags nadien kregen we gelukkig bevrijdend nieuws dat er niets was gevonden. Wij zijn nu gerustgesteld. Vrijdagavond hadden we een gezellige muziekquiz opstaan in Ham, die ons in onuitgegeven samenstelling een mooie bronzen plak opleverde. Achteraf werden er plannen gesmeed voor andere muziekquizzen elders weliswaar in de verre toekomst. Volgende week lijkt een bijzonder rustige aangelegenheid te worden met slechts enkele plannen. Maandagavond een theatervoorstelling in CCHA en dinsdagavond een dinsdagmenu op het werk (Jozef Plevoets van Festicup is dan onze centrale gast). Zoals het er nu naar uitziet zelfs geen quiz dit keer, tenzij ik me ergens ultiem nog als gastspeler zou presenteren. Op serieel gebied kunnen we het volgende melden: wij zagen ondertussen zes seizoenen van ‘Veep’, ‘Grenslanders’ (volledig) en verder volgen we nog steeds ‘Barry’ (seizoen 2) en ‘Game of Thrones’ (laatste seizoen). Binnen enkele dagen vervalt ons gratis maandje Play More alweer. Kunnen we eindelijk weer wat werken aan ons sociaal leven! Naar muziek luisteren kan uiteraard ook …

Derrière – Famke Louise: eind 2017 dook deze ondertussen 20 jaar oude muzikante plots op binnen mijn gezichtsveld. Eigenlijk dacht ik toen ik ‘Op me monnie’ voor het eerst hoorde dat het om een grap ging. Een non-talent dat ook eens muziek probeert te maken. Toen ze even later ook meteen ‘Vroom’ lanceerde was ik haast overtuigd dat we hier te maken zouden hebben met een eendagsvlieg. Maar kijk, ondanks het feit dat ze nogal wat rabiate tegenstanders heeft blijft ze gewoon moedig doorzetten. That’s my girl! Oké, die vervelende autotune moet verdoezelen dat ze eigenlijk helemaal geen toonhoogte kan houden, maar het nummer op zich is best aanstekelijk. Dat vindt zelfs deze jongeman die een knappe persiflage maakte. 😉

Future love – Ride: één van mijn favoriete Britse shoegazebands komt sneller dan verwacht alweer met de aankondiging van een nieuwe cd, ‘This is not a safe place’ getiteld, die ergens midden augustus het levenslicht zal moeten zien. Hun vroegere niveau zullen ze hoogstwaarschijnlijk nooit meer halen, maar van mij krijgen deze heren eeuwig respect voor hun knappe backcatalogue.

Hotel last resort – Violent Femmes: dit Amerikaanse folkpunktrio begon er lang geleden in 1980 aan om er in 2009 een tijdje de brui aan te geven. Sinds 2013 zijn ze weer ‘back on track’ en eind juli brengen ze een nieuwe cd uit waarvan wij graag de titeltrack presenteren.

The wounds we bled – Heather Nova: in een ver verleden durfden wij wel eens optreden meepikken van deze knappe blondine uit Bermuda, ondertussen ook alweer 51 jaar oud. Voor het laatst gezien op Suikerrock in Tienen, maar da’s ook alweer minstens tien jaar geleden. Je krijgt van ons de openingstrack van ‘Pearl’ dat eind juni verschijnt.

Walk on by – Dionne Warwick: we gaan er deze week uit met onze classic, die in 1963 door Burt Bacharach werd geschreven voor deze Amerikaanse zangeres. De tante van de betreurde Whitney Houston is ondertussen 78 jaar oud. Zo zijn we meteen bij het einde gekomen van onze wekelijkse inzendingen. Volgende week zelfde tijd, zelfde plaats … maar weer héél andere nummers. Altijd spannend, toch?

Posted 12/05/2019 by ambijans in Muziek

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (72)   Leave a comment

een spookhuisje

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Ik heb het hier al vaker gehad over de straat van mijn vrienden (enkele straten verder dan mijn ouderlijke woonst). Vroeger was dat eigenlijk al een halve speelstraat waar weinig of geen verkeer doorrijdt. Eigenlijk is dat meer dan dertig jaar na datum nog steeds het geval. Je kon eender wat doen op straat: voetballen, lopen, fietsen, rolschaatsen, … je kan het zo gek niet bedenken of het behoorde tot de mogelijkheden. Een rustige woon-wandel-speelstraat waar héél uitzonderlijk eens een wagen doorreed. Een stuk of vijf goede vrienden (plus aanverwanten) woonden allemaal dus in die straat. Tegenover één van die vrienden stond een huis dat ik later een beetje gekscherend ‘the haunted house’ ben gaan noemen. Het huis was eigenlijk zo anoniem dat ik mij onlangs afvroeg of het er eigenlijk überhaupt nog wel staat. Toen ik er met de auto eens langsreed zag ik dat het er na al die jaren haast identiek uitziet. Het huis werd in eerste instantie bewoond door een oudere, alleenstaande dame waar we af en toe (als zij eens buitenkwam) wel eens een praatje mee sloegen. Op zekere dag stond er een lijkwagen voor de deur. Blijkbaar had men haar een aantal dagen niet meer gezien, dus werd er alarm geslagen. Ik heb eigenlijk nooit écht zeker geweten of ze nu een natuurlijke dood is gestorven of dat ze daar een wanhoopsdaad heeft gepleegd. Hierna kwam er een Kempens koppel in wonen dat nogal into hard rock was. Ze liepen vaak in het zwart rond, leren jekker en ze reden op een zware motor. Het was pas in de zomer dat we merkten dat de man in het gezelschap maar één been meer had. Hij vertelde toen we in zijn achtertuin een pintje zaten te drinken dat hij die amputatie had overgehouden aan een motorongeluk. ‘Maar’ zei hij al lachend, ‘Ook zonder dat been houden wij ons makkelijk overeind’. In het begin was dat ene been een raar zicht, maar al snel viel het niemand meer op. Op zekere dag vertrokken zij naar elders. Toen kwam er een nieuw samengesteld gezin in wonen. Twee gescheiden stellen met hun gezamenlijke kinderen. Ze hadden een vlotte, blonde dochter. Wij vonden dat helemaal oké, haar ouders waarschijnlijk net iets minder want ze was net zwaar aan het puberen geslagen. Ze was misschien 13 maar ze gedroeg zich alsof ze 17 was en al vrank en vrij al haar beslissingen zelf mocht maken. Naar wat ik heb gehoord van de overburen heeft het daar regelmatig zwaar gestoven. Maar zoals dat met alles gaat: vorige week zag ik haar ergens op reageren via facebook. Ze ziet er nog exact hetzelfde uit, alleen wat ouder en ondertussen is ze zelf ook moeder geworden. Ze woont niet meer in Zonhoven, maar is wél in de buurt blijven hangen. Eind goed, al goed!

Posted 11/05/2019 by ambijans in Algemeen

De top 100 boeken (4) ‘High fidelity’ (Nick Hornby) (1995)   Leave a comment

nick hornby

In deze nieuwe rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de honderd beste romans die ik ooit heb gelezen. Over kleuren en smaken valt eigenlijk een hele hoop te redetwisten dus het staat eenieder vrij om het met mij eens/oneens te zijn. Nu we jaarlijks weer (meer dan 40 boeken!) ‘back on track’ zijn qua leesgewoontes moet zo’n all time favouritesleeslijstje zeker lukken. Omdat ik bepaalde genres liever lees dan andere is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één boek dat de 100 niet heeft gehaald, omdat het mijns inziens de hype niet waard was.

‘High Fidelity’ gaat over Rob Fleming, een vijfendertigjarige aan popmuziek verslaafde eigenaar van een slecht lopende platenzaak. Hij stort zich van de ene relatie in de andere en legt top-tienlijstjes aan van zijn ex-vriendinnen. Kortom, hij is aangekomen op een cruciaal punt in zijn leven: wordt het zo langzamerhand niet eens tijd om volwassen te worden? Auteur Nick Hornby (1957) is ook de sterauteur van onder meer ‘About a Boy’, ‘Fever Pitch’ en ‘Juliet, naakt’. Veel van zijn romans zijn succesvol verfilmd. Dit boek is hilarisch, ontroerend en hartverwarmend. Als muziekliefhebber is er dan nog dat extraatje dat er heel veel muziekreferenties zijn, al zal de jongere lezer er ongetwijfeld het predikaat ‘oudezakkenmuziek’ ophangen.

Laat deze kelk passeren: ‘Zusters in pijn’ (Florence Dugas) (1998)

Posted 10/05/2019 by ambijans in Literatuur

50 onderschatte bands/artiesten (149) Kevin Morby   Leave a comment

kevin morby.jpeg

Tot enkele jaren geleden stond hij bekend als frontman van The Babies en bassist van Woods. Ondertussen is Kevin Morby (° 1988) uitgegroeid tot één van dé aanvoerders van folk -en americana singer-songwriters waar o.a. ook Courtney Barnett, Steve Gunn en Kurt Vile deel van uitmaken. Tijdens liveoptredens wordt hij steevast begeleid door een backing band bestaande uit Meg Duffy (gitaar), Cyrus Gengras (basgitaar) en Nick Kinsey (drums). Zijn eerlijke, uitgepuurde en weelderige folksound in combinatie met zijn charismatische uitstraling op het podium zijn het handelsmerk van deze zanger geworden. Met zijn albums ‘Harlem River’, ‘Still Life’, ‘Singing Saw’ en ‘City Music’ stelt hij zelden teleur. Zo kreeg ‘Singing Saw’ bijvoorbeeld de stempel ‘Best New Music’ van Pitchfork en werd de vergelijking gemaakt met grootheden als Bob Dylan en Leonard Cohen. Als we zijn recentste cd ‘Oh my God’ van dit jaar meetellen komen we tot de vaststelling dat hij vooralsnog vijf full cd’s heeft uitgebracht.

1. ‘Wild side (oh the places you go)’ (uit ‘Harlem river’, 2013)

2. ‘Slow train’ (uit ‘Harlem river’, 2013)

3. ‘All of my life’ (uit ‘Still life’, 2014)

4. ‘Bloodsucker’ (uit ‘Still life’, 2014)

5. ‘I have been to the mountain’ (uit ‘Singing saw’, 2016)

6. ‘Dorothy’ (uit ‘Singing saw’, 2016)

7. ‘Come to me now’ (uit ‘City music’, 2017)

8. ‘Night time’ (uit ‘City music’, 2017)

9. ‘No halo’ (uit ‘Oh my God’, 2019)

10. ‘Nothing sacred / All things wild’ (uit ‘Oh my God’, 2019)

Posted 09/05/2019 by ambijans in Muziek

‘Body Goals’ (Kat Kerkhofs & Marius Gielen)   Leave a comment

kat kerkhofs

Kat Kerkhofs is een televisiefenomeen en allround spring-in-het-veld. Zo tekende ze onlangs nog een exclusiviteitscontract bij SBS. Eén ding is zeker: we zullen haar straks nóg vaker zien opduiken op de zenders VIER én VIJF. En dan baat ze samen met kinesist/co-auteur Marius Gielen ook nog eens de fitnesszaak Qore uit. Kat is nochtans geen fitnessgoeroe. Ze wil eigenlijk vooral weinig tijd verliezen en toch veel calorieën verbranden. Haar curves heeft ze te danken aan de doeltreffende aanpak van trainer Marius. Mag het bij jou ook wat strakker, gespierder of met meer tone? Zie dit boek als de personal trainer die jou in zes weken op weg helpt naar jouw body goal:
# Fit & Healthy – beetje conditie zou tof zijn
# Adieu Kilo’s – Insta bikiniproof
# Curves Please – een ronde kont
# Tone it Baby – dromen van een sixpack
# Ingeschreven! – trainen voor een loopevent
# Vakantie – geen plaats, geen tijd, feestjes en toch!
Bij elke goal vind je een haalbaar schema aangepast aan elk niveau. Kat loodst je stap voor stap doorheen de work-outs en Marius vult deskundig aan met handige tips en voedingsadvies. Ben je klaar? Let’s do some core business! Ik heb er zelf eens in gebladerd op het werk en heb geconstateerd dat het er goed uitzag. Zelf ga ik me niet meteen smijten in de fitness, maar er zijn vast genoeg andere kandidaten die zich wél willen engageren? Dit boek is trouwens al uitleenbaar in de betere bibliotheek in jouw beurt, dus trek die loopschoenen aan, trek een sprintje tot daar en leen zo’n exemplaar uit.

Posted 08/05/2019 by ambijans in Literatuur

Dead Can Dance @ Koninklijk Circus   Leave a comment

dead can dance

Vanavond zijn we van de partij bij de eerste van twee DCD-doortochten in Brussel. Sinds 2012 herenigd als duo, schrijven Lisa Gerrard en Brendan Perry samen verder geschiedenis. Dat doen ze met volle overgave en een overduidelijk talent! De Brits-Australische samenwerking onthulde onlangs met ‘Dionysus’ een negende album, dat ze in Brussel live aan ons komen voorstellen als onderdeel van hun nieuwe wereldtournee. In hun gezamenlijk project lopen de rockinvloeden van Perry en de klassieke invloeden van Gerrard al sinds 1984 wonderwel in elkaar over. Hun atmosferische en mystieke stijl waaide als een revolutionair briesje door het muzikale landschap van toen. Na hun debuut zouden de twee nog tot 1996 zeven andere albums uitbrengen, om twee jaar later elk hun eigen weg te gaan. Doorheen deze hele periode droeg Dead Can Dance een heel nieuw facet bij aan moderne muziek. Van cold wave en folk tot wereld- of zelfs middeleeuwse muziek; Lisa en Brendan hebben een heel eigen genre op de kaart gezet. Hun reünie in 2012 sloeg in als een bom met de release van hun achtste langspeler ‘Anastasis’. Vandaag houden Perry en Gerrard zich aan hun belofte: hier is het eigenzinnige duo opnieuw, met een album met invloeden uit de Griekse mythologie. De muzikale vorm van ‘Dionysus’ lijkt nog het meest op een oratorium geïnspireerd door muziek uit de 16de eeuw. Perry verzamelt namelijk een groot arsenaal aan etnische instrumenten, zoals de Daf (Perzische tamboerijn) en de Fujara (Slovaakse fluit). Bij zo’n bijzonder concert hoort uiteraard ook een speciaal voorprogramma, dat zal worden verzorgd door David Kuckhermann, een Duitser die blijkbaar iets met percussie doet.

UPDATE

Met zijn vieren trokken we dinsdagavond naar Brussel voor dit langverwachte concert van DCD. Bij hun vorige Belgische doortocht talmde ik te lang, waardoor de kaarten ’s avonds uiteraard al hopeloos waren uitverkocht. Dat zou mij geen tweede keer overkomen. Toen ik dus in september tickets bestelde zat ik wél in Spanje, maar dat vormde dit keer geen belemmering. Vooraf zijn we iets gaan eten in een Italiaans familierestaurantje in de Europese wijk. Daarna hebben we een duizendste geluk dat we gewoon kunnen parkeren op het Barricadenplein op wandelafstand van de zaal. Geloof het of niet, maar terwijl we de trappen oplopen naar onze zitplaatsen boven geeft een stem nog mee dat er niet mag worden gefilmd of gefotografeerd tijdens het concert. Twee minuten later staat de voltallige band van DCD (acht man/vrouw sterk) klaar om er een flinke lap op te geven. Brendan Perry ziet er nog exact hetzelfde uit, Lisa Gerrard heeft de tand des tijds iets moeilijker doorstaan want in haar witte prinsessengewaad zie je duidelijk dat ze ondertussen naar volslank is geëvolueerd. Dat neemt niet weg dat ze nog steeds een stem als een klok heeft. Hetzelfde kan trouwens worden gezegd van Perry. Zaten o.a. in hun setlist: openingssong ‘Anywhere out of the world’, ‘Mesmerism’, ‘Xavier’, ‘The wind that shakes the barley’‘Yulunga (spirit dance)’ (kippenvelfactor 100), ‘The carnival is over’, ‘The host of Seraphim’, ‘Amnesia’, en ‘Song to the siren’, ‘Cantara’ (één van mijn persoonlijke favorietjes) en ‘Severance’ in de bisrondjes. Een wildenthousiast publiek gaf hen na afloop terecht een staande ovatie. Wij waren vooral blij dat we ‘deze band zien’ eindelijk van onze bucket list konden schrappen. In het begin vonden we de visuals niet écht matchen met de muziek (daar waren we het alle vier roerend over eens na afloop) maar dat werd naarmate het concert vorderde mooi rechtgetrokken. Toch waren we blij dat we erbij zijn geweest, want DCD blijft uniek in zijn soort. Topoptreden! Achteraf ook nog veilig en wel thuisgeraakt. Een betere avond konden we ons niet wensen. Á la prochaine!

Posted 07/05/2019 by ambijans in Concert, Muziek

‘Le Bal’ (Jakop Ahlbom Company) @ CCHA   Leave a comment

le bal (c) Sanne Peper

1918. In een danslokaal komen mensen samen op zoek naar liefde, gezelschap en vertier. Ze dansen, flirten, maken ruzie en vervelen zich. Ze komen en gaan. De jaren verstrijken, de maatschappij verandert en de mode en muziek ondergaan de ene transformatie na de andere. Maar het danslokaal blijft bestaan. De dansers blijven dansen en passen zich steeds weer aan het nieuwe tijdperk aan.
Le bal’ omspant een periode van 100 jaar: de voorstelling begint aan de vooravond van the roaring twenties. Het vrouwenkiesrecht is nog niet ingevoerd en het is onrustig in Europa. Vanaf dat moment neemt de voorstelling ons mee op een wervelende trip doorheen jaren en decennia, tot aan het hier en nu. De band Alamo Race Track begeleidt deze reis door de tijd en speelt de wereldhits van de afgelopen honderd jaar. ‘Le bal’ biedt een dwarsdoorsnede van hoe we in de afgelopen eeuw (samen)leefden. Hoe we door de eeuwen heen steeds op zoek zijn naar liefde en geborgenheid. En hoe onvermijdelijk het veranderen van de tijd is.
Jakop Ahlbom laat zich voor ‘Le bal’ inspireren door de gelijknamige film van Ettore Scola. Op zijn geheel eigen manier herwerkt hij de film tot een woordeloze mix van mime, dans, slapstick, live muziek, special effects en vervreemdende poëzie. Ik ben alvast benieuwd hoe dat eruit zal zien!

UPDATE

Een goed volgelopen theaterzaal heeft zich afgelopen maandagavond bijzonder goed kunnen amuseren tijdens deze voorstelling. Dat kwam vooral omdat de voorstelling veelzijdig genoeg was door afwisselend voor toneel, muziek en dans te opteren. Natuurlijk zaten er enkele voorspelbare elementen in (‘Space Oddity’ van Bowie, ‘Blitzkrieg bop’ van Ramones en ‘When the rain begins to fall’ van het duo Jackson & Zadora), maar dat heeft mij geenszins gestoord. Het was allemaal goed gebracht én het decor was weer magnifiek en multifunctioneel. Met beeld en geluid en een decor dat plots kan veranderen in iets héél anders kan je visueel dikke punten scoren. Het publiek trakteerde de cast na afloop dan ook op een welverdiend applaus.

Posted 06/05/2019 by ambijans in Theater