Archief beheerder

Oorwurm van de week (160)   Leave a comment

MUNA

Voor onze terugblik moeten we eigenlijk maar terug naar twee gebeurtenissen. Donderdagavond speelden we in Zevendonk een zaalquiz (voorheen een tentenquiz) aan tafel bij Moordgat/WvA, die voor de gelegenheid nog eens in hun ‘oeropstelling’ (Tom, Frank, Kris, Koen, Kevin en mezelf) speelden. We stonden voortdurend in de top drie geparkeerd en namen op zeker moment zelfs de koppositie in handen. 16/20 in de superronde bleek helaas niet voldoende om Trivial Time (aangevuld met NGMKoenie en Gerben) die foutloos speelden af te houden. Het venijn zat in de staart want de winnaars mochten niet naar de prijzentafel maar kregen een geschonken prijs: een work-out met ex-bobsleester Elfje Willemsen, die ambassadrice was van het goede doel (MUCO) die avond. Nog nooit zo tevreden geweest met een tweede plek. Om maar te zeggen dat we goed hebben gelachen! Zaterdagavond was er dan weer de Itsy Bitsy Spider quiz in Mol (grotendeels opgesteld door Tom, met wat hulp van Hans en mij). Hier was de winst voor Clockwork, MVC en Arthritic Monkeys vervolledigden de top drie. De winnaar scoorde 85 % maar ik denk dat ik niet lieg als ik zeg dat het gros van de aanwezigen de quiz vrij pittig vond. Volgende week is het op donderdagavond quizzen geblazen in het supporterscafé van Dylan Teuns (Boerenhof) in Meensel-Kiezegem aan tafel bij D.A.M. of S.C.H.A.A.K. (loting moet hier nog uitsluitsel brengen). Dit gezegd zijnde, zullen we maar snel overgaan naar de muziek.

Number one fan – MUNA: drie dames die elkaar leren kennen aan de universiteit en die vanaf 2013 samen muziek beginnen maken. Naar het schijnt komen ze op voor LGBT-rechten en gender equality. In hun muziek vertaalt zich dat door een sensuele mix van R&B, electro en funk. Na een EP in 2016 en een debuutcd in 2017 is het in september uitkijken naar ‘Saves the world’.

Sister Buddha – Belle & Sebastian: mijn voorliefde voor B&S dateert uit de periode dat de ravissante Isobel Campbell nog bij hen de dienst uitmaakte. Ze is ondertussen al solo bezig sinds 2003. Na enkele EP’s vinden de Schotten dat het nog eens tijd wordt voor een full cd, ‘Days of the Bagnold summer’ genaamd, die in september het levenslicht zal zien.

I remember – Deadmau5 & Kaskade: onze classic pikken we deze week op in het jaar 2008 (officieel uitgebracht in 2009), toen twee dj’s, de Canadees Deadmau5 en de Amerikaan Kaskade samenwerkten op deze track. Beide heren én hun respectievelijke carrières kunnen me voor de rest dan ook gestolen worden, want de track wordt overeind gehouden door een uitstekende zangeres, de Britse Haley Gibby in dit geval.

Shockwave – Liam Gallagher: geloof het of niet maar Oasis is ondertussen al een hoofdstuk dat hij tien jaar geleden achter zich heeft gelaten. We hebben geen idee wat zijn broer Noel op dit ogenblik uitspookt, maar Liam’s nieuwe solocd ‘Why me? Why not’ mag eveneens in september worden verwacht.

Hold your nerve – Boy & Bear: en we gaan eruit met een Australische band die in het verleden al enkele aanstekelijke singles heeft uitgebracht. Hun nieuwe cd heet ‘Suck on light’ en verschijnt eveneens eind september. Op 5 februari 2020 strijken ze neer in De Roma in Antwerpen. Wij hopen ergens volgende week opnieuw te landen voor nieuwe muziektips!

Posted 14/07/2019 by ambijans in Muziek

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (81)   Leave a comment

liften is so 80's

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Wat doen jonge kinderen die zich in de vakantie een beetje vervelen? Die trekken bijvoorbeeld, zoals wij in onze jonge jaren wel eens deden, op avontuur. Wij hadden nog de ongelofelijke luxe dat we bij mooi weer zo goed als op straat woonden. We hadden weien waarin we konden rondlopen, we konden hutten bouwen, met ons fietsje crossen door de bossen aan de Teut, … noem het gerust wat doelloos rondhangen. Op zekere dag (ik kan hooguit een jaar of tien zijn geweest) wilden we met een viertal mensen (minstens drie jongens en volgens mij was er ook één meisje bij) iets meer schwung in onze dag brengen. In eerste instantie bewogen we ons voort op bekend terrein, maar al snel verlegden we onze grenzen naar spannender oorden. Zo waren we rustig begonnen met de gracht waar we in de winter altijd met onze slee naar beneden raasden, aan het ende van onze straat. Toen was dat nog doodlopend gebied waar boven een afgesloten parking was waar pendelaars hun auto kwijt konden. Maar je kon ook verder langs wat hagen richting de brug op weg naar Houthalen doorwandelen. Om één of andere reden beslisten we echter om over de gracht te springen, hier en daar moesten we zelfs over prikkeldraad om door een paar weien te wandelen. Naast wat voederbakken en enkele grazende koeien was er (vermoedelijk door de boer die eigenaar was van de wei) een ingenieus systeempje in mekaar gestoken dat ervoor zorgde dat die koeien altijd voldoende water hadden. Buiten gras stond er op het hele terrein nog een soort van stalletje waar de koeien in geval van regen konden gaan schuilen. Omdat we het daar al snel hadden gezien, liepen we maar terug richting afrit van de autostrade. Na wat klimwerk tussen de dennen door stonden we op zeker moment vlak langs de voorbijrazende auto’s die richting Genk reden. Enkele olijkerds toeterden vrolijk toen ze ons zagen staan, maar het merendeel vervolgde rustig zijn weg. Eén van ons kwam toen op het lumineuze idee om te gaan liften, want dat leek ons wel spannend. We staken met vier tegelijk onze duim op, maar er gebeurde natuurlijk niets. ‘Als we langzaam een beetje achteruit mee in de juiste richting lopen, is er meer kans dat iemand ons meeneemt’ sprak één van ons. Op zeker moment zagen we wél iemand op de brug van Houthalen staan, die wild zwaaiend in onze richting stond te wuiven. Was dat nu voor ons bedoeld? Het antwoord volgde vrij snel, want in de verte doemden o.a. vader Ambijans én de vader van één van onze andere vrienden op. Zij liepen snel in onze richting, duidelijk met een angstige blik in hun ogen. ‘Maar jongens toch, kom maar snel naar huis. Hier moeten jullie niet rondhangen!’ Iets van die strekking werd er gezegd, waarna we rustig mee naar huis wandelden. Al vrij snel werd ons verteld dat het verboden was om langs de autostrade te liften en dat zoiets gevaarlijk was op onze leeftijd. Dat zal ook effectief zo zijn geweest en vermoedelijk zal niemand van die leeftijd zich nog zoiets in zijn of haar hoofd halen. Al ben ik van dat laatste niet helemaal zeker …

Posted 13/07/2019 by ambijans in Algemeen

Pukkelpop 2019 … voor wie door het bos de bomen niet meer ziet (1)   Leave a comment

chloe, liefde op het eerste gezicht

Het is weer die tijd van het jaar, dat we jullie een klein beetje helpen om dag per dag Pukkelpop heelhuids door te komen. Een paar gerichte keuzes zijn in dit geval al een mooi opstapje naar een geslaagde festivaleditie. Dat we hierbij mogelijk teruggrijpen naar onze eigen favorietjes, moeten jullie ons maar vergeven. Wie het er niet mee eens is, kan altijd nog zelf op ontdekkingstocht trekken. Vergeet de zonnebrandcrème, de stevige wanddelschoenen én dat kekke t-shirt niet mee te nemen om ginds de blits te maken. En vergeet vooral ons devies niet: have fun!

BeraadGeslagen : we hebben niet zo maar een vermoeden dat de tandem Lander Ghyselinck en Fulco Ottervanger een geslaagd experiment zal opleveren, maar we zijn daar 100 % zeker van. In april live gezien in Muziekodroom en gezien dat het wel snor zat!

Sharon Van Etten : mensen die het gezeur vinden als er alweer over een gendergelijkwaardige affiche wordt gesproken, moeten hier maar hun ‘vrouwelijke’ bijdrage van maken (om de kerk mooi in het midden te houden).

Nilüfer Yanya : deze Londense jongedame (met Turkse roots) staat voor de bijzonder vroege vogels geprogrammeerd (hopelijk geraak ik zelf tijdig ter plekke). Voor fans van Amy Winehouse, Nina Simone én Pixies. Ze moeten het mij maar één keer zeggen …

Idles : tegen het einde van de avond mag het voor ons een flink stuk ruiger. Niet dat we spontaan gaan zitten meebrullen, want daar zijn we weer net iets té schijterig voor!

Big Thief : folk is nu niet meteen een genre dat ik liefdevol omarm, maar kenners beweren dat zij er een geheel nieuwe dimensie aan geven. Eén van hun bandleden lijkt op Anthony Vanden Borre, maar we kunnen hier formeel bevestigen dat hij geen nieuwe wegen is ingeslagen.

Jon Hopkins : de tijd dat ik vaker aan de dancekant zat dan aan de rock/popkant van de wei ben ik ondertussen alweer enige jaren ontgroeid (de leeftijd zeker?) maar voor deze man wil ik graag de oversteek nog eens maken.

The Comet Is Coming : wie niet opziet tegen een stukje wandelen op de wei moet zeker ook eens gaan kijken naar deze apocalyptische spacefunk. In dit tijdsslot van het festival zou het wel eens bij louter ‘indrukken’ kunnen blijven, tenzij ze ons volkomen zouden verrassen uiteraard.

James Blake : ondertussen al een aantal keer live gezien. Dit beveel ik enkel aan voor geduldige mensen die goed kunnen luisteren naar een man achter een piano. Voor kwekkers en mensen die druk hun weekendplannen ontvouwen is er vast nog wel een bierstand op wandelafstand beschikbaar.

Kamaal Williams : niets zo goed als vermoeide benen terug een beetje fit dansen, tenzij jullie absoluut geen gevoel voor ritme hebben. Dan is rustig meenodden met het hoofd ook toegelaten. Jazz, funk, soul en aanverwanten = dansen.

Frank Carter & The Rattlesnakes : het punk en hardcorevaatje is normaliter niet aan mij besteed, maar mocht ik toch een prettige uitzondering maken dan zou ik zeker hier voor gaan.

Modeselektor : jaren geleden het dak er eens zien afgaan in de dance hall bij dit Berlijnse dj-duo, dat af en toe wat free merchandise in het publiek durft droppen. Ze houden al bijna twintig jaar stand in het wereldje, dus ga hen eens goeiedag zeggen.

Posted 12/07/2019 by ambijans in Muziek

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (65)   Leave a comment

Laten we maar meteen positief van wal steken door te zeggen dat we de komende dagen vakantie hebben. Enkele dagen maar, dus nog geen grootse plannen maar we mogen wél gezellig thuis blijven. Nergens beter dan thuis … of hoe ging dat weer? Waarom een lange inleiding als we ook met een korte genoegen kunnen nemen. Iedereen weet nu al wat hij/zij hieronder mag verwachten.

641. Intoxicated – Martin Solveig & GTA : Franse house-dj die niet enkel Tomorrowland maar helaas ook Pukkelpop onveilig maakt met zijn doortochten. Wij kozen voor een hit uit 2015, waarvoor hij wat extra hulp kreeg van een Amerikaans dj-duo dat mij totaal onbekend was. Ik denk dat ik dat zo ga houden!

642. Because I got high – Afroman : dit nummer dook de afgelopen tijd twee keer kort na mekaar op. Toen ik het eerst zag passeren in een programma van Jani Kazaltzis had ik het al in mijn concepten binnengesmokkeld. Toen het ook als vraag passeerde op de Bajesquiz in Oud-Turnhout was ik volledig overtuigd. In 2001 had er iemand bijzonder weinig inspiratie met het gekende resultaat.

643. Leef – Mozaïek : ‘Sterf met je eigen talent, iedereen is dood!’ was een betere slagzin geweest als er thematisch iets moest worden verteld over de gruwelijk overschatte reality tv die ‘Big Brother’ heette en waarmee Vlaanderen tussen 2000 en 2007 kennismaakte. Guess what! Met vocale steun van Walter Grootaers haalde dit nummer de eerste plaats in de Ultratop 50 in 2000. Big Brother overleefde overigens deze band, die er in 2002 de brui aan gaf nadat ze zonder platencontract vielen.

644. Shut up and dance – Walk The Moon : Amerikaanse indierockers die hiermee op de proppen kwamen in 2014. Inspiratie voor hun groepsnaam vonden ze bij The Police, maar helaas was dat geen garantie voor kwaliteitsvolle muziek. Integendeel … het is mij té vrolijk en volgens mij zijn jonge tienermeisjes hun juiste doelgroep.

645. Ik moet zuipen – PartyfrieX featuring Schorre Chef : in studentenmiddens, op schlagerfestivals, in voetbalstadions en in foute kroegen waar ondergetekende zichzelf zo ver mogelijk vandaan houdt is deze ‘carnavalskraker’ misschien aanvaardbaar. Elk weldenkend mens weet uiteraard beter. In 2017 een (underground)hit in dubieuze kringen, in 2018 blijkbaar gretig gerecycleerd tijdens het WK voetbal. Een groep Nederlanders die een Duits hitje uit 2013 coveren in hun moerstaal, niets meer én niets minder!

646. Pour un flirt – Michel Delpech : Franse chansonnier die in 2016 op 69-jarige leeftijd overleed, maar die ons opzadelde met dit strontvervelende nummer uit 1971 dat we te pas én vooral te onpas in onze maag krijgen gesplitst. Vergeef hen Heer, ze weten niet wat ze doen!

647. Superstring – Cygnus X : Duits tranceprojectje dat in 1993 met dit onding debuteerde voor het grote publiek. Op het label van Sven Väth dan nog, toch wel een grote meneer in dancemiddens. In 2005 kwam er gelukkig een einde aan dit niet zo mooie liedje! Bestaat God dan toch?

648. Only in my dreams – Debbie Gibson : ondertussen 48-jarige Amerikaanse singer-songwriter die met een ander nummer op 17-jarige leeftijd in 1988 nog steeds de allerjongste persoon was die met een zelf gezongen, zelf geschreven én zelf geproduceerd nummer op één belandde in de Amerikaanse hitlijst. Wij gingen voor een single waar ze in 1987 mee scoorde. Ze stond in 2005 ook nog in Playboy. Net als deze single had ze bijzonder weinig om het lijf …

649. Square rooms – Al Corley : je zou haast vergeten dat deze man oorspronkelijk startte als een soapie in ‘Dynasty’ waarin hij de rol van Steve Carrington vertolkte. Daar hield hij het na enkele seizoenen voor bekeken omdat zijn personage ‘geen lol meer had’ dixit hemzelf. Maar om ons (én die vele andere muziekliefhebbers) daarom met deze single uit 1984 te straffen … da’s toch een beetje … straf eigenlijk. En zeker niet lollig!

650. She’s so high – Tal Bachman : en we gaan eruit met deze Canadese singer-songwriter die zijn moment de gloire beleefde in 1999 toen hij deze single uitbracht. Daarna werd er van hem, noch van zijn gekke kapsels niet zo gek veel meer vernomen. Hopelijk kunnen we ook in onze volgende editie af en toe wat heugelijk nieuws steken. Het zou alleszins een enorme boost zijn voor mijn moraal!

Posted 11/07/2019 by ambijans in Muziek

De top 100 boeken (14) ‘De eeuwige bron’ (Ayn Rand) (1943)   Leave a comment

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de honderd beste romans die ik ooit heb gelezen. Over kleuren en smaken valt eigenlijk een hele hoop te redetwisten dus het staat eenieder vrij om het met mij eens/oneens te zijn. Nu we jaarlijks weer (meer dan 40 boeken!) ‘back on track’ zijn qua leesgewoontes moet zo’n all time favouritesleeslijstje zeker lukken. Omdat ik bepaalde genres liever lees dan andere is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één boek dat de 100 niet heeft gehaald, omdat het mijns inziens de hype niet waard was.

Howard Roark, een talentvol maar eigenzinnig architect, zet zich af tegen de kennelijk in de VS tussen de Wereldoorlogen heersende architectonische mode om terug te grijpen op klassieke stijlen en gebouwen met allerlei klassieke frutsels en versiersels te ontwerpen. Roark wil modern bouwen, wolkenkrabbers, strak van lijn en functioneel. Hij heeft daarbij een voorbeeld aan Henry Cameron, een inmiddels oudere architect, die het volgens Roark tot dan toe mooiste gebouw in New York heeft neergezet, maar die inmiddels omdat hij alleen in z’n eigen stijl wil ontwerpen geen opdrachten meer krijgt en aan de drank is geraakt. Hij raadt Roark af zijn volgeling te zijn, omdat hij bang is dat Roark hetzelfde lot beschoren is. Maar Roark is eigenwijs, gaat bij Cameron in de leer en richt daarna z’n eigen bureau op. Hij doet nooit enige concessie, dus de opdrachten komen maar mondjesmaat binnen. Ik heb de afgelopen tijd vaak gelezen dat dit boek vooral geadoreerd wordt in rechtse kringen, iets voor Republikeinen en mensen die meneer Trump nogal adoreren, maar het lijkt me dat die kritiek niet helemaal terecht is. Schrijfster Ayn Rand schijnt zelf niet zo’n aangenaam mens te zijn geweest, maar moet je als lezer meteen sympathie voelen voor iemand wiens boeken je leest?  Toen ik dit boek las vond ik dat het fantastisch goed geschreven was, los van het feit of je nu een bewonderaar bent van de vasthoudendheid waarmee de protagonist door het leven gaat. Ik heb tijdens het lezen juist meer dan eens gedacht ‘Man, probeer nu toch eens compromissen te sluiten want dit loopt gegarandeerd fout af’. Rand zorgt ervoor dat je sympathie kan opvatten voor haar personages. Als we haar filosofie doortrekken naar ons land, dan zouden alle Vlaams Belangstemmers haar boek zeker moeten lezen. Ook hier kan je zeggen: die partij hamert al sinds het begin van haar bestaan op dezelfde nagel. Dat kan als moedig én recht door zee worden bestempeld, maar tegenstanders zullen zeggen dat de plaat al jaren blijft hangen en dat ze een one issue partij zullen blijven. Zal de partij uiteindelijk overwinnen omdat ze trouw blijft aan haar principes of moet de ergernis en het eeuwige negativisme uiteindelijk de duimen leggen? ‘De eeuwige bron’ is een turf van 752 pagina’s, maar eentje die zeker de moeite van het lezen waard is (los van je politieke overtuiging). Er is trouwens ook een toneelstuk van gemaakt (met o.a. Ramsey Nasr in de cast). Dat had ik dolgraag gezien, maar ’t is helaas niet gebeurd.

Laat deze kelk passeren: ‘Guggenheimer wast witter’ (Herman Brusselmans) (1996)

Posted 10/07/2019 by ambijans in Literatuur

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (64)   Leave a comment

Welkom in de wondere wereld van de walgelijke wiegeliedjes en andere niet zo wenselijke popdeuntjes die in de loop der tijden nogal wat schade aanrichtten bij de muziekminnende medemens die labels als ‘kwaliteit’, ‘degelijkheid’, ‘originaliteit’ en ‘fijnzinnigheid’ hoog in zijn vaandel draagt. Je kan als artiest een keer brute pech hebben dat er een mindere single uitkomt of een misbegrepen cd, maar ooit waren er lui die de deuntjes hieronder uitbrachten omdat ze in hun oren schijnbaar ‘best oké’ klonken. ‘Well it’s not okay, right?’ Als je wél in het kamp van de ‘believers’ zit: ‘prove me wrong, kids!’ 😉

631. Move on baby – Cappella : Engels-Italiaanse dance-act, die in wisselende samenstellingen hits scoorde. We hebben het dan over de 80’s en 90’s van de vorige eeuw. In 1994 bijvoorbeeld haalde hun grootste succes ook een nummer één notering. Officieel bestaan ze nog steeds, officieus heeft iemand ergens rond 2002 de lamp al uitgedaan.

632. Something inside so strong – Labi Siffre : ondertussen 74-jarige singer-songwriter wiens grootste succes dit in 1987 opgenomen protestlied tegen apartheid in Zuid-Afrika is. Hij schreef verder ook dichtbundels en toneelstukken, wat ongetwijfeld boeiend is (maar waar jullie volstrekt geen interesse in zullen hebben).

633. Because I love you (the postman song) – Stevie B : ondertussen 61-jarige Amerikaan die in 1990 zijn enige hit scoort in ons taalgebied. In zijn thuisland blijft hij net iets langer bekend en hij schijnt zelfs nog steeds actief te zijn, ook al loopt het niet meer van een leien dakje. Om helemaal in de sfeer van zijn nummer te blijven: de postzakken met fanmail zijn tegenwoordig wat aan de dunne kant. 😀

634. Saturday night – Whigfield : Deense zangeres die één van de vele exponenten is van de populaire eurodance in het midden van de nineties. In 1994 scoorde ze hiermee een dikke zomerhit. Ze werd zelfs de eerste debutant die nieuw binnenkwam op de eerste plaats van de Britse hitlijst. Na 1996 raakte ze (ondanks verwoede pogingen) in de vergetelheid. In 2016 probeert ze een nieuwe carrière uit te bouwen onder de naam Sannie. In 2018 neemt ze voor Denemarken deel aan de preselecties voor het Eurovisiesongfestival, maar ze faalt.

635. Push – Matchbox 20 : Amerikaanse rockband wiens debuutalbum in 1996 verscheen en meteen succesvol werd. Dat succes (meer dan 12 miljoen verkochte exemplaren) werd zo breed uitgesmeerd, dat ze hiermee in 1998 nog een hit wisten te scoren. De band bestaat nog steeds, maar scoort tegenwoordig geen hits meer.

636. Wonderful days – Charly Lownoise featuring Mental Theo : Charly Lownoise werkt in de jaren ’80 eerst als dj in Den Haag, maar vanaf 1989 beproeft hij zijn geluk op Mallorca. Daar ontmoet hij Mental Theo in het uitgaansleven. Tijdens een reünie in Nederland besluiten ze zelf happy hardcore te gaan maken. In 1995 scoren ze hiermee hun allergrootste hit. Uiteindelijk zullen ze in hun carrière meer dan drie miljoen plaatjes slijten.

637. Castles in the sky – Ian Van Dahl : danceproject uit eigen land, wiens eerste single uit 1998 nooit een hit werd in België maar die het des te beter deed in het buitenland (wél pas in 2001). Vanaf 2008 krijgt het project een doorstart onder de huidige naam AnnaGrace.

638. Babe, we’re gonna love tonite – Lime : Canadese synthpopband uit de 80’s gevormd door het koppel Denis en Denyse LePage, maar op het podium werden ze door een ander duo vervangen. Denis LePage is ondertussen een transgender die optreedt onder de naam Nini Nobless. In onverdachte tijden (1982 in dit geval) wisten ze hiermee een hit te scoren bij ons.

639. Do-Re-Mi – Julie Andrews : ondertussen 83-jarige actrice, zangeres en musicalster die iedereen wellicht het best kent van ‘The Sound of Music’ (die film die elk jaar rond Kerstmis op tv komt). Dit nummer komt uit die gelijkaardige musical uit 1965.

640. If I can’t have you – Yvonne Elliman : ondertussen 67-jarige singer-songwriter en actrice, wiens in 1977 opgenomen single uiteindelijk zou figureren op de soundtrack van ‘Saturday Night Fever’. Dat was alles voor vandaag, binnenkort krijgen jullie meer … van hetzelfde!

Posted 09/07/2019 by ambijans in Muziek

‘Hars’ (Ane Riel)   Leave a comment

ane riel

Ik ben zelf al jaren geen thrillerlezer meer, maar misschien moeten we er toch maar eens eentje in onze wekelijkse tiplijst binnensmokkelen. Het is er één van Deense makelij. Liv stierf toen ze nog maar zes jaar oud was. Tenminste, dat is wat iedereen denkt. Haar vader weet dat hij de enige is die ervoor kan zorgen dat zij veilig is. Dus verlaat hij op een avond zijn afgelegen huis om zijn boot de zee op te duwen en richting de rotsen te sturen, om nadien zijn dochter als vermist op te geven. In het huis dat steeds voller wordt houdt Liv zich in een container verborgen. Zo hoeft zij nooit naar school. En zo blijft zij voor altijd bij haar ouders. Want haar moeder wordt alsmaar groter en komt het huis ook nooit meer uit en haar tweelingbroertje Carl is altijd dicht bij haar, alhoewel zij de enige is die hem kan zien … Spannend, grimmig, verontrustend én liefdevol – ‘Hars’ is een intense en unieke psychologische thriller die je bij de strot grijpt en niet meer loslaat. Dat beweert althans het traditionele promopraatje. Auteur Ane Riel (1971) studeerde kunstgeschiedenis en publiceerde diverse educatieve boeken voordat zij debuteerde als literair auteur. Met ‘Hars’ brak zij wereldwijd door en won zij de vier meest prestigieuze literaire prijzen uit Scandinavië. Het boek werd verkocht aan 21 landen. In 2020 verschijnt de verfilming, met Sofie Gråbøl (‘The Killing’) in een van de hoofdrollen.

Posted 08/07/2019 by ambijans in Literatuur