Archive for the ‘Algemeen’ Category

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (7)   Leave a comment

een te licht vergrijp voor een GASboete

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Iedereen heeft in zijn jonge jaren vast en zeker wel eens kattekwaad uitgehaald. Meestal was die zo onschuldig dat de gevolgen binnen de perken bleven, bij ons was dat niet anders. Onze straat was eigenlijk een halve speelstraat omdat ze bovenaan doodliep in een soort van parking waar mensen hun wagen zetten om samen te carpoolen (lang vóór de carpoolparking in Houthalen-Helchteren er lag). Er gebeurden ook andere dingen (maar daarover volgende week uiteraard meer). In het allerlaatste huis op weg naar die parking (die ondertussen al jaren niet meer bestaat) woonde een man op leeftijd (voor ons was die man stokoud!) samen met zijn ongetrouwde dochter die zich bij hem over de huishoudelijke taken ontfermde. In wisselende samenstellingen (al naargelang de kameraden die thuis kwamen spelen) gingen we daar wel eens de oudste prank aller tijden uitvoeren, het overbekende ‘belletje trek’. Je moest er eigenlijk weinig voor kunnen: op de bel drukken en zo snel mogelijk weglopen of ergens een veilige schuilplek zoeken om van daaruit het slachtoffer in de gaten te kunnen houden. De voorlaatste keer dat we dit deden waren we de eerste twee pogingen vlot weggeraakt. Iedere andere snotneus zou het spelletje daarna beu zijn geworden, doch dat was buiten ons gerekend. Onze oude buurman kwam de derde keer niet meer naar zijn deur gelopen, maar zijn dochter kieperde vanuit het raam boven wél een volle emmer water naar beneden. Niemand van ons werd nat, doch het liep maar net goed af. Ons laatste potje ‘belletje trek’ verliep anders. Een eerste geslaagde poging leverde nog een vloekende buurman op, bij de tweede poging vlak erna gleed B. (één van mijn vrienden) uit toen hij wilde wegsprinten nadat iemand van ons op de bel had gedrukt. Wij maakten ons gillend uit de voeten, maar toen we naar achter keken zagen we vanuit onze ooghoeken dat B. in een soort van wurggreep werd gehouden en een paar tikken kreeg. Onze harten bonsden in onze keel terwijl we via de bosjes in een soort van lus terug naar huis liepen. We waanden ons pas veilig toen we in onze voortuin vlak achter de haag lagen. Mijn ouders waren op dat moment net in hun voortuin aan het tuinieren dus zij verbaasden zich erover dat wij daar ineens met zijn allen lagen te schuilen. Nauwelijks twee minuten later hoorden we de bulderende stem van buurman B. die bij mijn ouders zijn beklag kwam doen over dat vervelende ‘belletje trek’. ‘Het spel had nu lang genoeg geduurd om hem voortdurend te treiteren’, sprak hij in het plaatselijke dialect. Mijn ouders zeiden dat ze de boodschap aan ons zouden overbrengen. Naast buurman B. stond ook een bedremmelde en rood aangelopen kameraad B. Het huilen stond hem nader dan het lachen, om het eens met een gezegde uit die tijd te zeggen. Buurman B. stapte nog wat bozig terug naar huis, wij verlieten stilletjes onze schuilplaats en mijn ouders wezen ons hierna op een faire manier terecht. Zonder bolwassing! Zij snapten heus wel dat het gewoon kwajongensstreken waren zonder veel erg. We moesten dus die avond niet zonder eten naar bed! 😉

Advertenties

Posted 19/09/2017 by ambijans in Algemeen

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (6)   Leave a comment

een wheelie was toen kinderspel

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Toen we nog jong en sportief waren fietsten we uiteraard elke dag van en naar school. Toevallig woonde D. in de buurt, een even oude buurjongen, waarmee ik ’s morgens en ’s middags afsprak om samen naar school te fietsen (iets dat we deden van ons twaalfde tot pakweg zestiende levensjaar). Toen kocht D. zich een rode MTX-brommer en het oogde een beetje lullig om daar de hele tijd met een Norta de luxe langs te blijven hangen. Toen we dus nog fietsten was er iets waar D. een patent op had: stuntjes uithalen met zijn fiets. Hij reed vaak zonder handen of gezwind op één wiel door de straat. Om op één wiel te kunnen rijden moest je niet zo gek veel kunnen vond hij. Gewoon genoeg lef en durf hebben en een beetje handigheid om je stuur in de lucht te houden. Op enkele dagen tijd leerde hij mij om met sprekend gemak naar school te rijden op je achterste wiel. Toen ik het eens onder de knie had reed ik soms de halve Houthalenseweg op mijn achterste wiel rond. Je moest er alleen voor zorgen dat je (in het geval je fiets toch volledig onder je door schoof) tijdig met beide benen op de grond te gaan staan om een stuk met de rijdende fiets mee te lopen. Ik ben gelukkig nooit van mijn fiets gevallen in al die jaren maar ik heb toch één keer de brute pech gehad dat mijn fiets in die mate onder mij doorschoof dat mijn achterlicht mee aan diggelen ging. Niet veel later heb ik (wellicht op vaderlijk advies!) geopteerd om voortaan toe te treden tot het volwassen fietsersgild, dat op twee wielen en in één rechte lijn naar hun plaats van bestemming fietste.

Posted 14/09/2017 by ambijans in Algemeen

Etentje bij The Cellar Door (Playa Flamenca)   Leave a comment

the cellar door

Lang leve Tripadvisor! Zo konden wij een tijdje geleden nog een ander tof adresje in de buurt spotten. Deze keer zowel lovende recensies over het eten als over de inrichting van het restaurant zelf. Naar het schijnt weet de Britse gastvrouw Lorraine donders goed hoe je exquis voedsel op de tafel kan toveren dus werd het dringend tijd om dat eens uit te proberen. Ons laatste avondmaal (eerder figuurlijk bedoeld in dit geval!) was er dus eentje om naar uit te kijken. Wij gingen dus enkele kilometers verderop eten in Playa Flamenca waar The Cellar Door is gelegen in het business center waar een hele resem andere restaurantjes is gevestigd. Maar allereerst een korte terugblik op de rest van onze dag. Wij vertrokken gisterenvoormiddag naar Alicante, waar we in eerste instantie richting Belgisch consulaat trokken. Dat bezoekje voltrok zich verbazend snel, want na ongeveer vijf minuten was ons geval afgehandeld. Terwijl de oudjes een terrasje deden trokken wij naar het kasteel voor de GOT-expo. Die was klein maar mooi ingericht in twee kleine ruimtes. Ze is nog te bezoeken tot eind oktober, de toegang is gratis. Je moet enkel 2,70 euro betalen om met de lift naar boven te geraken. Eten deden we ook op een terrasje in de schaduw van het Belgisch consulaat waar we uiteraard tapa’s consumeerden. Maar we gingen het vooral hebben over ons bezoek aan The Cellar Door.

The Cellar Door lig te midden van een twintigtal andere restaurantjes in het business center. Bij het aanmelden zitten er aantal mensen buiten op het terras, maar de zoete inval aan volk moet dan nog volgen. Wij worden ontvangen door een Nederlandse gastvrouw met buitenlandse roots. Ook de andere personeelsleden (allemaal met Indische roots volgens mij) zijn buitengewoon vriendelijk en attent. We krijgen de menukaart en een blad met een discovery menu van zeven gangen voor 40 euro. Op dit laatste menu staan een aantal gerechtjes die ook terug te vinden staan op het gewone menu, maar bij het proevertjesmenu krijg je het hele palet aan smaken op je bord. Wij zijn niet vies van een vleugje verrassing dus wij gaan het eens uitproberen. We starten eerst met een amuse bouche, in dit geval een aspergesoepje met aardappel en een zoet Indonesisch ingrediënt waarvan me de naam ontschiet. Hierna volgden scampi’s, zoete maïs. snijbiet en tomaat.  Dat smaakte volgens mij zelfs nog beter dan het soepje. Gerecht drie was tortellini met manchegokaas, sjalot, baby kruisdisteloesterzwammen en chorizoschuim. Tussendoor wordt er gezellig gekeuveld aan tafel. De vierde gang is kabeljauw, ramen en vermicelli. Onze vermoedelijke hoofdgang (deel 5) was misschien iets te zout van smaak, maar los daarvan best lekker. Het ging om varkenslende, een sausje op basis van bruin bier en appelkimchi, blijkbaar iets uit de Koreaanse keuken. Als dessertje was er eerst een stuk fondant chocolade in ijsvorm, chilli, koriander en basilicumijs. Daarna stonden er nog petit-fours op het programma die vergezeld gingen met macarons. Koffie en cappuccino achteraf om het geheel af te sluiten. Het was ondertussen drie uur later dus vroegen wij alvast naar de rekening. Die kwam eraan zeiden ze maar eerst mochten we nog een drankje van het huis nuttigen: je kon kiezen tussen limoncello, amaretto of bailey’s. Papa en ik gingen voor een amaretto, mama voor de bailey’s. Onze Nederlandstalige gastvrouw maakte ons tijdens het betalen van de rekening nog attent op The Papaya Three even verderop. Het restaurant schijnt van dezelfde eigenaar te zijn en is een absolute must voor mensen die van Thai voedsel houden. Misschien wel een goeie tip voor volgend jaar? Het zal niemand verbazen als ik zeg dat wij dit jaar met een fijn gevoel onze vakantie in Spanje afsloten.

Posted 13/09/2017 by ambijans in Algemeen, Culinair, Reizen

Etentje bij Trüffel (Campoamor)   Leave a comment

Trüffel

Gisteren vierden mijn ouders hun 53-jarig huwelijksjubileum maar ik zeg er eerlijkheidshalve bij dat ik daar (ten tijde van mijn reservering) niet echt bij stil had gestaan. Op deze manier sloegen we dus eigenlijk twee vliegen in één en dezelfde klap. We konden eens gezellig uit gaan eten en dan meteen in een deftig restaurant (als we Tripadvisor mochten geloven). Het restaurant werd omschreven als ‘een nogal kleine locatie’ maar anderzijds waren er dan weer heel wat complimenten met betrekking tot het eten, zowel qua niveau als wat prijs-kwaliteit betrof. Naar het schijnt wordt de keuken geleid door de Belgische chef-kok Pascal en zou de bediening Brits zijn. Een voorproefje op ons volgende etentje hier (volgende week) want ook daar zwaait een Britse dame de plak. Maar da’s dus voor later. De vraag die waarschijnlijk op ieders lippen brandde: was Trüffel nu de moeite waard?

De dag begon ’s morgens nochtans redelijk dramatisch met een flinke regenbui (die ons spontaan aan het herfstweer thuis deed denken) maar rond 11u30 normaliseerde de toestand en flirtte onze thermometer toch weer met met de dertiggradengrens. No worries, dat herfstweer krijgen we vanaf midden volgende week vanzelf op ons bord. Maar de vraag luidde dus: ‘Hoe zagen de bordjes bij Trüffel er nu uit? Zonder dat we er zelf erg in hadden konden we onze auto gewoon recht voor de zaak parkeren. Handig! Je kan in dit restaurant à la carte eten maar ook gewoon gaan voor een driegangenmenu aan 20 euro (exclusief drank). Naar Spaanse maatstaven is dat al aan de duurdere kant maar als je dat vergelijkt met de prijzen thuis dan kan je het weer goedkoop noemen. Wij gingen voor het driegangenmenu aangevuld met flesjes water en een fles witte wijn. De zaak is inderdaad vrij klein met nogal wat kunst aan de muur hangen, er staan twee mensen in de bediening (een Brit en een knappe Spaanse jongedame) en in de keuken horen we Spaans spreken. Wij komen als eerste aan en wanneer we anderhalf uur later naar huis gaan zit het terras buiten aardig vol. Voor we aan ons menu beginnen krijgen we allemaal een aspergesoepje dat alvast lekker smaakt.

Als voorgerecht ga ik voor kippenleverpaté met peerchutney, mijn vader kiest voor de dagsoep (een bloemkoolsoepje in dit geval) en mijn moeder gaat voor een eendensalade met romesco vinaigrette. Als hoofdgerecht kies ik voor risotto met eend, paddenstoelen en truffel, mijn vader opteert voor de tonijnsteak met zwarte knoflooksaus en mijn moeder voor zeebaars met kefirroom en limoengras. Omdat we nu toch goed bezig zijn gaan we ook nog voor koffie (Irish of iets minder straf) en desserts. Mama en papa kiezen resoluut voor de tiramisu (blijkbaar nieuw in hun aanbod) en ik ga voor de chocoladetextuur, aardbei en honingraat. We zijn achteraf unaniem lovend over ons bezoekje aan Trüffel. Voor herhaling vatbaar denk ik (liefst met nog wat extra volk aan tafel volgende keer). We hopen dat ons volgende restaurantbezoek dinsdag a.s. bij The Cellar Door in Playa Flamenca even aangenaam zal worden. Tripadvisor is alweer zeer gul in de lofbetuigingen dus dat wordt hopelijk opmieuw een voltreffer!

Posted 08/09/2017 by ambijans in Algemeen, Culinair, Reizen

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (5)   Leave a comment

allen die willen te kaap'ren varen ...

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Nu het begin van het nieuwe schooljaar net is gelanceerd komt er weer terug een gedachte bij me op van die schooltijd. In mijn herinnering associeer ik het altijd met de dood van John Lennon (december 1980), want dat hoorde ik ooit ’s middags op het radionieuws vertellen toen we in de auto zaten op weg naar huis om daar gaan te eten. Of het op exact dezelfde dag gebeurde blijft gissen (vermoedelijk niet), maar ik was toen acht jaar en nadat mijn broer en ik aanvankelijk op school bleven eten gingen we hierna vaker en vaker thuis eten omdat het voor mijn ouders beter uitkwam. In eerste instantie werden we nog van school gehaald met de wagen, later reden we zelf met de fiets van en naar school. Op een bepaalde middag was mijn vader niet op de plek van afspraak om ons op te pikken. Hoezeer mijn broer en ik ook keken, we konden ‘m gewoon nergens terugvinden in de menigte. Tot er op zeker moment iemand naar ons zwaaide. Het kon echter onmogelijk papa zijn, want die had een baard en deze man was een gladgeschoren jongeman die misschien wel tien jaar jonger was. Tot mijn broertje zei dat hij anders exact dezelfde auto had als wij thuis hadden. Toen we dichterbij kwamen bleek het toch om mijn vader te gaan. Ik was zo verbouwereerd dat ik spontaan in huilen uitbarstte. ‘Dit was mijn papa niet meer, want hij had altijd een baard’. Ik heb de hele (weliswaar korte weg huiswaarts) zitten janken in de auto. Mijn broer vatte het vrij filosofisch op (misschien wist hij toen al dat baarden vanzelf terug aangroeiden). Maar bij mij gaf het een heus schokeffect. De enige man met baard die later nog enigszins aan mijn vader deed denken was Sinterklaas, ook al kwam er zelfs aan dat sprookje snel en abrupt een einde!

Posted 06/09/2017 by ambijans in Algemeen

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (4)   Leave a comment

wijsheid van homer simpson

In deze nieuwe rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Omdat het nog moet kunnen zo net voor het begin van het nieuwe schooljaar: een vakantieherinnering van lang geleden. Heeeel lang geleden in dit geval, want midden augustus 1977 was ik vijf jaar oud. We waren op vakantie met mijn ouders aan zee, De Panne meer bepaald. Het is te zeggen: mijn moeder, mijn broertje en ik en een vriendin van mijn moeder met hun 10-jarige dochter. Onze respectievelijke vaders moesten door de week werken, dus kwamen zij pas in het weekend naar de zee afgezakt. Het was ook de vakantie waarin de droevige boodschap werd verkondigd dat Elvis Presley was overleden (al heb ik dat pas jaren later ontdekt). We zaten in een appartementsgebouw dat uitkeek op het andere eind van de straat. In mijn kinderlijke fantasie leek het erop dat de huizen aan de overkant precies in het gebergte waren gelegen. Vooral ’s avonds als het donker was gaf dat een wat spooky uitzicht. Een beetje zoals het huis dat in Hitchcock’s ‘Psycho’ te zien was. Dit maar als korte inleiding. Onze gebeurtenis is van een andere orde. Op zekere morgen kreeg ik ons fototoestel in het oog. Het lag gewoon op tafel en toen ik het zag liggen dacht ik waarschijnlijk zoiets als ‘Fotograferen, hoe moeilijk kan dat nu zijn?’ Dus ging ik zelf op zoek naar enkele interessante fotogenieke plekken of onderwerpen. In deze digitale tijden is fotograferen kinderspel geworden, maar in de jaren ’70 van de vorige eeuw schoot je je filmrolletjes vol, liet ze bij de fotograaf ontwikkelen om vervolgens terug thuis via de diaprojector naar het resultaat ervan te kijken. Zo zaten er naast persoonlijke kiekjes van de familie en van het strand in 1977 ook kunstzinniger bijdrages bij waarop o.a. een tafelpoot, een wandklok, een staanlamp, een raam en een half stuk deur stonden afgebeeld. En een hoop over -en onderbelichte foto’s die vrij experimenteel oogden doch geen duidelijk onderwerp aangaven. De dader was uiteraard het kind dat met een vuurrood hoofd zei dat het geen idee had waar die foto’s vandaan kwamen … 😉

Posted 28/08/2017 by ambijans in Algemeen

Dinsdagmenu’s najaar 2017-voorjaar 2018 in de bibliotheek van Zonhoven   Leave a comment

in oktober verwachten we mooi volk in de bib van zonhoven

Er zijn mensen die beweren dat er in de bibliotheek niet hard wordt gewerkt. Ik heb er geen problemen mee als mensen die mening ergens ventileren, omdat er nu eenmaal sectoren zijn waar er véél harder moet worden gewerkt. Fair enough! Toch zijn er mensen achter de schermen die dingen uitwerken voor tijdens de zomervakantie, het allerheiligenverlof enzovoorts enzoverder. Ikzelf sta bijvoorbeeld in voor onze dinsdagmenu’s en ook daarin krijg ik uiteraard ondersteuning van een aantal collega’s, het blijft tenslotte teamwork. Anyways, ik heb de eer én het genoegen om jullie alvast een serieuze tip van de sluier te lichten aangaande ons komende programma. De lezingen zijn allemaal vrij toegankelijk, vooraf inschrijven is niet nodig, reclame maken voor onze menu’s bij familie, vrienden of kennissen wordt uiteraard ten zeerste aangemoedigd, dat spreekt voor zich! Maar we gingen het over ons programma hebben zeker?

Er zijn voorlopig zes dinsdagmenu’s vastgelegd voor de periode najaar 2017-voorjaar 2018. Er komt nog één extra dinsdagmenu in april 2018 (omwille van de actualiteit). Het thema en de spreker liggen vast, vanaf eind september volgt de verdere uitwerking. Wat ligt er dan wél vast? De twee dames die hierboven staan te blinken. Het gaat om Instagramfenomenen Céline Schraepen en Talisa Loup (dinsdag 24 oktober 2017): zij schreven een boek met de titel ‘Hoe word je Instafamous?’, een ideaal dinsdagmenu (voor jong én oud) dat midden in de ‘Digitale Week’ valt. Hierna is het de beurt aan auteur Margot Vanderstraeten (dinsdag 21 november 2017): zij wordt door Katrien Vaes (Radio 2 Limburg) geïnterviewd n.a.v. haar recente roman ‘Mazzel tov’. December is een feestelijke maand dus nodigen wij Ine Brands uit (dinsdag 12 december 2017): zij is feestarchitecte bij Studio Lala, auteur van het boek ‘Feest! Creëer je eigen WOW factor’. Ze komt bij ons een demo geven over de tafelschikking voor een geslaagd (eindejaars)feestje. In januari hebben we een iets poëtischer dinsdagmenu. Dichter/performer Maud Vanhauwaert (dinsdag 23 januari 2018): brengt samen met een muzikant haar poëzie ter gelegenheid van Gedichtendag 2018. Politica Nele Lijnen (dinsdag 20 februari 2018) schreef een boek over het basisinkomen, een progressief thema dat de partijgrenzen duidelijk overstijgt. Doctor in de bewegingsleer Steven Vos (dinsdag 13 maart 2018) tot slot ontwikkelde samen met een team o.a. de loopapplicatie voor ‘Start to run’ van Evy Gruyaert en hij komt vertellen over hoe wij gezond kunnen sporten door niet over de limiet te gaan. Onze dinsdagmenu’s gaan zoals steeds door tussen 20u en 22u in de hoofdbibliotheek (Kerkplein 80) in Zonhoven. Er zijn nog wat andere activiteiten in onze bibliotheek, maar daar communiceer ik later wellicht nog over.

nele lijnen in februari over het basisinkomen