Archive for the ‘Algemeen’ Category

Te voet naar het werk part deux   Leave a comment

We wonen ondertussen dik twee maanden in ons appartement én … surprise, wij wandelen nog altijd (door weer en wind) te voet naar het werk. Het allergrootste voordeel is dat de wind ons eigenlijk weinig kan deren met een langer kapsel. Mijn haar waait werkelijk alle kanten uit bij extreme wind (vooral in mijn gezicht) en dat uit zich ook in het iets minder intensieve gebruik van mijn scheerapparaat. Dat laat ik bewust wat langer in de schuif liggen, want wie let er nu op mannen mét baard én snorgroei onder zo’n mondkapje? En regen is nat: dat droogt wel op, al ben ik vooralsnog bespaard gebleven. De ergste hoosbuien vielen toen ik veilig binnen zat én vóór of na het werk. Op die manier is er weinig reden tot klagen. Zijn onze observaties in al die tijd zwaar veranderd? Niet écht denk ik. Ik vind het wél frappant dat er bijna één maand na datum nog altijd kerstversieringen zichtbaar zijn. Het feit dat veel mensen tussen vier muren zitten heeft er dus níet voor gezorgd dat ‘de opruim’ sneller wordt afgehandeld. Er wordt nog altijd aan (andere) woningen gewerkt (is een huis ooit af?), véél mensen laten hun huisdier uit (ik kom vaak dezelfde wandelaars tegen op het traject), nogal wat sportende dames (joggen is het nieuwe feesten?), ik weet ondertussen waar de thuisverpleging (in diverse maten en soorten) dagelijks langs moet gaan, waar diezelfde vriendelijke dame haar brievenbus komt leegmaken en ook de musjes die soms in hagen opduiken hebben altijd weer hun zelfde uitvalsbasis. Niet veel nieuws onder de zon dus. Trouwens ook al drie keer een MUG-ambulance aan een woning zien staan (da’s dus minder), maar dat zou een perfect normaal cijfer kunnen zijn op pakweg twee maanden. Waar hopen wij nog op de komende tijd? Op een versoepeld regime uiteraard waarbij het culturele leven zich weer kan herorganiseren, dat de horeca terug open mag én dat mijn kappersafspraak eindelijk eens reëel mag worden. Niet dat ik met deze Engelse en andere coronavarianten veel goeie hoop heb, maar het zou het leven weer een pak draaglijker maken. Onze wens werd door de Veiliheidsraad aanhoord, nu nog enkele weekjes geduld uitoefenen, hopen op een gunstige evolutie van de cijfers en wie weet …

Posted 23/01/2021 by ambijans in Algemeen

Vaccinatie of niet?   Leave a comment

Nu men eindelijk is begonnen aan het grote vaccinatievraagstuk en men alle puzzelstukken ongeveer op tafel heeft, luidt dé hamvraag uiteraard: ‘ga je jezelf laten vaccineren of niet?’ Om maar onmiddellijk met de deur in huis te vallen: ik ben niet het ‘kat uit de boom kijk’ type dat eerst nog wat afwacht, alvorens ik een weloverwogen beslissing neem. Het is namelijk al lang duidelijk dat ik voor mijn spuitje zal gaan. Dat de farmaceutische industrie er wel bij vaart is natuurlijk een zekerheid. Gaat het daarom mijn nachtrust verstoren? Ik dacht het niet! In mijn kennissenkring lopen zowel ‘believers’ als ‘non-believers’ voor het gegeven ‘vaccineren’. Raar maar waar zitten er in beide kampen redelijke mensen. Ik zou willen dat ik de gave had om mensen te motiveren én hen duidelijk te maken dat vaccineren écht wel een must is in deze barre tijden. Alleen vrees ik dat ik daar nooit in zal slagen. En het zijn heus niet alleen complotgekkies die passen voor een vaccinatie. Als je er geen vertrouwen in hebt, heb je altijd het recht om te weigeren. Daar valt gewoon geen speld tussen te krijgen. Ik vind het wél bijzonder jammer dat bepaalde mensen (onder druk van de publieke opinie?) of omdat ze zich véél te veel door complotdenkers op Facebook laten leiden, plots in het kamp van de ‘twijfelaars’ zijn beland. Zo’n beslissing moet je toch niet laten afhangen van allerhande lulkoekverhalen die worden opgehangen in social medialand? We hebben toch allemaal een brein gekregen waarmee we logisch kunnen nadenken? Zo’n vaccin neem je niet enkel voor je eigen gezondheid maar ook én vooral voor je dierbaren. Mijn gezond boerenverstand zegt dat we enkel op die manier van verdere ellende bespaard zullen blijven. Tenzij dat allerlei coronavarianten die nu opduiken daar straks weer een flink stokje voor steken. De experts zeggen (gelukkig) dat er vooralsnog geen reden tot ongerustheid is. En voor alle duidelijkheid: ik neem de mensen die straks geen vaccin willen niets kwalijk. Want de meeste antivaxxers zullen hun keuze eveneens in eer en geweten maken. Er zijn tig redenen om het wél te doen en mogelijk bestaan er zelfs redenen om ervan af te zien. Ik ken ze niet, maar als je je duim inventief gebruikt kan je vast een theorietje vinden om aan iets te verzaken. De toekomst zal uitwijzen of ze mij bij mijn pietje hebben gehad. Zij die geen spuitje willen zullen straks ook de bluts met de buil moeten nemen. Wat als instanties straks gaan aandringen om een vaccinatiebewijs voor te leggen bij festivals, reizen, rusthuisbezoek, culturele evenementen, … Ik zeg niet dat het straks effectief zal gebeuren, maar het lijkt mij een vrij realistisch scenario. Zonder te willen pushen: wie dan nog louter uit stoerdoenerij een spuitje weigert, die moet de gevolgen maar aanvaarden. Nu ja, dit gezegd zijnde: ik verwacht de komende maanden niet meteen een doorbraak in mijn eigen situatie, omdat ik niet in de leeftijdscategorie zit die snel zal worden bediend. Tenzij jullie allemaal collectief verzaken aan een vaccin, maar zo’n vaart zal het niet lopen, zeker? 😉

Posted 16/01/2021 by ambijans in Algemeen

Mijn auto, mijn vrijheid   Leave a comment

In oktober 2020 was het al een uitgemaakte zaak dat het autosalon van Brussel (dat normaal midden deze maand van start zou gaan) dit jaar zou worden geannuleerd. Niet dat wij daar persoonlijk tranen met tuiten om moesten huilen, maar we hadden toch een beetje medelijden met de modale autoliefhebber. Ik heb een collega (die tot vóór enkele jaren) nog ieder jaar trouw naar onze hoofdstad afzakte om de nieuwste modellen te gaan ontdekken. Ik ken zelf vrij weinig van auto’s (een groot understatement in dit geval), maar ik weet uiteraard wél (net zoals bij pakweg wijn) welk merk én type ik graag zie (of drink als het om wijn gaat) maar daarover dadelijk meer. Die collega van mij kent er wél iets van. Vraag hem iets over het acceleratievermogen van model x, welke elektrische modellen auto y heeft en of het verbruik van wagen z een beetje meevalt. Als hij het antwoord niet zou kennen, dan zoekt ie het dadelijk op via één of andere gespecialiseerde site. Ik overdrijf niet, als ik zeg dat dit soort weetjes voor hem een ware passie zijn geworden. Of het nu een duur of net een goedkoop karretje is, hij weet er altijd wel iets bijzonders over te vertellen. Dus als wij om advies verlegen zitten, is er voor ons slechts één adres. Verdomd handig! Nochtans was ik als kind redelijk gepassioneerd door auto’s. Ik herinner me nog dat ik zo rond mijn achtste verjaardag een soort van overall had. Wanneer ik die aanhad, durfde ik al eens als een échte monteur onder de auto gaan liggen. En daarbij een rakkenjak vasthouden alsof ik er dringend aan moest sleutelen. Later zou nog duidelijk worden dat ik geen handige Harry zou worden (maar da’s weer een héél ander verhaal).

Ik heb ook altijd geweten dat mijn vader een nieuwe auto wilde hebben, geen tweedehandsmodel. Dat was ook niet het geval toen we eens een ongeval kregen in de buurt van café De Zweep in Hechtel-Eksel. Daar werden we aangereden door een onoplettende dame die ons nogal onzacht raakte. Wij waren (gelukkig met drie wagens) op weg naar de markt in Valkenswaard. Onze groene Opel Kadett was nauwelijks twee jaar oud, maar na de aanrijding was ie wél total loss. Nadat alle formaliteiten waren vervuld (o.a. auto getakeld), werden we herverdeeld en kon er koers worden gezet richting markt. Ik herinner me (naast het ongeval) enkel nog dat we die dag een LP van Vader Abraham en zijn Smurfen hebben gekocht (maar dat is verder niet van belang). Tijdens zomervakanties moesten mijn broer en ik ook worden beziggehouden tijdens de trip naar ons vakantieadres. Dus kende ik als kind eigenlijk alle automodellen én bijhorende types. Toen we zowat alle bestaande automerken hadden gehad, konden we de landen noteren aan de hand van de passerende nummerplaten. Die liefde voor auto’s heeft er dus altijd ingezeten. Ik woonde bijna 49 jaar (tot eind vorig jaar) in dezelfde straat. Daar woonde jarenlang een populaire, bekwame dierenarts waar bijzonder veel volk over de vloer kwam. Zó veel dat zijn patiënten soms bijna bij ons op de oprit moesten parkeren. Omdat er dus vaak luxewagens in onze straat stonden, gingen mijn broer en ik die wel eens bewonderen. Op het dashboard van mijn vaders auto ging de kilometerteller tot 200 km/u. Toen we eens bij een BMW binnengluurden, bleek die begrensd te zijn tot 280 km/u. En bij Porsche ging dat zelfs tot 300 km/u. Ik had ook een goeie vriend, die naast Formule 1 (toen nog in Zolder) een passie had voor snelle wagens. Toen mijn neef een paarse Porsche 944 kocht in 1982, keken we samen onze ogen uit toen hij op bezoek was bij zijn ouders thuis langs. Sinds die tijd hadden wij een passie voor de grommende motoren van Porsche. Er zijn diverse andere autobouwers die knappe, dure modellen op de markt brengen, maar geen één die tot aan de enkels van Porsche komt (wat ons betreft). Mochten mijn financiële middelen onbegrensd zijn geweest, dan was ik vast en zeker een Porschist geworden. Ik kan ervan genieten als ik op de autosnelweg een Porsche 911 Carrera 4 S met horizontale LED-streepjes passeer. Ik heb er op de autostrade zelfs eens eentje ingehaald (zo trots als een pauw!) en dat met mijn poor men’s Porsche, een Volkswagen Polo. Een kinderhand is gauw gevuld, zullen we maar zeggen! 😉

Posted 09/01/2021 by ambijans in Algemeen

Facebook, waer bestu bleven …   Leave a comment

Toen wij onszelf in het begin van de zomer van 2008 een facebookaccount aanmaakten, kwamen we ongeveer net na de ‘early adopters’ in aanraking met dit (toen zeker nog) sociale netwerk. Daar is de laatste jaren helaas weinig of niets meer van overgebleven. Ik herinner me mijn eerste week nog vrij goed. Nadat ik mezelf een account had aangemaakt, diepte ik voor de aardigheid wat namen uit mijn familie, kennissen én werkkring op in de hoop dat ook zij al actieve gebruikers waren. Zo zat bijvoorbeeld niemand van mijn collega’s op de netwerksite. Maar na enkele uren ‘browsen’ en aanpassingen doen aan mijn profiel ging mijn aantal vrienden van twee naar acht en daarna plots tot elf vrienden. Je zag je eigen netwerk letterlijk groeien. Elk nieuw vriendschapsverzoek dat werd aanvaard kreeg nog net geen virtuele high five om zijn of haar oren geslagen. De dag nadien vertelde ik enkele collega’s over Facebook. De meerderheid hoorde het donderen in Keulen, maar één collega greep de gelegenheid aan om in haar pauze ook een profiel aan te maken. Wanneer ze mij al dadelijk toevoegde was ze niet langer eenzaam én vriendenloos, dus zo gezegd zo gedaan. De rest van de pauze begon ook zij vrienden en bekenden op te zoeken én toe te voegen. Het was de start van een avontuur, dat uiteindelijk zou uitmonden in een plek waar je (weliswaar virtueel) nogal wat uren van je dag zou gaan spenderen. Elke dag ’s morgens naar je computer lopen, hem opstarten en dadelijk naar Facebook. Wachten op nieuwe vriendschapsverzoeken of mensen die je verzoek hadden aanvaard, was ongeveer even spannend als de winnende lottogetallen of het luisteren naar de voetbaluitslagen op zondagavond tijdens mijn vroege jeugdjaren. Het was iets om naar uit te kijken. Nadat we al een flink netwerkje hadden was het ook supergezellig om je vrienden een gelukkige verjaardag te wensen als het zover was. Het is ogenschijnlijk té onnozel voor woorden, maar ik kreeg er toen een instant happy gevoel van. Toen ik een maand later in Spanje zat instrueerde ik ook mijn nicht. Het was de tijd vóór we met de smartphone online gingen, er was zelfs nog geen internetverbinding in ons huis daar, waar ze op dat moment volop in verbouwingsmodus zaten. Dus trokken we een straat verder naar Morgan’s Bar, waar je voor een vast bedrag een half uur of een uurtje op internet kon. Ik denk dat ik toen één of twee keer per dag te voet naar daar taffelde (enkel en alleen om te zien of er nog iets loos was op Facebook). Het was nog nét geen obsessie.

De jaren verstreken en Facebook kreeg steeds meer features en andere toeters en bellen. De teneur van de gesprekken veranderde, net zoals hun héle policy over bepaalde maatschappelijke feiten. Je kon bijvoorbeeld onmogelijk een vakantiefoto posten met daarop een topless vrouw die lag te zonnen op het strand. Oké, ik kon daar inkomen, dat men bepaalde grenzen wilde bewaken. Maar zieke mensen die filmpjes postten over mishandelde huisdieren, die extreem-rechtse prietpraat verkondigden of die zinloos geweld prima vonden en daar zelf trots op waren, dat kon dan weer wél? Al die oelewappers passeerden bijna probleemloos de sensors van het netwerk. Het kon enkel worden voorkomen, wanneer bezorgde gebruikers er melding van maakten bij een administrator. Het bericht werd dan zowat ‘in quarantaine’ geplaatst, tot één van de beheerders eens ging uitpluizen of hetgeen werd vertoond of gezegd wel koosjer was. Als het écht grof was, kreeg je meestal gelijk. Maar dat er toch behoorlijke lacunes ontstonden in wat nu ‘done’ of ‘not done’ was, dat werd intussen duidelijk. Mark Zuckerberg en zijn maten beloofden later trouwens dat ze er werk van gingen maken om het netwerk terug daar te brengen waar het oorspronkelijk voor was bedoeld. In zijn geval is dat uiteraard ‘massaal veel geld verdienen’, maar voor de buitenwereld moet het terug een plek worden waar iedereen uit gezelligheid blijft ‘hangen’, want dat is natuurlijk kassa kassa voor de initiatiefnemers én de adverteerders. Dat ik echter ongevraagd campagnefilmpjes of wervende teksten van Vlaams Belang zie passeren is afschuwelijk. Dat er bijna uitsluitend wordt gemekkerd over ons ‘apenland’, over corona, over wél of niet vaccineren (hopelijk kunnen ze straks ook vaccineren tegen het posten van bullshit op internet!), over onze politici, over Donald Trump, mensen die acute jeuk ontwikkelen als ze Marc Van Ranst op tv zien verschijnen, over irritante tv-programma’s, mensen die initiatieven ontplooien en worden afgekraakt of andere maatschappelijke fenomenen: daar heeft elk weldenkend, doorsnee mens ondertussen hopelijk zijn bekomst van. Dat mensen elkaar (nog net niet) beledigen omdat ze een ander gedachtengoed hebben, dat er constant naar elkaar wordt gesneerd, dat mensen voor ‘onnozelaars’ worden uitgemaakt omdat ze hun mening met argumenten kunnen staven, zoveel verzuring, venijn, afgunst en woede … De fijne, plezante dingen raken volledig ondergesneeuwd in een brij van frustratie, botte onbeleefdheid én oeverloze discussies. De social media zijn verworden tot een bijzonder asociaal medium. Ze gaan bij wijze van spreken (in theorie) allemaal een mars op Brussel organiseren voor alle onrecht dat hen de laatste maanden is aangedaan, maar als puntje bij paaltje komt blijven ze toch liever roepen én tieren vanachter hun veilige computerscherm (in praktijk). Typisch Belgisch! Een revolutie ontketenen, maar dan liefst vanuit de huiskamer. Benieuwd of pakweg Ché Guevara het in zijn tijd ook op die manier heeft aangepakt. Ik zie véél mensen die hun ongenoegen uiten in tal van berichten die ‘hun grote waarheid’ moeten illustreren. Vrijwel nooit worden er oplossingen aangedragen, er wordt enkel maar benadrukt ‘hoe fout’ alles is. Misschien moeten alle misnoegde mensen eens op visite gaan bij een goeie psycholoog of psychiater om hun diepste zielenroerselen eens uit de doeken te doen. Op termijn kost dat ongetwijfeld een flinke duit (hopelijk mét resultaat!), maar het geeft wél wat gemoedsrust aan alle Facebookers die wél van goeie wil zijn. Het is een vrijblijvende tip voor alle narcisten die denken dat de evenaar door hun gat loopt (én geloof me, dat zijn er nogal wat). De goedkopere oplossing is net iets eenvoudiger: als je weer eens acute gal voelt opkomen, zet dan je computer gewoon af en ga iets anders doen. Dat zeggen ze ook wanneer er een slecht tv-programma op het scherm komt: draai die knop om. Oké, ik durf (zelfs als ik die bewuste knop heb omgedraaid) al eens doordrammen over het slechte tv-programma in kwestie. Waarmee we meteen bij onze eindconclusie komen: niets menselijks is mij vreemd. Ook ik zal proberen om het door yoga en mindfulness onder controle te krijgen. Dit laatste is absoluut niet waar, maar het klinkt wél als een late nieuwjaarsresolutie, niet? 😀

Posted 07/01/2021 by ambijans in Algemeen

Ambi’s persoonlijke jaaroverzicht van 2020   Leave a comment

Het is alweer ons negende jaaroverzicht dat we jullie hier opdissen op de allerlaatste dag van 2020. Eind volgend jaar volgt er dus een jubileumeditie, waarin we hopelijk kunnen gewagen van een beter jaar dan hetgeen er nu achter ons ligt. Waar we andere jaren nog véél ditjes en datjes uit ons overzicht lieten wegvallen, moeten we ze dit jaar hoogstwaarschijnlijk wél vernoemen om inhoudelijk een verschil te kunnen maken. Dat er vaak aan corona zal worden gerefereerd is helaas een zekerheid waar we weinig aan kunnen veranderen. Maar naast héél véél downs konden we gelukkig ook enkele ups detecteren. Want een jaar is nooit zó goed als vooraf gedacht, maar wellicht ook niet zó slecht als we wel eens durven insinueren. Nu ja, de term k*tjaar dekt in dit geval toch vrij aardig de lading. Zeker toen één van onze hobby’s (quizzen) tot een absoluut minimum werd gereduceerd. Wat dat betreft lag de evenementensector serieus op apegapen. Ik heb het uiteraard eens nageteld, want er schuilt toch een klein beetje een statisticus in mij. In 2019 kwam ik aan 47 quizzen én zeven overwinningen. Dit jaar belandde onze teller op dertien (een ongeluksgetal?) zaalquizzen én één overwinning. Het is puur toeval (maar mogelijk ook niet!) dat we die overwinning behaalden op onze allerlaatste zaalquiz op zaterdag 7 maart in Westerlo. Een muziekquiz dan nog, gewonnen in een samenstelling met diverse muziekliefhebbers met breed uiteenlopende smaken. Eerlijkheidshalve kunnen we daar nog een stuk of vijf online quizzen bijdoen, zodat we stranden op 18 stuks. Cultureel waanden we ons dan weer in het jaar nul, want na maart werd ‘kinkloppen’ één van onze meestbeoefende hobby’s. Hieronder lees je de neerslag (letterlijk én figuurlijk) van een bizar jaar.

Januari was bij uitstek dé maand om elkaar het allerbeste toe te wensen voor het komende jaar. Wisten wij toen veel dat er van voorspoed en plezier zelden sprake zou zijn. Eind 2019 wonnen we nog enkele quizzen, dus aan het begin van 2020 konden we daar wat van nagenieten. Onze jaarlijkse Pukkelpopvoorspelling was weer ludiek, maar helaas zou het een Pukkelpoparm jaar blijven. De vraag die we ons nu stellen: zouden we die rubriek begin volgend jaar opnieuw durven oprakelen? Langzaam maar zeker werd hier alles ingezet op de verkoop van ons huis en de daaruitvolgende nakende verhuisplannen. Onze gok toen was inhuizen in ons appartement ergens in maart/april 2020. Dat was toch net iets té optimistisch, ook al omdat er nogal wat werk was. Zo kwam er al een verhuisfirma mijn inbouwkasten brengen. In een volgende fase waren er weer mensen die ze moesten komen installeren. Aan het thuisfront kwam Immo Top Invest in het midden van de maand een ‘Te Koop’ bord in onze voortuin plaatsen. Op het appartement werd er dan weer iemand aangesteld om de verfwerken te doen. Op mijn verjaardag notabene ging ik voor het eerste (van twee) kappersbezoeken dit jaar. Ons personeelsfeest van het werk had als thema ‘Olympische Spelen Tokyo 2020’, iedereen weet ondertussen hoe dat is afgelopen. De evenementenhal hing anders mooi vol landsvlaggen van deelnemende landen aan de OS. In figuurlijke zin zie ik er nu een soort van bijbelse verwijzing in, dat we het ‘vlaggen’ hadden. Misschien geen zeven bijbelse plagen, maar het kwam toch vrij aardig in de buurt. Ook onze eerste quizzen werden deze maand gespeeld. En ik had een afspraak bij de oogarts. Die concludeerde dat ik een nieuwe bril nodig had. Het werd er uiteindelijk eentje van Oliver Peoples, gekocht bij optiek Stephan Truyers. Allen daarheen! Ook de tragische dood van Ann Buyse (de zus van Koen ‘Zornik’ Buyse) kwam als een schokgolf binnen. Op het werk organiseerden we (door omstandigheden) nog een laat kerstfeestje. Niet lang daarna kregen we een dag van nationale netwerkproblemen te verstouwen, een dag waarop héél computerend Vlaanderen met de handen in het haar zat. Ook de Quiztige Schuitquiz in Herk-De-Stad (derde plaats) aan tafel bij Moordgat/WvA zou een zoete herinnering opleveren. Vooral toen ik na afloop plots niet meer in mijn auto geraakte. Slot vastgevroren? Batterij van mijn sleutel plat? Technisch probleem? Nope, ik stond aan de verkeerde wagen (zelfde merk, zelfde kleur, zelfde type, foute auto) te morrelen. Dom, dom, dom! Ondertussen waren er de eerste bezichtigingen van ons huis, regelden wij een oude erfeniskwestie bij de notaris, gingen wij de verlichting uitkiezen voor ons appartement, bestelden wij tickets voor Diana Ross in Paleis 12, trokken we naar Gasthuisberg voor een oogcontrole bij mijn vader, maakten wij ons terechte bedenkingen bij de kwakkelende federale regeringsvorming in ons land (o.a. Alexander Decroo kwam dan al in het vizier) én stelden we ons tevens vragen bij het sportieve beleid van onze favoriete voetbalclub Anderlecht. O.a. het tweede seizoen van ‘Sex Education’ zorgde voor wat zalf op de wonde. En het was lachen, gieren én brullen samen met een aantal collega’s plus achterban tijdens de conference van Brigitte Kaandorp in CCHA. Legden deze maand helaas het loodje: Nederlands ex-voetballer Rob Rensenbrink, Nederlands acteur Aart Staartjes, Brits komiek Terry Jones, Amerikaans schrijfster Mary Higgins Clark en Amerikaans basketballer Kobe Bryant.

In februari gingen wij onze nieuwe bril oppikken bij de opticien, hadden we weer onze jaarlijkse afspraak met de Haute Quizine quiz in Mol, kwam Telenet een basic internetlijn inleggen op ons appartement en gingen we naar een theatervoorstelling van Woodman kijken waarin o.a. Joke Emmers ons kwam entertainen. Ik bracht een bezoek aan de dermatologe en ik nam mezelf een Spotifyabonnement nadat ik voor mijn verjaardag een Wonderboom cadeau had gekregen. BoJack Horseman werd waardig afgesloten en verder genoten wij ook van ‘Den beer heeft mij gezien’ met o.a. Sien Eggers in CCHA en ‘In een donker huis’ (HHT) én het tweede seizoen van ‘Narcos: Mexico’. Ons dinsdagmenu van Ann Ceurvels over ‘etiketjes’ bracht redelijk wat volk op de been. Even was er wat paniek omdat ze niet tijdig leek op te dagen, maar gelukkig was enkel haar etentje bij Lento in Hasselt wat uitgelopen. De aankondiging van onze dinsdagmenu’s van het najaar deed ik ook al, later zou blijken dat ons programma serieus onthoofd zou worden. Het boek ‘Cliënt E. Busken’ van Jeroen Brouwers kluisterde ons aan onze zetel. Er was dit jaar geen carnavalstoet in Zonhoven door dreigend stormgevaar en blijkbaar lag het zwaartepunt van mijn quizjaar ook deze maand (al klinkt dat achteraf gezien héél bizar). Buretex kwam bij ons (rol)gordijnen hangen én ietwat chiquere allusions. Mensen die het niet kennen, moeten het maar eens opzoeken! De Nederlandse Nelleke Verkaart zorgde er dit jaar voor dat onze Expeditie Robinsonbeleving net iets prettiger werd. De laatste dag van de maand blogde ik ook over het COVID-19 virus, maar mijn inschatting ervan bleek achteraf gezien gruwelijk verkeerd. Waarna ze uiteindelijk met virologen en infectiologen kwamen aandraven, die er hele andere conclusies en inschattingen over deden. Ontvielen ons deze maand: krasse Amerikaanse acteursknar Kirk Douglas, de Britse muziekproducent Andrew Weatherall, Nederlands acteur Jaap Stobbe, Amerikaans auteur Clive Cussler en de Egyptische ex-president Hosni Moebarak.

Onze maartmaand startte met een etentje bij Sans Gêne. Niemand wist op dat moment dat het maanden zou duren vóór we nog eens de kans kregen om uit eten te gaan. Ik bracht nog een ultieme blogeditie ‘500 nummers die ik liever niet meer wil horen’, maar ik bleef later (geholpen door alle coronaperikelen) toch moedig doorgaan met het uitvinden van nieuwe edities. Op het werk startten we nog met onze Jeugdboekenmaand, maar die werd al redelijk snel ‘on hold’ gezet. Niet alleen omdat er op dat moment al besmettingen werden gesignaleerd in de Zonhovense lagere scholen, maar ook elders. Mijn laatste zaalquiz (de Onderhond muziekquiz in Westerlo) sloot ik nog winnend af aan tafel met een zootje ongeregelde muziekadepten. Op de valreep ging ons dinsdagmenu van Elisa Veronesi nog nipt door. Vrijdag 13 maart zou de geschiedenis ingaan als de laatste ‘normale’ uitleendag vóór het coronavirus toesloeg. Nog één overrompeling voor we (voor onbepaalde tijd) dichtgingen. Hierna volgde onze eerste lockdownperiode. Ik nam (eigenlijk puur uit voorzorg) al maar één week vakantie op. Samen met een collega was ik voor het eerst het haasje, omdat we zo onze weekenduitleen zagen verdwijnen. Iets dat me in 2020 nog enkele keren zou overkomen. ‘Hamsteren’ werd hét codewoord van deze maand, niemand die begreep wat deze Covidioten eigenlijk bezielde. Omdat de situatie zo uit de hand begon te lopen, was het tevens de start van mijn winkelcarrière. Mijn ouders bleven veilig thuis, terwijl ik de volgende maanden de boodschappen zou gaan doen. En dan was er nog die historie waarbij onze kelder vol water kwam te staan, we een nieuwe dompelpomp aankochten en uiteindelijk toch zelf moesten water scheppen om van de ellende verlost te geraken. Die week verlof voelde dus helemaal niet als ‘vakantie’ aan. Ook héél vaak horen rondzingen: ‘Blijf in uw kot én het hele tele/thuiswerkgebeuren’. Bij ons werd er in minder dan twee weken na de sluiting al een alternatieve afhaalbib op poten gezet. Op dat gebied waren we toch wel trendsettend. Oorspronkelijk zou iedereen daar zijn/haar schouders gaan onder zetten maar al snel vielen er collega’s uit met vage klachten én ziektesymptomen. De rest der Mohikanen kon op die manier in de bres springen. ‘Social distancing’ werd plots de maatstaf én cultuur, sport -en andere evenementen werden allemaal afgelast. Enkel nog noodzakelijke verplaatsingen, een soort van avondklok én weinig of geen verkeer meer op de baan. Zorgden gelukkig voor wat afleiding: een nieuw seizoen van ‘De Mol’ in ons land, het geweldige vijfde seizoen van ‘Better Call Saul’ (Kim Wexler ftw!), ‘Ozark’ (seizoen 3) en ‘I am not okay with this’. Legden hun hoofd definitief te rusten: Duits beeldend kunstenaar Ulay, de Zweedse acteur/regisseur Max von Sydow, de Franse striptekenaar Albert Uderzo, de Nederlandse zangeres Liesbeth List én de Amerikaanse zanger Bill Withers.

Ook de aprilmaand begon met veel handengewas, ontsmetten én afstand houden. Op sommige momenten was het zo extreem dat je er rode, ontstoken handen van kreeg. En natuurlijk kwamen er ook zorgen. Ikzelf raakte bijvoorbeeld zonder enige inspanning zeven coronakilo’s kwijt (waar ik er naderhand ongeveer twee kilo terug aan at). De Classics 1000 van Radio 1 zorgde voor ontspanning op de werkvloer tijdens onze afhaalbib. Na het hamsteren was het hierna tijd voor chaos aan onze containerparken: de mensheid bleef ons kortom verbazen door haar vreemde gedrag. Naast de afhaalbib had ik plots ook een zee aan tijd om me bezig te houden met de afvoer van boeken én met bestellingen. Ons dinsdagmenu van Karolien Rector werd op goed geluk naar december verplaatst (ondertussen naar ‘onbepaalde datum’). Deze maand maakten we voor het eerst persoonlijk kennis met het fenomeen ‘thuiswerken’. Dat zorgde achteraf vooral voor rug -en nekklachten. Ook de bezichtigingen van het immokantoor aan huis gingen onverminderd door. Daardoor werd wandelen een soort van nieuwe hobby in deze lockdownperiode. Het was een gezonde manier van ontstressen in hectische tijden. Het mooie weer was van de partij, dus was het ook geen opgave om naar buiten te trekken. Normaal was er deze maand ook nog een onderhoud aan mijn wagen inclusief autokeuring aan te pas gekomen, maar dat kwam te vervallen. ‘The Plot against America’ is dé serie die je deze maand gezien moest hebben. Eén maandje vroeger dan voorzien startten wij ca. vijf jaar na de vorige reeks met ’50 mooiste vrouwen internationaal én nationaal’. Lieten hun hoofd deze maand hangen: de Amerikaanse singer-songwriter John Prine, de Britse autocoureur Stirling Moss, de Amerikaanse acteur Brian Dennehy, de Nederlandse kinderboekenschrijfster Leonie Kooiker en de Zweedse schrijver Per Olov Enquist.

Begin mei speelden we onze allereerste online quarantainequiz in loondienst bij Moordgat/WvA. Op een deelnemersveld van bijna 240 teams leverde dat ons uiteindelijk een 21ste plaats op met 92 % totaalscore. Ik kreeg ook van cultuurinstelling CCHA een terugbetalingsregeling voorgesteld voor alle gemiste cultuurevenementen van de afgelopen maanden. Die was redelijk transparant moet ik zeggen. Achteraf kreeg ik bijvoorbeeld een mooie brief terug van wat ze met het geld gingen doen dat hun publiek NIET had teruggevorderd. En dat ging toch over een aanzienlijk bedrag. Wij probeerden ook het driegangen afhaalmenu voor Moederdag dat Sans Gêne in de aanbieding had. Omdat deze meimaand een aantal mooie zonnige dagen in de aanbieding had, konden wij in een ligzetel in de tuin genieten van het weer én onze eigenhandig geselecteerde muziekkeuze. Via Facebook chat en de camera van onze laptop legden wij dan weer contact met onze naaste familie in Retie. Dé tv-verrassing van het jaar luisterde naar de naam ‘De Container Cup’ met een duopresentatie van het duo Pedro Elias en Wesley Sonck, een combinatie die wonderwel matchte. Simpel maar degelijk: een sportcompetitie in een container in volle lockdownperiode tussen een aantal sporters én enkele BV’s. Verspreid over zeven verschillende sportdisciplines. Simpel maar effectief en bijzonder gezellig om naar te kijken. Het zorgde alleszins voor meerdere lachsalvo’s ten huize Ambijans. Onze vermaledijde inleverbus op het werk zorgde (samen met de op volle toeren draaiende afhaalbib) ervoor dat we nooit harder hebben moeten werken als toen. Er was zelfs geen tijd om naar het toilet te gaan of om alle telefoons deftig aan te nemen. Het was gewoon ‘GAAN’ zonder veel nadenken, want er lag een hoop werk op ons te wachten. Mijn volgende afspraak met de oogarts bracht het volgende verdict: vanaf nu moet ik één keer per dag ’s morgens druppelen in beide ogen. Met Alina Churikova werd de nieuwe Vlaamse Mol ontmaskerd. Nog een onthutsende vaststelling die maand: 90 % van de bezoekers van de zondagsmarkt liep op dat ogenblik mondmaskerloos over onze zondagsmarkt. Gelukkig amuseerden wij ons deze maand o.a. met de Campus Camp op Canvas én het tiende seizoen van ‘Curb your enthusiasm’. Gaven de spreekwoordelijke pijp aan Maarten: de Amerikaanse zanger Little Richard, de Franse acteur Michel Piccoli, de Guinese zanger Mory Kanté, de Bulgaars-Amerikaanse kunstenaar Christo én de gewelddadige dood van de Afro-Amerikaan George Floyd, die de hele Black Lives Matterbeweging in gang stak.

Ook de junimaand werd gedomineerd door onze afhaalbib en telefonische permanentie op het werk. Meest vervloekte voorwerp deze maand: onze donderse inleverbus die zich meermaals per dag wonderbaarlijk bleef vullen met uitgeleende materialen. Gelukkig volgde er niet veel later een changement de decor: de bib werd heropend voor publiek met een ingang aan de achterzijde (de nooduitgang van onze leeszaal). Dat leverde dus een verhuizing en een aanpassing van ons meubilair op. Onze verlichting hadden we al een tijdje besteld in de winkel, deze maand werd ze eindelijk opgehangen in ons appartement. Wandelen bleef ook deze maand het beste medicijn (geen bindend advies van onze huisarts maar wél een vrijblijvende tip). Wij ontspanden deze maand o.a. tijdens het lezen van ‘Saint X’ van Alexis Schaitkin, door het kijken naar 2 voor 12 (NPO) dat opnieuw van start was gegaan) én de docureeks ‘Why we hate’ op NPO. Normaliter stond er ook nog een etentje in Tessenderlo met de quizmakkers van Moordgat/WvA op het menu, maar daar stak Covid-19 een stokje voor. Eén van mijn collega’s testte mild positief op het virus, waardoor na véél vijven en zessen zowat alle collega’s een coronatest lieten uitvoeren. De mijne stond ook ingepland op een donderdagavond na het werk. Diezelfde avond was er ook een grootse stroompanne in Zonhoven, die pas ’s morgens vroeg achter de rug was. Nagelbijtend vroegen wij ons testresultaat online op en dat bleek gelukkig negatief te zijn. De dokter had uit voorzorg een weekje quarantaine voorgeschreven. Het quizetentje liet ik veiligheidshalve maar schieten. Stel je eens voor dat ik enkele dagen later effectief covidsymptomen zou ontwikkelen? Better safe than sorry! Na het warme weer vielen er gelukkig nog wat druppels regen. Tijdens de droge momenten realiseerden we ons weer dat grasmaaien soms topsport kan zijn! Door dat coronageval was er wél enkele dagen een minimumbezetting op het werk. We konden onze zinnen verder wat verzetten met de tv-reeksen ‘White lines’, ‘The truth about the Harry Quebert Affair’ en ‘I may destroy you’. Verwisselden het tijdelijke voor het eeuwige: de Belgische cineaste Marion Hänsel, de Nederlandse journalist Aad van den Heuvel, de Nederlandse presentatrice Tineke Verburg, de Britse zangeres Vera Lynn én de Spaanse auteur Carlos Ruiz-Zafón.

Juli was een bijzonder rustige maand. Op tv-gebied hadden wij op zondagavonden toch wat vertier van ‘Zomergasten’ op de VPRO. Dat programma valt of staat natuurlijk met de gasten die erin opduiken. De ene week was het dus net iets interessanter dan de andere week. Deze maand werd ook duidelijk dat we niet moesten hopen op een concert van Diana Ross, er werd zelfs geen vervangdatum voor de toekomst geprikt. En het trouwfeest van Thomas en (ondertussen ex-) collega Anouk in Bree ging uiteindelijk wel door, maar met een beperkt aantal gasten. We konden wél een gedeelte online volgen, maar zoiets verzinkt in het niets met ‘the real deal’. Omdat we ons al jaren doodergerden aan de herhalingen van FCDK op onze openbare omroep, zochten we een vijftal weken naar 100 waardige herhalingsalternatieven van deze absolute horrorreeks. We kunnen enkel maar hopen dat ze er met de kerstspecial een waardig einde aan hebben gebreid. En ik ga het geen twee keer zeggen! Die ellende moet ooit stoppen! Deze maand was er ook een sterfgeval in de familie: nonkel José ontviel ons op de gezegende leeftijd van 92 jaar. Om mijn tante te troosten werden we door de familie uitgenodigd voor een familiebijeenkomst met eten en drinken. Het was de eerste en enige keer dat we de strenge coronaregels wat hebben gelost, ook al omdat men de feiten ginds serieus minimaliseerde. Er werd daar nog net geen darts gespeeld met het hoofd van viroloog Marc Van Ranst als bull’s eye. Enkele dagen later kregen we in Hechtel-Eksel in een aula een begrafenis corona style in intieme kring. Deze maand rijpte bij mij ook het idee om een Corona 366 playlist in blogvorm te maken met een muzieknummer voor elke dag van dit rampzalige jaar. Kwamen te gaan: de Italiaanse componist Ennio Morricone, de Britse voetballer Jack Charlton, de Amerikaanse actrice Kelly Preston, de Brits-Amerikaanse actrice Olivia de Havilland en de Nederlandse auteur Maarten Biesheuvel.

In deze augustmaand legden we drie nieuwe dinsdagmenu’s vast voor het voorjaar van 2021 (twee daarvan werden ondertussen al verplaatst naar onbepaalde datum, het derde dinsdagmenu staat nog ‘on hold’). Deze maand kenmerkte zich o.a. door het baldadige gedrag van wat jonge hooligans die onze badplaatsen overspoelden. De warmte, de alcohol én de algehele onvrede rond de snotvodplicht zorgde ervoor dat ze ongeleide projectielen werden (met alle gevolgen vandien). Dat mijn eigen zomervakantie slechts drie in plaats van vier weken duurde viel bijna niet op. We gingen niet naar Spanje, hadden geen wilde plannen in ons hoofd zitten en we konden voor de rest ook bijna nergens komen. Nergens beter dan thuis! Het werd dus een staycation light. De meestgemaakte verplaatsing in deze periode was die van ons (bijna) verkochte huis naar ons appartement. Vakantiemodus uit, verhuismodus aan. Op zeker ogenblik mocht ik zelfs (in opdracht van mijn ouders) een compromis gaan tekenen bij het immokantoor voor de verkoop van ons huis. Vanaf dan hadden de kopers drie weken tijd om hun lening los te peuteren bij de bank. In dit geval kwam er zelfs nog twee weken ‘opschortende voorwaarde’ bij toen het na drie weken niet rond bleek te zijn. Na die periode verscheen er plots toch een ‘Verkocht’ sticker op ons huis. Hierna steeg het drankverbruik (cava, champagne, wijn & bier) ten huize Ambijans, want het werd met zowat iedereen die kon/wilde langskomen gevierd. Ondertussen werd er op mijn appartement voor alle bewoners dan weer een domoticamomentje ingelast. Ik had weer de brute pech dat het tijdens mijn zomerverlof geen mooi weer was. Op die manier voelden alle dagen een beetje als eenheidsworst aan. Zorgden toch nog een beetje voor de goede sfeer: o.a. ‘Dark’ (seizoen 3) en de nostalgietrip n.a.v. ’50 jaar Avro’s TopPop’ op NPO. Er rees plots ook twijfel over de daadwerkelijke verkoop van ons huis, een vrees die verderop helaas realiteit zou blijken te zijn. En dan was er nog het onwaarschijnlijke verhaal over de mysterieuze verdwijning van mijn vaders hoorapparaat. Die was dat ding al bij benadering 187 keer moeten gaan zoeken. Je hoefde dat ding maar buiten tijdens het tuinieren te verliezen en je zou het nooit meer terugvinden. Wij dachten hier trouwens dat het op die manier definitief uit ons leven was verdwenen. Tot we ongeveer een week later telefoon kregen van de beste vriendin van mijn moeder. Daar had een buurman een relikwie teruggevonden op zijn oprit, dat later het bewuste hoorapparaat bleek te zijn, toebehorend aan mijn vader. Eind goed, al goed! Wél schielijk overleden deze maand: CD&V politica Ilse Uyttersprot, de Amerikaanse zanger Trini Lopez, de Vlaamse regisseur Robbe De Hert (inclusief in de ring gegooide handdoek), de Amerikaanse acteur Chadwick Boseman en de Nederlandse kinderboekenschrijfster Corrie Hafkamp.

In september werden er aardig wat knopen doorgehakt. Zo kochten we nieuwe boxsprings (die werden geleverd in oktober) én een slaapbank (die uiteindelijk pas in december werd geleverd). En dat na een paar namiddagjes cruisen over de Hasseltweg. Voor de zekerheid gingen we vooraf toch eens opmeten hoe dat er ruimtelijk zou uitzien in ons appartement. Over het feit dat we té vroeg juichten met de verkoop van ons huis hadden we het hier al. Ik blijf het onbegrijpelijk vinden dat kopers zich vooraf niet beter informeren en dat er geen consequenties zijn als ze verzaken aan hun compromis. Ik ben vooraf bij mijn bank én verzekeraar gaan polsen wat ik maandelijks moest aflossen bij de richtprijs van mijn appartement en over de termijn waarop zoiets moet gebeuren. Dan is het vreemd dat andere mensen zich op de huizenmarkt begeven zonder dat ze zich daar deftig over informeren. Het hele circus begon dus weer van voor af aan: de verkochtsticker werd verwijderd, het immokantoor boekte nieuwe afspraken voor bezichtigingen enzovoorts. Dat was toch wel een serieuze domper! Gelukkig hadden we wat afleiding met de film ‘I’m thinking of ending things’, ‘Durf te vragen’, ‘Zelfde deur, twintig jaar later’ en de tourexploten van Wout Van Aert en de strijd tussen Roglic en Pogacar voor de gele trui. Hopelijk doet Remco Evenepoel ons in 2021 nóg meer dromen. In de bergruimte van ons appartement werden er rekken geplaatst én we konden nog eens met een ruime delegatie familieleden op een veilige manier gaan tafelen bij Sans Gêne. Dat was alweer een half jaar geleden. Gelukkig kwam er al snel opnieuw witte rook van het immofront. Opnieuw wilde een kandidaat de vraagprijs geven voor ons stulpje. Na iets meer dan tachtig bezichtigingen kwam er eindelijk witte rook uit de schoorsteen. Dus ging ik opnieuw langs het immokantoor voor de ondertekening, net zoals vorige maand. Ik ging ook opnieuw langs de oogarts. Vanaf nu andere oogdruppels en ’s avonds druppelen in plaats van ’s morgens. We maakten ook nog één verplaatsing naar Gasthuisberg waar mijn vader nog eens voor een oogtest moest zijn. Op het werk werd de ingang aan de achterzijde opnieuw vervangen door onze gebruikelijke ingang aan de voorzijde. Verlieten ons met stille trom: de Britse actrice Diane Rigg, de Duitse seksvoorlichtster en feministe Shere Hite, de Amerikaanse auteur Terry Goodkind, de Franse zangeres en actrice Juliette Gréco en de Vlaamse auteur Aster Berkhof.

Dezelfde vage gezondheidsklachten die zich al in april 2019 manifesteerden doken terug op in oktober. Een soort van vervelende aan stress gerelateerde symptomen vermoedelijk. Om het allerergste uit te sluiten werd besloten om toch nog eens een bloedonderzoek te laten doen. Op die manier zou ik ook te weten komen of ik eventueel Covid-19 had doorgemaakt. Er werd gestart met mijn zesdelige Corona 366 muzieklijst (zoek de betreffende blogberichten op zou ik zeggen en maak zelf een Spotifylijst met de beste tracks). Eventjes hadden we uitzicht op de allereerste zaalquiz sinds maart, maar door de verstrengde coronamaatregelen kwam het er uiteindelijk toch niet van. We legden alvast de verhuisfirma vast voor de maand erop. Ondertussen kwam er ook een rush op gang voor ons dinsdagmenu van Caroline Rigo die maand. Omdat de coronacijfers de verkeerde richting uitgingen hadden we daar een beetje de rem opgezet qua aantallen (iets méér dan 50 personen) om geen chaos te creëeren. Gelukkig werd er met de polyvalente zaal van de evenementenhal een superveilige locatie gevonden. Corona zorgde er eveneens voor dat ik vrijwel alles heb gezien van dit seizoen van De Slimste Mens. Hét boek dat ons deze maand in de greep hield luisterde naar de naam ‘Utopia Avenue’ van David Mitchell. Mijn bloedonderzoek wees uit dat ik enkel een tekort had aan vitamine D (= zonlicht). En geen Covid-19 besmetting gehad. Helaas kregen we ook te horen dat onze twee resterende dinsdagmenu’s van november en december moesten worden geannuleerd. De bib was blijkbaar wél broodnodig want onze dienst mocht gewoon openblijven. Ik kocht een nieuw tv-toestel voor op mijn slaapkamer. Ons land kreeg eindelijk een nieuwe federale regering, in schril contrast daarmee stond dan weer het dwaze kuddegedrag van winkelende mensen, die urenlang in grote rijen gingen aanschuiven om te shoppen. Geef die mensen aan het begin van 2020 eerst een nieuw paar hersenen, alvorens ze eventueel met het vaccin in te spuiten. Gewoon goeie raad van ondergetekende! Gaven deze maand de geest: de Nederlands-Amerikaanse gitarist Eddie Van Halen, de Limburgse presentatrice Gerty Christoffels, de Amerikaanse scepticus James Randi, de Schotse acteur Sean Connery en Limburgs Youtuber Kastiop.

In november kregen we de Amerikaanse presidentsverkiezingen op ons bordje. Een gerecht dat een ietwat bittere nasmaak kreeg door de nogal kinderachtige houding die ex-prez Donald Trump zich aanmat. Hoewel het op zeker moment overduidelijk werd dat zijn opponent Joe Biden met de winst zou gaan lopen, bleef hij resoluut de winst claimen. Het was zeker niet het fraaiste dat we kregen opgedist op tv-vlak. Gelukkig was er tegengif in de vorm van ‘Alleen Elvis Blijft Bestaan’. De tweede vrijdag de dertiende (de eerste was op 13 maart toen we naar een volledige lockdown gingen) ging deze keer vrij geruisloos voorbij. De maand stond grotendeels in het teken van onze verhuis van ons ‘oude’ huis naar ons nieuwe appartement. Enkele dagen vóór onze verhuis gingen we in familieverband nog wandelen op de Teut, waar enorm veel volk hetzelfde idee had. En verhuizen dus: verhuisfirma, Telenet, elektricien, … zenuwachtig ijsberende ouders, alles aansluiten in huis, kasten vullen enzovoorts. En uiteraard hebben we hééél veel moeten ontspullen. Gelukkig hadden we nog twee online quizzen met Moordgat/WvA: de InTeamste quiz én de Turnhoutse coronaquiz. Die laatste quiz speelde ik op verplaatsing met collega Hanne in de ploeg. Ik was net vóór middernacht thuis (de avondklok werd op die manier gerespecteerd) én ik blies Safe bij de alcoholcontrole die ik op de N74 nog passeerde. Op de zondagsmarkt was het telkens aanschuiven deze keer alvorens we naar binnen mochten. Belofte maakt natuurlijk schuld, want vanaf heden wandelden we elke dag te voet naar het werk. Niet dat dit zo’n ongelofelijk straffe prestatie was, maar alle beetjes hielpen voor een betere (mentale) gezondheid. Gingen heen in vrede: de Britse ex-doelman Ray Clemence, de Vlaamse radiocoryfee Lutgart Simoens, de Nederlandse actrice en zangeres Corrie Van Gorp, de Argentijnse ex-voetballer Diego Maradona én de Zuid-Afrikaanse voetballer Anele Ngcongca.

In december tot slot kwamen we na een eeuwigheid nog eens in de Hasseltse binnenstad terecht. Geen idee of we dat snel zullen herhalen, want we hebben nogal wat fratsen moeten uithalen om uit het ondergrondse Q-Park aan de Capucienenstraat te geraken. Op het werk kregen we een nieuw telefoniesysteem én werd collega Anouk uitgezwaaid, op ons appartement was er dan weer een probleempje met de verwarming, met het warme water en Hanne wist ons tv-probleem (althans toch tijdelijk) op te lossen. Verder kochten we nog een handy, een nieuw strijkijzer én een nieuwe gsm. En er moesten een héél aantal formaliteiten worden afgehandeld: adreswijziging doorgeven aan allerlei instanties én de hele afhandeling van de verkoop van ons huis bij de notaris. Op tv amuseerden we ons o.a. met ‘The Queen’s Gambit’ en ‘How to sell drugs online (fast)’. Een jaarlijks terugkerende gewoonte waren ook onze eindejaarslijstjes, al vielen er dit jaar wél twee rubrieken weg (films én concerten). En dan was er nog de geweldig knappe online C-quiz van Moordgat/WvA quizmaat Frank. Mijn vader onderging bij de huisarts dan weer een coronatest omdat hij een vervelende hoest had. Het testresultaat was gelukkig negatief. En tante Elza (de 91-jarige zus van mijn moeder) overleed en werd in intieme kring gecremeerd. Ons lichtprobleem op het appartement is deels opgelost (de rest is voorlopig ‘work in progress’). Nu dat verdomde tv-probleem nog fiksen. Dat het sobere eindejaarsfeesten zijn geworden zal waarschijnlijk een probleem zijn dat zich in vrijwel elk huishouden heeft voorgedaan. Gingen naar de eeuwige jachtvelden: de Franse ex-president Valéry Giscard D’Estaing, de Italiaanse ex-voetballer Paolo Rossi, de Zuid-Koreaanse filmregisseur Kim Ki-Duk, de Britse misdaadauteur John le Carré én de Nederlandse acteur Bram van der Vlugt. Rest mij niets anders meer dan jullie langs deze weg een véél beter én prettiger 2021 te wensen. Het vaccin zal véél maar helaas niet alle problemen kunnen wegnemen. Toch duimen we dat er snel zichtbare verandering zal komen in ons bestaan. Wij maken graag een afspraak voor eind 2021, hopelijk in andere én betere omstandigheden voor die jubileumeditie. Ciao!

Posted 31/12/2020 by ambijans in Algemeen

De positieve effecten van het coronavirus   Leave a comment

December is traditioneel altijd een lijstjesmaand op onze blog. Dat zal deze maand dus niet anders zijn met dien verstande dat we dit jaar twee ‘alternatieve lijstjes’ hebben moeten maken in plaats van twee lijstjes die dit jaar weinig zin hadden (in mijn geval dan toch). Het gaat om ‘Top 10 films 2020’ en ‘Aangename concertjes in 2020’. Wij zagen wel een aantal films maar gewoon té weinig om een deftige lijst te kunnen presenteren, wat concerten betreft zou het resultaat nóg poverder zijn geweest. Dan skippen we liever een jaar in de hoop dat de spoeling in 2021 een stuk minder dun zal worden. Al hebben we geen glazen bol en zou het best kunnen dat we ook in 2021 nog zoet zullen zijn met de gevolgen van deze coronacrisis. Ondanks het feit dat dit wellicht het k*tste jaar uit de geschiedenis zal worden, hebben we toch nog tien positieve effecten zien opduiken tijdens het vermaledijde virus. Hieronder volgt alvast onze poging, die we een beetje zullen proberen te motiveren.

1. Het was een net iets beter jaar voor ons milieu

Doordat we een tijdje in volledige lockdown leefden, reden er minder auto’s rond. En dat had al vrij snel een positief effect op de fijne stofdeeltjes in ons milieu. Enkel nog de dringende verplaatsingen kunnen maken, het had dus een gunstig effect op onze omgeving. En dan laten we vliegtuigen en andere vervuilende vervoersmiddelen nog buiten beschouwing.

2. Introverte én hooggevoelige mensen haalden hun hartje op

Er is een (weliswaar select) groepje mensen die vaak worden overweldigd door drukte én een overload aan prikkels. Wat hen betreft mag de pauzeknop af en toe wel eens iets vaker worden ingeduwd. We kunnen niet altijd op de tippen van onze tenen lopen, zo af en toe eens terugschakelen geeft innerlijke rust.

3. Wandelen werd plots een nationale volkssport

Ik heb ook nog nooit zo vaak gewandeld als in de afgelopen coronamaanden. Ik heb op bepaalde plaatsen nog nooit zoveel volk zien passeren als anders. Omdat het één van de activiteiten is die werd aangeraden en die bovendien weinig kwaad kon in open lucht. Bewegen én daarbij je hoofd leegmaken, het helpt allemaal om de mentale gezondheid op peil te houden.

4. Sociale cohesie beter want iedereen zat in hetzelfde schuitje

Een ongeziene golf van solidariteit brak los. De geïsoleerde, oudere of zwakkere medemens werd op de hoogte gebracht over eventuele hulplijnen in geval van nood. Vrijwilligers die zich inzetten door bijvoorbeeld te gaan winkelen voor andere mensen, ik vind dat een schitterende geste én ik word daar oprecht blij van.

5. Thuis/telewerk is niet langer toekomstmuziek

Iets dat een tijdje geleden nog als een kansloze onderneming werd beschouwd werd in allerijl geïmplementeerd. En het (b)lijkt ook nog te werken, als we de kinderziektes (no pun intended) tot een minimum weten te herleiden. Ouders met hun jonge kroost voortdurend in dezelfde omgeving is namelijk niet altijd zo harmonieus als men zou willen.

6. Het belang van de zorgsector kwam sterk naar voor

Oké, dat applaudisseren elke avond was ongetwijfeld goedbedoeld maar het bood weinig meerwaarde. Maar ons gedrag aanpassen in tijden van nood, zou het zorgpersoneel véél beter uitkomen. Méér respect voor mensen die (mét mondmasker en aangepaste kleding) voortdurend in de frontlinie stonden. Minder narcisme, méér WIJ-denken.

7. De wetenschap stak een serieus tandje bij in de ontwikkeling van een vaccin

In principe is vaccins ontwerpen, maken én distribueren een werk van hééél lange adem maar als véél wetenschappers hun knappe koppen bij mekaar steken tegen diezelfde vervelende vijand gaat het net iets sneller.

8. Onthaasten was geen loos begrip

We moesten ons niet eens bijzonder veel inspannen om op een andere snelheid beginnen te leven. Misschien (al denk ik dat het ijdele hoop zal zijn) beseft men straks dat de boog niet altijd gespannen moet blijven. Er is meer in het leven dat alleen maar presteren, werken én belastingen betalen, toch? We hebben tijd genoeg gehad om na te denken over wat we écht belangrijk vinden in het leven, soms was er minder stress en misschien hebben we zin om ons leven anders te organiseren in de toekomst.

9. Onze relatie met de natuur dringend herbekijken

Als we het mogen geloven is het ooit begonnen met een Chinees wiens vleermuismaaltijd hem slecht beviel, waarna het balletje aan het rollen ging. Waarmee is bewezen (misschien kort door de bocht, maar soit!) dat de natuur het altijd zal halen van de mensheid als het op leven of dood aankomt. Terug nederig worden en onze onderlinge relatie proberen te herstellen?

10. Zoals het klokje thuis tikt, …

Ineens ontdekken dat het ook fijn wonen én vertoeven is in eigen land, ook al begonnen we bijna alle plekken na verloop van tijd saai te vinden. Spanje zal misschien onze top blijven op vakantiegebied, van één jaar staycation houden gaan we niet sterven (hopen we toch). 😉

Posted 11/12/2020 by ambijans in Algemeen

Die maandag in Hasselt   Leave a comment

Afgelopen maandagvoormiddag ben ik na jááááren nog eens écht voor iets langere tijd de Hasseltse binnenstad ingewandeld (of toch enkele aangrenzende straten van de Maastrichterstraat). Mijn vader moest namelijk zijn hoorapparaat laten herstellen bij Goed hoorcentrum. Daarvoor moest ik ondergronds parkeren in Q-Park Capucienenstraat. Wanneer je dan uit de parkeergarage terug naar boven loopt ben je in no time aan het hoorcentrum. Terwijl mijn ouders het hoorcentrum binnenstapten, ben ik zelf snel een paar straten doorgewandeld. Uiteraard zijn er in de loop der jaren héél wat dingen veranderd qua uitzicht, maar een zaak als Maison Blanche bestaat nog steeds. Ik zag dat Caroline Rigo’s Café Beauté een aantal panden bezit in de Maastrichterstraat. Iets verderop zit een bekende liberale Hasseltse strafpleiter (Luk Delbrouck én partners) en nóg interessanter voor mezelf dan: boekhandel Grim. Héél knus, interessant boekwinkeltje met mooie raamtekeningen en ze hadden zelfs leuke gadgets in hun etalage staan. Fijn om daar eens te gaan snuisteren. En ook museum De Stadsmus, al zouden die pas één dag later weer officieel terug openen. De mondmaskerplicht werd goed opgevolgd door alle Hasselaren, dus misschien heeft Hasselt hét inderdaad wel. 😉 Mijn vader was relatief snel geholpen, dus konden we ons alweer terug richting ondergrondse parking begeven. Nadat we ons ticket hadden betaald, reden we richting uitgang … en daar begon plots de miserie. Hoe ik mijn ticket ook in de machine stak (zowat in alle richtingen gedraaid, op de Infoknop gedrukt, …) aan beide slagbomen om uit te rijden. Wij toch nog eens terug naar de betaalautomaat om te zien of we daar niets verkeerd hadden gedaan. Toen we ons ticket instaken kwam er een melding dat we nog tot 11:57 hadden om buiten te rijden, dat was op dat moment nog ruim een kwartier (gok ik). Nergens in de buurt een parkeerwachter of loket te zien, dus een snelle hulplijn inschakelen was geen optie. Dan maar een mevrouw die net wilde betalen aangesproken. ‘In principe kan je met je ticket gewoon uitrijden, maar soms moet je op infoknop duwen. En er zijn auto’s die nummerplaatherkenning hebben, daar gaat de slagboom vanzelf voor open’, zo sprak de dame. Oké, dat wisten we dan ook weer. ‘Mag ik anders proberen om héél kort achter jouw wagen rijdend eruit te geraken?’ sprak ik overmoedig. ‘Geen probleem’, sprak ze. Zo gezegd, zo gedaan. Al bumperklevend ben ik de dame gevolgd en hoewel de slagboom eventjes haperde onderweg geraakte ik toch moeiteloos buiten. Of toch bijna. Want ik moest in de straat een vrachtwagen van een bouwfirma laten voorgaan. Die kwam plots toeterend terug achteruit gebold. Blijkbaar wilde die zich achterwaarts inparkeren aan een werf. Ik moest dus achteruit terugbollen de parkeergarage in, de passerende voetgangers in de gaten houden én ook de dame achter mij moest opnieuw achteruit de parkeergarage in. Twee minuten later konden we onze weg weer op een normale manier vervolgen naar hometown Zonhoven. Mocht er een kenner/Hasselaar/ervaringsdeskundige meelezen die weet hoe je zonder zorgen uit die Hasseltse parkeergarage raakt, dan horen wij graag hoe je dat het best aanpakt. Want als het systeem altijd zo omslachtig werkt, is mijn zin om in de toekomst nog ondergronds te parkeren zéér miniem. Binnenrijden was geen probleem, buiten geraken was dus niet zo simpel! Roept u maar! 😀

Posted 06/12/2020 by ambijans in Algemeen

Wie wat bewaart heeft wat   Leave a comment

Nee, wij hebben geen opruimboeken van Marie Kondo of een andere opruimcoach nodig gehad om ons hele hebben en houden te kunnen verhuizen. We hebben geen spullen te koop aangeboden via marktplaats of tweedehands. Nee, wij zijn meer van het soort ‘weggeven aan familie of kennissen’ of béter nog gewoon dadelijk richting containerpark met de hele meuk. En dat we de afgelopen maanden serieus ontspuld hebben mag duidelijk zijn. Zó zeer dat je achteraf tot de conclusie komt, dat je misschien toch beter eventjes de kat uit de boom had gekeken. Neemt niet weg dat het gros van alle mensen véél te véél spullen denkt te moeten bewaren waar hij/zij op lange termijn eigenlijk geen nood meer aan heeft. Dingen die binnen x aantal jaar plots eens opduiken in de berging en waarbij je kan concluderen dat je het al die tijd niet hebt gemist. We hebben al redelijk wat kosten gedaan (los van de aankoop van ons appartement), het is nu een beetje wachten op het moment dat het settelen écht kan beginnen. Zo kwam er o.a. weer een rekening voor de gezamenlijke tuin mijn kant uit, kochten we een nieuwe tv, een nieuwe telefoon (handy), een nieuw strijkijzer, een verse wijnvoorraad én nieuwe dekbedovertrekken. Ik kreeg zelfs een aanmaning van De Watergroep omdat ik mijn verbruik niet had doorgegeven. Niet écht mijn fout, want ik woon hier nog maar anderhalve week. Officieel dan, officieus is het appartement op 18 december 2019 mijn eigendom geworden. Al bijna een jaar, de tijd is omgevlogen! Volgende week hebben we bijna de hele week verlof genomen. Dan kunnen we snel nog wat andere dingen in orde brengen. Vooral wat papierwerk en heel wat opruimwerk. Maandagvoormiddag met mijn ouders naar Hasselt, omdat mijn vader zijn hoorapparaat stuk is. Dinsdagvoormiddag toch nog naar het werk voor een opleiding rond ons nieuwe telefoniesysteem, namiddag een beetje thuiswerken. We zullen die vrije tijd tussendoor nog héél goed kunnen gebruiken.

Posted 29/11/2020 by ambijans in Algemeen

Te voet naar het werk   Leave a comment

Sinds vorige week donderdag heb ik een primeur op het werk: vanaf nu ben ik de collega (van de bib) die het dichtst bij zijn werk woont. Ik ben slecht in schatten maar wanneer ik het even snel opzoek blijk ik op zeshonderd meter van mijn werk te wonen. Twee keer dagelijks heen én terug zorgt ervoor dat ik sowieso 2,4 kilometer op de teller heb staan op het einde van de dag. Dat is nog geen overdreven lange afstand uiteraard, maar alle beetjes helpen op weg naar een gezondere levenswijze. Niet dat ik obees ben of de fysiek heb van een schildpad, maar wat extra beweging bij een overwegend zittende job kan absoluut geen kwaad. ‘Als ik zo kortbij woonde, dan ging ik in de toekomst toch met de fiets of te voet komen werken zeker?’ grapten collega’s. ‘Natuurlijk’, zo sprak ik zelfverzekerd. Belofte maakt schuld dus sinds vorige week donderdag voegen wij de daad bij het woord. Wij hebben onderweg nog geen bankje moeten zoeken om op te gaan zitten en we hebben ook nog nergens moeten uitpuffen van totale uitputting. Dus nog wel ça va qua algemene basisconditie denk ik. Op mijn korte tochtjes heb ik nog geen spectaculaire dingen meegemaakt, maar ik heb wél al een aantal dingen opgemerkt. Zo heb ik ’s avonds gezien dat er onderweg naar huis een heel aantal mensen fel oplichtende kerstversiering in hun voortuin hebben geplaatst. Niet allemaal mijn stijl, maar voor de moraal kan het geen kwaad dat de kerstsfeer op die manier al wat vroeger wordt opgeroepen. Zo dacht ik bijvoorbeeld ook dat het vrij druk zou zijn op straat door de schoolgaande jeugd e.d. maar dat bleek wonderwel mee te vallen. Onderweg kom je sporadisch eens een gemaskerde of ongemaskerde medemens tegen maar ook weer niet overdreven veel. Ik zag ergens een firma nieuwe ramen plaatsen en aan een andere woning waren er dan weer graafwerken. De gemiddelde Zonhovenaar bouwt én verbouwt graag, toch op basis van die ene straat die ik ben gepasseerd. 😉 Voorlopig is de buitentemperatuur nog vrij aangenaam, af en toe dook er zelfs een licht zonnetje op, dus ik mag zeker niet klagen. We houden de paraplu nog eventjes achter de hand, voor het geval we ‘m ooit nodig zouden hebben.

Posted 27/11/2020 by ambijans in Algemeen

Adjustment   Leave a comment

Na het inhuizen volgt de komende maanden onze aanpassingsperiode. Even over middernacht doken we gisteravond ons nieuwe bedje in. Die eerste nacht was slaaptechnisch nog niet helemaal top. Misschien nog wat kleine muizenissen, wie zal het zeggen. Het lag alleszins niet aan onze slaapkamer of de geluiden die van buiten tot mij doordrongen. Het klonk quasi geruisloos (met dank aan ons dubbel glas uiteraard). Op tijd en stond hoorde ik de regen zachtjes neerdruppelen op mijn terrastegels. Dat gaf een lekker rustgevend gevoel. Om half 7 zat er ergens al een overijverige haan te kraaien. Dat kon de pret echter niet drukken. Om 7u liep de wekker af, maar ik bleef nog eventjes liggen. Na mijn eerste wasje op de badkamer trok ik net iets frisser richting keuken voor mijn ontbijt. Ondertussen was ik ook nieuwsgierig geworden of onze krant al in de bus zou steken. Dat hadden ze ons bij Het Belang van Limburg namelijk beloofd én … jawel hoor, die stak netjes in onze brievenbus. Het begin van onze dag was dus al een meevaller. We waren de tijd ondertussen uit het oog verloren, dus vertrokken we pas om 8u30 naar onze werkplek. Te voet! Geen wereldprestatie want die afstand is net iets minder dan één kilometer gok ik. Toen ik ’s middags terug thuis arriveerde was er één probleem opgelost (mijn kastje voor de ondergrondse parking was terug opgedoken), maar ook één extra probleem gecreëerd: ze hadden de tv én digicorder in onze kast gekregen en willen aansluiten maar dat was een beetje mislukt. Na het werk was er wéér ander bezoek. En er was een andere neef opgevorderd om mijn tv-probleem te komen oplossen. Die arriveerde ongeveer drie kwartier na ons avondeten. Hierna begon onze gezamenlijke zoektocht naar de oplossing. We hebben in de kelder gezeten, in onze berging boven én voor onze tv op zowat alle denkbare knopjes zitten duwen. Op zeker moment zag het er al iets rianter uit toen ik de settings naar HDMI omgezet kreeg. Omdat mijn neef onze kast lichtjes had verschoven, besloot ik er ook eens achter te kijken. Daar merkte ik een kabel op die niet was ingeplugd, een coaxkabel volgens mijn neef. Et voilà: daar zagen we Ben Crabbé en zijn Blokken. Dat moet zowat de eerste keer zijn geweest dat ik daar spontaan blij van werd. Mijn neef kreeg nog snel een korte rondleiding door ons appartement vóór hij weer huiswaarts trok. En nóg was onze avond niet ten einde want daar kwam alweer een Whatsapp videoconference met een oom en tante in Spanje aan. Eén van de volgende dingen die we gaan aanpakken is ons tv-probleem én ons telefoonissue. Maar dat zijn zorgen voor later. Zaterdagmorgen (binnen enkele uren) om 8u15 komt Joost (onze electricien) een introductie geven over onze lampen, de domotica e.d. We mogen hem dan de kleren van het lijf vragen. Ondertussen weten we ook dat onze droogkast deze namiddag wordt geleverd en dat er al een afspraak is ingepland bij de notaris op 10 december. Die dag wordt de koop van ons huis definitief voltrokken. Alweer iets meer loslaten én een ‘oud’ hoofdstuk afsluiten …

Posted 21/11/2020 by ambijans in Algemeen