Archive for the ‘Algemeen’ Category

Carnavalalala   Leave a comment

carnaval 2020

Gisteren werd er rond de kiosk weer druk gehamerd, geklopt én gesjouwd met materialen om een heuse stevige tent neer te poten op het Kerkplein. Het is nu al enkele jaren traditie in de aanloop naar het komende carnavalweekend. Ik heb hier al meermaals aangegeven dat het hele carnavalgebeuren ondertussen al jaren geruisloos aan mij voorbijgaat. Ik was als kind al niet carnavalminded (tenzij karamellen rapen op straat daaronder zou ressorteren). De irritante hoempapamuziek, die opgeklopte gezelligheid, de confetti die soms nog dagenlang uit je kleding tevoorschijn kwam na zo’n stoet, de ietwat lachwekkende kostuumpjes die carnavalisten zo graag dragen, … een beetje prinsje én prinsesje spelen maar dan voor volwassenen. Ik gun het de liefhebbers én feestbeesten absoluut, maar aan mij is het dus niet besteed. En ik ben al zeker niet de persoon die probleemloos kan faken dat het wél gezellig is. Het is misschien al vijftien jaar geleden dat ik nog een carnavalstoet door Zonhoven centrum zag trekken en als dat dan al het geval was, dan eerder om met vrienden en kennissen tijdens én na de stoet wat pinten te gaan hijsen in enkele plaatselijke cafés. Dat was zéker zo gezellig dan al die praalwagens die door het centrum kwamen gereden. In mijn ondertussen ruim 20-jarige (werk)carrière op de gemeente begon (of eigenlijk moet ik zeggen eindigde) het carnavalweekend tijdens Vette Dinsdag, dat toen nog na een ceremonie op de gemeente werd afgesloten in één van de cafés die Zonhoven rijk was. Daarna verkaste men ineens naar die grote stevige tent op het Kerkplein. Tot vorig jaar kreeg je dienstvrijstelling voor Vette Dinsdag (wie niet ging moest verlof inzetten), vanaf dit jaar was het de bedoeling dat je er zelf uren in zou steken. Zo ben ik een paar jaar thuis gebleven door verlof te nemen. Dit jaar zou ik sowieso zijn gaan werken. Toen ik gisteren de uitnodiging van Vette Dinsdag in mijn mailbox terugvond zag ik dat de planning toch weer anders was. Blijkbaar gaat het dit keer even over 16u door in Sportlounge Den Dijk. Of daar véél volk op zal afkomen is nog maar de vraag. Ik vermoed dat De Zonneridders op die manier de liefhebbers van carnaval niet in de miserie hebben willen storten door er extra uren aan te besteden. Of er véél animo is onder het gemeentepersoneel? De belangstelling was de afgelopen jaren al aan de povere kant, want er stonden meer leden van carnavalsverenigingen in de tent dan personeelsleden van de gemeente. Goed, ik kan me daarin vergissen. Ik ben toch wel benieuwd hoe het gaat uitdraaien. Misschien gaat men uiteindelijk weer terug op café belanden net zoals vroeger? Dat was (eerlijk is eerlijk!) toch net iets gezelliger. Maar het zou zo maar kunnen …

Posted 20/02/2020 by ambijans in Algemeen

Dinsdagmenu’s voorjaar – najaar 2020   Leave a comment

elisa veronesi

Vorige week stond bij ons het allereerste dinsdagmenu van 2020 geprogrammeerd, eentje van Ann Ceurvels. De avond was niet alleen boeiend maar ook gezellig druk. De komende tijd gaan we gestaag verder met het plannen van interessante lezingen door even gezellige sprekers (dat hopen we althans). Onze eerstvolgende afspraak staat op dinsdag 10 maart a.s. geprogrammeerd. Dan komt Elisa Veronesi bij ons een warm pleidooi houden voor gendergelijkwaardigheid. De maand erna hebben we iets voor sportievelingen in petto: sportdiëtiste Karolien Rector komt ons dan iets vertellen over sporten in combinatie met gezonde voeding. Ook ‘passievere’ sportgeïnteresseerden zijn uiteraard van harte welkom op dinsdag 28 april a.s. We duiken hierna meteen het najaar in, want op dinsdag 8 september a.s. komt PXL-lector Wouter Grommen ons iets vertellen over ‘Het leven zoals het is : dementie in Limburg’. Een maandje later op dinsdag 20 oktober komt Wendy Melotte haar boek ‘Mijn persoonlijke gids’ promoten waarin ze het verhaal van haar strijd tegen kanker uit de doeken komt doen. En ons laatste dinsdagmenu hebben we vastgelegd op dinsdag 24 november. Dan komt An Daniëls met haar lezing ‘Meer doen met minder’, dat naast ontspullen ook andere thema’s belicht zoals upcycling en de circulaire economie. En we zijn ook al druk aan het plannen voor een nieuw ‘huiskamerconcertje’ in het najaar. We keep you posted! Noteer het alvast in jullie agenda’s. Ook hier geldt weer het credo dat elke lezing vrij toegankelijk is én laagdrempelig. Allemaal van harte welkom!

Posted 17/02/2020 by ambijans in Algemeen

Dinsdagmenu Deluxe Ann Ceurvels ‘Etiketjes’   Leave a comment

ann ceurvels etiketjes

Vanavond staat ons allereerste dinsdagmenu van 2020 geprogrammeerd. Daarvoor wisten we niemand minder dan Ann Ceurvels te strikken. In ‘Etiketjes’ legt Ann Ceurvels (actrice en kindercoach) uit waarom zoveel kinderen tegenwoordig een ‘etiketje’ (ADHD, autisme, …) dragen. Ze probeert de ontelbaar vele ouders en families die er elke dag mee leven een hart onder de riem te steken. Want zij is zelf een etiketjes-mama. Ja, zelfs een etiketjes-echtgenote. Ben je bereid om je eigen overtuiging even aan de kant te zetten en met een open geest te luisteren naar wat ze te vertellen heeft? Wie weet gaat er wel een hele nieuwe wereld voor je open. En begrijp je straks sommige mensen uit je omgeving net dat beetje meer. Ann Ceurvels werkt o.a. als kindercoach. Als moeder van een puberzoon met autisme schreef ze in 2017 een open brief aan minister Maggie De Block, die niet onopgemerkt bleef. Zoals steeds zijn onze Dinsdagmenu’s gratis te bezoeken, hiervoor inschrijven is niet nodig. Iedereen van harte welkom!

UPDATE

Ruim op tijd arriveerde ik voor dit dinsdagmenu (eigenlijk een beetje volgens de wensen die het boekingskantoor ons had opgelegd). Geen nood, tussendoor kwam een collega van een andere dienst nog tablets lenen voor een activiteit op haar werkplek. Het volk stroomde mondjesmaat binnen en installeerde zich op de in V-vorm (of iets wat daarvoor moest doorgaan) uitgeklapte stoeltjes. Eén probleem: om ongeveer twintig minuten vóór de start was er nog steeds geen Ann te bekennen. We waren al volop noodscenario’s aan het bedenken voor wat we zouden doen in het geval dat ze niet zou verschijnen. Stand-up comedy, rare dansjes doen en zelf het publiek entertainen met een onderwerp naar keuze haalden uiteindelijk onze shortlist … die we enkele minuten later alweer mochten opbergen want Ann verscheen alsnog in het gezelschap van echtgenoot Tim. Blijkbaar hadden ze nog achter hun wagen moeten zoeken die ergens in Hasselt stond geparkeerd. Na veel vijven en zessen hadden ze die gevonden. Ik kreeg meteen een Hasseltse restauranttip cadeau. Toen alle plekken waren ingenomen (wij telden 63 koppen) kon Ann om even over 20u aan haar verhaal beginnen. Een verhaal dat ca. één uur en drie kwartier later zou eindigen, met een publiek dat aandachtig én geboeid bleef luisteren. Haar getuigenis vertelde ze met veel overtuiging op een bijzonder herkenbare manier. Ook al was het geen verhaal om meteen hoopvol of vrolijk over te worden achteraf gezien. De situatie kan pas op termijn verbeteren als we de ‘oude structuren’ afbouwen en van onder af opnieuw het fundament leggen om met een vernieuwde blik en met de ervaringen van ouders en lotgenoten vanaf die basis iets verwezenlijken waar we op termijn de vruchten van kunnen plukken. De oplossing is dat er op dit ogenblik helaas nog geen pasklare oplossing bestaat. Er bestaan geen identieke ADHD’ers of autisten, dat is net de grote moeilijkheid. Dat ontslaat ons echter niet van de verantwoordelijkheid om toch snel aan de alarmbel te trekken en problemen aan te kaarten (desnoods via de huisarts) zodat snel de juiste diagnose kan worden gesteld. Ik denk dat het voor véél mensen een broodnodige lezing was die al een hoop fraaie voorzetten trapte, maar de vlot scorende spits die ze genadeloos kan afwerken moet zich tot nader order nog aanmelden.

Posted 11/02/2020 by ambijans in Algemeen

Over die keer dat ik een beer was …   Leave a comment

meneer beer ergens in 1999

Afgelopen woensdagavond zat ik samen met mijn moeder bij een theatervoorstelling van Woodman, een collectief waartoe o.a. actrice Joke Emmers behoort. Ze speelden tijdens hun voorstelling een hele hoop losse sketches, die soms grappig en dan weer ontroerend waren. Op zeker ogenblik werd één van de spelers in een berenpak gehesen waarna hij knuffels kreeg van enkele toeschouwers in het publiek. Dat deed mij als toeschouwer meteen weer mijmerend terugdenken aan mijn prille begindagen in de bibliotheek. Ik ben daar destijds begonnen in maart 1999 en bijna 21 jaar na datum behoor ik daar ondertussen tot het ‘vaste meubilair’. Ik vermoed dat het ergens in de aprilmaand van datzelfde jaar was dat we plots in de rats zaten met een evenement dat we toen met het werk organiseerden. We deden toen voor de kleuterscholen én het eerste leerjaar (denk ik) de hele dag een soort van tocht die was gebaseerd op het prentenboek ‘We gaan op berenjacht’ van Michael Rosen. De klasjes waren present, de begeleiders die de tocht coördineerden waren aanwezig … maar de man/vrouw die zich voor de gelegenheid in een berenkostuum moest wurmen was blijkbaar ziek geworden dus zaten ze bij ons serieus in de rats. De scholen afbellen bleek geen optie meer, de hele opstelling voor de wandeling stond al opgesteld … iedereen was er helemaal klaar voor … alleen die verdomde afwezige beer strooide serieus roet in het eten. Na een kort crisismomentje werd aan mij gevraagd (o.a. op instigatie van enkele collega’s) of IK niet in dat pak wilde kruipen om gestalte te geven aan de beer. ‘Jouw moeder speelt toch toneel, volgens mij kan jij prima voor een toffe teddybeer doorgaan’. ‘Euh ja, maar wat moet ik dan precies doen? Ik kom helemaal onvoorbereid aan de aftrap’. Allereerst werd ik al in het berenpak gehesen en dat paste werkelijk als een tweede huid. Er werden mij nog snel wat basisinstructies meegegeven (beetje grommen, wat mompelen, snurken in mijn hol, in mijn kostuumpje hetzelfde traject afleggen dat ook de kinderen deden, …). Hoe moeilijk kan het zijn, denk je dan?

In theorie zou het sowieso van een leien dakje lopen, alleen konden er in praktijk een aantal dingen misgaan. Ik moest (net vóór de kinderen arriveerden) mijn tocht richting berenhol aanvatten. De kinderen mochten nog een laatste glimp van mij opvangen alvorens ik in mijn hol zou verdwijnen. Om daar te geraken moest ik door het ondertussen alweer lang verdwenen beeldenpark van Ray Remans zaliger (dat toen nog achter ons werk stond opgesteld) struinen. So far so good. Zelfs voor een beer had ik best wel een aardige fysieke conditie. Eens in de evenementenhal moest ik via de polyvalente zaal naar beneden wandelen naar één van de lokalen waarin mijn hol waarin ik moest slapen stond opgesteld. Daarna was het wachten tot de kinderen mijn schuilplaats zouden ontdekken. Luid snurken en daarna zachtjes wakker worden wanneer de kinderen mij zouden ontdekken (zonder hen daadwerkelijk in de gaten te krijgen). Dat wachten op de kinderen duurde wél zijn tijd zeg! Ik lag daar al ruim twintig minuten te wachten in een lokaal waarin ik langzaam begon te smelten omdat de verwarming er op volle toeren draaide. In zo’n berenpak stak de olijfgeur/Oooh lijfgeur al snel de kop op. Toen ik de kinderen in mijn buurt hoorde, kon ik meteen aan de rol van mijn leven beginnen. Blijkbaar leefde ik mezelf iets té sterk in mijn rol in want toen ik terug wandelde naar het werk kreeg ik daar te horen dat het zéér goed was (vooral dat snurken!), maar dat ik iets minder luid moest brullen als ik eenmaal wakker was. Blijkbaar hadden ze buiten wat aan nazorg moeten doen met huilende kinderen die zichzelf lam waren geschrokken. Nu ja, ik maalde er niet om. Ik kreeg er steeds meer schik in. Dat veranderde namiddag wel een beetje. Het was ineens hard beginnen regenen en dat maakte mijn glibberige klimtocht over een obstakel (een soort van geïmproviseerde brug) ineens een stuk gevaarlijker. Het pak werd plots loodzwaar doordat het zeiknat was geregend. Ik was dan ook blij dat ik in mijn hol wat kon opdrogen. Ik was er zelfs van beginnen klappertanden. Berekoud was het buiten! Gelukkig was het binnen in mijn hol lekker warm. Omdat ik wist hoe lang ik daar nog moest liggen, kleedde ik mezelf half uit om het drogen wat te bevorderen. Nadat de laatste klas was gepasseerd wurmde ik me snel uit het pak, trok snel mijn kleding terug aan, nam het pak terug mee en wandelde te voet terug naar het werk. Daar hadden ze eigenlijk allemaal spijt dat er niemand foto’s had gemaakt van mij in berenkostuum. Zo werd mij een unieke kans ontnomen om dit plechtige moment vast te leggen voor het nageslacht. Het is ooit écht gebeurd, maar er zijn geen fysieke bewijzen van bewaard gebleven (denk ik toch!). We zijn voor eeuwig en één dag aangewezen op de mondelinge overlevering van mijn aanwezige collega’s om dit verhaal te staven. 😉

Posted 09/02/2020 by ambijans in Algemeen

Keek op de Week (197)   Leave a comment

trump vs pelosi

Onze Oranjekleurige Hoogheid Donald Trump boekte een belangrijke overwinning in het hele impeachmentverhaal (iets dat eigenlijk al een beetje in de sterren stond geschreven). Uiteraard is dat weer onbetaalbare reclame voor deze bullebak, die bij de modale Amerikaan geheid weer extra punten heeft gescoord (if you like it or not!). Want ook de Amerikanen krijgen in november 2020 opnieuw de president die ze eigenlijk verdienen. Ik vrees een beetje dat zelfs een democratische nominatie voor Bernie Sanders straks weinig zoden aan de dijk zal zetten. De tegenstander van de Trumpster zou eigenlijk een welbespraakte charismatische man/vrouw moeten zijn die hem verbaal compleet in de pan hakt. Zo zijn er vast en zeker genoeg te vinden, maar of één van hen ook de handschoen zal opnemen? Vraag is ook of we ons daar eigenlijk nog druk om moeten maken. Hoe harder de buitenwereld op Trump klopt, hoe populairder de man wordt. En rednecks die van mening veranderen? Ik denk dat we ze nog moeten tegenkomen … Misschien een ideaal moment om de rest van het slechte nieuws te vermelden? Legden de afgelopen tijd het spreekwoordelijke loodje: kunstenaar John Baldessari (88), zakenman Philip Cracco (57), schrijfster Elizabeth Wurtzel (52), acteur Werther Vander Sarren (78), filosoof Roger Scruton (75), acteur Aart Staartjes (81), ex-voetballer Rob Rensenbrink (72), ex-basketballer Kobe Bryant (41), acteur Kirk Douglas (103), actrice Dyanne Thorne (83), schrijfster Mary Higgins Clark (92) en cultuurfilosoof George Steiner (90).

Ook niet meteen opbeurend nieuws: 18 doden bij een vliegtuigcrash in Soedan, 53 bij overstromingen in Jakarta, onze landgenoten zijn koploper in de wereldranglijst in de categorie ‘medicijnen slikken’, er werd een einde gebreid aan de huwelijken van Koen Wauters en Valerie De Booser (17 jaar samen) én Marco Borsato en Leontine Ruiters (bijna 22 jaar samen). Ondertussen zitten we met het coronavirus (overgewaaid uit China) aan onze rekker, werd de CEO van de VRT (Paul Lembrechts) ontslagen en vervangen door Leo Hellemans (gevolgd door een gebruikelijke staking), de alcoholverslaafde Ludo Van Campenhout kapt als schepen in de Antwerpse politiek nadat hij voor de zoveelste keer hervalt, het euthanasieproces van Tine Nys (dat er nooit had mogen komen), maar waarin alle artsen wél werden vrijgepleit, de storm Ciara die op het einde van de week ons land zal aandoen, de universiteit van Maastricht die 200.000 euro aan hackers betaalt om ervan verlost te geraken en wat we al langer wisten werd eindelijk bevestigd: Delphine Boël blijkt volgens DNA-onderzoek effectief de dochter te zijn van Bert Bibber.

Positief nieuws viel er gelukkig ook te rapen: zo mag popster Billie Eilish een modelijn verzinnen voor H&M, onze landgenoten eten steeds minder vlees, het was blijkbaar een relatief veilig jaar voor de luchtvaartindustrie, Mathieu Terryn van Bazart verloofde zich, er kwam een interne herschikking van de bestuurstop bij RSCA, ons land kreeg te maken met Kamp Waesgekte én Celine Van Ouytsel is de naam van onze nieuwe Miss België. Emir Kir, burgemeester van Sint-Joost-ten-Node werd door de partijtop uit de PS gezet, de Brexit is na héél wat gepalaver eindelijk een feit (wat de exacte gevolgen zijn zal de komende maanden dan wel blijken), Costa Rica is het gelukkigste land ter wereld, Mathieu van der Poel won met sprekend gemak het WK veldrijden, Veerle Baetens is onze vaderlandse Oscarhoop (in bange dagen?) en Harry (ooit hertog van Sussex) en actrice Meghan Markle (toevallig zijn echtgenote) hebben gebroken met het Britse koningshuis. Dat Koen Geens de volgende in het rijtje informateurs is geworden zal ook algemeen geweten zijn, Netflix verhoogt zijn prijzen (zolang de kwaliteit gegarandeerd blijft is dat geen probleem), de populariteit van Tournée Minérale is tanende net zoals men stilaan geen clementie meer zal vertonen voor klimaatspijbelaars. Al kan dat ook gewoon een natte droom van Ben Weyts zijn. Verschillende van zijn partijgenoten dromen dan weer van het Limburgse gouverneurschap nu Herman Reynders het daar voor bekeken houdt. Al zijn de meningen over wie nu de geschikte kandidaat is zéér verdeeld. Je zou haast vergeten dat ook de liberalen straks nieuwe voorzittersverkiezingen uitschrijft: voorlopig drie échte kandidaten (twee mannen én één vrouw), vermoedelijk duikt er hier of daar nog een schijnkandidaat op. Eén op twee Vlamingen zou opgewonden geraken als je de twee woorden ‘nieuwe verkiezingen’ zou laten vallen. Misschien is er niets mis met een gezonde portie sado-masochisme maar ikzelf heb weinig trek in dat hele circus omdat ik al bijna kan voorspellen welke kant het op zal gaan (en ’t is niet direct een gezellige richting). In de wandelgangen hoorden wij dan weer gonzen dat Eleven Sports Network de belangrijkste kandidaat zou zijn om het nieuwe Belgische voetbalcontract binnen te rijven. Zo, dat was ‘m. Binnen enkele weken toveren we weer meer van dit fraais uit onze hoge hoed!

Posted 07/02/2020 by ambijans in Algemeen

Politiek   Leave a comment

politiek

Enkele dagen geleden vroeg mijn moeder mij of Alexander De Croo eigenlijk een bekwaam politicus was. Ik antwoordde (uiteraard naar mijn persoonlijk aanvoelen) dat ik dacht dat hij wel goed wist waar hij mee bezig was. Waarop mijn moeder dan weer repliceerde dat ze hem in elk geval al sympathiek vond overkomen op tv. Ik heb Alexander De Croo ooit ontmoet ten tijde van zijn VLD-voorzitterschap en ik kan alleen maar zeggen dat hij toen een vriendelijke en joviale indruk op mij maakte. Politiek is ook een moeilijke materie om te beoordelen. Het is niet omdat je op partij x stemt (in mijn geval dan toch), dat je blind en slaafs 100 % achter al hun programmapunten staat. Ik denk ook niet dat het realistisch is om te denken dat dé ideale partij (zowel aan linkse als rechtse zijde) bestaat, want dat is niet zo. Iedereen gaat ook bijna uit idealisme in de politiek. Men wil eens aan een tak kunnen schudden of zijn/haar steentje willen bijdragen om tot een mooiere en betere maatschappij te komen. Maar blijven al die politici jaren later nog altijd trouw aan hun principes? Wanneer je in de oppositie zit moet je hard werken om gehoord te worden en om deftig jouw punt te kunnen maken. Zij die in de meerderheid zitten kunnen dingen verwezenlijken en zichzelf héél populair maken of zwaar uit de bocht gaan wanneer ze een slechte beslissing nemen. Hoe langer mensen aan de vetpotten kunnen zitten en al eens graaien, hoe meer kans dat ze op zeker ogenblik totaal corrumperen. Het zou eigenlijk niet mogen, maar ik denk dat het ‘des mensen’ is. Mensen maken nu eenmaal fouten. Misschien zou het daarom niet slecht zijn om bij politici een maximumtermijn vast te leggen waarin ze hun stiel kunnen beoefenen, dan kunnen ze daarna altijd nog een échte, deftige job gaan zoeken. 😉 Om de zoveel tijd duiken er ook berichten op van mensen die een nieuwe burgerbeweging of politieke partij willen oprichten. Dat zal ongetwijfeld met de beste bedoelingen gebeuren, maar méér politieke partijen zorgt ook voor des te meer versnippering in het politieke landschap. Federaal krijgt men nu al geen akkoord gevormd door allerlei veto’s of breekpunten uit diverse politieke hoeken. Het grote probleem is ook dat ze niet meer naar mekaar luisteren. Elke partij is zo bezig met ‘het eigen grote gelijk’ en ze horen zichzelf zó graag praten, dat ze geen idee meer hebben waar hun opponenten mee bezig zijn. Er is ook geen enkele politieke partij die nog ‘out of the box’ durft te denken los van de eigen ideologie. De rechtse partijen hebben schrik dat ze té linkse stellingen zouden innemen (want dan palmt hun concurrent straks extra kiezers in), links durft geen rechtse uitspraken meer te doen omdat hun militanten hen daar zwaar op zouden kunnen afrekenen. Dus dansen de politici dezer dagen een beetje suf rond op één of twee vertrouwde tegeltjes van de dansvloer. Als ze buiten hun comfortzone komen slaat de schrik hen om het hart. Federaal gaan ze pas écht iets in beweging kunnen zetten als ze met mekaar praten maar vooral beter naar elkaar gaan luisteren. Wanneer gaan ze eens stoppen om de problemen van ons land te duiden door iemand de zwarte piet toe te spelen? De ene keer is het de schuld van de Walen, dan van de socialisten, vervolgens ligt het aan de vluchtelingen, hierna zijn de langdurig werklozen de dupe enzovoorts enzoverder. Als we nu nog de roodharigen, de Club Bruggesupporters, alle vegetariërs én de VTM-kijkers in de hoek zetten waar de klappen vallen, wie blijft er dan uiteindelijk nog over? Los daarvan, in gesprekken met vrienden hoor ik steeds vaker dat ze in ons land dadelijk gewonnen zouden zijn voor een sociaal-liberale partij, want met alle respect: een D66 (naar Vlaamse maatstaven) bestaat bij ons niet. Het lijkt me alleszins een zéér interessante denkpiste. En wat die kwakkelende formatiegesprekken betreft: eigenlijk zou men al die verkozen parlementairen hun wedde moeten laten terugstorten met terugwerkende kracht: wél betaald worden, maar sinds mei vorig jaar op non-actief staan en toch vrolijk cashen? Dat is toch hemeltergend! Een zelfstandige die niet werkt verdient niets, een arbeider die niet presteert krijgt zijn C4. Waarom moet de politicus daar dan een uitzondering op vormen?

Posted 30/01/2020 by ambijans in Algemeen

Naar Gasthuisberg   Leave a comment

gasthuisberg leuven

Gisterennamiddag nam deze jongen verlof om voor de derde keer in zijn leven naar Gasthuisberg in Leuven te rijden. De twee Leuvense ziekenhuizen in het centrum van de stad deden we in het verleden ook al aan, dus met een beetje goeie wil kan je ons al tot ‘ervaringsdeskundige’ bombarderen. In mei volgt er trouwens nog een vierde Gasthuisbergsessie (doch dit terzijde). Daarna weten we hopelijk of er nog nieuwe vervolgafspraken nodig zijn. Het gaat in dit geval telkens om controles voor mijn vaders gezichtsvermogen. Voor de overige ziekenhuisbezoeken moest ik ’s morgens in alle vroegte vertrekken waardoor ik ook eens kon kennismaken met het dagelijkse fileprobleem aan de afrit Holsbeek en omgeving. Bij onze namiddagsessies richting Gasthuisberg verliepen de heenritten altijd voorspoedig, maar daarna kwamen we altijd in de avondspits terecht. Na een tiental minuutjes blokrijden begint het verkeer plots weer vlotter te gaan. Dat is eigenlijk steeds een constante geweest, gisteravond vormde daarop geen uitzondering (ook al waren we rond 16u al terug huiswaarts aan het rijden). Mijn moeder wil altijd ruim op voorhand vertrekken, ongeveer anderhalf uur vóór onze ziekenhuisafspraak. Dat lijkt op het eerste gezicht ridicuul in theorie maar in praktijk pakt dat altijd gunstig uit. De allereerste keer vond ik meteen parkeerplaats, de tweede keer duurde iets langer en ook gisteren moest ik eventjes rondcirkelen om ergens een plek te vinden. Gasthuisberg is altijd een beetje wandelen (niet erg voor iemand van mijn leeftijd) maar voor tachtigers is het een flink eind stappen. Vroeger hoorde ik wel eens horrorverhalen over Gasthuisberg: dat je er geen parking kon vinden, dat je moeilijk iets kon vinden binnen het ziekenhuis door de enorme grootte, dat je er héél makkelijk in kon verdwalen. In theorie malen er dan al een aantal scenario’s door je hoofd om je goed voor te bereiden, in de praktijk valt het allemaal reuze mee.

Je loopt naar de inschrijfplek waar je het juiste knopje induwt, daar krijg je een volgnummer en dan mag je eventjes gaan zitten wachten voor de infobalies. Wanneer je nummer verschijnt wordt het papierwerk snel doorgenomen met een medewerkster, die steeds dezelfde dienstmededeling moet doen: oranje pijl volgen, tot aan poort twee wandelen en daar de lift nemen naar de derde verdieping. Daar aangekomen scan je nog eens netjes de QR-code van je afsprakenblad waarna je relax kan gaan zitten wachten in wachtzaal C. Daar moet je regelmatig een scherm in de gaten houden, waarop je volgnummer én foto verschijnen die je naar een controlekamer in gang C leiden. De allereerste keer zijn we ongeveer vier uur daar geweest, ons tweede bezoek duurde slechts twee uur. Dit keer waren we ruim een half uur te vroeg. Dat betekent echter niet dat je daar wat moet staan schilderen tot het uur van jouw afspraak. In ons geval had mijn vader al twee bezoekjes in gang C gedaan vóór we überhaupt het afgesproken tijdstip hadden bereikt. Té vroeg op een afspraak komen wordt in dit geval dus niet afgestraft want het levert eerder tijdswinst op. Gisteren moest mijn vader langs drie stations in de C-gang en het doktersbezoek in gang A of B viel deze keer weg. Toen we naar de parkeerautomaat liepen om ons ticket te valideren bleek dat we exact anderhalf uur waren weggeweest. Eens op de autosnelweg zagen we nog twee lichte bestelwagens dezelfde flagrante overtreding maken: ons langs rechts inhalen om daarna voor ons door te steken naar het snellere baanvak. Met mijn ouders in de auto beet ik maar op mijn tong om al snel in zenmodus te verzinken. Ook weer niet té zen want aan ca. 130 km/u raak je best niet in hogere sferen tussen al die zware vrachtwagens op de rechterrijstrook. Om het nog wat spannender te maken blies er zowel op de heen als terugweg een verraderlijke zijwind in de flank van onze wagen. Losjes het stuur in de hand houden was daardoor geen optie. Ik kijk al uit naar die rit in mei: zelfde bestemming, dan hopelijk met een zonnebril op, raampje open en chill met de elleboog naar buiten geleund. 😉

Posted 29/01/2020 by ambijans in Algemeen