Archive for the ‘Algemeen’ Category

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (25)   Leave a comment

Plastic audio tape cassette with tape word Love Music. Retro icon set. Recording element. 80s 90s years. Red Blue color template. Flat design. White background. Isolated.

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Bijna zo lang als ik mij kan herinneren beschouw ik mezelf als een ware muziekliefhebber. Sommige mensen voegen daar graag het woord ‘muziekkenner’ aan toe, maar daar ga ik mezelf vandaag niet aan wagen. Ik heb hier jaren verhalen moeten aanhoren over het feit dat ik vroeger een huilbaby was, tot Louis Neefs op de radio zijn ‘Margrietje’ inzette: op dat moment verscheen er spontaan een glimlach op mijn gezicht (zo wil de overlevering althans). Ik heb er geen directe herinnering meer aan, al koppel ik bepaalde herinneringen wél aan bepaalde songs uit mijn jonge jaren. Zoals wellicht véél kinderen in die tijd kreeg ik voor beide communies een radio/cassettespeler cadeau. Hierna begon onze periode van radioprogramma’s tapen. Vooral zaterdagmiddag wanneer de BRT Top 30 (met voorafgaand een tipparade) op de radio kwam, voelde voor ons aan als de hoogmis van de wekelijkse muziekactualiteit. ‘Controversy’ van Prince is zo één van die dingen die ik destijds oppikte. Mijn vader had een bandopnemer staan met grote spoelen. Ook daar maakte ik urenlang opnames mee van vooral de Nederlandse hitparades uit die tijd. Zelfs Toppop op tv was niet veilig voor mijn cassetterecorder. Hiermee samenhangend begon ik ook zelf rond mijn tien jaar (in 1982) met het maken van mijn eigen hitparade. Ik hield daarna zelf lijstjes bij met mijn voorkeuren. Die waren uiteraard niet gebaseerd op reëele verkoopscijfers maar puur op mijn eigen muzieksmaak. Ik heb dat gedaan (met korte pauzes tussendoor) tot ik ongeveer 25 jaar was. In de beginperiode draaide ik dan aan de frequentieknop van mijn radiotoestel doorheen de hele FM-band op zoek naar lijstjeswaardige muziek. Wanneer ik iets oppikte voegde ik het toe aan mijn hitparade. Als ik 50 stuks had was ik rond. De week erop identiek hetzelfde verhaal. Zo ontstond de hitparade met stijgers, dalers en platen die stationair bleven staan, het aantal weken dat ze in mijn lijst stonden enzovoorts. Wanneer ik een nieuw nummer hoorde voegde ik het gewoon toe. Had ik vier nieuwe songs gehoord die week dan kregen die allemaal de status ‘NIEUW’, waarna er onverbiddelijk vier ‘oudere’ nummers uit mijn lijst moesten verdwijnen. Ook de uitgebreide radio en tv-bijlage in Humo was een groot hulpmiddel voor het opstellen van een deftige hitparade. We hadden dus een hele stapel cassettes liggen en daarnaast een aantal LP’s en een hoop singles. Het gros daarvan is anno 2018 volledig gedateerd. Met een aantal plaatjes wil een mens niet meer vereenzelvigd worden, hier en daar zitten er nog wel geinige dingen tussen. Zelfs al gaapt er tussen pakweg mijn twaalfde levensjaar en mijn zesenveertigste een gigantische kloof qua smaak, ik kijk er jaren later nog steeds met véél genoegdoening op terug. Volgende week een nieuwe herinnering, misschien zelfs eentje die ook met muziek te maken heeft.

Advertenties

Posted 24/02/2018 by ambijans in Algemeen

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (24)   Leave a comment

ik ben niet bang van de tandarts

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Deze keer boren we (pun intended) een thema aan dat sommige (bange) mensen wellicht koude rillingen zal bezorgen. Ik ken namelijk een aantal mensen in mijn omgeving die een hemelse schrik hebben voor het jaarlijkse tandartsbezoek. Nu ja, of zij jaarlijks een bezoekje brengen aan hun favoriete smoelensmid durf ik sterk te betwijfelen. Ik kan alleen maar voor mezelf spreken als ik zeg dat ik geen angst heb voor de tandarts ongeacht of hij mijn gebit goedkeurt of er de nodige werkzaamheden aan moet verrichten. Wat kan ik mij eigenlijk nog van vroegere tandartsbezoeken herinneren? Ik ben eens ooit (ik moet een jaar of acht zijn geweest, dus ergens in 1980) naar de tandarts geweest die op de Kleine Hemmenweg recht tegenover de middelbare school zat. Ik durf niet eens meer zeggen hoe die tandarts juist heette, of het een man of een vrouw was, of het om een routineklus ging enzovoorts. In ieder geval geen horrorscenario’s, anders zou het waarschijnlijk zijn blijven hangen. Toen mijn moeder op zeker moment in de familie ooit opperde dat we eigenlijk geen vaste tandarts hadden, bracht één van mijn neven de oplossing aan. Eén van zijn beste vrienden, Benny, was een tandartspraktijk begonnen in Houthalen-Helchteren. Zijn familie was afkomstig van Zonhoven, maar hij woonde met zijn vrouw (toen was hij zelfs nog kinderloos volgens mij) in het centrum van Houthalen. Van mijn pakweg twaalfde levensjaar tot ik bijna midden twintig was trok ik jaarlijks naar dezelfde tandarts. In die eerste jaren hadden mijn broer en ik geen gaatjes, dus dat waren steeds korte, snelle controles die probleemloos werden afgehandeld. Terwijl mijn broer zich op tandtechnisch gebied probleemloos bleef gedragen, durfde ik al eens zondigen door overvloedig te snoepen of cola te drinken. De eerste gaatjes doken op, maar Benny plamuurde ze altijd vakkundig dicht. Ik denk niet dat mijn broer daar al inspiratie heeft opgedaan maar hij ging op zijn zeventiende wél tandheelkunde studeren in Leuven. Toen hij afstudeerde ging hij in eerste instantie in Kortenberg werken. Wij moesten Benny toen het trieste nieuws brengen dat wij in de toekomst elders onze tanden zouden laten checken, maar daar deed hij niet mogelijk over. Hij begreep wel dat we nu een familielid hadden die onze tanden zou soigneren. Na een periode in Kortenberg kwam mijn broer in Eindhoven terecht, de plek waar we ondertussen al jaren zitten. Soms was de jaarlijkse controle goed, de ene keer werd er geplombeerd, in twee gevallen kreeg ik zelfs een wortelkanaalbehandeling. Sommige mensen vinden zoiets griezelig en pijnlijk, maar mijn pijngrens kan het blijkbaar aan. Hoewel ik ook liever het motto ‘beter voorkomen dan genezen’ wil huldigen. In al die jaren ben ik ooit nog één keer terug naar Benny moeten gaan (een jaar of tien geleden). Mijn broer vond niet meteen een gaatje (in zijn agenda), maar omdat ik iets daarna zou gaan vliegen (naar het buitenland) heb ik op zijn advies contact opgenomen met mijn vroegere tandarts. Daar kon ik gewoon een afspraak maken en relatief snel terecht. Om een lang verhaal kort te maken: ik heb dus geen angst voor de tandarts, maar dat is waarschijnlijk zo omdat ik al die jaren ben behandeld door échte vakmannen. Men zegge het voort, men zegge het voort … 😉

Posted 18/02/2018 by ambijans in Algemeen

Operatie in zicht   Leave a comment

7th of May, operation day

Een tijdje geleden vermeldde ik op mijn blog dat er mij binnenkort waarschijnlijk een heelkundige ingreep te wachten stond. Al schoot ik tijdens het melden ervan wél een bijzonder grote kemel, maar daarover dadelijk meer. Even kort terugblikken: enkele weken geleden ging ik langs bij de dermatologe i.v.m. een bult die zich bevond ter hoogte van mijn rechterbil. Nazicht leerde haar dat ze het geval niet zelf zou verwijderen, maar dat ik best een afspraak maakte in het Jessa ziekenhuis voor een scan op de radiologieafdeling. Die afspraak lag vast voor de week erna. Wij trokken naar het ziekenhuis, kregen een consultatie, werden daar al grotendeels ingelicht over de diagnose en de mogelijkheden. Er trad wél Babylonische spraakverwarring op want ik hoorde nauwelijks verschil tussen het woord ‘lymfoom’ of ‘lipoom’. Ik hield het in eerste instantie op lymfoom (al verwees ‘Doctor Google’ mij meteen naar een aantal Hodgkin/non Hodgkin resultaten). Tiens, als er hier sprake was van een lymfoom dan zou de arts toch niet in het midden hebben gelaten of er al dan niet zou moeten worden geopereerd? Soit, na een telefoontje met de dermatologe was de kogel al snel door de kerk: zij zou een verwijsbrief opstellen, die ik bij haar mocht komen ophalen. Hierna moest ik contact opnemen met de chirurg en dan zou het hele actieplan in werking treden.

Wij trokken dus dinsdagavond richting Hasselt voor een consult bij de chirurg die mij gaat opereren. Ik parkeerde de wagen en bereidde mij voor op nog een flinke wandeling op de kleine ring. Ik belde aan, de assistente kwam opendoen en wees mij de weg naar de wachtkamer. De dokter was er nog eventjes niet, hij was nog teruggeroepen naar het Jessa ziekenhuis voor een patiënt. Geen nood, ik was een kwartier te vroeg daar dus ik had mij sowieso al verzoend met enige wachttijd. Na ongeveer een kwartiertje realiseerde ik mij dat ik domweg mijn verwijsbrief thuis was vergeten. Stom, stom, stom! Tien minuten later ging de bel van de dokterspraktijk opnieuw. Een moeder en dochter kwamen mij nog eventjes gezelschap houden. Ik vertelde hen onmiddellijk van mijn vergeten verwijsbrief, maar de moeder verzekerde mij dat de dokter daar ongetwijfeld een mouw aan zou passen. Waarna haar dochter zich onmiddellijk daarop liet ontvallen dat ook zij iets vergeten waren: een aantal foto’s die ze aan de dokter moest laten zien. Ik verkeerde dus in goed (vergeetachtig!) gezelschap. We keuvelden verder over koetjes en kalfjes en toen ik op mijn horloge keek bleek ik al ruim drie kwartier in de wachtzaal te zitten. Gelukkig hoorden we even later de dokter arriveren. Hij trok de deur van de wachtzaal open en hij begeleidde me naar zijn praktijk.

Ik vertelde hem al maar meteen dat mijn verwijsbrief helaas nog thuis lag, maar dat bleek geen onoverkomelijkheid. Hij vroeg me waar de bult precies zat, ik mocht mijn broek naar beneden trekken en op de behandeltafel gaan liggen waarna hij het geheel in zich opnam. Ik babbelde rustig verder over het lymfoom dat hij op mijn bil zag, toen de chirurg zich ineens naar voor boog met de woorden ‘Hier ga ik snel eventjes moeten tussenkomen. Jij hebt geen lymfoom op je rechterbil maar hoogstwaarschijnlijk een lipoom. Dat is geen detail maar een wezenlijk verschil, ook al klinkt het bijna hetzelfde. Ik heb al vaker patiënten moeten geruststellen die exact dezelfde fout maakten. Een lipoom is in principe ongevaarlijk, dus we gaan dat operatief kunnen verwijderen.’ Hierna somde hij nog wat wezenskenmerken op over de dingen die hij kon waarnemen bij mijn bilpartij, waarna ik mijn broek terug mocht optrekken. ‘Wat denk je? Gaan we opereren of niet?’ Waarop ik bevestigend knikte dat een operatie mij op termijn het beste leek. ‘Ik denk dat opereren hier wel de juiste optie is. Het zal dan om een dagopname gaan, ’s morgens binnen, operatie, ’s avonds terug naar huis. Niet vergeten: nuchter binnenkomen. Geen last van allergieën? Ooit al geopereerd geweest? Waaraan precies? Rook je? Neem je medicijnen?’ Ik beantwoordde naar best vermogen een aantal standaardvraagjes. ‘Oké, dan moeten we alleen nog een datum prikken? Ik kan het vroegst opereren vanaf eind maart?’ Ik zei hem dat ik de week erna een blanco activiteitenkalender had. Waarna hij weer zei dat het net in de paasvakantie was, dat paste voor hem weer niet. ‘Later kan ook altijd, de operatie is niet hoogdringend’. In de eerste week van mei had ik ook niks opstaan, dus opperde ik dat. ‘Maandag 7 mei, 7u30 binnen, in het Jessa ziekenhuis. Het Virga Jesse ziekenhuis dus, om alle misverstanden te voorkomen. Je wil niet weten hoeveel mensen zich nog vergissen sinds er samenwerking is tussen de verschillende campussen.’ Toen vroeg hij wat voor werk ik deed. Hij vertelde me dat ik na de operatie ongeveer vier werkdagen buiten strijd zou zijn en dat ik daarna mogelijk nog een tijdje aangepast werk moest doen tot de draadjes eruit zouden worden gehaald. ‘Heb je iemand die jou kan brengen/halen op de dag van de operatie? Een privé verpleegster voor de nazorg?’. Dat laatste zei hij met een vette knipoog. Toen zei hij nog iets over de technologische ontwikkeling in het bibliotheeklandschap. ‘Lezen ze bij jullie alles al digitaal? De kranten? De boeken? Met een e-reader? Of is het nog gewoon zoals vroeger?’ Waarna hij me toevertrouwde dat hij niets had tegen al die electronische ontwikkelingen, maar dat hij zelf nog het liefst zijn krant las in papierformaat, dat hij het liefst een papieren boek las (‘die geur, het vastnemen ervan’). Hierna liet hij mij buiten. Ik sprak toen de (vooralsnog weinig legendarische woorden): ‘we spraken net over de digitale revolutie maar u stuurt mij terug naar huis met een oldskool papieren dossier onder de arm.’ We lachten allebei uitbundig, ik kreeg nog een stevige handdruk en ik kon aan mijn terugtocht over de kleine ring beginnen. To be continued …

Posted 15/02/2018 by ambijans in Algemeen

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (23)   Leave a comment

lalalalalalalalala ... polonaise

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Ik heb helemaal niets met carnaval. De muziek boeit mij niet en die artificieel opgeklopte vrolijkheid gaat mijn verstand al helemaal te boven dus daarom geef ik mijn portie lol en jolijt met veel plezier aan Fikkie. Gisteren trok de bonte carnavalstoet hier op wandelafstand door het centrum, maar de laatste keer dat ik zelf nog eens ben gaan kijken ligt ongeveer vijftien jaar achter mij. Na Vette Dinsdag morgen is de gekte alweer voorbij voor een jaar, maar ook daar zal ik uitblinken door afwezigheid. Er was nochtans ooit een tijd (in die fabuleuze, magische jaren ’80) dat we ons wél bezondigden aan het grote polonaisefeestje. De meeste herinneringen zijn uiteraard weggevaagd door té grote sloten alcoholconsumptie (ik had het credo ‘drink met mate!’ verkeerd geïnterpreteerd). In onze tienerjaren vierden wij carnaval met een stevige fuif in de ‘sportschuur’ aan de Dijkbeemdenweg. Sportschuur mag dan wel denigrerend klinken, maar in die tijd werd ze ingepalmd door de plaatselijke basketbalclub. Die gaven hun sporthal in bruikleen tijdens de carnavalsperiode en ze kregen een extra zakcentje toegestopt van de opbrengst van het carnavalsfeest. De sportschuur is ondertussen al jaren gesloopt en vervangen door de plaatselijke kinderopvang. In mijn herinnering was het altijd berekoud tijdens carnaval. Die keer dat we onszelf eens hadden verkleed was dat bijzonder goed te merken, al die keren dat we ernaar toe trokken in bomberjacks (zéér populair in die tijd) was de snerpende kou al iets draaglijker. Over de fuiven zelf kunnen we kort en bondig het volgende melden: véél te veel bier, bijzonder veel zatte mensen, om de haverklap werd er weer een polonaise met bijhorende kuskesdans in gang gestoken én verder was er de mensonterend slechte muziek. Wij dronken zoveel om het leed ietwat te verzachten, bedenk ik mij nu. Ik heb mij zelfs één keer schuldig gevoeld bij zo’n fuif. Zo ongeveer de allereerste fuif van mijn broer was op zo’n carnavalsmeeting. Mijn moeder had vooraf instructies gegeven: hij mocht naar de fuif gaan, maar moest wél rond middernacht thuis zijn. Ikzelf mocht één uur langer ter plaatse blijven. In theorie een zéér verdedigbaar voorstel, alleen werd het in praktijk een complete mislukking: ik stuurde mijn broer niet even vóór middernacht naar huis, maar net voor elf uur. Oeps, met mijn benevelde kop niet goed naar de wijzers op mijn horloge gekeken. Mijn broer is daar toch eventjes boos om geweest (nadat hij terug nuchter was uiteraard). 😀 Mijn ouders dachten dat hij zo vroeg thuis was omdat hij zich totaal niet had geamuseerd. Nee dus! Wat ik mij tot slot ook nog herinner: dat er helaas gevochten werd in de zaal. Zonhoven stond er een beetje om bekend binnen de provinciegrenzen. In De Kwint kon je een fuif binnengaan met een wit hemd en met een rood hemd buiten komen na de zoveelste knokpartij. De politie bevond zich op wandelafstand … maar deed niets (of men greep in als alles terug rustig was). Zo bleef het op één carnavalsfuif behoorlijk rustig, tot de zaallichten op het einde werden aangedaan. Vlak daarna werd er stevig op elkaar gemot. Vrijwel altijd door dezelfde mensen. Never a dull moment in Zonhoven!

Posted 12/02/2018 by ambijans in Algemeen

Keek op de Week (188)   Leave a comment

Boudewijn wordt Bo Van Spilbeeck

We beginnen deze Keek met hét nieuwsfeit van vorige week of toch alleszins één van die berichten die nogal véél deining veroorzaakten in het medialandschap. VTM-journalist Boudewijn Van Spilbeeck zal vanaf heden door het leven gaan als Bo. Vanaf nu gebruiken we consequent ‘haar’ in plaats van hem en we mogen nu Bo zeggen in plaats van Boudewijn. Voorafgaand aan ‘de grote aankondiging op tv’ was ik al ingelicht door een ‘oude bekende’ die in het verleden (net als ik) een Boudewijn/Bo-ervaring had gehad. Ik dacht in eerste instantie dat het zo’n grap was waarbij de journalist in kwestie gedurende één maand in de huid zou kruipen van een vrouw, om er daarna als ‘ervaringsdeskundige’ zijn verhaal over te kunnen doen. Eindelijk antwoorden op belangrijke levensvragen als ‘Is die #metoo hetze nu gerechtvaardigd?’, ‘worden vrouwen anders behandeld op de werkvloer dan mannen?’, ‘bestaat het glazen plafond nu écht of is het een broodje aapverhaal?’ enzovoorts enzoverder. Om maar te zeggen dat het WTF-gehalte ten huize Ambijans vorige maandagavond bijzonder groot was! In de periode februari-maart 2016 ben ik enkele weken opgetrokken met Bo (toen nog Boudewijn) en haar (toen nog zijn) echtgenote Marianne. We trokken samen op en we bezochten Thailand, Laos, Cambodja én Indonesië waar de eclips zich uiteindelijk zou voltrekken. Had ik die hele Boudewijn/Bo metamorfose zien aankomen? Hell no! Ik was net zo verbaasd als een hele hoop andere tv-kijkers. Langs deze weg zeg ik dan ook oprecht: ik wens Bo en haar echtgenote Marianne nog een lang, gezond én gelukkig leven toe en een geslaagde transitie. Dat er anno 2018 nog conservatieve studentenverenigingen bestaan die er kritiek op hebben vind ik een beetje lachwekkend. Dat een ex-voetballer als René van der Gijp in de uitzending van ‘Voetbal International’ zelfs de lat van de ‘onderbroekenlol’ niet kon overschrijden zegt meer over hem dan over Bo Van Spilbeeck. Zelfs kleuters zijn intelligenter! Johan Derksen is ondertussen zo seniel dat hij zich de volgende uitzending niets meer kan herinneren van het voorval! ‘Elke gek zijn gebrek’ zoals hij zelf al aangaf.

Zullen we vooral het positieve onthouden en in eerste instantie het goede nieuws onder de aandacht brengen? Onze landgenote Elise Mertens sneuvelde pas in de halve finales van de Australian Open tegen de latere winnares Caroline Wozniacki en bij de mannen won Roger Federer zijn twintigste grandslamtitel. In ons land werd het terreurniveau teruggedraaid naar een lager pitje, Ed Sheeran stopt met muziek maken … als hij straks kinderen heeft, Portland, Chackie Jam en Sons zijn de winnaars van De Nieuwe Lichting 2018, 62.000 deelnemers aan Tournée Minérale deze maand, Maud Vanhauwaert werd tot nieuwe Antwerpse stadsdichter gekroond, de Tomorrowlandgekte zorgde voor alweer het bordje ‘sold out’, Bruno Mars werd dé grote winnaar van de Grammy’s, de Zonhovense Lore Langendries won een Henry Van de Velde award, de zeeduivel werd verkozen tot vis van het jaar, de walk-on girls bij darts en de grid girls bij F1 behoren tot het verleden, er komt wellicht een definitief einde aan de carrière van Woody Allen na nieuwe misbruikverhalen van zijn adoptiedochter, de BOB-campagnes in ons land lijken vruchten af te werpen, Wout Van Aert werd voor de derde opeenvolgende keer wereldkampioen veldrijden, bij de vrouwen won Sanne Cant en bij de beloften Eli Yserbyt. En dan zijn we ook te weten gekomen dat Ronald Koeman de nieuwe bondscoach van Oranje wordt, Kylie Jenner beviel van een dochter, ‘Patser’ doet het goed in de bioscoop, de processen Abdeslam (ons land) en Holleeder (Nederland) zijn in volle gang en onze favoriete rosse, Karen Damen, gaat in zee met JBC (én dat rijmt). Ze zal voor hen een vrouwencollectie creëeren die tegen Internationale Vrouwendag officieel zal worden voorgesteld.

En er was uiteraard ook onprettig nieuws. Ons rijtje ‘bekende’ doden: Olivia Lua (25) is alweer de vijfde pornodode van de laatste maanden, The Fall boegbeeld Mark E. Smith werd slechts 60, schrijfster Ursula Le Guin (88), dichter Menno Wigman (51), muzikant Hugh Masekela (78), IKEA oprichter Ingvar Kamprad (91), Tante Terry Van Ginderen (86) en zangeres Rita Deneve (73). Werden ook niet meteen op gejuich onthaald: meer dan 1200 gesneuvelde jobs bij Carrefour (de winkel in Genk moet sluiten), 85 jobs verdwijnen bij DHL, 95 doden bij een bloedbad in Kabul, Like Mike gaat solo, Temptation Island ging opnieuw van start, de wintertransfers van Anderlecht, Brussels Airlines in zwaar weer (enkele toplui ontvingen reeds hun C4), De Lijn staakt nog eens op 16 februari én TI-babe 2017 Pommeline Tillière is terug vrijgezel nadat haar relatie met een zekere Merijn op de klippen liep. Haar recent geïnstalleerde kontimplantaten lieten al aan onze redactie weten dat ze nog een zware winter tegemoet gaan. Ook een aantal verontwaardigde mensen: Tanja Dexters (die vandaag nochtans toevallig een nieuwe voordeur krijgt) omwille van het feit dat Dennis Black Magic haar naaktkalender wil heruitbrengen, een Marokkaanse dame diende klacht in tegen bakkerij Vangrootloon omdat ze vond dat het gebak ‘negerkopje’ racistisch was, een aantal verontwaardigde ouders omdat minister Weyts jonge chauffeurs na zes maanden rijbewijs een verplichte rijcursus wil opsolferen, vrijwel alle politieke partijen vinden de uitbreiding van de luchthaven van Zaventem een heikel punt, in Groot-Brittannië had je bloggergate n.a.v. een slechte hotel review, die zich afspeelde tussen blogster Elle Darby en Paul Stenson van The White Moose Café. Ook niet zo fijn: het harde winterweer dat we (as we speak) ervaren, Steven Defour die vrijwel zeker een kruis kan maken over het WK voetbal, non-talent Ronnie Flex laat zich behandelen voor zijn cannabisverslaving, de presentatoren van de BBC zijn akkoord gegaan met een loonsverlaging, Netflix kampte eventjes met een wereldwijde storing en het is niet zo heel gezellig bij de N-VA Gent dezer dagen. We moeten ondertussen ook een apart rubriekje bijhouden voor seksuele delinquenten die onder vuur liggen. Eisten dit keer een hoofdrol op: de volledige Amerikaanse turnbond nam ontslag n.a.v. de onthullingen rond seksueel misbruik van de Amerikaanse turnarts Larry Nassar, actrice Uma Thurman had Harvey Weinstein al aan de galg gepraat maar ook regisseur Quentin Tarantino werd genoemd, acteur Casey Affleck zal straks geen Oscarbeeldje uitreiken omdat o.a. actrice Brie Larson zijn gedrag had aangeklaagd, de stalker van Katy Perry werd gedeporteerd  en tot slot wordt ook de beroemde illusionist David Copperfield beschuldigd van seksueel misbruik.

En we sluiten af met nog een klein hoofdstukje berichten die we iets moeilijker konden plaatsen. Zo stopt Beppe Grillo bij de Vijfsterrenbeweging, An Nelissen stopt met acteren, Freya Van den Bossche stopt met politiek bedrijven in Gent, de Iraanse vrouwenrechtenactiviste Darya Safai sluit zich aan bij de N-VA, verpleegkundige is vanaf nu een knelpuntberoep, een niet al te snuggere trucker vernielde de Nazcalijnen in Peru, de machinist die zijn ontslag wilde bespoedigen door zo traag als een slak te rijden is terug (op normale snelheid) aan het werk, Naya de wolf amuseert zich nog steeds kostelijk in de provincie Limburg, Kevin De Bruyne is onze dikstbetaalde voetballer geworden en in Aalst is blijkbaar de eerste prins carnaval met een beperking verkozen. En ik die altijd dacht dat ‘een mentale beperking hebben’ überhaupt al een voorwaarde was om ooit prins carnaval te KUNNEN worden. 😀 Foei Geert, ga je mond spoelen! In Frankrijk tot slot heeft voor het eerst een driesterrenchef (Sébastien Bras) geweigerd om opgenomen te worden in de befaamde Michelingids. De kans dat ondergetekende ooit een literaire prijs in de wacht zal slepen voor zijn schrijfsels slinkt wekelijks aanzienlijk. Dat zal ons echter niet weerhouden om binnen een veertiental dagen editie 189 in mekaar te boksen. Tot dan!

Posted 06/02/2018 by ambijans in Algemeen

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (22)   Leave a comment

pas un pas sans bata

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Soms komt een bepaalde jeugdherinnering gewoon aanwaaien op de werkvloer. Dat was vorige week bijvoorbeeld het geval voor de volgende herinnering aan lang vervlogen tijden. Ik was online aan het bladeren door een aantal voorjaarscatalogi van uitgeverijen toen ik op een boek stootte dat binnenkort zou gaan verschijnen. Het ging om het boek ‘Geen stap zonder Bata’ van de Poolse auteur Mariusz Szczygieł die daarin het waargebeurde verhaal vertelt van het van oorsprong Tsjechische schoenenmerk Bata. Eind april kan je het boek kopen. Terwijl ik iets las over de inhoud ervan werd ik terug meegevoerd naar de jaren ’80 van de vorige eeuw. Laten we gemakshalve aannemen dat ik ongeveer 10 jaar oud ben in één van die warme zomers die ons (naar alle waarschijnlijkheid) richting het zonnige Spanje vervoeren. Omdat mijn broer en ik voortdurend ruzie maakten in de auto (achterin dvd’s kijken of spelletjes op de gsm spelen kon toen nog niet) moest mijn moeder af en toe voor wat afleiding zorgen. Zo moesten we in eerste instantie van haar proberen om zoveel mogelijk buitenlandse nummerplaten te spotten op de autosnelweg. Toen we daar niks nieuws meer zagen opdoemen moesten we overschakelen op zoveel mogelijk merken én types van auto’s. En toen ook daar geen fuck meer aan te beleven viel moesten we ons ook maar eens bezighouden met het spotten van grote firma’s op alle vrachtwagens die we voorbijsnelden. Dat bleek ook een heuse opgave. Zo herinner ik mij dat we in Frankrijk regelmatig in de file belandden nadat er zich weer eens een grote kettingbotsing had voorgedaan. Tijdens één van die files zag ik een grote vrachtwagen met daarop de Franse tekst ‘Pas un pas sans Bata’. Omdat we pas Frans kregen vanaf het vijfde leerjaar of zo had ik geen idee wat dat betekende, laat staan dat ik het goed kon uitspreken. Uiteraard vroegen wij naar de betekenis van de zin. Dat het iets met schoenen te maken had konden we al afleiden aan de afbeelding op de vrachtwagen. Vermoedelijk was ‘Pas un pas sans Bata’ het eerste Franse zinnetje dat wij in ons kinderhoofdje reciteerden. En trots dat we waren dat we het even later zonder hakkelen konden uitspreken … én we wisten wat het betekende. Toen we de zomer daarna écht Franse les kregen op school bleek dat ene zinnetje echter geen enkele waarde te hebben in het geheel. Ik ben het zinnetje altijd blijven onthouden (wat aangeeft dat de reclame bleef hangen!), maar je kon er helaas geen indruk mee maken op de speelplaats!

Posted 05/02/2018 by ambijans in Algemeen

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (21)   Leave a comment

van puistenbeer tot acceptabele heer

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Zoals nogal wat pubers verkeerde ik ook ooit in een acuut acnéstadium toen ik jonger was. Daarom vandaag een antwoord op het verhaal ‘de dag dat ik bij de huidspecialist binnenging en buiten kwam als Sinterklaas’. Het was 1988, ik was 16 jaar en ik had last van acné. Niet dat ik meer huiduitslag had dan de gemiddelde tiener in die tijd, maar voor mezelf was het probleem toch groot genoeg om er depressief van te worden. Het logische gevolg was dus dat we zelf voor een definitieve oplossing wilden gaan. Omdat ik als baby ooit eens was geholpen door een Hasseltse dermatoloog besloot mijn moeder om hem opnieuw te contacteren. Het voelde ook redelijk vertrouwelijk omdat zijn middelste zoon een klasgenoot was van mijn broer op de middelbare school. In eerste instantie ging ik een paar keer bij hem op consultatie zodat hij zichzelf een beeld kon schetsen van de situatie. Hierna stelde hij een soort van actieplan op dat op mij van toepassing was. Hij stelde voor (zonder verplichtingen) om een zware medische kuur te proberen die volgens hem het gewenste resultaat zou opleveren. Ik moest een tijdje zware medicatie nemen, op geregelde tijdstippen bloed laten trekken om te laten analyseren in een lab en zalfjes smeren. Er waren nogal wat bijwerkingen maar na een paar maanden zou ik volledig acnévrij door het leven gaan. Dat moesten ze ons uiteraard geen twee keer zeggen! Vol goede moed begonnen we eraan, tot ons gezicht enkele weken later vol huiduitslag stond. Dokter Teunissen had daar vooraf al voor gewaarschuwd: door de medicatie en de zalf zou er in eerste instantie een heus puistenfestijn uitbreken, maar de situatie zou vroeg of laat normaliseren. Ik moest op zaterdagvoormiddag naar zijn praktijk komen voor een privéaudiëntie. Ik mocht op een tafel gaan liggen en daarna begon hij met behulp van watten de aanwezige puisten uit te knijpen. Voor mij was dat absoluut geen pretje en ik neem aan dat ook de dokter zich plezanter werk voor de geest kon halen. Na een kwartiertje duw -en pitswerk werd mijn gezicht helemaal ontsmet en dat jeukte wel eventjes. Hierna kreeg ik een soort van Sinterklaasbaard aangemeten. Ik moest de aangebrachte watten zelf flink aanduwen, naar de auto wandelen en alles erop laten hangen tot ik terug thuis was. Ik kan je verzekeren: toen ik na een maand geen verbetering zag, was ik ten einde raad. Ik vervloekte mijn moeder (die net als ikzelf al te gretig ja had gezegd tegen deze acnékuur) én ik was op den duur bijzonder kwaad op die hele behandeling. De weken passeerden en net zoals de seizoenen vergleden, zo veranderde de toestand in mijn gezicht van een oorlogsslagveld vol puisten in een nieuw, glad, strak velletje. Na onze laatste sessie sprak dokter Teunissen de verlossende woorden dat mijn acnéspook was verdreven. Het had bloed, zweet én tranen gekost maar ik heb er later ook nooit geen last meer van gehad.

Posted 28/01/2018 by ambijans in Algemeen