Archive for the ‘Algemeen’ Category

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (57)   Leave a comment

je bent jong en je drinkt wat

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Vorige week hadden wij het personeelsfeest van onze werkplek. Mijn motto is altijd ‘als het eten goed is én het gezelschap is fijn’ dan is het in principe al een vrij geslaagde avond. Dat was afgelopen vrijdag zeker het geval. Ik weet gewoon dat het derde belangrijke element ‘de hele avond ook nog deftige muziek’ nooit kan worden ingewilligd in mijn geval. Op de beste momenten van de avond durf ik al eens goedkeurend meeknikken met mijn hoofd, maar 85 % van de tijd is de term ‘doffe ellende’ van toepassing. En de hele avond faken dat ik het een superchill feestje vind is ook niet direct mijn stijl. Ik ben zelfs geen danser, dus er is geen feestbeest aan mij verloren gegaan. Het is niet alleen zo op personeelsfeesten maar ook trouwfeesten grossieren in eenheidsworst (toch op de meeste trouwfeesten die ik bezocht). Als het de bedoeling is dat er de hele avond supercommercieel spul (van de sixties tot nu) wordt gedraaid zodat er na verloop van tijd zelfs wordt meegebruld met de tekst (door een aantal dronken feestvierders), dan is de dj waarschijnlijk een rasechte vakman … maar ik word daar dus niet vrolijk van. 70 à 80 % van de aanwezigen gaat tevreden naar huis en ik ben bij de 10 % wiens muzieksmaak vrijwel nooit zal matchen. We wisten al vrij vroeg dat er ergens een dj-draaiboek rondslingert dat ervoor zorgt dat bijvoorbeeld Meat Loaf, Bryan Adams en Patrick Hernandez schatrijk worden gemaakt door de royalty’s. Het is ook uitgesloten dat er niet aan groepsdansen wordt gedaan op de tonen van o.a. ‘Windsurfin’, de hucklebuck, de twist, de Plopdans of ‘In Zaire’. Nu heb ik dat afgelopen vrijdag niet gehoord (tót 00u30 alleszins niet), dus da’s positief. Voor mijn jeugdherinnering moet ik terug naar een familiaal trouwfeest uit de jaren ’80 (ik noem geen namen). Na het diner (waar we goed werden voorzien van spijs en drank) was het tijd voor het avondfeest. Ik begrijp ineens weer waarom mensen zoveel drinken op een trouwfeest: de kans is dan groter dat je je die slechte dj van daags ervoor niet meer kan herinneren. 😉 Op dat bewuste trouwfeest was ik behoorlijk nuchter, in tegenstelling tot een neef (die wél te diep in het glas had gekeken). De dansvloer was al eens bevolkt geweest voor een ouderwetse kuskesdans, voor een slow én een felgesmaakte polonaise en toen besliste de dj dat er wat dansbaar spul mocht worden gedraaid. Na enkele discokrakers (The Trammps, Bee Gees, Ottawan en consoorten) weerklonk er ineens iets uit de boxen wat ik wél te pruimen vond. Mijn neef (nog net niet in slaap gesukkeld) spitste zijn oren en riep blij verrast uit ‘Hola, hij draait iets van The Drifters!’ waarop ik dadelijk repliceerde met ‘Nee nee, dat nummer is van The Whispers‘. De daaropvolgende vijf minuten draaiden uit op een welles-nietesspelletje over wie nu de exacte uitvoerder van het nummer was. Het ging om  het in 1979 uitgebrachte ‘And the beat goes on’ van The Whispers (of wat hadden jullie gedacht?). Mijn neef en ik werden het maar niet eens dus restte ons één ding: het snel even navragen bij de dj. We staken met z’n tweeën de dansvloer over richting discobar. De dj werd aangesproken en hield even later de hoes van de single omhoog waarop overduidelijk ‘Whispers’ stond geschreven. Discussie voorbij zou je dan denken, nee dus … We zaten terug op onze stoel wanneer mijn neef doodleuk zegt: ‘zie je nu wel dat ik gelijk had?’ ‘Hè? Excuseer? IK had wel gezegd dat het The Whispers waren!’ ‘Nee, jij zei dat je zeker was dat het van The Drifters was’. ‘Zeg, wél serieus blijven hè. The Drifters is van langer geleden dan The Whispers. De zaak hier niet omdraaien aub!’ En we waren weer vertrokken voor enkele minuten. Er kwam uiteindelijk een staakt-het-vuren omdat een wijze vrouw (de toenmalige vriendin van mijn neef) opmerkte dat we ons eens moesten gaan gedragen als volwassen mensen. Discussie gesloten!

Posted 16/01/2019 by ambijans in Algemeen

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (56)   Leave a comment

slecht vs nóg slechter

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Wanneer je jong bent én onbezonnen, doe je héél vaak dingen waar je later liever niet meer aan wordt herinnerd. Zo dachten wij ons hipstergehalte serieus te verhogen wanneer we naar bepaalde tv-reeksen zouden kijken. We hebben het dan over begin jaren ’90. De eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat we dat vooral deden om indruk te maken op onze vrouwelijke klasgenoten. Niet dat we daar stiekem bonuspunten mee konden scoren, maar volgens ons stond het wel goed om maandagmorgen op de speelplaats met de mannelijke leerlingen over voetbal te praten (vooral met de mannen die Anderlecht een warm hart toedroegen én die bijgevolg iets van voetbal kenden!) om dan op pakweg dinsdag én donderdag met de vrouwelijke klasgenoten te keuvelen over de onwaarschijnlijke ontwikkelingen in soapland. Eigenlijk kan je voetbal en soaps goed met mekaar vergelijken: voetbal is bijvoorbeeld een simpel spelletje (oké, een beetje talent hebben komt meestal goed van pas) en voor (bepaalde) soapseries heb je al helemaal geen buitengewoon verlicht brein nodig om ze te kunnen volgen. Vermaak op bescheiden niveau, voor iedereen haalbaar m.a.w.. Iedereen kan zich waarschijnlijk nog horrorbeelden voor de geest halen uit ‘The Bold and the Beautiful’ waarin twee personages in een enge, schaars verlichte ruimte beslissen of hun relatie nog wel zin heeft. Ongeveer drie weken later kwam je diezelfde personages tijdens het zappen nog eens tegen in exact dezelfde ruimte: ze hadden eindelijk een drastische beslissing genomen. Drie weken niet gekeken, maar je kon nog steeds volgen (bij wijze van spreken)! De twee reeksen die wij toch enkele seizoenen volgden heetten ‘Melrose Place’ en ‘Beverly Hills 90210’. Voor ik helemaal in jullie achting daal: na een paar weken ‘rehab’ kwamen wij er enkele jaren later via de coldturkeymethode ongeschonden door. Hier en daar kleefde er misschien nog wat zeep aan haren en handen, maar voor de rest ging het eigenlijk vrij pijnloos. Ik kan het iedereen aanbevelen! Even terug naar onze soaps. Zo had je in eerste instantie ‘Beverly Hills 90210’ (met dat onwaarschijnlijke vuistje van Jason Priestley in het begin van de generiek). ‘Melrose Place’ was dan weer een spin-off van ‘Beverly Hills 90210’. Kenmerkend is het feit dat de reeks zich hoofdzakelijk afspeelt in een klein appartementencomplex. Daar waar de verhaallijnen in de eerste reeks nog vrij braaf waren, kenmerkte ‘Melrose Place’ zich door een iets snediger aanpak. Wie er allemaal met wie aanpapte én waarom was na verloop van tijd vrij lachwekkend. Om van de nevenintriges nog maar te zwijgen. Het ene personage had iets te verbergen, het andere personage had een verslaving en vrijwel allemaal hadden ze een nogal verstoord liefdesleven, een dubbelleven of ze droegen één of ander duister geheim met zich mee. Een beetje zoals in het échte leven quoi! Gelukkig was er een uitstekend tegengif, ‘Twin Peaks’ genaamd, dat ook nogal wat klasgenoten in de ban hield. Al moest je voor de plotwendingen van David Lynch ineens van ‘verstand op nul’ modus terug naar ‘full attention’. Voorwaar geen sinecure … 😉

Posted 09/01/2019 by ambijans in Algemeen

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (55)   Leave a comment

kleding kopen, vroeger soms een ramp

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Een nieuw jaar is begonnen, dus dat wil zeggen dat ook de koopjesperiode terug van start is gegaan. Ik herinner mij nog levendig het concept ‘kleding kiezen’ toen ik een jaar of tien was. Een nieuwe broek of trui kopen, het had wat voeten in de aarde. Terwijl mijn broer rustig in het pashokje kroop om wat verschillende maten uit te proberen, brulde ik bijna de hele winkel bij mekaar omdat ik er geen zin in had. De eerste broek die ‘ongeveer’ in de juiste maat was werd dadelijk goedgekeurd (ook al zei mijn moeder dat ze iets té kort/te lang was). Met véél tegenzin waagde ik me daarna aan een andere kleur/maat. Terwijl een makkelijkere klant als mijn broer zijn gading vond, stond ik een beetje bokkig rond te draaien in de buurt van ons pashokje. Het kan haast niet anders of het moet ook voor de verkoopsters van enkele kledingzaken een hels karwei zijn geweest om hun werk op een klantvriendelijke manier uit te voeren. Mijn welgemeende excuses daarvoor! Het had niet zo zeer met de winkels waar we kwamen te maken, maar ik was gewoon een moeilijk geval: ik paste bijvoorbeeld niet graag wintertruien omdat ze jeukten aan mijn huid (als ik ze aantrok). Er waren nog mensen bij wie zo’n trui irriteerde, maar die maakten er verder geen spel van. Kleding passen werd vanaf ons veertiende jaar plots een héél ander verhaal. Helaas kwam dat een beetje onder druk van de schoolomgeving. Ook in Zonhoven werd je meer voor ‘vol’ aanzien als je de juiste merkkleding droeg. Het is zó elitair en onnozel eigenlijk, maar het werkte gewoon op die manier. Mijn broer en ik leerden plots winkels ‘uit het duurdere segment’ kennen en kochten vanaf dan daar onze kleding. In die tijd was het credo ‘hoe opvallender het merk in beeld was, hoe beter’ nog volop van kracht. Hoe ouder je wordt, hoe minder opvallend je je kleding koopt. Als er dus levensgroot ‘Chipie’ of ‘Chevignon’ op stond kwam de definitieve aankoop steeds dichterbij. Al moet ik toch zeggen dat ik hierna menig aangenaam uurtje heb gesleten terwijl ik kleding stond te passen. Dat kon alleen omdat mijn moeder daar de toestemming voor gaf, mijn vader had geen idee wat alles kostte (maar knikte goedkeurend als we verantwoording moesten afleggen). Ik heb daarna (tot op heden) mijn vaste winkels gehad om kleding te kopen. Die mensen weten na een tijdje wat jouw persoonlijke smaak is. Veel mensen vinden kleding wellicht onbelangrijk (ik kan daar helemaal inkomen en ik neem hen ook niets kwalijk), maar ‘de kleren maken de man’ is een Vlaams spreekwoord dat anno 2019 nog steeds op mijn lijf is geschreven. Een net en verzorgd voorkomen hebben én daardoor een goede eerste indruk maken, daar probeer ik naar te streven. Je hoeft daarvoor niet eens in een boetiek te kopen. Als je weinig feeling hebt voor mode of trends, laat je dan zeker adviseren door een verkoopster want die mensen kennen hun vak!

Posted 03/01/2019 by ambijans in Algemeen

Ambi’s persoonlijke jaaroverzicht van 2018   Leave a comment

ariella ferrera zwaait 2018 uit

Voor alweer de zevende keer op rij presenteren wij hier voor jullie ons persoonlijk jaaroverzicht, dat er dit jaar uiteraard weer héél anders uitziet dan het jaar voordien. Zo zullen we vrijwel geen feiten belichten uit de actualiteit om de eenvoudige reden dat onze Keek op de Week flink sputterde in mei, waardoor we ons na editie 192 vastreden. Destijds beloofden we om het geheel mooi af te ronden tot 200 edities, maar daar zijn we nooit meer aan toe gekomen. In 2019 gaan we er alsnog werk van maken door er nog acht te schrijven. ‘Met een propere lei starten’ noemen ze zoiets zeker? Niet elke gebeurtenis haalde onze eindlijst (té veel werk anders!), andere dingen houden we dan weer liever voor onszelf. Voor mijn gevoel lag mijn aantal quizdeelnames bijvoorbeeld ongeveer in het verlengde van 2017 (66 keer toen), maar een snelle telling geeft een ander resultaat: op de kop 50 keer. Beduidend minder dus, zal uiteindelijk wel kloppen want in 2017 bevond ik mij bij momenten in een heuse quizrollercoaster. Dit jaar ben ik dus bewust wat op de rem gaan staan. In 2017 schoot ik 14 keer de hoofdvogel af, dit jaar gebeurde dat slechts vijf keer. We worden blijkbaar een dagje ouder want ook ons concertbezoek maar vooral ons aantal ritjes richting bioscoop daalde flink. Toch zijn we in 2019 niet van plan om het etiket ‘huismus’ te verdienen (al 10 quizzen vastgelegd!), maar dat zal na dit jaaroverzicht snel duidelijk worden. We zullen er maar aan beginnen zeker?

Elke eerste januaridag begint identiek ten huize Ambijans: kinderen en kleinkinderen verzamelen in Zonhoven voor een hapje, een drankje, nog een hapje, een nieuwjaarsbrief, een centje hier, een knuffel daar, kus kus, opnieuw eten, beetje drinken, gezellig keuvelen, afscheid nemen, klaar! Op de tweede dag van het nieuwe jaar krijg ik meteen een opdracht: met de Peugeot van mama op halfjaarlijkse controle gaan in de garage. We zijn nog maar dag drie, maar onze eerste quiz is meteen een stevige Sound of C (met Moedige Missers), samenstelling door Looise Boskabouters. Twee dagen later spelen we alweer de Amusante quiz met Moordgat/WvA (een quiz die zijn naam eer aandoet), een jaarlijks terugkerend fenomeen. Vooraf gingen we altijd iets eten in De Kruimel in Vorst-Meerlaar, een zaak op wandelafstand van de zaal. We konden toen helaas niet vermoeden dat het de allerlaatste editie zou worden. Wie dicht er dat gapende quizgat de komende jaren? Eerste filmhoogtepunt van het jaar: ‘Three Billboards Outside Ebbing, Missouri’ met een excellerende Frances McDormand. Mijn verjaardagsetentje krijgen we niet meer in deze januarimaand gewrongen, dus dat feestje wordt uitgesteld naar februari. Eerste theaterhoogtepunt van het seizoen: ‘Het kleine meisje van meneer Linh’ (naar het boek van Philippe Claudel), een stuk dat een hele voorgeschiedenis kende met de cast (maar die willen we jullie besparen). Koen De Sutter kweet zich alleen op de bühne meesterlijk van zijn taak. Angelina Flor Pua wordt onze nieuwe Miss België (maar wie interesseert zich daar überhaupt nog voor?), Elise Mertens houdt de Limburgse tenniseer zéér hoog op de Australian Open en het hele #metoogebeuren viert niet enkel in januari hoogtij maar lost elke maand wel ergens een ander schandaaltje. Boudewijn Van Spilbeeck kondigt aan dat hij/zij voortaan als Bo door het leven zal gaan. Véél gezelliger wordt het wanneer wij ons Dinsdagmenu met Maud Vanhauwaert programmeren. Oorspronkelijk kwam ze met twee muzikanten (eentje werd helaas nog ziek), zelf was ze ook licht verkouden maar dat kon haar niet deren. Een geslaagde Gedichtendagdoortocht voor deze kersverse Antwerpse stadsdichter. Nóg meer goed theater wanneer Lazarus ‘Absurde held’ (over Albert Camus) op de planken brengt in CCHA. Ik breng een bezoek aan de dermatologe, iets dat een vervolgverhaal zal worden in meerdere etappes. Gezwel gevonden in de bilstreek, controlescan gedaan in het Jessa ziekenhuis en bij de terugrit nog een snelheidsboete gescoord. We komen er later nog op terug. Er zijn wat ziekteperikelen op het werk, maar die worden vakkundig opgelost. ‘The Shape of Water’ in The Roxy Theatre krijgt van ons goede punten. Onze citytrip naar Málaga (voor het trouwfeest van Alexandra en Jeroen in juli) wordt ook geboekt. En uiteraard doen we (just for fun!) mee aan de Haute Quizine quiz van Tom en Frank.

Kortste maand van het jaar en wij vliegen er meteen in met mijn ‘uitgestelde’ verjaardagsetentje bij Innesto (*) in Houthalen-Helchteren. Op wandelafstand, al nemen wij gewoon de wagen. Culinaire verwennerij quoi! Ik doe mezelf een externe dvd-speler cadeau. Onze drie kippen worden (vermoedelijk door een vos) met huid en haar opgepeuzeld. Er vloeien hier nog net geen traantjes. Het voelde toch een beetje aan als familie hè! Een bezoek aan chirurg Nolens n.a.v. het gezwel aan mijn bil leidt ons richting ‘operatief verwijderen’ (in mei). Wij vermaken ons uitstekend op de Merodesnookersquiz in Turnhout (aan tafel bij Happy Ending). Onze tweede opeenvolgende Trapop quiz in Retie levert opnieuw winst op (eerste quizoverwinning van 2018). En het was al voortvarend gestart met een etentje vooraf, toen we het nuttige aan het aangename koppelden. Op het werk organiseren we een Dinsdagmenu met auteur Anja Feliers: zéér matige opkomst, wél een gezellige avond. Onze landgenoot Bart Swings haalt een zilveren medaille op de Olympische Winterspelen. Wij trokken nog eens naar Retie voor A Quiz Called Wanda (dit keer aan tafel bij Happy Ending). Wij sluiten de maand quizzend af op de Buzzy quiz in Eindhout, waar we geconfronteerd worden met een kapotte centrale verwarming. Er hing een ijzig koude sfeer (letterlijk én figuurlijk), maar da’s logisch zeker?

In maart krijgen we meteen de zwanezang van Daniel Day-Lewis als acteur in ‘Phantom Thread’. We bewijzen onze vrouwvriendelijkheid door op Vrouwendag naar het vrouwenensemble Oko Yono te gaan kijken in CCHA. Nordmann en Flying Horseman schitteren dan weer samen in Muziekodroom. En we hebben ook een dikke duim veil voor de film ‘Call me by your name’. Dit wordt gevolgd door een bijzonder interessant Dinsdagmenu van professor Steven Vos over bewegingsleer en verantwoord sporten. Wij krijgen een déjà lu gevoel bij ‘De avond is ongemak’ van Marieke Lucas Rijneveld, dat zéér nauw verwant is met ‘Het smelt’ van Lize Spit. Ik speelde ook een zéér puike Onderhond quiz in Westerlo (aan tafel bij FC Annemie), een bende ‘jonge honden’ (pun intended) waar we in de toekomst hopelijk meer moois van mogen verwachten. Op 14 maart vallen er op de N74 in Zonhoven twee verkeersdoden. De eerste héél vroeg op woensdagmorgen (jonge autobestuurder ter hoogte van Aveve), de andere ’s avonds (jonge motorrijder) vlak voor onze voordeur. Daar kom ik ’s avonds op uit als ik thuiskom van het werk. Van ver zag ik al blauwe zwaailichten en toen ik naderde zag ik jammer genoeg ook een rode tent staan. Dezelfde avond gaan we met familie eten bij Kom Eens Kieken in Viversel. Gezellig! ‘The Shape of Water’ zal zich ontpoppen tot grote winnaar tijdens de Academy Awards. Vorig jaar waren we nog laureaat bij onze allereerste deelname aan De Groote Gencker Muziekquiz. Dit jaar stranden we in het zicht van de eindmeet op één punt van de winnaars. Het goede nieuws: het levert ons een combiticket voor Rock Herk op. In CCHA zien we dan weer het stuk ‘Vergeef ons’ (naar het boek van A.M. Homes) en dat kan ons ten zeerste bekoren. We maken deze maand meteen kennis met het Duffels quizcircuit wanneer we de STML-editie mogen meespelen aan tafel bij Happy Ending. Brutus geeft er een ferme lap op in MOD en de doortocht van SCHNTZL en Labtrio in het conservatorium valt lichtjes in het water wanneer hoofdact Labtrio moet afzeggen wegens ziekte van één van hun muzikanten.

April opent al meteen spectaculair met ‘Lady Bird’ in de bioscoop. We gaan nog eens deftig shoppen bij Cartouche in Zonhoven, nemen een gratis maandje Play More via Humo en de Sound of C (editie Rob Collin) blijkt pas onze allereerste quiz van de maand. De zéér degelijke doch voor het doelpubliek véél te pittige Harde Noot Om Te Kraken quiz in Peer (samengesteld door Koen Verjans) levert MM een derde plek op. Kleine kanttekening: 22 op 37 teams gebuisd was wellicht vooraf niet ingecalculeerd. Bij leven en welzijn zijn wij in 2019 opnieuw op post! Nóg een kanttekening: op deze quiz doet ook Anouk mee (die we dan nog niet kennen), maar die enkele maanden later zieke collega Nele zal vervangen bij ons op het werk. Het kleine doch fijne Little Waves festival leert ons alvast één ding: Tamino valt reuze mee. Ons Dinsdagmenu van Geert Kenis kreunt onder de loden hitte en dat vertaalt zich naar overvolle terrasjes buiten en net iets minder volk in onze bib. Terwijl mijn ouders in het zonnige Spanje vertoeven, krijg ik voor het eerst de kans om eens op de bouwwerf te gaan kijken waar langzaam maar zeker mijn appartement vorm begint te krijgen. Maart 2019 zullen we er nog niet wonen, ik gok eerder op grote vakantie 2019. Er is ook één dag waarin ik vier uur sta gras te maaien (voor én namiddag), tot ik uiteindelijk ons grasmachine finaal in de vernieling rijdt. Het toneelstuk ‘La Superba’ (naar de roman van Ilja Leonard Pfeijffer) toont ons een weergaloze Wim Opbrouck, de mooie Angela Schijf én onze eigen Limburgse trots Joke Emmers. Wij quizzen ook nog een tweede keer in Duffel, deze keer editie Quizimodo. Onze maand wordt experimenteel afgesloten met ‘Talk Show’ van Suze Milius, bevreemdend theater met een hoek af.

De meimaand dan. Het blijft mooi weer, dus vinden wij hier dat het tijd is om de tuinstoelen en ons terras al opnieuw klaar te zetten. De Sound of C editie van Stijn en Sam levert ons een puike 13de plaats op 22 teams op. Ik beland in het Jessa ziekenhuis voor een behandeling aan mijn bil. Die operatie verloopt voorspoedig, al volgen er nog complicaties nadat ik er een ontsteking op krijg. Met een paardenmiddel wordt die uiteindelijk een halt toegeroepen. Ook mijn moeder heeft ongetwijfeld een engeltje op haar schouder zitten nadat ze een achterwaartse val maakt van onze keldertrap. Na enig aandringen wordt het voor haar toch een weekje ziekenhuisopname én daarna een maand in een ziekenhuisbed thuis in de woonkamer. Wij pendelen dagelijks tussen thuis én het ziekenhuis en we worden net iets meer ingeschakeld in het huishouden. Op seriegebied weten wij ‘Barry’ van HBO wel te waarderen, iets wat we ook van het tweede seizoen van ‘Atlanta’ kunnen zeggen. Verder ook interessant: ‘The Handmaid’s Tale’ (seizoen 2), ‘Taboo’ én het slot van ‘The Americans’. ‘Westworld’ (tweede seizoen) en ’13 reasons why’ (seizoen 2) vallen dan weer lichtjes tegen. Sophia in Muziekodroom blijkt dan weer een droomaffiche. Hier wordt al de kiem gelegd voor een nóg gezelliger living room concert van Robin Proper Sheppard later op het jaar.

In juni zijn wij onder de indruk van de Netflixdocu ‘Fluctuat Nec Mergitur’, over de aanslagen in Parijs. Op de Sound of C editie van Error Data Missing buizen onze vier quizzers nipt … en we waren dan nog 20ste op 27 in de eindstand. Vooral de superronde was wat disproportioneel verdeeld waardoor slechts enkele ploegen meer dan de helft haalden. Ons dagje Best Kept Secret in Hilvarenbeek (met broer Bart) was weer een ware voltreffer met o.a. optredens van Spoon, LCD Soundsystem en Mogwai. Wij lachen ook wat af met het boek ‘Leven en laten leven’ van Hendrik Groen. We spelen ook eens een A-B Zeekamelenquiz in Heist-op-den-Berg (aan tafel met Happy Ending) en we eindigen daar als 13de op 26 teams midden in het pak. We hebben er jaren om moeten zeuren, maar deze maand komen ze eindelijk airco installeren op het werk. En die zal dadelijk (geloof het of niet!) wonderwel van pas komen. Open Vld Zonhoven pakt als eerste politieke partij uit met haar volledige kieslijst. De partij straalt dan al uit dat het ambitieus is en er opnieuw voluit voor wil gaan! Ik speel met Moordgat/WvA ook nog een B-C quiz van Bajes in Oud-Turnhout en dat levert ons een 17de plaats op 28 teams op. Het feit dat ik deze quiz vermeld is een teken dat ik ‘m goed vond. 😉 Ik trek met mijn vader op jaarlijkse controle in het Jessa ziekenhuis, rij ook naar 4D tegelimport in Maasmechelen om de tegels van mijn appartement te gaan kiezen én ik laat mijn belastingsbrief invullen (it’s a dirty job but someone’s gotta do it!). In één klap hebben we maar meteen alle dinsdagmenu’s van het najaar van 2018 vastgelegd. Deze junimaand eindigt sterk met een heuse walk-over (aan tafel bij Happy Ending) op de Chaotical Brain quiz. Meteen mijn tweede quizzege van 2018.

De julimaand zal o.a. in het teken staan van de succesvolle WK-campagne van onze Rode Duivels die brons behaalden in Rusland. Dat leverde ons bijvoorbeeld spectaculaire partijen op tegen Japan en Brazilië en twee maal winst tegen Engeland. Véél (markt)pleinen in ons land staan vol fanatieke supporters, wij zien alles gebeuren vanuit onze luie zetel en dat oogde even spectaculair (trust me!). Tijdens de WK-gekte (daags na de sensationele stunt tegen de Brazilianen) vlieg ik samen met nonkel Paul richting Málaga, waar we te gast zullen zijn op het trouwfeest van Alexandra en Jeroen. Zo pakken we niet alleen een beetje zon, maar doen we ook aan citytripping, wat culinaire verwennerij én uiteraard het trouwfeest op een unieke locatie in de stad. Het luikje ‘nachtbraken’ (in 2017 optioneel erbij genomen) laten we deze keer zitten. Voor wat het waard is: Frankrijk zal het WK voetbal uiteindelijk vrij makkelijk winnen van ‘stuntploeg’ Kroatië. Na een pauze van ruim twintig jaar sta ik nog eens twee dagen na mekaar in Herk, voor het gelijknamige rockfestival. ‘Kleinschalig, maar best gezellig’, zo oordeelden wij na afloop. Op serieel gebied onthielden wij o.a. ‘The Staircase’, ‘Archer’, ‘The Handmaid’s Tale’ (seizoen 2) en ‘Homeland’ (seizoen 7). Omdat we wel van tradities houden winnen we voor de tweede opeenvolgende keer de Tentenkermisquiz in Attenrode (met Happy Ending), al vonden we het geen échte hoogvlieger. Derde quizwinst, dat wél en we onthouden verder dat het bijzonder heet was in de tent! Ultiem beslissen we om toch één dag naar Pukkelpop te gaan, ondanks de matige affiche.

Omdat deze zomer een heuse topzomer kan worden genoemd, begint onze augustusmaand op het terras van Sans Gène voor een etentje onder familieleden. Er wordt opnieuw grandioos goed gescoord in een broeierige tentenquiz (Boerenkermisquiz), waar ik met Moordgat/WvA de tweede plaats behaal (vlak na MVC), op slechts één schamel puntje. Wij kijken met veel plezier naar ‘Orange is the new black’ (seizoen 6) en ‘Better Call Saul’ (seizoen 4). In de bib starten na het plaatsen van airco nu ook verfwerken. Een aantal collega’s neemt verlof, wij blijven werken om rekken e.d. te verplaatsen. Die verfwerken verliepen aanvankelijk vlot, maar de vooropgestelde termijn wordt uiteindelijk niet gehaald. Wanneer mijn écht groot verlof begint in september, moet er boven nog worden geverfd. Ik maak deze maand opnieuw kennis met een alcoholcontrole op 200 meter van mijn deur (na de Chaotical Brain quiz in Kapellen). Bloednuchter uiteraard, maar het was blijkbaar nog te vroeg voor een BOB-sleutelhanger. Ons Pukkelpopparcours telde slechts één dag, maar toch wisten wij ons te amuseren. Wij pikken een etentje mee bij Magnifico in Houthalen-Helchteren. Het eten was goed, alleen jammer dat er geen volk in de zaak zat. Ik ga jureren op de Lingua Franca quiz in Mol (een quiz van Tom en Frank), in een nieuw samengesteld D.A.M. team (Gabri, Bart, Luc en ik) worden we knap vijfde in het verre Mariakerke (achter Gent). De Svarabhaktiquiz was die meer dan 300 kilometer rijden best waard (achteraf bekeken). N.a.v. een uitzending van ‘Zomergasten’ bekijk ik ‘The Good Place’ (seizoen 1 en 2). Ik trek een namiddagje naar de Tim Burton expo in C-Mine, ik pik een oerdegelijk concert van Oh Sees mee in MOD en begin langzaam te pakken voor mijn zomervakantie naar Spanje. Die start deze keer pas in september.

Begin september worden er nog snel VLD-verkiezingsreclamestickers op auto’s gekleefd. Mijn ouders trekken aan de kar van schepen/familie Bram De Raeve, ik neem het graag op voor Katrien Hoebers, die door sommige mensen wordt aangesproken als Madam Confituur. De school begint opnieuw, maar wij trekken gezellig naar het zuiden van Spanje. Zo komen we o.a. terecht op een beestjesbenefiet in Cheers Bar, gaan we iets eten in Maritaos II in de buurt en mag de plaatselijke Chinees niet ontbreken (wanneer de rest van de familie enkele dagen later arriveert). We zien onze Rode Duivels twee keer schitteren (één keer vriendschappelijk, één keer Nations League). We krijgen ook wat wisselvallig kwakkelweer over ons heen, maar dan is er uiteraard Netflix. Ook tof: onze etentjes bij Timonel Belchica in Torrevieja en bij La Rebate in Pilar de la Horadada. Ik bestel tickets voor twee concerten (Julia Holter in november, Dead Can Dance in mei 2019), we zitten volop in Expeditie Robinson modus hier en we zien o.a. ‘Ozark’ (seizoen 2) en ‘Bojack Horseman’ (seizoen 5). Ook zeer de moeite: ons bezoekje aan Experiencia 43 in Cartagena en ons etentje bij El Castillo del Pinar (‘cinco vinos’ in de volksmond). Een obligaat bezoek aan La Zenia Boulevard mocht natuurlijk ook niet worden vergeten. Bij thuiskomst springen we onmiddellijk terug binnen in het ons vertrouwde Sans Gêne. Het Groot Zonhovens Ontbijt op het einde van de maand is meteen de laatste rechte lijn richting gemeenteraadsverkiezingen van 14/10. Méér dan 600 eters vinden hun weg naar de evenementenhal. The future looks bright …

Oktober start met de KOTK quiz in Diepenbeek waar Moedige Missers plaats drie wegkaapt. Ons Dinsdagmenu van Guy Brugmans brengt liefst zestig mensen op de been, de gemeenteraadsverkiezingen in Zonhoven kleuren opnieuw hemelsblauw. De resultaten overtreffen ruimschoots eenieders verwachtingen: de liberalen boeken maar liefst 10 % winst en komen daarmee op ca. 43 % terecht. In zetels halen ze een nipte absolute meerderheid. Dat leidt tot jolige taferelen in Het Martenshuys, maar er vloeien ook traantjes (meestal van vreugde). Vier van de zeven schepenposten worden straks ingevuld door nieuwelingen die luisteren naar namen als Johan Vanhoyland, Johan Schraepen, Frank Vandebeek en Frederick Vandeput. Achterneef Bram verdubbelde bijna zijn stemmenaantal en wordt daarmee plots de tweede populairste politicus van Zonhoven na burgemeester Johny De Raeve. Als toemaatje haal ik graag aan dat ook Katrien Hoebers een zetel in de gemeenteraad wist te veroveren. Het werd dus een vrolijke zondagavond, zonder al te veel leedvermaak met de rest van de partijen. ‘Girl’ van Lukas Dhont is dé topfilm van mijn oktobermaand. Wij zijn getuige van de voorlaatste ZVV-Melo derby in het voetbal (al wisten we dat toen nog niet). Die partij eindigt op 1-1. In het voorjaar is er nog één onderling duel, hierna fusioneren beide teams tot Zonhoven United. Onze Verwendag in de bib (met o.a. Monx Coffee) is een schot in de roos en ik stel nu pas mijn cultureel programma van CCHA samen (zéér laat dus!). ‘Maniac’, ‘Making a murderer’ (seizoen 2) en ‘Bodyguard’ weten te overtuigen, het slot van ‘House of Cards’ was er eentje in mineur. De doortocht van Het Zesde Metaal in CCHA opent meteen mijn cultureel seizoen en wij zitten met enkele collega’s een hele dag in de bibliotheek van Genk voor een uiteenzetting over ons nieuwe bibliotheeksysteem dat binnenkort operationeel wordt. Dat ik dan al worstel met een knoert van een verkoudheid is net iets minder. Op het einde van de maand ‘vieren’ we tien jaar Ambijans’s Blog: net geen één miljoen bezoekers over al die jaren verspreid. Ondertussen zijn het er ruim één miljoen vierduizend én een klets (and still counting!). Aanbevolen boek deze maand: ‘Zomervacht’ van Jaap Robben. Ik moet voor een medische check-up nog eens met papa naar het Salvatorziekenhuis waar men allerlei testjes doet. Dat geeft mama en mij de gelegenheid om thuis op het kerkhof de graven van de overleden familieleden te gaan schoonmaken.

In november zijn wij getuige van een korte, experimentele voorstelling op de bühne van Max Cooper & Architecture Social Club en trekken we met dezelfde collega’s nog eens richting Antwerpse Boekenbeurs. Helaas geen nocturne deze keer, want dat kregen we onmogelijk gewrongen door omstandigheden. De hogeschool van het quizzen mogen we weer beleven op de Pauselijke Accidentjesquiz in Geel (knappe vierde plek aan tafel bij Moordgat/WvA) op slechts drie schamele puntjes van winnaar De Limburgse Connectie. Helaas neemt ook deze quizorganisatie een sabbatical, dus volgend jaar ook hier geen vertier. Ons idee om met drie MM’ers, Kurt (van De Rand), Luc van Happy Ending én Frank (Moordgat/WvA) nog eens deel te nemen aan de SJB quiz bleek een topidee. Als Katsjoe Botte speelden we de tegenstand naar huis met een eindscore van 94 %. Vierde quizoverwinning van het jaar! Hierna neem ik volop de tijd om samen met Chris Burtin volgende maand een Sound of C editie in mekaar te steken. Het gros van mijn vrije tijd kruipt daarin. Tussendoor blijven we zelf spelen, o.a. een Duffelse quiz (editie Kiliwatch) die ons een 11de plaats oplevert. Interessante serie deze maand: ‘Narcos Mexico’. Plezant boek: ‘Heterdaad’ van Johan Harstad. Ons Dinsdagmenu van Isabelle Ignoul deze maand is dik in orde, broer Bart en ik trekken voor het eerst in ons bestaan naar De Roma (prachtige zaal!) voor een concertje van Julia Holter én als top of the bill speelt Sophia een living room concert voor ca. 40 mensen ergens in Zonhoven. Some guys have all the luck … zeggen ze dan!

De laatste maand van het jaar heeft het volgende voor ons in petto: ik zag tv-reeksen zoals o.a. ‘Here and now’, ‘Over water’, ‘Room 104’ en ‘My brilliant friend’. Het is uiteraard ook de maand waarin ik een aantal jaarlijstjes (best of gevalletjes) publiceer op mijn blog en wij zien ‘Augustus, ergens op de vlakte’ door TNT en komen na afloop pas om twee uur ’s nachts thuis. De Sound of C editie van Chris en mij wordt overtuigend gewonnen door MVC. De commentaren achteraf zijn vrij positief. We halen een derde plaats binnen op de Rode Rakkersquiz in Ham (Hanne en ik aan tafel bij Moordgat/WvA), we hebben een etentje in Hasselt (bij kennissen Guy en Marie-Jeanne in aanwezigheid van dochter Michèle), organiseren een laatste Dinsdagmenu van Katalien Bollen dat in de smaak valt, moeten helaas de Dynamic quiz van februari 2019 skippen, maar we kunnen nu wél naar Whispering Sons gaan kijken. Nog één keer wordt alle quiztegenstand aan flarden gespeeld en wel op de Bevocquiz in Betekom, waar ik met Happy Ending de runner-up op 27 punten achterstand speel. Wij hadden lol aan tafel, maar hielden ons in. Winnen blijft leuk, altijd én overal! Meteen mijn vijfde én laatste quizzege van 2018. De dag na onze walk-over trok Happy Ending met een B-ploeg (want zonder sterkhouders Luc en Rudi) naar de Good Heart quiz in Schiplaken. Dat was héél andere kak! Sterker nog: op de terugweg zorgde ijsregen ervoor dat we langzaam naar huis konden rijden. Nog één Duffels quiz’je (editie Hego dit keer), wat ons plek 10 oplevert. Ons uitje naar de Allerbeste Music quiz for life in Retie is een uitje in twee etappes: vooraf zéér snel eten in ’t Compromis (wat niet zo supergezellig was!), maar daarna toch opnieuw een negende plaats halen op meer dan zestig quizteams. Nu volgend jaar nog graag een vroeger einduur en we zijn helemaal content! Ons familie-etentje bij Anatolia in Genk hinkte ook op twee gedachtes: geen klachten over het eten, voor sfeer en gezelligheid gaan we onze joker inzetten. De KOTK quiz van D.A.M. (in Kermt dit keer) was wél de moeite waard. Mijn reading challenge (opnieuw 40 boeken lezen!) kon ik opnieuw probleemloos halen in 2018. De Gezinsbondquiz in Eindhout was net iets minder triviaal als anders, dus werden we achtste met Moordgat/WvA (slechts zes fouten gemaakt). Met 55 teams (waaronder 40 quizteams) lag er eigenlijk een unieke kans om het niveau wat op te krikken, maar die werd hier vakkundig de nek omgewrongen. Van de andere kant: als de quiz gericht was op een ‘breed publiek’, dan hebben ze daaraan voldaan. Er zijn altijd twee kanten aan een (quiz)verhaal hè. De housewarming annex quizavond (letter B) die Koen aan tien quizzers van mannelijke kunne serveerde was ‘voor herhaling vatbaar’ wat mij betreft. Ah ja, op 2 januari a.s. krijgen we er opnieuw eentje van zijn hand voorgeschoteld. Vandaag viert mijn moeder haar 82ste verjaardag, dus ik denk dat er aan spijs én drank geen gebrek zal zijn ten huize Ambijans. Rest mij dan nog de gevleugelde woorden ‘mijn allerbeste wensen voor 2019 aan Jan en alleman’ uit te spreken. Gezond verstand zal eenieder van jullie nodig hebben (ik denk dan o.a. aan mei 2019), maar ook voor de rest van het jaar kan het absoluut geen kwaad! Spreken wij opnieuw af voor een jaaroverzicht eind 2019?

met een claudia schumacher in je tent, geen last meer van de kou

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (54)   Leave a comment

rsc anderlecht 1984-1985

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

In betere tijden parafraseerden wij vaak wijlen André Hazes met de lichtjes gewijzigde tekst ‘Anderlecht, oh Anderlecht, jij bent een kampioen!’ maar van die kampioen van toen blijft anno 2018 niet gek veel meer over. En over hun zelfverklaarde ‘champagnevoetbal’ zullen we maar zedig zwijgen. De club van mijn hart maakt woelige tijden mee, ook al weet ik diep van binnen dat dit team puur statistisch al decennialang de succesvolste club van ons land is. Ik zie daar in de toekomst weinig verandering in komen, want net zoals in de economie volgt er na een baisse ook weer een hausse (al zullen we er misschien een tijdje op moeten wachten dit keer). Anderlecht was vroeger (en bij uitbreiding nog steeds) een kweekvijver van eigen talent. Paul Van Himst debuteerde op zijn zestiende, na hem volgden Vincent Kompany, Anthony Vanden Borre, Youri Tielemans én uiteraard Enzo Scifo. Over die laatste wil ik het graag even hebben. Wat een heerlijke voetballer was Enzo Scifo! Van 1983 tot ca. 1986 woonden wij een tijdje (door omstandigheden) in bij mijn grootouders. In die tijd werd er thuis (aan de overkant van de straat) o.a. een veranda gebouwd, later waren mijn grootouders plots slecht te been en daardoor leek het ons opportuner om eventjes aan ‘de overkant’ te blijven wonen. Soit, mijn grootouders hadden van de voorkant van de straat naar achter toe een kiezeloprit met in de draai naar links twee grote garages. Die deden tijdens het voetballen dienst als doel. Ik herinner mij (vooral in de zomer en als het warmer werd), dat ik vaak buiten naar mijn radio luisterde terwijl ik zelf op doel aan het trappen was. Wijlen Jan Wauters gaf dan op magistrale wijze commentaar vanuit het Astridpark. In die tijd werd er daar vrij aardig én succesvol tegen een bal getrapt. Ik herinner mij nog goed dat er op een warme weekenddag een wedstrijd van Anderlecht was waarin de jonge Enzo Scifo schitterde. Bij elke wedstrijdinterventie hoorde je het publiek zichtbaar kirren van plezier, applaus steeg op van alle banken, de supporters stonden als één blok achter hun Anderlecht. Wat een ploeg stond er ook op dat veld. Een betrouwbaar sluitstuk als Jacky Munaron, o.a. Henrik Andersen, Morten Olsen, Georges Grün en Stephane Demol in de verdediging, Per Frimann, Frank Vercauteren, Enzo Scifo en René Vandereycken op het middenveld en Alex Czerniatynski en Erwin Vandenbergh in de spits. Dat waren nog eens tijden! Niemand durft hun huidige opvolgers hier vernoemen, omdat ze mijlenver afstaan van het niveau van toen. Twee jaar later zou Zonhovenaar Luc Nilis hier furore beginnen maken. In dat hele seizoen 1984-1985 werd slechts één keer verloren, ergens bijna aan het einde van de competitie (tegen KV Kortrijk). 100 doelpunten gescoord, mooi en verzorgd voetbal gebracht, twee weken vóór het einde zekerheid over de landstitel. De achttienjarige Enzo Scifo kreeg begin 1985 meer dan terecht de Gouden Schoen uitgereikt. Ik herinner mij ook nog een galamatch (als voorbereiding op het nieuwe seizoen) tegen Sporting Hasselt, waar mijn Sporting Anderlecht het kwam opnemen tegen het plaatselijke Sporting (waar ik in het begin van de eighties ook menige match van heb gezien). Ik stond tussen de neutrale supporters, maar mijn hart klopte uiteraard voor Anderlecht. Even daarvoor had ook mijn favoriete Zonhovense club, Zonhoven VV, een galamatch gespeeld tegen PSV Eindhoven om op die manier plechtig hun nieuwe lichtinstallatie in gebruik te nemen. O.a. ex-RSCA’er Arie Haan zat toen op de PSV-bank samen met doelman Pim Doesburg. Van beide voetballers scoorde ik trouwens een handtekening. PSV won na een aantrekkelijke wedstrijd met 0-2 dacht ik. Hoe anders was dan die match van Anderlecht op Sporting Hasselt? Vooraf kreeg Enzo Scifo nog wat cadeautjes n.a.v. zijn Gouden Schoen en mogelijk kreeg ook Hasselaar René Vandereycken een bos bloemen (dat weet ik niet meer). Wat ik wél nog goed weet is het feit dat RSCA Hasselt gewoon met huid en haar opvrat. Sporting Hasselt werd die avond overklast … én nog niet zo’n klein beetje. Het spreekwoord ‘van het kastje naar de muur’ werd hier deskundig in beeld gebracht. In mijn buurt hoorde ik enkele kale Hasselaars zelfs de woorden ‘arrogante Brusselaars’ in de mond nemen. Véél plezier viel er voor supporters van de Spor die avond niet te beleven. Als ik mij niet vergis won Anderlecht het onderonsje met kurkdroge 0-8 cijfers. Terwijl iedereen in ons vak baalde als een stekker stond er toch één 13-jarig jongetje te glimmen van trots na die demonstratie. Hopelijk kunnen we straks opnieuw trots worden op Anderlecht … Ik wens jullie allemaal prettige kerstdagen toe.

Posted 24/12/2018 by ambijans in Algemeen

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (53)   Leave a comment

polariseren, volkssport nummer één in Vlaanderen

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

N.a.v. het Migratiepact hebben we de afgelopen dagen zinnige maar helaas nóg meer onzinnige, foute, geframede veronderstellingen gelezen. Praatbarak Facebook zorgt er helaas voor dat niemand nog moeite doet om zich voldoende te informeren. Veel mensen laten zich opnaaien door de vele loze (couscous?)kreten die er online worden geslaakt. Halve waarheden, gefingeerde scenario’s, vooroordelen en pure leugens … ze kwamen er allemaal samen uitgegulpt op social media. Kranten lezen of een ‘opinie van een ervaringsdeskundige’ uitpluizen is blijkbaar niet meer aan de modale Vlaming besteed. Al geeft de mening van al die roepers (vergelijkbaar met de reacties op het HLN-forum) misschien toch een vertekend beeld. Er bestaan best nog mensen die een portie redelijkheid bezitten. Toch vraag ik mij soms af: waar is het mis gelopen bij al die rechtse rakkers die zichzelf als Übermenschen beschouwen? Is hun liefje ooit afgepakt door een Marokkaan? Hebben ze ooit een kebab gegeten die hun slecht is bekomen? Net iets té veel slaag gekregen van papa toen ze klein waren en het dan maar afgereageerd op een makkelijk doelwit? Eén ding is duidelijk: ze hunkeren naar aandacht, een flinke aai over hun bol en vooral naar medestanders die HUN mening kracht kunnen bijzetten. Daarmee komen we meteen bij mijn jeugdherinnering, die zich afspeelde in de lagere school toen ik 11 of 12 was. Er zaten op onze lagere school migranten, al was dat toen nog een kleine minderheid. Ik ben vredelievend (absoluut geen racist!), maar ben toch één keer zwaar uit de bocht gegaan bij een gekleurde medeleerling. Op school voetbalde ik zelden mee op de speelplaats (wegens een totaal gebrek aan talent), maar die dag gebeurde het om een onverklaarbare reden toch. J. (een gekleurde klasgenoot die ondertussen helaas al enkele jaren is overleden) wilde de bal wegtrappen op een moment dat ik daar ook in de buurt was. Alleen was ik net ietsjes sneller waardoor hij nogal driest tegen mij aanvloog. Hierdoor belandde ik nogal onzacht op de grond. Nadat ik was rechtgekrabbeld beet ik hem ‘Vuile n****’ toe. De aanblik op zijn gezicht veranderde in enkele seconden totaal. Het was een mix van boosheid, vernedering én verdriet die zich van hem meester maakte. Hij brulde, tierde, huilde bittere tranen en wees met zijn vinger naar mij waarna hij mij te lijf wilde gaan. Ik schrok mij rot, wist mezelf geen houding te geven, trillend op mijn benen en in de veronderstelling dat er mij een flink pak slaag te wachten stond. J. werd ondertussen door enkele schoolmakkers in bedwang gehouden tot hij weer een beetje gekalmeerd was. Meer dan ‘sorry’ stamelen en hem daarna een hand geven als Wiedergutmachung zat er eigenlijk niet in. Vreemd genoeg was dat voor J. voldoende als signaal. Hij zei wél dat hij hoopte dat ik nooit van mijn leven nog zo’n vreselijke dingen over iemand zou zeggen. Ik liet de boodschap even bezinken en beloofde het hem op mijn plechtige communiezieltje. We hebben het er later nooit meer over gehad, maar ik ben het voorval altijd blijven onthouden. Een racistische uitspraak doen is altijd een zwaktebod. Als je geen krachtige argumenten hebt of geen verhelderende analyses om je mening te funderen, hou dan gewoon je mond! Draai je om, laat het passeren en doe iets nuttigs. Het leven wordt op die manier een pak aangenamer.

Posted 13/12/2018 by ambijans in Algemeen

Dinsdagmenu Katalien Bollen   Leave a comment

katalien bollen

‘Waarom lijkt het soms alsof de kinderen de baas zijn? Hoe komt het toch dat de kinderen telkens ziek worden als het op het werk ook al veel te druk is? Hoe ga ik om met lastige collega’s of een leidinggevende die je het leven zuur lijkt te willen maken? In wat voor wereld worden de kinderen groot?’ We worden allemaal geconfronteerd met situaties die ons een machteloos gevoel geven. En telkens staan we voor de uitdaging om ons niet naar beneden te laten trekken en opnieuw grip en controle te vinden. Hoe dat kan, legt Katalien uit in haar boek ‘Allemachtig: via veerkracht naar invloed’. Aan de hand van concrete verhalen kijkt ze naar de situatie thuis, op het werk en in de samenleving. Bij elke situatie geeft ze wetenschappelijk gebaseerde inzichten en vooral veel handige tips. Samen met de aanwezigen bekijkt ze een aantal situaties, ontleden, bespreken en zoeken naar oplossingen. We hebben maar één leven en dat is te kostbaar om het niet zelf te leiden. Katalien Bollen werkt als Assistant Professor aan de Universiteit van Maastricht. Ze is organisatiepsycholoog en behaalde haar doctoraat aan de KU Leuven. Katalien doet nu onderzoek naar conflict management (mediation) in (familie)bedrijven, leiderschap (macht), duurzame arbeidsrelaties en het gebruik van online tools ter ondersteuning van persoonlijke en professionele ontwikkeling. Ze verzorgt seminars en workshops en publiceert geregeld over haar werk. Deze Dinsdagmenu-lezing vindt plaats in Bibliotheek Zonhoven, Kerkplein 80, 3520 Zonhoven. Gratis inkom, reserveren hoeft niet.

Posted 11/12/2018 by ambijans in Algemeen, Literatuur