Archive for the ‘Algemeen’ Category

1ste Music for Life quiz Zonhoven   Leave a comment

music for life quiz 2019

Vandaag zitten we nog exact één week verwijderd van onze allereerste editie van de Music for Life quiz, een algemene kennisquiz voor het goede doel. Nadat we vorig jaar op het werk een actie in mekaar hadden gestoken om een goed doel te steunen in de kerstperiode, dacht ik meteen weer terug aan mijn quizidee. We hebben er jaren eentje mee georganiseerd met basisschool De Lettermolen, dus we kwamen niet onbeslagen op het ijs. Toch heeft het nog relatief lang geduurd vooraleer er écht schot in de zaak kwam. Ik heb in eerste instantie gepolst bij het schepencollege om te zien of er een draagvlak bestond om een quiz te organiseren. Dat moet geweest zijn ergens tussen Kerst en de allereerste week van het nieuwe jaar 2019. Net vóór de zomervakantie werd het weer een stuk concreter, toen ik nog eens terugkoppelde naar enkele mensen. Toen het licht al bijna op groen stond, ben ik in eerste instantie al maar wat quizploegen gaan aanspreken om al wat ‘basis’ te hebben. We streven dan wel naar een doenbare quiz voor een gelegenheidspubliek, zonder daarbij de circuitploegen uit te sluiten. Dat het in dat geval een moeilijke evenwichtsoefening wordt hebben we al ingecalculeerd. Op 1 september ben ik dan langzaam begonnen met ‘m breder bekend te maken voor een wat groter publiek. Dat liep ook niet helemaal zoals ik het vooraf in mijn hoofd had zitten. Op vakantie in Spanje heb ik een stuk van de septembermaand gespendeerd aan conceptjes/mogelijke linkrondes om al wat beginideeën te hebben. Eind september heeft partner in crime Chris Burtin dan beloofd dat hij mee zou helpen. Dat hij wél pas tijd zou hebben na zijn eigen goede doel quiz in Diepenbeek midden november was toen al gecommuniceerd. Het was ook zaak om het goede doel waarvoor we graag geld wilden inzamelen te registreren via Music for Life van StuBru. Op die manier hebben we Medora Belgium als goede doel gekozen voor onze debuutquiz. Goed twee weken geleden ben ik toch al maar de ietwat deftigere ideeën beginnen uitwerken (om ze aan Chris te kunnen voorleggen). In mijn (jeugdige?) overmoed dacht ik dat het sneeuwbaleffect van inschrijvingen e.d. wel snel zou volgen. Ik hoopte dat we een deftige partner zouden vinden om samen iets te realiseren, maar op dat vlak werd er onderweg ergens stevig op de rem getrapt. We gaan de hele historie hier niet schetsen, maar het komt erop neer dat er voor de eerste editie nog geen partnership is gevonden (ons idee was té weinig concreet), maar dat er wél mogelijkheden zijn om samen in zee te gaan als we er een geslaagde eersteling van kunnen maken. Als we voor een eventuele volgende editie wat meer tijd hebben om het geheel op poten te zetten, kunnen we een nieuwe stap zetten naar december 2020. Maar da’s dus nog koffiedik kijken! De huidige stand van zaken: 37 teams ingeschreven dus da’s vrij goed. We leggen de limiet gemakshalve op 40 teams, dat quizt iets comfortabeler. Wil je zelf nog graag meedoen die avond, laat me dan gerust iets weten (via mail of een ander infokanaal). Ben je niet zo’n quizzer, maar heb je zin om achter de schermen wat hulp te bieden? Geef dan ook maar een gil! Vele handen maken het werk een stuk lichter. We hebben nog enkele dagen om de quiz verder af te werken. En dan maar hopen dat de reacties een beetje goed zijn!

UPDATE

Op dinsdagavond zitten we plots al aan 41 ploegen, dus hebben we beslist om de maximumcapaciteit wat op te trekken tot maximum 45 ploegen. Het zou mooi zijn mochten we ook dat aantal halen, maar het is geen must! Inschrijven kan trouwens nog steeds via musicforlifezonhoven@gmail.com

Posted 30/11/2019 by ambijans in Algemeen

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (96)   Leave a comment

Catmastree

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Ik weet niet of er een geschreven (of een ongeschreven) regel bestaat over wanneer iemand zijn kerstboom in de woonkamer mag plaatsen, maar ik meen dat het vroeger kon vanaf het moment dat Sinterklaas met de stoomboot terugkeerde richting Spanje. Toch zullen er ongetwijfeld mensen bestaan die er al vroeger mee bezig zijn. De kerstboom bij ons op het werk staat al klaar tegen de tijd dat het zover is om ‘m naar beneden te verhuizen (al is er dit jaar een andere reden waarom ie zo vroeg al is opgetuigd). Bij mijn grootouders werd er altijd een hele ceremonie gemaakt rond de versiering van de kerstboom. Ik had een oom die zich een beetje ontpopte tot kersthobbyist. Op de kerststal werd er bijvoorbeeld met behulp van watten een sneeuwlaag aangebracht. Ieder jaar stond er ook een andere, nieuwe kerstboom. Het liefst een megagroot exemplaar. Ook in de ouderlijke woonst heb ik (tot een goeie 20 jaar geleden) steeds een écht exemplaar weten staan, tot mijn moeder genoeg had van het jaarlijkse opruimritueel dat bestond uit de boom naar buiten dragen nadat ie was afgebroken en daarna de stofzuiger uithalen om alle afgevallen dennennaalden doorheen het huis op te zuigen. Op zeker moment is een nepboom ineens interessanter, zeker als je weet dat ze er tegenwoordig identiek uitzien als een echte boom, maar dan met minder onderhoud achteraf. Toch hebben we genoten van die tijd waarin we nog een echte boom hadden staan. Hetzelfde kan worden gezegd van onze kat, die ruim twintig jaar deel uitmaakte van ons gezin. Dat beest fleurde helemaal op tijdens de feestdagen. Soms kroop ze gewoon in de boom, waarna we haar streng moesten aanmanen om eruit te komen. Een andere keer maakte ze deel uit van het kersttafereel met de os, de ezel, de stal, het kindeke Jezus et les autres door zich gewoon ergens in de buurt ervan te nestelen. En zoals vrijwel elke kat was ook de onze gefascineerd door glinsterende kerstballen. Menige bal is er gesneuveld als onze kat er plots een stevige tik tegen gaf. We konden kijven wat we wilden, elk jaar kon je er donder op zeggen dat het gefonkel en de weerspiegeling op de muur haar weer zou prikkelen. Kerst wordt meestal geassocieerd met sneeuw, al hebben we daar de afgelopen jaren vergeefs op zitten wachten. Ik snap dat sommige mensen daar naar hunkeren, ik zie er zelfs het mooie van in … maar als ik héél eerlijk ben dan opteer ik toch liever voor een zachte winter. Verkeersellende is ook niet alles!

Posted 28/11/2019 by ambijans in Algemeen

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (95)   Leave a comment

broekplassen is knap vervelend

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Het was alweer enige tijd geleden, maar vorige week tijdens het klasbezoek van een tweede leerjaar was het helaas prijs. Eén van de kinderen, een jongen, sprak mij beteuterd aan om te vragen of er ergens een toilet was. Nadat ik ‘m de weg had gewezen trok hij min of meer een spurtje richting wc. Even later was hij terug daar en wist hij me te vertellen dat het eigenlijk al te laat was en dat hij toch in zijn broek had geplast. Niet veel later was ook zijn juf op de hoogte. Die maakte er (gelukkig zou ik bijna zeggen!) geen al te groot drama van. Ze stelde hem voor de hand liggende vragen als ‘waarom ben je tijdens de speeltijd niet geweest?’, ‘waar onderweg is het ergens gebeurd?’ enzovoorts. Nadat hij zijn boeken had uitgekozen kwam hij mij nog vertellen dat het allemaal niet zo erg was, dat het alleen eventjes vervelend was dat ie in die kletsnatte broek moest rondlopen. Toen de klas gepasseerd was moest ik spontaan terugdenken aan een ongeveer identieke situatie die mij overkwam in het tweede leerjaar. Bij Jean Rutten (een fantastische leerkracht overigens!) beleefde ik ook een broekplasavontuur. Na al die jaren kan ik het uiteraard plaatsen, maar op het moment zelf was het toch bijzonder pijnlijk. Meester Rutten mocht dan wel een goede leerkracht zijn, toch had hij ook zo zijn principes. Op zeker moment maakte hij een opmerking dat niemand van de klas nog iets mocht vragen, omdat we bepaalde leerstof gingen krijgen (vermoed ik) die iedereen goed in zich moest opnemen. Ik herinner me nog vaag dat we een stilleestekst kregen, waarover we later vraagjes moesten beantwoorden. Op die manier kon worden nagegaan of we het ‘begrijpend lezen’ al goed onder de knie hadden. Lezen was altijd al mijn passie, dus die opdracht viel me eigenlijk niet zwaar … moest mijn blaas plots niet zo hevig opspelen. ‘Damn, ik moet ineens zo hard plassen. Maar de meester heeft wel gezegd dat we geen vragen meer mochten stellen. Wat nu?’ Ik keek een beetje hopeloos rond mij en zag al mijn klasgenoten ijverig lezen. De minuten tikten langzaam weg en mijn blaas speelde steeds meer op. ‘Als ik nu eens een héél klein beetje plas, zou dan het ergste leed al niet voorbij zijn?’ probeerde ik mezelf nog wijs te maken. Ik liet wat druppels ontsnappen en voelde mijn onderbroek al nat worden. Eventjes wachten. De aandrang om te mogen plassen was nog steeds even urgent. ‘Nog een paar stralen proberen?’ Ondertussen was mijn broek natuurlijk al zeiknat geworden. De pis stroomde tussen mijn benen en plenste daar ergens op de grond. En we lieten nog één keer los, in de hoop dat het dan goed zou zijn. Er stond ondertussen al een serieuze pisplas onder mijn bank. Groot genoeg om mijn buurman te alarmeren. Want die riep héél spontaan ‘Hé, jij hebt onder de bank geplast!’ Ik trok mijn onschuldigste gezicht, probeerde nog te ontkennen maar het bewijs was overduidelijk. Ondertussen mengden andere leerlingen zich ook in de debatten. ‘Ja, da’s overduidelijk een plas!’ De leerkracht vroeg om uit mijn bank te stappen en mijn kruis toonde dadelijk de plassporen in de schaamstreek. Hierna kwam het schaamrood op mijn wangen. ‘Waarom heb je niets gezegd?’ sprak de leerkracht zacht. ‘Omdat we niets mochten vragen!’ piepte ik verlegen. ‘Maar zo’n dingen toch wél’, zei hij. Hierna togen we naar een ander lokaal in de buurt, waar ik een blauwe turnshort moest aantrekken. Ik kreeg ook de gelegenheid om een spurtje naar de wc te trekken om verder onheil te voorkomen. Tijdens de volgende speeltijd stond ik in het midden van de belangstelling, want ik viel nogal fel op in mijn blauwe turnshortje. Ik probeerde het verhaal nog te slijten als een soort van heldendaad ‘Plots stond er precies een waterval onder mijn bank!’ terwijl ik diep in mijn binnenste goed genoeg wist dat het allerminst heldhaftig was, eerder schlemielig. Moraal van het verhaal: als je moet plassen, moet je plassen! Steek dus je vinger op én vraag het!

Posted 22/11/2019 by ambijans in Algemeen

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (94)   Leave a comment

liefste dagboek, laatste deel

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Vandaag komen we voor de derde én laatste keer terug op onze dagboeken (22 stuks in totaal) die ik grofweg bij elkaar pende tussen 1986 en 1991. In ijltempo kijken we door delen 7 t/m 26. Vanaf deel 7 merk ik op dat we verslag uitbrengen van fuiven waar we zijn geweest en wie we daar allemaal zijn tegengekomen. Het is ook duidelijk te merken dat KFC Winterslag terug naar eerste klasse promoveert nadat ze de eindronde winnen in het seizoen 1986-1987. Ik herinner me dat we serieus wat wedstrijden van hen hebben gezien. Met zijn allen het fietsje op en richting Noordlaan, wat vanuit Zonhoven niet zo gek ver was. Babes die van ons een quotering kregen waren o.a. Michelle Demaret (eerste Belgische playmate in de Nederlandse Playboy in 1987) (8), actrices Lori Singer (9), Nicollette Sheridan (9) en Ingrid De Vos (9), zangeressen Sabrina (9), Vanessa Paradis (8), Mariska van Kolck (8) en Kylie Minogue (9). Begin juli 1987 was er een geslaagde wereldrecordpoging van zaalvoetbalclub ZVK Broadway die het Guinness Recordboek haalden in de categorie om ter langst potjes zaalvoetbal spelen. In november van hetzelfde jaar zagen we blijkbaar een spectaculaire volleybalmatch tussen Zonhoven en Lennik (3-1) én nadat er ook in Roeselare werd gewonnen (waar ik mee naartoe was gegaan) stonden ze zelfs even aan de leiding in eredivisie. Begin 1988 wordt Noliko Maaseik met 3-0 geklopt, ga ik ook in Kruibeke kijken (omdat mijn moeder die avond in Temse moest zijn) én we zien we hen na een marathonmatch in Torhout (2-3) ook spectaculair winnen. Het leek wel of Zonhoven alles won dat seizoen (beetje overdreven), maar het was wél een topseizoen. Ook op Europees vlak trouwens. Dat we door weer én wind ook naar ZVV gingen kijken zal er zeker ook diverse keren in vermeld staan. In november 1988 duikt er een bowlingfiche van Champion op, blijkbaar zijn we toen met 8 mensen enkele spelletjes gaan spelen. Ik werd die avond voorlaatste, maar waarschijnlijk wél het drankenklassement gewonnen. 😉 In september 1989 zijn we als VIP naar de Military geweest en diezelfde maand hadden we blijkbaar ook tickets voor de European Ladies Challenge tennis in Genk, waar de finale werd betwist tussen Helena Suková en Hana Mandliková en blijkbaar gewonnen door de eerste speelster. Ik herinner het mij nog vaag, maar het zit héél ver. En voor de rest véél fuiven, véél schoolnieuws, véél meiden top zoveels (ingevuld door verschillende kameraden), véél flauwe kul, véél belevenissen. De schriftjes lopen tot 25 februari 1992. Daarna waren er waarschijnlijk andere ‘uitdagingen’.

Posted 17/11/2019 by ambijans in Algemeen

Dinsdagmenu Guy Brugmans   Leave a comment

guy brugmans

In het najaar van 2018 was Guy Brugmans al eens bij ons te gast, nu doet hij dat nog eens dunnetjes over. Na de succesvolle doortocht bij de voorstelling van zijn vorige boek ‘De keuze’ in oktober 2018, komt Guy zijn nieuwe roman ‘NachtLicht’ voorstellen. Guy introduceren is ondertussen bijna overbodig: ex-voetballer, ex-leraar, ex-eindredacteur én ex-muzikant (Herman Brusselmans, eat your heart out!), maar gelukkig nog géén ex-schrijver. Guy heeft zich de afgelopen vijftien jaar in enkele oude Mexicaanse culturen verdiept. ‘NachtLicht’ is een fictief verhaal tegen een historische achtergrond. Het speelt zich af in het zuiden van Mexico tussen 1486 en 1498, dus vóór de Spaanse verovering. Het is een turbulente periode waarin de Azteken en hun buurvolken de Mixteken en Zapoteken elkaar voortdurend belagen. Bovendien is het dit jaar net 500 jaar geleden dat Hernán Cortés voet aan wal zette in Mexico, het begin van de Spaanse veroveringstocht. Stof genoeg voor een boeiende uiteenzetting over een fascinerende tijd en cultuur. Wie vanavond geen zin heeft om doelloos van kanaal naar kanaal te zappen, is van harte welkom bij ons. Iedereen mag binnen, breng gerust andere geïnteresseerden mee. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd! Standaard Boekhandel zorgt dat er boeken zijn, Guy signeert (als je het lief vraagt). Vanavond in de bibliotheek van Zonhoven, Kerkplein 80, tussen 20u en 22u. Welkom!

UPDATE

Guy noemt zichzelf een verteller en dat was ook exact wat hij dinsdagavond deed in de bib. Hij is zo bevlogen dat hij via het rechte pad al wel eens durfde afwijken naar een zijpaadje, met in zijn achterhoofd dat een goeie gids steeds weer op de juiste weg terecht moet komen. Zijn publiek nam het hem alleszins niet kwalijk. Voor een nieuw dinsdagmenu moeten jullie nu geduld uitoefenen tot 11 februari 2020, want dan komt actrice/auteur Ann Ceurvels iets vertellen over etiketjes en labels die op kinderen worden geplakt. Uiteraard ook weer onverantwoord interessant, je kent ons ondertussen! 😉

Posted 12/11/2019 by ambijans in Algemeen, Literatuur

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (93)   Leave a comment

dagboek van ambijans

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Omdat ik het zelf best vermakelijk vond, keer ik nog een keer terug naar mijn geschreven dagboeken waarover ik vorige week al iets loste. 26 stuks in totaal, vol geschreven met de zin én onzin die ons tienerbrein teisterde vanaf het midden van de 80’s tot het eind van datzelfde decennium. We zullen ons focussen op enkele van de volgende delen (2 t/m 6) uit de beruchte schriftjesselectie. Ook hier noteren we weer scores op babes: voor bijna allemaal actrices zoals o.a. Kathleen Turner (7) en Demi Moore (8), Dolly Dot Anita Heilker (8), Mandy Smith (8), Jerry Hall (8), Brooke Shields (9), Christie Brinkley (9), Glynis Barber (9), Sharon Stone (8), Catherine Bach (8), Els Vandecaetsbeek (9) (de moeder van Kim Clijsters), Désirée Nosbusch (9),  Justine Bateman (9), Elisa Waut (9) en Julie Forsyth (8). Het overgrote deel van de schrijfsels gaat over dingen die op school gebeurden. Dat ging van dingen die in de les voorvielen, punten die we haalden voor bepaalde vakken (zou ik die stiekem hebben opgeschreven tijdens het uitdelen? Geen idee eigenlijk!), onze persoonlijke prestaties in de lessen LO (ik scoorde af en toe al eens een doelpunt, raar maar waar!) en van die typische speelplaatsweetjes (sappige gossipberichten zullen we maar zeggen). Bepaalde klasgenoten kregen van mij een bijnaam (een idee dat ik had overgenomen van de vriendenvoetbalploeg van mijn neven waar bijna iedereen anders werd genoemd dan hij heette). In het tweede boekje heb ik op een aantal bladzijdes het politieke leven van België (de periode 1830-1870) samengevat. Ging het er in de lessen geschiedenis toevallig over? Al sla je me dood … In oktober 1986 is er nog eens een verkiezing van de mooiste vrouwen met o.a. op 10 Christie Brinkley, op 9 rockchick Doro Pesch, op 6 de Duitse zangeres Sandra, op 5 Linda De Mol, op 2 Brooke Shields en op 1 Samantha Fox. Mijn voorkeur voor grotere boezems wordt ineens overduidelijk. Verder ook nog een portret van Mandy Smith, die nog eventjes getrouwd was met Bill Wyman van The Rolling Stones. én een top 10 van vrouwen in onze leeftijdscategorie (14 tot 17 jaar), vijf daarvan genoten ‘plaatselijke bekendheid’. Omdat een top 10 van vrouwen nogal eenzijdig is, duiken er ineens ook top 10 muzieklijstjes op. Ik durf zelfs niet kijken wat erin staat, omdat ik vrees dat ik er anno 2019 een héle andere mening op nahoud. We zitten ondertussen in 1987 en in het begin van het jaar zijn we (tijdens de speeltijd) getuige van de chrysostomosrevue van de afstuderende jaargang 1969. Véél lovende kritiek voor voetbalclub Anderlecht en toen al was er een rabiate afkeer tegen alles wat Standard en Club Brugge was. En er was ook het bijzondere verhaal van een klasgenote die tijdens de les een gebruikte condoom in haar pennenzak terugvond. Hilarisch zou ik het niet durven noemen, want in een katholieke school (zoals de onze) was dat uiteraard een drama. Zowel leerkracht, directie als directeur stonden op hun achterste poten, ze gingen zelf detective spelen om de dader te vinden. Een ideaal scenario voor een langspeelfilm, dat werd meteen duidelijk. Volgende week meer straffe Atomaschriftjesverhalen, ik lijk plots Leo Delcroix wel. 😉

Posted 11/11/2019 by ambijans in Algemeen

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (92)   Leave a comment

liefste dagboek

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Het is ondertussen geen geheim meer dat ik hier dagelijks op mijn blog zowat mijn levensverhaal zit neer te pennen. In de lagere school al schreef ik schriftjes vol met gefantaseerde verhalen. In de middelbare school werd die activiteit lustig verdergezet. Ik heb al die schriftjes (26 stuks in totaal) altijd bewaard. Zo zie ik in het eerste nummer (waar ‘proefnummer’ op staat geschreven) dat ik op 12 augustus 1986 ben beginnen schrijven. Op de voorkant van het schriftje staat in plakletters (of wat daar na al die jaren nog van rest) het volgende: ‘het grote geheimpjesboekje met echte onthullende dingen’ en daaronder ‘plezier voor jezelf’. Héél waarschijnlijk letters van bij videotapes toegevoegde plakletters. Op de eerste bladzijde (nog vóór de onthullingen starten) heb ik een hele hoop uitgeknipte foto’s van vrouwen geplakt en de punten die ze van mij kregen op 10: o.a. de Duitse zangeres Nena (8), Hófi Karlsdóttir (9, blijkbaar de Miss Universe van 1985), Cybill Shepherd (9), Jenny Powell (9), Jenilee Harrison (9) en Rachel Ward (8) kregen van mij een schoonheidsquotering mee. Daarna volgt er reclame voor de zogenaamde spacepen, een fantasietje van mezelf, waarmee in verschillende kleuren kan worden geschreven. In het voorwoord heb ik drie belangrijke punten aangehaald: 1. dit boek is enkel voor mezelf, niet voor nieuwsgierige neuzen 2. de consequenties als je het toch waagt om erin te kijken (waarin ik al dadelijk een gruwelijke dt-fout spot) en 3. dat alle inhoud uit de boekjes op volledige waarheid berust. Héél serieus moesten we die regels niet nemen want er waren zeker vrienden én mijn broer die er al eens een blik in mochten werpen (ook als ze daar misschien geen zin in hadden). 😉 In de volgende sectie volgt er een reeks ‘Wist je … datjes’ die we omschreven als ‘Ossendriesgebeurtenissen’. Er gebeurde blijkbaar véél in die straat, getuige de 43 handige weetjes. Ook het maken van eeuwige lijstjes was toentertijd al hip blijkbaar want ik had toen al dadelijk een top 10 gemaakt van knappe vrouwen. Op 10 stond een 15-jarig meisje uit Berlijn (dat ergens was opgedoken in één of andere Bravo en waarmee we maar al te graag pennevriendjes wilden worden), op 9, 8 en 7 stonden mensen die een duidelijke link hadden met Zonhoven (maar die we hier om evidente redenen niet zullen vernoemen), op 6 Kelly Emberg (de toenmalige vriendin van Rod Stewart), op 5 Heather Locklear, op 4 Catherine Oxenberg, op 3 Heather Thomas, op 2 Samantha Fox en op 1 Sandra Kim (oh boy, een ‘herinnering’ aan het songfestival datzelfde jaar!). Zij krijgt van mij een tien, Samantha Fox strandde blijkbaar op 0,01 punt. Voor wat het waard was toen! Eén van mijn vrienden mag iets verderop ook zijn top 10 geven (5 dezelfde vrouwen als in mijn lijstje), maar bij hem wint Samantha Fox het net van Sandra Kim. Zou die dan toch een hormonale werking hebben gehad op meer mannen in die tijd? Alsof een top 10 nog niet genoeg was, bleek er ook een tip 10 te bestaan (vrouwen die in de toekomst onze top 10 konden halen). Samen met een vriend opgesteld. Onze nummer 9 (zangeres Princess) stond er al snel niet op haar plek, want in de marge schreef ik ‘volkomen nonsens, we waren juist zat’. Nog een goeie tip om mooie vrouwen te ontmoeten (in het midden van de 80’s): gaan zwemmen op Kapermolen. Doe er je voordeel mee zou ik zeggen! Deel 1 van het proefnummer brengt verder nog wat vakantienieuws, een beetje gossip en er was de beruchte vijfkamp die in de Ossendries werd gehouden (8 deelnemers), die zich moesten meten in vijf disciplines. Voilà, misschien volgende week meer nieuws uit ‘de geheime schriftjes’, wie zal het zeggen …

Posted 04/11/2019 by ambijans in Algemeen