Archive for the ‘Algemeen’ Category

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (48)   Leave a comment

spelen in de jaren 70

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Nu we nog een beetje kunnen genieten van die mooie nazomerdagen keer ik hier nog eens terug naar herinneringen die dateren van ergens aan het einde van de seventies, laat ik er 1978 van maken. We hadden in die tijd een redelijk sterke band met familie van familie, aangetrouwde familie zullen we zeggen. Het gezin D. had één zoon die (als ik me niet vergis) ongeveer even oud was als mijn jongere broer (of één jaar jonger). Dus toen ik zes was, waren mijn broer en L. vijf jaar. L. was enig kind, een beetje verwend (altijd mooi gekleed, piekfijn kapsel enz.). L. was ook een vrolijk kind, misschien was onze klik daarom wel zo goed. Er bestaat van ons een bijna identieke foto zoals hierboven afgebeeld (genomen in onze voortuin), waar wij met z’n drieën opstaan. Het wagentje waarin wij zaten was eerder gifgroen van kleur, het was zomer (dus mooi weer) en we staan nogal spontaan in de lens te kijken. We hebben de hele dag zitten ravotten en toen de moeder van L. hem in de vooravond kwam oppikken hebben we naar alle waarschijnlijkheid nog waterijsjes gegeten. Ik herinner me ook nog dat we véél wespen in de tuin hadden, die natuurlijk afkwamen op al die zoetigheid. De onvermijdelijke fles cola mocht uiteraard niet ontbreken op tafel. Na de lagere schooltijd verdween het contact met L. vrijwel volledig, maar dat had ook met een sterfgeval in de familie te maken. Ik ving wel op dat hij na zijn middelbare schooltijd was gaan rebelleren, dat hij ontspoorde, ruzie had met zijn ouders, foute vrienden had gekregen en dat hij was beginnen experimenteren met drugs. Van het één kwam het ander. Ik herinner me nog dat ik hem in het begin van de jaren ’90 in de Hasseltse binnenstad heb zien werken als ober in de horeca (toen leek het erop dat het goed zou komen), maar dat bleek ijdele hoop. Rond het midden van de jaren ’90 hoorde ik verhalen over diefstal, heling van goederen e.d. om zijn drugsverslaving te kunnen bekostigen. Eén van zijn grootouders gaf hem geld (uit pure goedheid), maar dan stal hij de de rest van de inhoud van de portemonnee achter hun rug. Het was dan ook geen verrassing toen we hoorden dat hij iets daarna dood werd teruggevonden in een kraakpand ergens in Hasselt. Om het leven gekomen na een overdosis. Hoe oud was hij toen hij stierf? 22 of zo? Een trieste manier om aan je einde te komen. Kan het iedereen overkomen? Waarschijnlijk wel. De kunst is om op het rechte pad te blijven en voldoende karakter om niet in die val te trappen …

Posted 18/10/2018 by ambijans in Algemeen

Gemeenteraadsverkiezingen 2018 : D-Day!   Leave a comment

de 27 kandidaten van open vld zonhoven

De campagne is afgelopen: alle flyers zijn bedeeld en eventuele statements zijn gemaakt, dus de modale Zonhovenaar vertrekt in principe goed geïnformeerd richting stembus. Sta me toe om langs deze weg iedereen alvast een goed resultaat toe te wensen (behalve Vlaams Belang uiteraard), die van Veiligheid (is het in Zonhoven zo onveilig?) en Vreemdelingen /Vluchtelingen (zorgen die mensen in Zonhoven voor overlast?) alweer hun speerpunten hebben gemaakt, some things never change! En misschien zelfs van (zwerf)Vuil, want hun reclame ging hier stante pede de papierbak in (dus ik heb geen idee!). Ik zou hier een hele litanie kunnen afsteken over hoe door én door slecht die partij is, maar een wijze man zei ooit: ‘je steekt al je energie het best in positieve dingen, negativisme vreet namelijk aan je energielevel.’ Zen! Ondertussen gonst het ook in hometown Zonhoven van de geruchten (net zoals elders in héél Vlaanderen neem ik aan). De coalitie zou bijvoorbeeld al beklonken zijn tussen Open VLD en Zonshoven (is dat wel zo?). De anderstalige verkiezingsfolder (in het Turks en Arabisch) van Zonshoven schoot bij nogal wat Zonhovenaars in het verkeerde keelgat. Dat leek me eerlijk gezegd ook niet hun meest briljante ingeving tijdens deze kiescampagne. Of men er dan op facebook zo’n groot spel van moet maken is weer een andere vraag. In een laatste krampachtige poging zag je dat men daar nog zieltjes probeerde te winnen. Chapeau trouwens dat alle liberale kandidaten uit Zonhoven zich onthielden van commentaar in deze praatbarak. Dat wil zeggen dat er maturiteit in dit team zit, dat niemand zich gek laat maken. Er is de afgelopen zes jaar voor de inwoners een testcase geweest en we zullen snel genoeg weten of er goed werk is geleverd in onze gemeente. Er is alvast één grote zekerheid na de stemming vandaag: in principe kan je de beleidslijnen niet alleen uitzetten, dus je gaat naar medestanders moeten zoeken. De kans is dus zéér groot dat je alsnog over de partijgrenzen heen bruggen moet gaan bouwen met een coalitiepartner waarmee je even daarvoor nog in het strijdtoneel hebt gezeten. Hoe minder verwijten en harde woorden er zijn gevallen, hoe meer je alle opties openhoudt. Dat je het met mekaar oneens bent is normaal, anders bestond er maar één politieke partij in ons land. Het is dus de kunst om een coalitie te maken die groot genoeg is en die voldoende daadkracht heeft om de komende zes jaar met vééél moed aan de slag te gaan! Ze zijn al goed bezig, maar wat mij betreft mag het nieuwe bestuur straks gerust wat ambitieuzer zijn …

Ik denk niet dat ik hier nog eens de loftrompet moet steken van ‘the usual suspects’ binnen de Open Vld-afdeling in Zonhoven (15 oudgedienden, 12 nieuwkomers), al denk ik wél te mogen zeggen dat ze er weer een mooie mix van hebben gemaakt. Burgemeester Johny De Raeve is de trotse lijsttrekker van een goed geoliede machine. Mijn ouders hebben schepen Bram De Raeve (plaats 3) een duwtje in de rug gegeven, ikzelf heb dan weer geijverd voor Katrien ‘Madam Confituur’ Hoebers (plaats 8). Vooraf valt moeilijk te voorspellen wie er straks verrassend uit de hoek zal komen qua stemmenaantal, al durf ik hier onomwonden zeggen dat ik véél vertrouwen heb in ‘de blauwe 14’ alias Frank Vandebeek. We go way back! (zoals ze dat zo mooi zeggen). Als Frank zich ergens in vastbijt dan gaat ie er voluit voor … en laat dat nu net zijn wat onze mooie gemeente nodig heeft: doeners! Een stem voor Frank is dus een bijzonder nuttige stem in dit geval (maar daar zal heel Zonhoven straks snel genoeg achter komen). Op plaats 6 vinden we Sofie Vanoppen terug, die ‘de blauwe 14’ gewoon haar nonkel mag noemen. Als je toch bezig bent kleur je haar bolletje ook maar! Op meerdere kandidaten van dezelfde lijst stemmen is trouwens toegelaten, maak er gebruik van! Alexandra Bruelemans (plaats 19) kreeg vorige week zelfs extra zendtijd toen ze op VIER een hele week te zien was in het programma ‘Huizenjagers’, maar omdat ze daar zonder politieke motieven zat kon dat gewoon doorgaan. Dit gezegd zijnde: ’t is nu aan de burgers om hun democratische plicht te vervullen. Het lot van de politici ligt nu in jullie handen …

UPDATE

Rond 10u ’s morgens trokken wij richting stembureau 4 om onze burgerplicht te vervullen. ‘Op wie heb jij gestemd?’ ‘Voor de goei!’. Na verloop van tijd had ik zelfs zin om iedereen die deze clichézin uitspraak een stuk fruit te verkopen. Een ferme muilpeer bijvoorbeeld! 😉 Maar ach, het was mooi weer, het traditionele rijtje politici was dit jaar bijzonder lang en iedereen deed (as usual) mee aan de plaatselijke folklore. In sommige stembureaus verliep alles bijzonder vlot, bij ons was er even voordien een korte panne geweest die voor oponthoud zorgde. Na het stemmen rustig naar huis en daar vol verwachting de uren laten voorbij tikken. Rond 16u was er dan een afspraak in het Martenshuys, waar supporters, sympathisanten en kandidaten gezellig verbroederden. Voor mij vooral het sein om een hapje te eten en daarna rond 16u30 een blik te werpen op de website van Vlaanderen Kiest. Na telling van 16/19 bureaus kwam Open VLD al aan 43,5 % (wat neerkwam op 14 zetels). Nauwelijks een kwartier later lag de definitieve eindstand vast: 42, 9 % en nog steeds 14 zetels (+3 ten opzichte van 2012). Het kriebelde zo fel dat ik mijn kostuumjasje aantrok en ter plaatse een kijkje ging nemen. Tot buiten op straat stond het volk zich te verdringen om binnen te geraken. Ik kon de eerste mensen (o.a. kersvers schepen ‘de blauwe 14’) alvast feliciteren (al hinkte Frank toen nog op twee gedachtes): waagt onze partij de sprong alleen of nemen we er een andere bij? Scenario 1 zou het schepenzitje zijn, scenario 2 kon zelfs nipt in de gemeenteraad eindigen. Terwijl wij boven het zaaltje in lopen worden de veertien verkozenen afgezonderd van de feestende meute. Naast blije gezichten, toch ook een aantal ontgoochelde mensen gezien. Helaas kan niet iedereen worden bedeeld met een mandaat. Dat Open VLD als team een topprestatie heeft neergezet is een feit en stemt tot tevredenheid. Als de ontgoocheling binnenkort is weggeëbd kan iedereen de zaken weer in het juiste perspectief zien. Wanneer voorzitter Bart even later terug ten tonele verschijnt en op de tafel klimt wordt het volgende meegedeeld: Open VLD Zonhoven waagt de sprong alleen zonder bondgenoten. De namen van de schepenen, gemeente -en OCMW-raadsleden worden overlopen. Tussendoor wordt er gejuicht en geklapt. Het verdelen van de schepenmandaten is iets voor later, eerst maar even genieten van dit moment! Een aantal raadsleden van coalitiepartner CD&V komt dan de VLD-ploeg feliciteren. Daarna is het tijd om te socializen. Iets over 1u verlaat ik het Martenshuys. Omdat ze hier nog niet slapen keuvelen we nog gezellig na. De adrenaline zorgt ervoor dat ik pas rond 3u30 in mijn bed lig. Dromen over 42,9 %, alweer een historisch moment om in de geschiedenisboeken bij te schrijven. Binnenkort kennen we de schepenen en hun departement, al kan ik wél vertellen dat er nieuwelingen zullen opduiken in het schepencollege. Frank Vandebeek o.a. versiert met zijn allereerste deelname meteen een schepenmandaat, Katrien Hoebers komt in de gemeenteraad terecht. Enige minpuntje: er hadden gerust wat meer vrouwen (slechts drie op 14) in de meerderheid mogen zitten. 😦

Posted 14/10/2018 by ambijans in Algemeen, Politiek

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (47)   Leave a comment

toen heetten de liberalen nog anders ...

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Omdat we zondag 14 oktober weer allemaal naar de stembus trekken is het misschien tof om er nog eens een politieke herinnering aan te koppelen. Zo zal mijn allereerste stembusgang voor eeuwig en één dag gelinkt kunnen worden aan een gebeurtenis die nog steeds Zwarte Zondag wordt genoemd in de geschiedenisboeken. Kort gezegd komt het erop neer dat Vlaams Blok (nu Vlaams Belang) tien zetels winst boekte en daarmee plots de kop aan het venster stak. Ik had die zondag in november uiteraard op de toenmalige PVV gestemd. De televisie stond de hele dag in het teken van de politiek, dus de massale verontwaardiging over dit verschijnsel staat me nog héél goed bij. Ook op school werd er hier en daar over gediscussieerd. Dat zoveel mensen een bolletje hadden gekleurd voor een ranzige, racistische partij ging er bij véél mensen niet in. De journaals brachten tot vervelens toe de VB-aanhang in beeld met hun walgelijke ‘Eigen volk eerst’ kreet. Het enige positieve aan de avond was het feit dat de gestage opmars van de liberalen zich vanaf toen zou laten gelden, al zou de dioxinecrisis in 1999 er pas voor zorgen dat de liberalen de grootste fractie werden en de premier mochten leveren. Om het onderwerp terug wat dichter aan Zonhoven te koppelen moeten we terug naar de jaren ’80. We waren nog niet stemgerechtigd, maar we bekeken wél al de verkiezingsfolders die hier in de bus belandden. In het begin van de ’80 gaven we mensen (van alle partijen) een vermomming. Zo kreeg een (in onze ogen) onsympathieke man steevast een Hitlersnorretje aangemeten (al kon dat voor een vrouw eveneens het geval zijn), iemand die een bril droeg kreeg donkerder glazen (zodat hij/zij plots op Freddy Horion leek). Het was alleszins een amusante tijd die mij véél aangename uren tekenplezier heeft bezorgd. Of mijn broer (die toen al een véél betere tekenaar was dan mezelf) zijn tijd daar ook aan heeft verknoeid durf ik niet meteen te zeggen. Sommige mensen kregen zelfs een bijnaam (‘de dikke’, ‘de schele’, ‘de smalle’, ‘de kale’, …), vrij onschuldig allemaal. Ik herinner mij als kind ook nog dat Marilou Vanden Poel-Welkenhuysen (onze vorige burgemeester) regelmatig eens langs kwam bij mijn grootouders samen met haar moeder, Maria van Bèr Bong. Het was dan ook een schok toen wij haar op een zondagavond in oktober 1988 via Radio Benelux hoorden zeggen dat ze ‘die monstercoalitie’ van de drie partijen (CVP, SP en VU) helemaal niet had zien aankomen. PVV was de grootste fractie, maar toch werden ze naar de oppositiebanken verwezen. Een harde klap, maar ook inherent aan het politieke spel. In Zonhoven werden op diverse plaatsen straten omgedoopt tot Wardweg (naar de toenmalige CVP’er Ward Heeren die op die manier burgemeester werd). Zo kreeg Zonhoven een burgemeester die nauwelijks stemmen had gehaald. Uiteraard weet ik welke kunstenaar er achter die Wardweg zat (en ook al zijn de feiten ondertussen verjaard, toch ga ik daar verder geen boekje over opendoen). It wasn’t me! 😉 Zes jaar later in 1994 speelde de VLD alle tegenstand in de vernieling. Het feestje in Het Zavelhof ging helaas aan mij voorbij, maar ik ben er ’s avonds wél gepasseerd en je kon toen merken dat er een hallelujahsfeertje hing. Mijn huidige werkplek – de bibliotheek – (toen nog een plaats waar ik regelmatig rondhing) zou ook de aanzet geven naar mijn kortstondige politieke intermezzo. Ik kwam in de bib regelmatig P. tegen, een schoolmakker, die actief was als VLD-jongere. Hij had mij bij wijze van spreken één jaar vóór de verkiezingen al gepolst om bij de Jong VLD te komen. Na de succesvolle campagne eind 1994 (die VLD 15 van de 25 zetels opleverde én een absolute meerderheid) kreeg ik opnieuw de vraag gesteld in de bibliotheek. Deze keer haalde hij alles uit de kast. Als ik zelf niet naar de vergadering kwam, dan zou hij mij gewoon thuis komen oppikken (taxi P.). Als het mij niet aanstond, dan mocht ik zonder verplichting weigeren om mee te doen. Die eerste avond zou een voorstelling van Geertrui Daem zijn in GC Tentakel gevolgd door een vergadering in de cafetaria. Die kennismaking was best gezellig en tot ergens in 2000 bleef ik deel uitmaken van het partijbestuur (van de ‘grote partij’ bedoel ik dan). Omdat ik het jaar daarvoor kon beginnen als gemeenteambtenaar besloot ik mijn inbreng meer lowprofile te houden, iets meer achter de schermen. Ondertussen waren enkele oudgedienden binnen Jong VLD ook al afgemaakt (deels uit onvrede, deels omdat ze zich langzaam settelden). Het leven was méér dan politiek alleen. Bijna twintig jaar geleden werd er af en toe wat dictatoriaal geageerd, gelukkig heeft men in al die jaren een behoorlijke ommezwaai gemaakt … en da’s maar goed ook. 😀

Posted 10/10/2018 by ambijans in Algemeen, Politiek

Dinsdagmenu Guy Brugmans   Leave a comment

guy brugmans

Tweede dinsdagmenu van dit najaar, het allereerste waarop ikzelf ook aanwezig zal zijn. Tijdens het eerste dinsdagmenu van politicoloog Joris Boonen vorige maand zat ik nog in Spanje, maar straks kan ik geen geldig excuus meer inroepen (alsof dat nodig zou zijn, duh!). Wat hebben wij vanavond in de aanbieding? Guy Brugmans (° 1953) is van veel markten thuis. Ooit begenadigd voetballer, later leerkracht Nederlands-Engels-Duits, daarna volgde een transfer naar de uitgeverswereld en nóg later kwam hij bij krantengroep Concentra terecht, waar hij 20 jaar als redacteur en eindredacteur werkte. Sinds 2008 is hij actief als vertaler van anderstalige kinder -en jeugdboeken. Ondertussen heeft hij zelf ook literair werk uitgegeven. Op ons dinsdagmenu zal hij specifiek vertellen over zijn recentste roman ‘De Keuze’, die de levensloop volgt van de ‘Zonhovense Turken’ Hayrettin Dumlugöl en Remziye Baybek, die begin zestiger jaren naar hier kwamen samen met hun twee dochters en zoon. Het unieke bij dit boek is dat een ‘Lagelander’ door de ogen van Turkse mensen naar hun en onze cultuur kijkt.
Dit boek is naast een getuigenis ook een voorbeeld van een integratieproces waarbij Belgen en Turken elkaar met een open geest, menselijk begrip en goede wil tegemoetkomen en de culturele verschillen beide partijen veeleer verrijken dan verdelen. Dit dinsdagmenu is voor iedereen vrij toegankelijk (place to be: Kerkplein 80 in Zonhoven). Hé, er is geen voetbal op tv, dus excuses zijn uit den boze!

UPDATE

Met 50 mensen in de leeszaal was de opkomst gisteravond meer dan aardig. Niet alleen kennissen en ex-collega’s van Guy vonden de weg naar ons, maar ook andere geïnteresseerde luitjes. In de hem zo typerende stijl wist Guy gedurende twee uur het publiek aan hem te kluisteren. Het verhaal dat hij voor zijn publiek in petto had was er dan ook eentje om in te kaderen. Of om in een film te gieten … waar is Stijn Coninx als je ‘m nodig hebt? Wat niet is kan uiteraard nog komen. Eén ding werd nog eens kristalhelder: integratie is een tweerichtingsproces. Als migrant moet je moeite doen om je aan een nieuwe situatie aan te passen, maar het vraagt ook een inspanning van de ander. Je moet je in hun situatie kunnen verplaatsen, begrip tonen en helpen daar waar nodig. Pas dan kan er een hechte band ontstaan tussen twee gemeenschappen. Je kan mensen geen regels opdringen en verwachten dat ze daarna hun verleden gewoon achter zich laten. Leven volgens de geplogenheden (akkoord), maar toch ook je eigenheid kunnen bewaren. Als er een mooie wisselwerking is tussen beide culturen zonder dat er zand in de raderen komt, dan krijg je een harmonieuze samenleving. Dat komt niet vanzelf (én al zeker niet op commando!), maar dat is een groeiproces. Dit gezegd zijnde: Guy’s boek ‘De keuze’ is te koop bij een Standaard Boekhandel in uw buurt. Spring er gerust eens binnen!

Posted 09/10/2018 by ambijans in Algemeen, Literatuur

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (46)   Leave a comment

lispelaars vermijden de letter s beter

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Ondergetekende kan al sinds zijn vroege jeugdjaren praten als Brugman, maar uiteraard verliep dat niet zonder slag of stoot. Het toeval wil namelijk dat ik tot de beginjaren van de lagere school last had van het fenomeen ‘lispelen’. Geheel toevallig hadden we het er onlangs (tijdens onze vakantie in Spanje) nog over. Na het eerste leerjaar werden mijn ouders er hoogstwaarschijnlijk attent op gemaakt dat de (toen nog kleine) Ambijans héél vaak slisklanken uitkraamde. Als een kundige logopedist(e) de foutjes niet snel zou wegvijlen, dan zou een grootse carrière als topadvocaat allicht door mijn neus zijn geboord. Dus trok ik één keer per week gedurende een periode richting logopedist. Volgens mij had die een soort van ‘zitavond’ op school. Het staat me vaag bij dat die in de vroegere Mariaschool (nu Zonnewijzer) doorging, maar ik durf er geen eed op te zweren. Anyways, tijdens die sessies zat er een vriendelijke man samen met mij op een bankje in een klaslokaal. Hij had een schrift waarin woordjes in drukletters stonden geschreven. Hierna voerde hij een simpele conversatie met mij en stelde vragen waarop ik moest antwoorden. Wanneer de s-klank er een beetje krakkemikkig uitkwam werd ik dadelijk tot de orde geroepen. Als het wél de goede kant op ging, dan zei hij dat ook. In een ander onderdeel maakte hij simpele tekeningen van een sloep, een bord soep of van een stoep … als de letter s er maar in voor kwam kon hij eindeloos variëren op hetzelfde thema. Voelde ik mij op dat moment een sociale paria? Zeker niet, want net vóór mij kwam wekelijks M. naar buiten, een jaargenote, die met hetzelfde probleem worstelde. Zij is later in het onderwijs terechtgekomen, dus je kon simpel van deze kwaal worden verlost zonder antibioticum. Eind goed, al goed zou je dan denken … ik volhardde helaas in de boosheid. Het daaropvolgende schooljaar schortte er nog steeds van alles aan mijn s-klanken, dus moesten we de logopediesessies van voor af aan herhalen. Dit keer kreeg ik zelfs charmant gezelschap van … mijn één jaar jongere broer. Die kopieerde mijn spraakgebrek gewoon alsof het een nieuwe kunstvorm was. Niet goed natuurlijk, dus mochten we met zijn tweeën op het strafbankje komen zitten. Dit keer was er een vrouwelijke logopediste die taalspelletjes met ons speelde. Nog altijd waanzinnig tof … al hoopte ze ons na de tweede sessie nooit meer terug te zien. Niet omdat wij zo’n krengen waren, maar omdat ze anders haar werk niet goed had gedaan. De tweede lessenreeks bleek voor ons allebei een voltreffer. De advocatuur mocht later trouwens op twee oren slapen, want ondergetekende belandde na een woelig parcours in héél ander vaarwater (maar da’s weer een héél ander verhaal). 😀

Posted 03/10/2018 by ambijans in Algemeen

Het grote Zonhovense ontbijt   Leave a comment

het grote zonhovense ontbijt

Alle hens aan dek vandaag voor de zoveelste editie van ‘Het grote Zonhovense ontbijt’, een organisatie van de Zonhovense Open Vld-afdeling. Meestal is dat eten in een goedgevulde evenementenhal en zeker dit jaar (in deze oh zo drukke verkiezingstijden) mag alweer het bordje ‘Uitverkocht!’ worden bovengehaald. De tijd dat we zelf nog moesten opdraven bij dit soort activiteiten ligt ondertussen al eventjes achter ons, vanaf nu steken we de benen gewoon zelf onder tafel. 😉 Mandatarissen en kandidaat-mandatarissen zullen vandaag hun beste beentje moeten voorzetten. Op die manier kunnen ze zich profileren bij een ‘klein’ doelpubliek dat hen misschien (nog) niet bij naam kent. Dé grote test volgt dan binnen twee weken op zondag 14 oktober. Ik weet al min of meer wiens bolletje ik straks rood ga kleuren, jullie ook?

Posted 30/09/2018 by ambijans in Algemeen, Culinair, Politiek

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (45)   Leave a comment

radio-midden-limburg-zonhoven

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Wanneer we hier een hoofdstukje ‘vrije radio’s’ aansnijden, dan lijkt het voor de jongere lezertjes hier bijna alsof ze terug worden gekatapulteerd naar de Middeleeuwen. Vrije radio? Què? Toen wij jong(er) waren en nog flink groen achter onze oren had elke stad en gemeente in Vlaanderen één of meerdere vrije zenders die de FM-band teisterden. Omdat van StuBru nog lang geen sprake was, luisterden wij naast de traditionele zenders van de openbare omroep eveneens naar vrije zenders uit de ons omringende gemeentes zoals Radio Randstad en Radio Noordzee (later Hit FM), Radio Benelux (Beringen), Radio Mi-Amigo Hofstad (vanuit De Kluis in Bolderberg) en Radio Formule 1. Bepaalde dagen kregen we zelfs Arcan Radio (Bilzen) en Radio Olympia (volgens mij ook van die kanten) binnen. De ene zender klonk al wat professioneler dan de andere. Verzoekplatenprogramma’s of de groetjes doen aan x en y … het klinkt nu compleet belachelijk maar het gebeurde dus wel! In Zonhoven waren er ook enkele zenders: De Stille Genieter (van Bob Morelli als ik me niet vergis) en Radio Vrij Zonhoven (dat nog redelijk wat naamswijzigingen zou ondergaan). Radio Midden-Limburg, Siesta, SIS, … om uiteindelijk in de Contactgroep of Topradioketen te belanden. Toen we een jaar of 14-15 waren speelden we wekelijks mee om filmtickets te winnen voor Trioscoop Hasselt of waardebonnen voor de plaatselijke videotheek (ook al zoiets van vroeger). Als we tien keer meededen wonnen we gegarandeerd acht keer. Zelfs toen de presentator er eens fijntjes op wees om andere mensen ook eens een kans te laten, lieten wij ons niet vermurwen. 😉 Mijn moeder en (de in Zonhoven wereldberoende) Monique Deckers hadden jarenlang (vermoedelijk in het Vrij Zonhoven tijdperk) een veel beluisterde radiorubriek (‘Tin en Fin’) in een programma dat ‘Het Zoneves Urke’ heette (gemaakt door wijlen Gaston Konings). Onze onuitputtelijke muziekkennis (categorie ‘noodzakelijk kwaad’) deden wij dus vooral op door het bestaan van deze vrije radio’s (waarvoor dank!). Smaak ontwikkelen deden we vast en zeker vanaf ons achttiende levensjaar (maar daarover later misschien ooit meer).

Posted 24/09/2018 by ambijans in Algemeen