Archive for the ‘Algemeen’ Category

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (42)   Leave a comment

festivalticket-mind-the-gap-1994.jpg

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Nu we nog maar net zijn bekomen van één dag Pukkelpop is het tijd om er dadelijk een andere festivalherinnering aan toe te voegen. Ook eentje van bijna een kwarteeuw geleden. Helaas (voor zover ik mij alleszins kan herinneren) slechts een eenmalige gebeurtenis waar nooit een vervolg op kwam. Ik ben er vrijwel zeker naartoe geweest omdat mijn nicht (die toentertijd nog voor Rough Trade werkte) had gezegd dat het de moeite zou lonen. Zoveel jaar na datum is het misschien vreemd dat mijn broer er toen ook niet bij was, al is er wél een logische verklaring voor: hij zat al enkele jaren op kot in Leuven en hij had een vaste vriendin. Hij moet dat weekend ongetwijfeld in Limburg hebben vertoefd, maar zoals dat gaat met serieuze studenten: het weekend diende om te rusten, te studeren én er moest bovendien spaarzaam worden omgegaan met de financiën. Wat kan ik me nog van die zaterdag 1 oktober 1994 herinneren? Dat ik in de vroege namiddag (helemaal in het zwart uitgedost) met de fiets naar de Houthalense Expohal in Kelchterhoef ben gefietst. Ik had ongeveer een idee waar dat lag en in het slechtste geval zou ik me gewoon op de bordjes concentreren. Hoe moeilijk kon dat zijn! Het ‘Mind The Gap’ festival werd georganiseerd door de mensen van Gonzo Circus, een bijzonder alternatief muziekblad (in de ware zin van het woord), dat zich richtte op electronica en gitaarmuziek met een randje af. Wij durfden in onze studententijd al eens een magazine kopen. Bij het blad zat elke keer een cd met bands die in het blad werden besproken. Maar zoals gezegd: zelden ging het over mainstreamdingen. ‘Muziek in de marge’ zou ik bijna durven zeggen, die elders niet aan bod kwam (zelfs niet in het alternatievere katern van pakweg Humo). Het was nog vóór het internettijdperk, dus in zekere zin waren wij ware trendsetters. De Expohal waar het festival doorging kenden wij nog uit onze jonge jaren, toen er daar een soort van automuseum was gevestigd met klassieke wagens, doch dit geheel terzijde. Via De Waerde fietsten wij door het natuurschoon naar Kelchterhoef. Ik herinner me dat ik aan de achterzijde ergens mijn fiets kwijt kon, dat ik ‘m op slot deed en richting ingang liep.

Wie speelden er o.a. en waar gaan we verder niets over vertellen? Banco De Gaia, Higher Intelligence Agency, Main, Exquisite Corpse, Horizon 222, Drug Free America, Lassigue Bendthaus, Mystery DJ’s, Everything Is Slow, Raksha Mancham, Sielwolf, O Yuki Conjugate, Vidna Obmana & Djen Ajakan Shean en Rapoon. Er hing een bevreemdende, mysterieuze sfeer in de hal die in een aantal ruimtes was opgedeeld (al naargelang de muziekgenres die er zouden volgen). Zo was er een grote zaal, een kleine ruimte waar de ambientdingen speelden, sommige bands speelden in wat men nu ‘de foyer’ zou noemen en er was ook een ruimte waar je kon chillen zonder afleiding door muziek. Mijn nicht ben ik toen tegengekomen net vóór Scorn eraan zou beginnen. In mijn buurt stond ook Luc Bertels van Giga Swing, zowat de peetvader voor muziekminnend Hasselt. Stond er ook: Tekton Motor Corporation (de band die F1-geluiden tot kunst probeerde te verheffen) en die ik het jaar daarvoor had gezien toen Pukkelpop voor het eerst met een dancetent experimenteerde. En verder de experimentele Nederlanders van Kong, de brutalere gitaren van Pitch Shifter (met in de achtergrond horrorachtige video-animatie), in de foyer stonden Revolutionary Dub Warriors met hun mix van reggae en dub (vond ik eerlijk gezegd niet zo spannend), de geschifte instrumentale wanorde van God (de band, niet de man met de baard), de spacerock van Ship of Fools en ambientmuziek van Budha Building, waar ondergetekende in die tijd kippenvel van kreeg. Ik beleefde de avond in een soort van waas. Hoe meer alcohol ik dronk, hoe waziger het trouwens werd. Mijn fiets vond ik na afloop nog terug, maar toen moest ik nog ervaren hoe het met mijn rijkunsten was gesteld. Het was vrijwel balkdonker toen wij ons een weg baanden door de Houthalense wegen, in het pre-GPS én GSM-tijdperk dus gebeurde het allemaal op gevoel. Voor ons doemden videoclipgewijs bomen en struiken op, tot we op zeker moment langs een grote baan reden die ons bekend voorkwam. Een half uurtje later stonden we godzijdank terug thuis aan de voordeur.

Posted 17/08/2018 by ambijans in Algemeen

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (41)   Leave a comment

straks gaat het doek op

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Mijn volgende herinnering speelt zich af in het schooljaar 1984-1985, eerste middelbaar. Hij viel me eigenlijk afgelopen weekend te binnen nadat ik jaargenote C. plots zag opduiken in de weekendeditie van Sjiek (een blad van ‘Het Belang van Limburg’). Anderzijds ben ik ook niet trots op een aantal gebeurtenissen die toentertijd zijn voorgevallen, maar daar komen we straks nog eventjes op. In het eerste jaar moest je toen een keuzevak nemen, waar je dan een uur of drie (in lesuren een hele namiddag) zoet mee was. Er waren verschillende opties maar ik ging dus voor ‘theater’. De leerkracht plastische opvoeding (ondertussen niet meer onder de levenden) en een vrouwelijke leerkracht (waar ik later nog Nederlands van zou krijgen) namen tijdens die lessen beurtelings de honneurs waar. Ik herinner me verder ook nog dat naast C. en mezelf, N., A. en B. deel uitmaakten van ons toneelklasje. Ik kan me eerlijk gezegd weinig herinneren van alles wat we ongeveer 35 jaar geleden hebben gedaan tijdens die lessen. Ik weet natuurlijk nog wél dat we toen een toneelstuk moesten opvoeren (een stuk of drie keer denk ik). Een ridderstuk met een koning in de hoofdrol (ik dus) die twee dochters had, waarvan er eentje verliefd zou worden op de knappe prins. Bij de rolverdeling waren er al wat traantjes gevloeid over wie nu het verliefde prinsesje mocht spelen maar uiteindelijk werd het probleem opgelost. Gênant moment 1: C. stelde voor om bepaalde scènes bij mij thuis te komen oefenen samen met haar prins B. Dat liep allemaal vrij goed tot ik vond dat C’s aandacht net iets té veel naar B. uitging. Toen heb ik in een kwade bui (onder in onze kelder) de klep van een doos waspoeder geopend en haar daarmee keihard in het gezicht geraakt. C. was uiteraard not amused en wilde meteen naar huis, maar nadat ik mij uitgebreid had geëxcuseerd bleef ze toch. De sfeer was uiteraard om zeep. Dat ik destijds een stevig boontje had voor C. hielp ook niet écht. Gênant moment 2: tijdens de repetities wilde het ook niet altijd vlotten en op zekere dag barstte de bom. Iemand vergat zijn repliek waardoor ik mijn volgende zin niet kon uitspreken omdat dan alle logica zoek zou zijn. De leerkracht kwam tussen en zei dat ik gewoon door mocht naar mijn volgende zin, dat het niets uitmaakte. Eigenwijs als ik was ging ik echter met haar in discussie. Konden ze niet gewoon die vergeten repliek laten volgen zodat we vanzelf weer op het juiste spoor zouden zitten? Nee dus! ‘Doe gewoon wat ik daarnet heb gevraagd.’ Ik vertikte het gewoon waardoor er enkele minuten van zwangere stilte volgden. ‘Als je niet onmiddellijk maakt dat we door kunnen gaan, dan zwaait er wat!’ sprak ze plots dreigende taal. Stilte en een onbegrepen blik van mijn kant. ‘Geef me je schoolagenda, dan kunnen we er een boodschap inschrijven voor je ouders. Volgende week wil ik jouw agenda zien, ondertekend door je ouders.’ Of er nog een extra sanctie was weet ik niet meer, maar ik kon op dat moment wel door de grond zakken van teleurstelling. Later heb ik van diezelfde leerkracht trouwens nóg straf gekregen (maar da’s een ander verhaal). 😉 Gênant moment 3: ons schooltoneeltje werd uiteindelijk een gigantisch succes en dat om meerdere redenen. Omdat we de pannen van het dak speelden bijvoorbeeld. Te oordelen naar de reacties in de zaal wisten jong en oud ons toneelspel naar waarde te schatten. Al verdenk ik die leerkracht er jaren later nog steeds van dat ze discreet weerwraak nam voor mijn onhandelbaarheid. Zo kreeg ik (als koning) een véél te klein kroontje op mijn vrij dikke hoofd gezet (waardoor er onbedoeld een komisch effect werd gesorteerd). Hierdoor kregen mijn flaporen nipt geen Oscar voor ‘beste mannelijke bijrol’. Conclusie: ‘wie zijn gat verbrandt, moet op de blaren zitten’.

Posted 08/08/2018 by ambijans in Algemeen

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (40)   Leave a comment

betaal tijdig je boetes

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Voor onze volgende herinnering moeten we ongeveer twintig jaar terug in de tijd gaan, vermoedelijk in de zomer van 1999 of 2000. Toen bestond er (net zoals vandaag op een aantal andere landelijke radiozenders nog steeds het geval is) in de zomervakantie ook al een alternatievere manier van radio maken. Het opzet was kinderlijk eenvoudig: één uur per dag mochten collega’s op de werkvloer hun playlist bij de radio indienen en van maandag tot vrijdag werd er dan een bedrijf/gemeente/ in de ambtenarij of in de privésector geselecteerd. Zij waren dan de gelukkigen die één uurtje zendtijd kregen. Ik wil er vanaf zijn of het nu ging om Radio 2 of het toenmalige Radio Donna (alleszins niet StuBru of Radio 1), maar feit is dat het gemeentebestuur van Zonhoven op zeker moment bericht kreeg dat hun werknemers voor de muziek mochten zorgen. Elke gemeentelijke dienst kreeg een melding om een aantal muziekliefhebbers op hun dienst aan te spreken, die dan een lijst konden samenstellen. Uiteraard dacht mijn baas toen dat ze mij daar een enorme favor mee deed. Ambijans stond in die tijd namelijk al bekend als dé wandelende muziekencyclopedie van de gemeente Zonhoven. Helaas kende ik het betreffende radioprogramma maar al te goed (totaal mijn meug niet, laat staan dat het in mijn favoriete muziekstraatje paste). Om ons niet te laten kennen dienden wij toch een top 5 in (‘Smells like teen spirit’ van Nirvana was het bekendste nummer, de rest was véél te eclectisch). Onze rebelse inborst weigerde om mee te gaan met de commerciële flow. Die was sowieso bijzonder goed vertegenwoordigd want één van mijn collega’s had MIJN favoriete schijtplaat (‘Paradise by the dashboard light’ van Meat Loaf) om mij te treiteren in ZIJN lijstje gezet. Mijn toenmalige baas was niet verder gekomen dan enkele titels genre ‘Bridge over troubled water’ van Simon & Garfunkel). En er stond ook één nummer in het lijstje met de nogal cryptische titel ‘If you see the wonder’. Ik had eigenlijk wel een idee welk nummer ze precies bedoelde, maar mijn baas was zo vriendelijk om het op eenvoudig verzoek even voor mij te neuriën. ‘If you see the wonder, nanananana!’. Overduidelijk ‘I have a dream’ van ABBA, maar ik zei héél droog ‘Ben je zeker dat het een bekende hit van vroeger is? want het zegt mij totaal niks’. ‘Ja, ja … maar allez, ik zie de groep zo voor mij, die hebben echt véél bekende nummers gemaakt!’ Op de dag van de waarheid liet de presentator weten dat er een gigantische respons was geweest van het gemeentepersoneel van Zonhoven. In het ‘door ons’ samengestelde muziekuurtje kwam Meat Loaf natuurlijk wél voorbij (mijn collega lachte zichzelf een breuk!), Nirvana niet (nét iets té luid vermoed ik) en ook ‘If you see the wonder’ was door hun voltallige muziekredactie afgewezen. Niet bekend genoeg of té alternatief, we hebben er zoveel jaar na datum nog steeds het raden naar … 😉

Posted 02/08/2018 by ambijans in Algemeen

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (39)   Leave a comment

CM-vakanties in Espalion

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Iedereen herinnert het zich vast nog wel … die enkele keren dat je met de CM (de christelijke mutualiteiten) op vakantie mocht gaan. Zo was er in ons geval op 12-jarige leeftijd die vakantie naar Heer sur Meuse. Ik herinner me daar eerlijk gezegd vrij weinig van (zoals ik wel meer vergeten ben van die vakanties), tenzij dan dat we fijne leiders hadden. Zo had je E. en D. (die allebei op de middelbare school zaten in Zonhoven) en G. (die als dj radioprogramma’s maakte voor Radio Noordzee in Hasselt). Ook van mijn reis als 14-jarige (naar het Zwitserse Schwarzsee) is me weinig bij gebleven tenzij dan dat er enkele Zonhovenaars in onze groep zaten. En dat er een Libanees in onze groep was die bijzonder grappig was, tot ergernis van de mensen die ervoor moesten zorgen dat we eindelijk gingen slapen. Ik ben zelfs de enige (denk ik toch!) die het heeft gepresteerd om drie keer met de CM naar Espalion te gaan (op met zestiende, zeventiende én achttiende). Die laatste keer kon het omdat er nog plaats vrij kwam bij de inschrijvingen. Die allereerste keer zaten we (met een aantal Zonhovenaars) als 16-jarige jonkies bij mannen/vrouwen die één jaar ouder waren. Het moet zeker een leuke vakantie zijn geweest, want ik heb nog enige tijd pennevriendinnen gehad in héél Limburg. Toen deden we dat nog: elkaar brieven sturen en daarin ons hele leven vertellen. Eén ding staat mij ook nog levendig bij: dat we allemaal afspraken in de Hasseltse trioscoop om naar de film te gaan. Ik zal het nooit vergeten: na afloop spraken alle vrouwen vol lof over ‘Dirty Dancing’, bij de mannen gaf niemand commentaar. Onze lichaamstaal zei genoeg. Het tweede jaar kwamen we in een onwaarschijnlijke luxepositie te zitten: een stuk of tien jongens in de groep (waarvan de helft uit Zonhoven) en een veertigtal meisjes. Onze favoriete leider, P., kwam uit Genk en was een ongelofelijke fan van Metallica. We hadden daar nauwelijks van gehoord (we zitten in 1989, maar we leerden allemaal ‘… And justice for all’ kennen die zomer). De derde keer Espalion kenmerkt zich ook door de toffe vrouwen in onze groep. Ook daar hebben we later vaker mee afgesproken (o.a. op Kapermolen). De hoofdleiding bestond drie keer uit hetzelfde koppel, man (G.) en vrouw (V.) die allebei werkzaam waren in het onderwijs. Ik herinner me zelfs nog enkele grappige practical jokes die we met hen hebben uitgehaald, maar die zijn niet geschikt voor publicatie. En we zijn met een aantal mensen betrapt op de vrouwenkamers. Vooraf was ons gezegd dat daar één sanctie op stond: boeltje bij mekaar pakken en terug naar huis. Wij kwamen er (gelukkig) vanaf met een reprimande. Nog één anekdote van drie jaar Espalion: op het terras daar dronken we steevast ons zelfde drankje, een Monaco. Toen dachten wij ultrahip te zijn maar eigenlijk was het gewoon een ordinair wijvendrankje op basis van grenadine en een beetje alcohol. Maar die CM-vakanties én dat zingen aan het einde van de dag … écht top! 😀

Posted 23/07/2018 by ambijans in Algemeen

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (38)   Leave a comment

denemarken wint ek 1992

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

We doen er (net zoals enkele weken geleden) nóg een voetbalherinnering bovenop. Die historie start al in 1988 wanneer het EK in Duitsland wordt gespeeld. Wij supporteren in ons toenmalige stamcafé Bolero in Zonhoven volop voor de Nederlanders, maar die miskijken zich in hun eerste wedstrijd al helemaal op Rusland (0-1 verlies). Het zal een accident de parcours blijken want in de halve finale staan ze plots tegen Duitsland in het Volksparkstadion in Hamburg. Lothar Matthäus opent de score voor Duitsland, maar Ronald Koeman en Marco Van Basten (vlak voor tijd) zullen de situatie nog helemaal ombuigen voor Oranje. Het is die knotsgekke wedstrijd waarin Rudi Völler en Frank Rijkaard het met mekaar aan de stok krijgen. Rijkaard dankt er zelfs zijn bijnaam ‘de lama’ aan. Beide heren krijgen een rode kaart onder hun neus geduwd. In de finale treft Nederland opnieuw Rusland. Deze keer nemen ze met 2-0 de maat van de Russen dankzij Ruud Gullit en die fabuleuze goal van Van Basten. Wij herinneren ons de wedstrijden zelf nog wél, maar het dronken delirium met véél te véél plateaus met bier in ons stamcafé achteraf net iets minder. Eén ding weten we wél: supporteren voor ‘de underdog’ kan lonend zijn. Dat onze schoolreis naar Maastricht in één langgerekte Oranjegekke ‘Hup Holland Hup’ sfeertje baadt zou genoeg reden kunnen zijn om naar alcohol te grijpen, maar dat vond de school dan weer een brug te ver. 😉 Het Europees kampioenschap hierna is het laatste tornooi met acht deelnemers en het wordt afgewerkt in Zweden. België schittert weer door afwezigheid, dus moeten we voor een ander team kiezen. Omdat we de wedstrijden in een ander café volgen (’t Stamineeke) en omdat we niet opnieuw met Oranje willen sympathiseren (de vorige winnaar van het EK) komt één van onze vrienden met een eenvoudig doch lumineus idee. Waarom niet voor Denemarken supporteren? Dat land was via een achterpoortje op het tornooi geraakt want voormalig Joegoslavië moest omwille van de oorlogen aldaar forfait geven, dus werden de Denen (als tweede van hun groep) heropgevist. Tijdens de wedstrijden van de Denen zouden we als ‘moral support’ de hele avond Carlsberg consumeren. Tegen Engeland starten ze met een droge 0-0, maar wij kweken al sympathie voor doelman Peter Schmeichel, Henrik Andersen (van Anderlecht), Flemming Povlsen en Brian Laudrup. Wanneer ze hun tweede wedstrijd met 1-0 van Zweden verliezen beginnen er zich al donkere wolken boven onze voorspelling samen te pakken. Tegen Frankrijk is het alles of niets. Henrik Larsen knalt de Denen al snel op voorsprong, maar in de tweede helft scoort Jean-Pierre Papin tegen. De vlak daarvoor ingevallen Lars Elstrup zorgt alsnog voor een delirium wanneer hij de winning goal maakt. In de halve finale wacht Nederland. Henrik Larsen zet de Denen al snel op voorsprong, maar Dennis Bergkamp hangt de bordjes weer in evenwicht. Voor rust zorgt opnieuw Larsen voor een Deense voorsprong. De vermoeide Denen houden stand tot vlak vóór tijd Frank Rijkaard voor de tweede Nederlandse treffer zorgt. In de verlengingen moeten de Denen knokken om de Nederlanders af te houden. In een bloedstollende strafschoppenserie wordt er duchtig gescoord door beide ploegen al mist Van Basten tussendoor de tweede strafschop voor Oranje. Kim Christofte trapt de Denen vervolgens naar de finale. Die wordt betwist tegen Duitsland (de ploeg die op het eind altijd wint, weet je wel?). Ze krijgen in Göteborg echter een kurkdroge 2-0 om de oren. John Jensen opende de score met een afstandsschot, waarna de Duitsers onophoudelijk het doel van Schmeichel (die geen krimp zal geven) zullen bestoken. Aan de overzijde zorgt Kim Vilfort uiteindelijk voor de verlossende 2-0. Denemarken wint het EK 2002. Zelfde bierscenario als in 1988, maar dit keer werden we geveld door een overdosis Carlsberg. Het zou mooi zijn mochten de Belgen straks als underdog Brazilië kunnen kloppen in de kwartfinales. Fingers crossed? Oh ja, met een glas Jupiler of Grimbergen in de buurt wordt het dubbel zo plezant.

Posted 05/07/2018 by ambijans in Algemeen

Dinsdagmenu’s najaar 2018-voorjaar 2019   Leave a comment

katalien bollen

Wij hebben de afgelopen tijd weer flink ons best gedaan om een aangenaam dinsdagmenuprogramma in mekaar te boksen voor de komende maanden. Iedereen die het concept van onze lezingen kent (een zestal per jaar ongeveer, verdeeld over drie in het najaar en drie in het voorjaar) weet ondertussen wat hij/zij mag verwachten. Onze sprekers/performers hebben meestal een link met Zonhoven (een uitzondering niet te na gesproken) en bewegen zich voort op meerdere snijvlakken van het culturele spectrum. Het gaat trouwens goed met de bib: sinds vorige week hebben we eindelijk airconditioning in het gebouw (ze is al van pas gekomen!) en eind augustus starten er verfwerken die ervoor zullen zorgen dat alles er hierna hopelijk weer fris en fruitig zal uitzien. Dat de bibliotheek daardoor twee weken haar deuren zal moeten sluiten is helaas noodzakelijk. Ter compensatie zorgen wij daarom voor zeven topavonden die kaderen in de reeks ‘Dinsdagmenu’s’ (ondertussen al ruim 15 jaar een begrip in Zonhoven). Een ideaal antigif tegen saaie CL/Europa League voetbalavonden naar het schijnt. Vooral voor vrouwen dan! 😉 Wat wij in petto hebben? Noteer volgende data alvast in jullie agenda’s!

Dinsdag 18 september trappen we af met een bijzonder actueel thema: politicoloog Joris Boonen onderzocht het stemgedrag van jongeren en komt daar een boom over opzetten in volle gemeenteraadsverkiezingsstrijd. Op 9 oktober komt auteur Guy Brugmans zijn recentste roman ‘De keuze’ voorstellen. We gaan op 27 november dan weer de digitale toer op met blogster Isabelle Ignoul, die naast Miss Mamalicious ook artikels schrijft voor Libelle. Het jaar 2018 wordt afgesloten door arbeids -en organisatiepsychologe Katalien Bollen, die een tijd geleden het boek ‘Allemachtig: via veerkracht naar invloed’ uitbracht. Op 11 december komt zij hierover vertellen. En we zetten onze opmars in 2019 verder met een jaarlijks terugkerend thema rond Gedichtendag. Dinsdag 29 januari wordt wijlen Herman De Coninck op gepaste wijze in de bloemetjes gezet door woordkunstenaar Godfried Kippers en folkgroep Ancolie. Het dinsdagmenu van februari kan levens redden, want op 19 februari komt Jolien Janssens langs voor een heuse EHBO-cursus. Welke handelingen moet je stellen in noodgevallen? Uiteraard met de nodige tips en tricks! En de allerbekendste naam hebben we tot het laatst bewaard. Op dinsdag 26 maart hebben we misdaadauteur Toni Coppers te gast. Limburger, wereldburger én topschrijver in één man verenigd! Liese Meerhout is ondertussen een begrip geworden voor rechtgeaarde thrillerliefhebbers. De stad Sint-Truiden benoemde Coppers niet alleen tot ereburger, ook de openbare bibliotheek draagt ondertussen zijn naam. Al deze dinsdagmenulezingen gaan door in de bibliotheek van Zonhoven, Kerkplein 80 om 20u. Onze lezingen zijn altijd gratis (tenzij anders wordt aangegeven), vooraf inschrijven is niet nodig. Iedereen van harte welkom!

Posted 29/06/2018 by ambijans in Algemeen, Kunst, Literatuur, Politiek

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (37)   Leave a comment

wij noemden het spel vroeger anders maar blijkbaar heet het busjekruit

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Toen wij jong waren (lang geleden, de dieren spraken niet meer dus relatief gezien valt het nog best mee) speelden we nog vaak op straat. Misschien waren de zomers in die tijd gewoon beter, al kan dat nooit een excuus zijn voor de huidige generatie kinderen die liever games spelen op hun computer dan te ravotten in de prachtige buitenlucht. Zoals ik hier al vaker aangaf, spraken we meestal twee straten verder af in de straat waar een aantal kameraden van ons woonden. Midden jaren ’80 (we waren pas aan onze middelbare schoolcyclus begonnen) was er zo bijvoorbeeld een balspel (waarvan mij de exacte naam die wij eraan gaven alweer ontgaat), maar die Nederlanders blijkbaar busjekruit noemen. Hoe zat het kort gezegd in mekaar? Er kwamen in die tijd niet zo gek veel auto’s voorbij in de straat, dus werd er een bal midden op de straat gelegd. Eén van onze vrienden mocht die bal (meestal keihard boerentip!) wegrammen waarna iedereen zich mocht gaan verstoppen. Eén persoon mocht daarna de bal gaan halen, de rest gaan zoeken, nadat hij de bal terug bij het vertrekpunt had gelegd. Wanneer hij iemand had gevonden moest hij terug naar de bal rennen en de naam van die persoon vernoemen. Die persoon was dan ‘af’ en mocht in de buurt van de bal gaan zitten. Als iedereen was gevonden was het spel afgelopen. Degene die als eerste was gevonden, mocht als volgende de rest gaan zoeken wanneer de bal weer was weggetrapt. Uren hebben wij ons daarmee geamuseerd. Zeker als het lot van de gevonden personen in handen lag van die ene persoon die nog niet was gevonden. Die kon namelijk de rest ‘verlossen’ als hij de bal ongezien terug kon wegtrappen. Wanneer dat gebeurde begon het spel weer van voor af aan. Niet zo leuk voor de zoeker, des te leuker voor de rest uiteraard! 😉 Soms eindigde het spel bij ons wel eens abrupt, wanneer één van de verstopten net iets meer belangstelling had voor het mooie buurmeisje, dan voor het spel. Het buurmeisje (dat meestal niet meedeed) zorgde er soms voor dat bepaalde mensen té snel werden gevonden omdat hun verstopplaats steevast dezelfde was. Later werden sommige mensen iets inventiever door gewoon naar binnen te gaan om ongestoord met het buurmeisje te kunnen praten. Zo werd het voor de verstopper een haast onmogelijke zaak om alle verstopten terug te vinden. Ik wil mij langs deze weg (meer dan dertig jaar na datum) nogmaals excuseren bij sommige zoekers voor het feit dat ik in die tijd zo vaak werd ‘afgeleid’. 😀

Posted 23/06/2018 by ambijans in Algemeen