Archive for the ‘Algemeen’ Category

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (13)   Leave a comment

de bib, wie is er niet groot mee geworden

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Nu de Antwerpse Boekenbeurs een beetje op haar laatste benen loopt, is het misschien tijd om eens kort iets te vertellen over mijn eerste leeservaringen. Zoals wel meer mensen startte die destijds met de maandelijkse schoolbezoeken aan de dorpsbibliotheek. Al durf ik hier wel een kleine kanttekening bij maken: volgens mij gingen we eind jaren ’70-begin jaren ’80 niet eens elke maand naar de bib. Zo herinner ik mij dat er in de school zelf ook een soort van wisselcollectie was waaruit we dingen mochten meenemen voor thuis. De bibliotheek was toen nog gelegen in het oud gemeentehuis, waar ondertussen het UiT-punt al jaren zit. Zo naar het einde van mijn lagere schooltijd had ik de smaak voor het lezen al goed te pakken. Toen ik een jaar of twaalf was sprong één auteur met één bepaalde boekenreeks er duidelijk uit: de verhalen van Peter Kansas, die werden opgetekend door de ondertussen hoogbejaarde Aster Berkhof. Hoofdpersoon Peter Kansas was eigenlijk een journalist die al dan niet toevallig met misdaad in aanraking kwam, waardoor er steevast een soort van spannend detectiveverhaal ontstond. Razend spannend om te lezen en bovendien ook aardig geschreven. Ik had dan ook bijzonder veel spijt toen bleek dat hij maar een beperkt aantal boeken met dit personage had uitgegeven. Gelukkig was er toen al behulpzaam bibliotheekpersoneel die ons een opstapje gaven naar soortgelijke boeken en verhalen. Ik zag lezen daardoor nooit als een vervelende opgave. Die gezonde interesse voor boeken heeft ervoor gezorgd dat ik ook later in het middelbaar méér boeken las dan dat we verplicht waren. Meer keuze betekende ook meer vrijheid om een deftige boekbespreking te maken. Toen ik eind jaren ’90 in de bibliotheek terecht kwam konden we eindelijk zeggen: de cirkel is rond!

Advertenties

Posted 11/11/2017 by ambijans in Algemeen, Literatuur

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (12)   Leave a comment

voetballen in de tuin

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Het kan haast niet anders of vele jonge kerels (zowel in de jaren ’80 als anno 2017) hebben hun eerste voetbalkunstjes opgevoerd in hun eigen achtertuin. Ik had vrienden die zelfs speciale doelen in hun tuin hadden staan zodat je jezelf in een soort van mini-voetbalstadion waande als je eens een potje ging ballen. In dat geval kon er ook geen discussie zijn over geldige of ongeldige doelpunten. In onze tuin stonden er dus geen doelen, maar met een beetje fantasie (overbodige kledingsstukken of houten paaltjes uit het tuinhok van mijn vader) werd daar handig een draai aan gegeven. In onze tuin werd in wisselende samenstellingen gevoetbald. De ene keer werd er onder neven gevoetbald, de andere keer voetbalden we tegen enkele buurjongens of tegen vrienden/kennissen. Het plezier primeerde meestal al heb ik toch weet van één zwaar uit de hand gelopen match waarin er niet naast werd getackeld. De feiten zijn ondertussen verjaard dus ik kan hier nu eerlijk bekennen dat ik het die ene bewuste keer een beetje had uitgelokt. Tijdens de match een beetje irritant tijdrekken, wat talmen tijdens het afspelen van de bal en een zogezegde tackle langs achter waarbij ik nogal theatraal tegen de vlakte ging, gevolgd door wat krokodillentranen. Een Oscar voor mijn acteerprestatie, want mijn neef schoot onmiddellijk in actie waarna er hier en daar wat rake klappen vielen. Er was geen scheidsrechter, maar mocht die er wél zijn geweest dan werd de wedstrijd vrijwel zeker gestaakt na ongeregeldheden. Het eindigde er alleszins mee dat mijn vrienden boos de aftocht bliezen na zoveel onrecht! Enkele dagen later werd dat dan weer uitgepraat en konden de plooien weer worden gladgestreken. Ik had vergevingsgezinde vrienden, zoveel is zeker!

Meer dan eens waren mijn ouders ongelukkig als er héél véél wedstrijden stonden ingepland in onze tuin want zij zagen na elke veldslag met de bal weer heel wat bloemen in de vernieling worden getrapt. En dan zwijg ik nog over het aantal gesneuvelde ruiten van de serre, die zich net achter het ene doel bevond. Als een afgeweken boogballetje net iets té veel hoogte won en makkelijk over de dennen zeilde kon ik het geluid van brekend glas al dromen vóór het zover was. Mijn mooiste herinneringen heb ik eigenlijk aan de tijd dat ik tegen mijn broer en W. (een goeie kennis) speelde. Twee tegen één speelden zij dan wedstrijdjes tegen mij. Ook al speelden zij met een vliegende keeper, meestal won ik wel van die twee. Gelukkig was ‘winnen’ voor hen geen erezaak, ik was op dat vlak een stuk fanatieker. We speelden wedstrijdjes tot een bepaald aantal doelpunten. Wanneer ik onder druk kwam te staan durfde ik in het midden van een wedstrijd de spelregels wel eens te veranderen. Als zij bijvoorbeeld té vlot scoorden, dan besliste ik ineens dat de doelman wél mocht meevoetballen, maar geen doelpunten meer mocht maken. En wanneer zij een doelpunt scoorden, wierp ik meer dan eens op dat de bal eigenlijk schuin langs de doelpaal (een houten balkje) was gegaan en dat de bal daardoor niet IN doel maar eerder in het zijnet was terechtgekomen. Iets waar zij vrij makkelijk in mee gingen. Winst of verlies, na de match trakteerden we onszelf op een ijskoud glas cola. Jongens, dat kon smaken! Zeker wanneer de temperatuur in de zomer aardig opliep.

Posted 03/11/2017 by ambijans in Algemeen

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (11)   Leave a comment

bende van nijvel dossier komt eindelijk in een stroomversnelling

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Nu we de afgelopen dagen werden overspoeld met nieuwe onthullingen over de Bende van Nijvel, herinner ik mij één bewuste avond uit 1985 nog zéér levendig. Op 9 november 1985 vond de laatste bloedige raid op de Delhaize van Aalst plaats. Hierbij vielen liefst acht doden te betreuren. Ik was op dat moment dertien jaar oud. Het toeval wil dat de dag erna in Zonhoven het jaarlijkse volksfeest Hololool (beter bekend als het Sint-Maartensvuur) werd georganiseerd. Dat was (toen alleszins) de plek waar we ’s avonds afspraken om na de fakkeltocht met onze vrienden wat te gaan ravotten. Uiteraard waren we er ook getuige van toen het grote vuur werd aangestoken. Daarna was het alle hens aan dek en werd het een heus kat -en muisspelletje onder kameraden om geen slachtoffer te worden van het zogenaamde invetten, waardoor je hele gezicht (en natuurlijk ook je kleding) vol schoensmeer kwam te zitten. Of was het andere substantie, daar wil ik nu vanaf zijn! Ik zat toen in het tweede middelbaar en ik weet dat we er samen naartoe gingen met een aantal jongelui uit de buurt (de meesten waren één jaar jonger). Het was eigenlijk een gezellige avond, al zag je nogal wat volwassenen schrikken telkens wanneer er ergens knalbommetjes werden gegooid of wanneer iemand een fusée wegschoot. Je waande je die avond precies in een oorlogsgebied vol mensen met zwartgemaakte gezichten. Die traditie zou later (na enkele incidenten) trouwens flink worden teruggeschroefd. Vuurwerk, bommetjes en aanverwanten mocht je niet meer op zak hebben wegens té gevaarlijk. Ook mensen insmeren met allerlei middelen was plots ten strengste verboden. Die novemberavond in 1985 kon het nog wél …

Toen ik thuiskwam waren mijn ouders bijzonder opgelucht, iets wat ik een beetje raar vond. Tot de aap uit de mouw kwam (nadat ik mezelf aan een grondige schrobbeurt had onderworpen): de avond ervoor had die beruchte Delhaize-overval in Aalst zich voorgedaan en dat had toch voor wat paniek gezorgd. Achteraf hoorde ik trouwens dat andere ouders van vrienden zich eveneens zorgen hadden gemaakt omwille van De Bende van Nijvel. Op je dertiende ben je wild en onbezonnen, sta je daar weinig of niet bij stil. Volwassenen waren destijds véél meer op hun hoede. Ik had toen nochtans weet van de twee vorige aanslagen van De Bende (op 27 september 1985 waren er bij aanslagen in Eigenbrakel en Overijse ook al respectievelijk drie en vijf doden gevallen). Na die novemberavond las ik vrijwel alles wat er in de krant en in de tijdschriften waarop wij waren geabonneerd (Panorama en Humo) hierover verscheen. De artikels lazen dan ook als een spannend jongensboek (ook al waren de feiten bijzonder ernstig). We kunnen enkel maar hopen dat 32 jaar na de gebeurtenissen de onderste steen bovenkomt en dat de ware schuldigen alsnog worden gevonden. Al was het maar om de slachtoffers wat gemoedsrust te geven …

Posted 26/10/2017 by ambijans in Algemeen

Dinsdagmenu Céline Schraepen en Talisa Loup   Leave a comment

Instagramfenomenen Talisa Loup en Céline Schraepen

We hebben in vijftien jaar dinsdagmenu’s letterlijk al veel mooi (Zonhovens) en ander volk over de vloer gehad, maar vanavond zal dat ook in figuurlijke zin het geval zijn. Mooier wordt het écht niet meer (zeg ik hier nu met enige zin voor overdrijving), al gaan wij steeds weer op zoek naar mannen én vrouwen die het verschil kunnen maken. Waar moeten we Talisa en Céline nu van kennen? Céline Schraepen en Talisa Loup, twee 26-jarige dames, leren elkaar op 10-jarige leeftijd kennen bij de scouts. Vanaf dan worden ze beste vriendinnen. Vijf jaar geleden begonnen ze als early adopters allebei te experimenteren met de app Instagram, die toen nog lang niet zo hip was als nu. Jaren later hebben ze samen meer dan één miljoen volgers op het world wide web. Twee jaar geleden zegden ze hun fulltime job op en ze lanceerden de blog www.totallytwo.com en een erbij horend youtubekanaal, de rest is geschiedenis. Ondertussen kunnen ze zichzelf ‘social influencers’ noemen. Maar hoe word je nu populair via social media? Daarover schreven ze een boek ‘Hoe word ik Instafamous’ dat in april uitkwam. In het boek vind je waardevolle tips & tricks om zelf een fenomeen te worden op Instagram. Hoe het ooit begon en wat het hen uiteindelijk opleverde: daarover komen ze vanavond bij ons vertellen. Op hun website bloggen ze o.a. over mode, beauty, reizen en aanverwante onderwerpen. Een ideaal dinsdagmenu voor (jonge) mensen en voor iedereen die graag de vinger aan de pols houdt in de sector ‘nieuwe media’. Deze Dinsdagmenu-lezing vindt plaats in Bibliotheek Zonhoven, Kerkplein 80, 3520 Zonhoven om 20.00 uur. Gratis inkom, reserveren hoeft niet. Iedereen uiteraard van harte welkom! Hoe meer zielen, …

UPDATE

Het jonge grut had vanavond wellicht een overload aan toetsen voor te bereiden … of ze waren gewoon té druk bezig met het updaten van hun eigen Instagramaccount (wie zal het zeggen?), maar gelukkig daagden er toch een aantal geïnteresseerden op voor deze vrij vlotte uiteenzetting over het fenomeen. Het viel vooral op dat zelfs ‘de oudere garde’ bijzondere interesse vertoonde en graag meer wilde weten over de hype die momenteel bezig is. Je moet ook wel om mee te zijn met de tijd of om mee te kunnen praten met je (klein)kinderen. Het wordt er tegenwoordig bij wijze van spreken van jongs af aan ingelepeld, dus een geïnformeerde mens is er anno 2017 twee waard. Achteraf was er tijd voor een drankje en wie zin had kon samen met hen op de foto. Ik heb me laten vertellen dat enkel échte freaks die gelegenheid te baat namen, maar weet ik veel! 😉 Wie deze dames graag volgt willen we graag doorverwijzen naar de links hierboven.

alleen maar mooi volk in de bib van zonhoven

Posted 24/10/2017 by ambijans in Algemeen, Babes, Reizen

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (10)   Leave a comment

hoe vroeger je ermee begint hoe sneller je ermee kan stoppen

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

We mogen hier zeker niet veralgemenen, maar ik denk dat bijna elk kind (op een bepaalde leeftijd) een poging heeft gedaan om stiekem ergens te gaan roken. Dat was toch zeker in mijn geval zo, ook al hebben mijn ouders nooit ellenlange preken afgestoken over de grote gevaren die deze stinkstokken met zich mee brachten. Nu hadden we thuis wél geluk dat beide ouders (ooit zware rokers die minstens één pakje sigaretten per dag doempten), vrij snel stopten met die kwalijke gewoonte. Mijn moeder rookte ongeveer negen maanden helemaal niet toen ze zwanger was van mij. Daarna rookte ze nooit meer (zou je dan denken). Helaas pindakaas, vrijwel meteen erna sleet de slechte rookroutine er weer in. Tot de huisarts (zelf ook een zware roker, we spreken nog over begin jaren ’70) mijn moeder aanraadde om dringend met roken te stoppen. Ze had volgens de arts last van de typische kwalen waar de zware roker onderhevig aan was. Mijn moeder stopte dus opnieuw met roken en dat viel ongeveer samen met haar tweede zwangerschap. Na 1973 sloot zij de periode van het roken af. Van mijn vader herinner ik mij als kind, dat ie zo’n rood toestelletje had waarmee ie zelf zijn sigaretten rolde. Ergens in de periode 1977-1978 ging hij samen met een kennis acupunctuur proberen om van het roken af te geraken. Ze hechtten allebei niet al té veel geloof aan deze methode, maar vreemd genoeg raakten ze na die sessie geen sigaret meer aan. Ik heb dus weinig of geen herinneringen aan dampende medemensen in huis, maar dat werd ruimschoots gecompenseerd door rokende familieleden en kennissen, want die hadden we uiteraard in overvloed.

Hoe zag ons eigen rookexperiment eruit? Dat was nogal lachwekkend van opzicht. Zelf sigaretten gaan kopen als je een jaar of twaalf bent was niet meteen een optie, dus moesten we een beetje inventief zijn. Dat waren we gelukkig wél! De plannen bedachten we in ons ‘clubhuis’, een schuur annex tuinhuis met kippenhok aan de overkant van de straat, achter bij mijn grootouders. Achter die schuur had je dan een kippenren met daarlangs een moestuin, die eigenlijk werd bewerkt door een oom die erlangs woonde. Achter de tuin had je wat struiken en bomen en een composthoop liggen waardoor je wat aan het zicht van de omgeving onttrokken was. Als we door de bomenrij wandelden stonden we voor de prikkeldraad die uitkeek op de baan Hasselt-Eindhoven. Anyways, onze experimenteersigaretten werden vrij ingenieus in mekaar gestoken door mijn broer, die toen al een handige Harry was. Wc-papier met wat krantenpapier errond en tabak erbij (in de geijkte vorm geboetseerd natuurlijk) en dan maar lurken aan dat ding! Dat gaf vooral héél véél damp en vrij weinig effect, maar het oogde best stoer (vonden wij). Tot het moment waarop onze oom toevallig richting tuin kwam gewandeld. Toen werd ons pafmateriaal vliegensvlug weggesmeten en het had maar weinig gescheeld of de composthoop was spontaan in de fik gevlogen. Later vonden we op een kleerkast in één van de slaapkamers bij mijn grootouders een pakje sigaretten, Gauloises in een blauwe verpakking. Toen we er daar eentje van opstaken sprongen de tranen spontaan in mijn ogen. Niet van ontroering, maar van de zware smaak ervan. Toen we nog ouder waren (een jaar of zestien), durfden we al wel eens wat sigaren jatten uit de voorraadkast van mijn grootvader. Die namen we dan mee naar fuiven, waar we ze konden uitdelen aan sommige vrienden. En we staken er zelf wel eens eentje op. Al die watjes stonden buiten met hun sigaret, het échte herenvolk stond er wat blasé tussen met een dikke sigaar in de mond (ook al waren het meestal sigaren van de witte producten). Grootvaders duurdere spul lag er in gelimiteerde oplages, die konden we onmogelijk ontvreemden want dat zou té zeer opvallen. Zowel mijn broer als ikzelf waren er echter snel uit: roken zou niet aan ons besteed zijn!

Posted 19/10/2017 by ambijans in Algemeen

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (9)   Leave a comment

te voet naar scherpenheuvel

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

N.a.v. de 10.000 stappenchallenge waaraan ons gemeentebestuur deelneemt (ook ondergetekende onderneemt een vruchteloze poging!) moest ik meteen terugdenken aan een herinnering uit 1987, ik was op dat moment 15 jaar. Als jonge gast (bijna onze hele middelbare schoolperiode zullen we zeggen!) brachten wij veel van onze vrije tijd door een drietal straten van thuis. Op zeker moment gingen leden van het gezin V. samen met wat familieleden en kennissen een voettocht naar Scherpenheuvel ondernemen. Blijkbaar was dat een soort van jaarlijkse traditie die in ere werd gehouden. Iedereen die zin had mocht met hen mee naar ginds wandelen. De zoon des huizes en enkele neven en nichten van ongeveer dezelfde leeftijd hadden al aangegeven dat ze zo’n wandeling wel zagen zitten. Uiteraard had ik ook wel oren naar dat idee, geen idee of De Marlets uit Alken toen het beslissende duwtje hebben gegeven. Zij scoorden in 1985 een dikke Vlaamse hit over het onderwerp op de tonen van ‘The way to Amarillo’. Puntje kwam dus bij paaltje: ik ging mee naar Scherpenheuvel stappen. Mijn moeder had (ongetwijfeld om mij aan te moedigen) wat horrorverhalen in petto over haar voettochten naar diezelfde plek. Wél de finish gehaald, maar dat had blijkbaar bloed, zweet en tranen gekost. Het zou alleszins geen plezierreisje worden, zoveel was duidelijk. Ik maakte nog vóór ons vertrek al één kapitale blunder: we zouden de wandeling maken met gloednieuw sportschoeisel (Rode Nikes air max als ik mij goed herinner), waar we tot dan toe nauwelijks mee hadden gelopen. Geen nood, ons wandelgroepje (dat ergens op de Halveweg vertrok) om 22u ’s avonds was 20 à 25 wandelaars groot, we zouden onszelf er wel doorheen slaan. Véél mensen op leeftijd, dat zou een makkie worden voor ons jonkies. De temperatuur buiten was goed, ons humeur was top en we zagen het helemaal zitten. Mijn vader had zich voorgenomen om ons parcours met de wagen op te volgen. Hij ging vermoedelijk af en toe iets drinken in één van de vele cafés onderweg (denk ik nu). Onderweg kwamen we hem enkele keren tegen. Toen we bijvoorbeeld een eerste tussenstop maakten in Lummen wist hij ons te vertellen dat we eigenlijk al een kilometer of drie té veel hadden gewandeld, want hij kende een vééél kortere weg naar de basiliek. Ons traject lag ook grotendeels langs drukke invalswegen dus we zaten bijna constant tussen het voorbijrazende verkeer. In Diest namen de jonge deelnemers een beetje voorsprong op de oudere wandelaars. We besloten even op een bankje aan een bushalte te gaan zitten om de rest van de groep terug op te wachten. Alweer geen goed idee want toen we opstonden waren we allemaal zo stijf als een plank! Ineens leek het alsof wij bejaarden waren en zij jonge veulens. Van Diest tot in Scherpenheuvel hebben we langs elkaar op gezwalkt omdat we moe waren, maar met humor hielden we onszelf staande tot het einde. Toen we eindelijk aankwamen pikten we rond een uur of 5 ’s morgens de eerste mis mee (ik heb de hele tijd geslapen in de kerk, dus over de inhoud van de preek kan ik hier geen gebenedijd woord vertellen). Terug thuis was de conclusie dat ik een aantal blaren aan mijn voeten had. Die werden door mijn moeder liefdevol verzorgd. Goed tien jaar later ben ik nog eens opnieuw naar Scherpenheuvel gewandeld met enkele neven en een oom. Ook toen op de bonnefooi zonder al te veel voorbereiding. Wél aandacht geschonken aan mijn schoeisel. Eén van mijn neven had stafkaarten bij zodat we vrij vaak door de natuur wandelden in plaats van langs de grote weg. Het resultaat was dat ik achteraf geen blaren had, dat we de misviering skipten en dat we in de eerste de beste frituur een frietje staken. Een derde keer ‘te voet naar Scherpenheuvel’ is er nog niet van gekomen …

Posted 08/10/2017 by ambijans in Algemeen

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (8)   Leave a comment

wij kochten nooit seksblaadjes, wij vonden ze op wandelafstand

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

We keren terug naar de plek waar we vorige week ook al fratsen uithaalden. Van eind jaren ’70 tot het begin van deze eeuw konden wij met de fiets, go-cart of gewoon te voet van bij ons thuis verder wandelen richting Houthalen, waarna we op een soort van parkeerplaats voor pendelaars terechtkwamen. Er konden boven tussen de vijf à tien wagens parkeren. Ondertussen is het een doodlopend stuk terrein geworden waarvan een deel van het beton werd weggehaald en werd vervangen door wat gras en enkele boompjes die nu gewoon meelopen met het traject van de grote baan Hasselt-Eindhoven. Wij vertoefden eigenlijk vrij vaak boven op die parking. In eerste instantie was dat nog omdat we door de dag ruim plaats hadden om al spelend met de fiets of go-cart in een rotvaart van boven naar beneden te bollen, waarna we meteen bij ons thuis links konden binnenrijden. Later werd zo’n trip naar daar net iets interessanter. Op zekere dag vonden we er wat dirty magazines in de struiken. Zelfs niet bewust naar op zoek gegaan, want de boekjes lagen er omzeggens voor het oprapen. We keken écht onze ogen uit bij alles wat we te zien kregen. Onze vondst bestond de ene week uit een aantal blootblaadjes met naakte vrouwen in, genre Playmate zullen we zeggen. De week erna kon je er even goed tijdsschriften aantreffen met daarin naakte koppels die er behoorlijk pikante seksuele handelingen uitvoerden. Het soort blaadjes dat je ook gewoon kon terugvinden in de betere krantenwinkel. Van Sus & Wis werden we in een mum van tijd meteen naar de pornowereld gekatapulteerd. We waren 10 à 12 jaar oud en in een naïeve bui zegden we tegen mekaar dat we de vieze blaadjes zouden ‘bewaren’ in de door ons gevonden schuilplaats. Na de eerste de beste regenbui bleef er van ons bewaarde blootblad uiteraard helemaal niets meer over! We hebben ook meer dan eens (als we naar boven fietsten) horizontaal op elkaar liggende koppels in auto’s aangetroffen. We waren misschien jong, maar als we even later twee wagens naar beneden zagen rijden (elk een andere kant op), waarvan er in eentje even daarvoor nog twee mensen lagen te krukken wisten zelfs wij hoe laat het was. Als vreemdgaan een Olympische discipline was, dan werden er op die parking zonder enige twijfel medailles gewonnen. We zijn er trouwens later pas achter gekomen wat die kleine latex zakjes waren die je in veelvoud kon terugvinden in diezelfde bosjes. Er gebeurde in die buurt dus een hele hoop. Spannend, maar toch meestal onder de noemer ‘kinderen niet toegelaten’. Het zal puur toeval zijn dat tegenwoordig de ban thai massage net op die plek is gelegen zeker?

Posted 26/09/2017 by ambijans in Algemeen