Archive for the ‘Concert’ Category

Dead Can Dance @ Koninklijk Circus   Leave a comment

dead can dance

Vanavond zijn we van de partij bij de eerste van twee DCD-doortochten in Brussel. Sinds 2012 herenigd als duo, schrijven Lisa Gerrard en Brendan Perry samen verder geschiedenis. Dat doen ze met volle overgave en een overduidelijk talent! De Brits-Australische samenwerking onthulde onlangs met ‘Dionysus’ een negende album, dat ze in Brussel live aan ons komen voorstellen als onderdeel van hun nieuwe wereldtournee. In hun gezamenlijk project lopen de rockinvloeden van Perry en de klassieke invloeden van Gerrard al sinds 1984 wonderwel in elkaar over. Hun atmosferische en mystieke stijl waaide als een revolutionair briesje door het muzikale landschap van toen. Na hun debuut zouden de twee nog tot 1996 zeven andere albums uitbrengen, om twee jaar later elk hun eigen weg te gaan. Doorheen deze hele periode droeg Dead Can Dance een heel nieuw facet bij aan moderne muziek. Van cold wave en folk tot wereld- of zelfs middeleeuwse muziek; Lisa en Brendan hebben een heel eigen genre op de kaart gezet. Hun reünie in 2012 sloeg in als een bom met de release van hun achtste langspeler ‘Anastasis’. Vandaag houden Perry en Gerrard zich aan hun belofte: hier is het eigenzinnige duo opnieuw, met een album met invloeden uit de Griekse mythologie. De muzikale vorm van ‘Dionysus’ lijkt nog het meest op een oratorium geïnspireerd door muziek uit de 16de eeuw. Perry verzamelt namelijk een groot arsenaal aan etnische instrumenten, zoals de Daf (Perzische tamboerijn) en de Fujara (Slovaakse fluit). Bij zo’n bijzonder concert hoort uiteraard ook een speciaal voorprogramma, dat zal worden verzorgd door David Kuckhermann, een Duitser die blijkbaar iets met percussie doet.

UPDATE

Met zijn vieren trokken we dinsdagavond naar Brussel voor dit langverwachte concert van DCD. Bij hun vorige Belgische doortocht talmde ik te lang, waardoor de kaarten ’s avonds uiteraard al hopeloos waren uitverkocht. Dat zou mij geen tweede keer overkomen. Toen ik dus in september tickets bestelde zat ik wél in Spanje, maar dat vormde dit keer geen belemmering. Vooraf zijn we iets gaan eten in een Italiaans familierestaurantje in de Europese wijk. Daarna hebben we een duizendste geluk dat we gewoon kunnen parkeren op het Barricadenplein op wandelafstand van de zaal. Geloof het of niet, maar terwijl we de trappen oplopen naar onze zitplaatsen boven geeft een stem nog mee dat er niet mag worden gefilmd of gefotografeerd tijdens het concert. Twee minuten later staat de voltallige band van DCD (acht man/vrouw sterk) klaar om er een flinke lap op te geven. Brendan Perry ziet er nog exact hetzelfde uit, Lisa Gerrard heeft de tand des tijds iets moeilijker doorstaan want in haar witte prinsessengewaad zie je duidelijk dat ze ondertussen naar volslank is geëvolueerd. Dat neemt niet weg dat ze nog steeds een stem als een klok heeft. Hetzelfde kan trouwens worden gezegd van Perry. Zaten o.a. in hun setlist: openingssong ‘Anywhere out of the world’, ‘Mesmerism’, ‘Xavier’, ‘The wind that shakes the barley’‘Yulunga (spirit dance)’ (kippenvelfactor 100), ‘The carnival is over’, ‘The host of Seraphim’, ‘Amnesia’, en ‘Song to the siren’, ‘Cantara’ (één van mijn persoonlijke favorietjes) en ‘Severance’ in de bisrondjes. Een wildenthousiast publiek gaf hen na afloop terecht een staande ovatie. Wij waren vooral blij dat we ‘deze band zien’ eindelijk van onze bucket list konden schrappen. In het begin vonden we de visuals niet écht matchen met de muziek (daar waren we het alle vier roerend over eens na afloop) maar dat werd naarmate het concert vorderde mooi rechtgetrokken. Toch waren we blij dat we erbij zijn geweest, want DCD blijft uniek in zijn soort. Topoptreden! Achteraf ook nog veilig en wel thuisgeraakt. Een betere avond konden we ons niet wensen. Á la prochaine!

Posted 07/05/2019 by ambijans in Concert, Muziek

LABTRIO @ CCHA   Leave a comment

(c) Alexander Popelier

Eigenlijk hadden we hen vorig jaar live moeten zien in het Hasseltse conservatorium, maar net die avond bleek het vrouwelijke groepslid ziek te zijn. Het voorprogramma werd toen plots het hoofdprogramma. Vanavond krijgen ze dus een herkansing. LABtrio bestaat uit Lander Gyselinck (STUFF.), Bram De Looze en Anneleen Boehme. Het trio heeft een eigenzinnige visie met jazz standards en eigen composities. Goed voor een decennium van nationaal en internationaal succes. Tijdens het Tremplin Jazz d’Avignon Festival in 2011 wonnen ze zowel de jury- als de publieksprijs. Sindsdien spelen ze in binnen- en buitenland en worden ze uitgenodigd op verschillende gerenommeerde festivals. Debuut ‘Fluxus’ uit 2013 wordt beschouwd als één van de beste cd’s van 2013. Op opvolger ‘Nature city’ gaan Lander, Anneleen en Bram op zoek naar lyriek en drive, melodieën en beats geïnspireerd door verschillende muziekgenres, van klassieke muziek tot pop en elektronica. Klinkt lekker spannend, hopelijk wordt het dat ook!

UPDATE

Het dient gezegd: ook dit was weer een prima concert. Een piano, een contrabas en een drumstel. Meer heb je niet nodig om te musiceren. De vrouw in het gezelschap mocht af en toe kort wat duiding geven, maar het trio liet vooral hun muziek spreken. Hun muziek was een mengeling van eigen nummers als bewerkingen van bekende klassieke stukken. Zo hoorden we o.a. ‘Elevator’, ‘Ihor’, ‘Mental floss’, ‘Happy famous artists’, ‘For those two polar bears’ en een stuk met daarin hun eigen versie van Michael Sembello’s ‘Maniac’ verweven passeren. Twee dingen zijn ons na gisteravond duidelijk geworden: jazzmuziek kan een tof genre zijn, maar anderzijds verdient het eigenlijk ook meer bezoekers dan er gisteravond eigenlijk aanwezig waren.

Posted 16/04/2019 by ambijans in Concert, Muziek

Little Waves 2019 @ C-Mine   Leave a comment

little waves 2019

Wat moet je vooraf als introductie tot dit kleine maar fijne indoorfestival weten? Topact Ryley Walker moest door ziekte zijn hele tournee cancelen. Geen nood, hij wordt sowieso waardig vervangen door Sam Amidon, die wij eind november 2018 nog aan het werk zagen als support act voor Julia Holter in De Roma. Wij zijn vooral benieuwd naar Crayon Sun (de nieuwe band van Aldo Struyf), Tristan (de bevallige vriendin van Stuff-drummer Lander Gyselinck), Pinegrove en Whispering Sons. Onze uitgeweken Limburgse trots zagen we in februari al in MOD, dus ook daar maken we ons weinig zorgen om. Komt helemaal goed!

UPDATE

Mijn 2019 editie van Little Waves was er eentje van een paar optredens en nóg meer indrukken. Én een paar obstakels op onze weg waarvan er eentje een beetje vervelend was en de andere eerder aangenaam. Maar daarover dadelijk meer. Vooraf een aantal opvallende vaststellingen: het programma was een beetje gekrompen ten opzichte van de voorgaande jaren (een later aanvangsuur!), maar ik volg het principe dat kwaliteit moet primeren op kwantiteit. Deze keer ook geen eetstandjes binnen (of ik moet ze hebben gemist?) maar slechts één schrale mobiele frietwagen buiten. Dat kan toch beter lijkt me. Dat er om 22u30 geen water (plat/bruis) meer voorradig was en ik moest overschakelen op cola vond ik ook iets minder. Gelukkig woog dat alles uiteraard niet op tegen de gezelligheid, de cozyness en de optredens die we konden aanschouwen. Nadat we in Genk zijn geland zien we nog een viertal nummers van de Britse Annabel Allum, die in de begeleidende bio werd vergeleken met PJ Harvey. Ik hoorde het niet meteen eerlijk gezegd, ook al was ze bijzonder gemotiveerd. Nog een speciale vermelding trouwens voor haar vrouwelijke drumster, die zich allerminst een zweetdievegge toonde.

Vermits we met een volle La Chouffe niet de theaterzaal mochten betreden, besluiten we maar te wachten tot Crayon Sun op de main stage komt. Het is het nieuwe samenwerkingsverband tussen Aldo Struyf (o.a. Millionaire en Mark Lanegan Band) en Big Dave Reniers, die zijn wortels in blues heeft liggen. Eind vorig jaar brachten ze een titelloze cd uit met bluesrock. Ik vind ze persoonlijk het sterkst als Aldo bepaalde nummers een funky tintje geeft. Maar met allemaal geroutineerde muzikanten op de bühne staat deze gig als een huis! Hierop wandel ik snel door naar Isbells, die hun setlist mogen afwerken voor een bomvolle zaal. De eerste twee nummers die ik hoor komen uit hun nieuwe cd. Plots voel ik mijn gsm trillen en dan blijkt dat ik twee oproepen heb gemist. Ik loop snel de zaal uit om te bellen. Blijkbaar ben ik tijdens het parkeren op de ondergrondse parking iets té ijverig in de bocht gaan staan waar mensen naar -2 konden rijden. Ik ben niet alleen want even later komt er nog volk aan dat zijn/haar wagen moet verplaatsen. Na dit oponthoud zien we nog een nummer of drie van Isbells en die klinken als vanouds. Terwijl de band zijn laatste nummer inzet, haasten wij ons voor Portland naar de andere zijde. De helft van deze Humo’s Rock Rally 2016 finalisten en winnaars van De Nieuwe Lichting 2018 blijkt uit Limburg te komen. In zijn beste momenten hoor ik bij de zanger echo’s van Finn Andrews van The Veils, maar het verrast mij net iets té weinig om zich écht te onderscheiden. Ik ben ook nog twee nummertjes gaan piepen bij Marissa Nadler, die moederziel alleen op het podium stond met twee gitaren. Ik ben echter op zoek naar opwinding, iets spannends, experimenteels, iets verder weg van de platgetreden muziekpaden. Daarvoor heeft Little Waves ook dit jaar een podium dat wordt gehost door de mensen van het Absolutely Free Festival.

En daar staat een blonde fee, Isolde Van den Bulcke aka Tristan, die (zo lazen we in interviews) soms werd verward met die andere bekende blondine, Angèle. Leuk weetje: beide dames zijn exact even oud, want geboren op dezelfde dag in hetzelfde gezegende jaar. Misschien zijn ze wel meer verwant dan wij kunnen vermoeden? Het toeval wil dat vriendlief Lander Gyselinck er vanavond bij is, omdat haar vaste drummer op reis is. Ik zag ‘m afgelopen zondag nog schitteren met BeraadGeslagen in Forty Five, binnen enkele dagen is voor deze jongen opnieuw Landertime, dit keer bij Labtrio in CCHA (maar daarover binnenkort meer). Zonder overdrijven: Tristan gaan we de komende tijd moeten blijven volgen, briljant optreden naar mijn bescheiden mening. ‘Frank’‘Weslanda’, ‘Olso’, ‘Maljaande’ en ‘Interdimi’ zijn absolute pareltjes voor de meerwaardezoeker die een broertje dood heeft aan commerciële trash. Mijn culinaire smaakpapillen smeken (helaas bij gebrek aan beter) om een frietje, dus moet ik naar buiten. Mijn volgende halte zou Pinegrove zijn geweest én een stuk Sam Amidon, maar net op dat moment kom ik een oude bekende tegen die ik ruim twintig jaar niet meer had gezien. Pinegrove fungeert zo’n beetje als achtergrondmuziek tijdens ons gesprek. Ongeveer een uur later én twee drankjes verder hoor ik dat Whispering Sons al aan hun soundcheck zijn begonnen voor een halfvolle zaal. Nog een snel toiletbezoek en we kunnen hier mooi afsluiten. Ik merk dat hun setlist vrij gelijklopend is met die in Muziekodroom enkele maanden geleden met o.a. ‘Alone’ (nu al een Belpopclassic), ‘White noise’, ‘Stalemate’, ‘Got a light’ en ‘Waste’. Hiermee breien wij een prima einde aan onze avond. We vertrekken ruim twintig minuten vóór tijd huiswaarts in de hoop daarmee de algemene uittocht niet te moeten ondergaan. Volgend jaar is er nieuwe Little Waveseditie, liefhebbers mogen zaterdag 18 april 2020 al in hun agenda aankruisen!

Posted 13/04/2019 by ambijans in Concert, Muziek

BeraadGeslagen @ MOD   Leave a comment

beraadgeslagen

Ze toeren door het land. Over de steenwegen. Van dorp tot dorp. Blij. Trendy. Stom hè. Plezierige revolutionairen. Band der Opritten. Garagebox-muziek. Veranda-Jazz Stoepdisco. Voorrang van slinks. Rotonde-rumba. Harde steen, lame steen. Lint-jazz. Synthbebouwing. Lander Gyselinck (Stuff.) en Fulco Ottervanger (De Beren Gieren). Funky 2018. Gezellig rond het haardvuur. Head-behangen. BeraadGeslagen. Voor fans van STUFF. (uiteraard!), Vulfpeck en Kamaal Williams. En dat op een zondagavond. Onze wekelijkse zoektocht naar De Mol zal dus eventjes op zich laten wachten. 😉

UPDATE

Op avonden waarin het champagnevoetbal van Anderlecht nogmaals een stille dood stierf, zijn we aangewezen op muzikale zekerheden om de pil te verzachten. Dus vonden wij gisteravond een betrouwbare bondgenoot in het duo Gyselinck & Ottervanger. Het Boxconcert ging gisteravond niet boven door maar in Forty Five dat er zich véél beter voor leende. Synthesizer met toebehoren én drum verhoogd opgesteld in de zaal en het publiek errond zoals bij een boiler room concert in Berlijn. Af en toe kwam er eens een fotograaf vanuit verschillende hoeken een fotootje nemen als liep hij/zij in een museum rond. Hoe klonk het? Vrij experimenteel, een beetje Stuff 3.0. (om in de sfeer te blijven). Zo hoorden we nummers als ‘Bikini’ (het eiland), ‘Nedersteprock’, ‘Suikerbeat’, het heerlijke ‘Duizeldorp’ en hun misschien wel meest ‘bekende’ single ‘Isabellade’. Na afloop applaus vanop alle banken (figuurlijk dan). Terecht uiteraard! 😉

Posted 07/04/2019 by ambijans in Concert, Muziek

James Heather + Luke Howard + Martin Kohlstedt @ CCHA   Leave a comment

luke howard

Ter gelegenheid van de jaarlijkse Piano Day krijgen we vanavond een line-up met drie verschillende muzikanten voorgeschoteld. James Heather leerde als kind piano spelen en schreef zijn eerste composities op 11-jarige leeftijd. Later schoof hij de piano aan de kant en werkte veertien jaar als persverantwoordelijke voor het Britse label Ninja Tune (Amon Tobin, Fink, Jaga Jazzist, …). In 2008 lag hij lange tijd in coma na een zwaar verkeersongeval, aanleiding om terug te keren naar de piano. De Britse componist/pianist rekent behalve Debussy en Max Richter ook Aphex Twin, Cinematic Orchestra en Bonobo tot zijn invloeden. Debuut ‘Stories from far away’ scheerde meteen hoge toppen op Spotify en iTunes. De intieme en lyrische nummers, tussen troostend en wervelend én geïnspireerd door echte gebeurtenissen wereldwijd, kunnen zo tussen het werk van de apostelen van de hedendaagse klassiek als Nils Frahm, Joep Beving en Jóhann Jóhannsson staan. De Australische pianist/componist Luke Howard was tweemaal finalist van de Montreux Jazz Festival Piano Competition. Hij speelde vele jaren als sessiemuzikant en was componist voor films en televisie vooraleer hij zijn eigen albums uitbracht. Hij werkte al samen met het Melbourne Symphony Orchestra, Jeff Mills, Ben Frost en Benjamin Clementine, maar ook met de bekende fotograaf William Eggleston. Debuut ‘Sun, cloud’ en opvolger ‘Two places’ kregen lovende kritieken, o.a. van radiolegende Mary Anne Hobbs van BBC6. De 29-jarige Duitse pianist/componist Martin Kohlstedt wordt vergeleken met collega’s als Nils Frahm en Ólafur Arnalds, Noord- Europeanen die hetzelfde instrument bespelen in een stijl die voor velen hetzelfde klinkt. Maar er bestaan meer dan genoeg verschillen tussen hen en Kohlstedt, die zich geen minimalist noemt. Op ‘Tag’ (2012), ‘Nacht’ (2014) en ‘Strom’ (2017) maakt Kohlstedt wondermooie composities: postklassiek op z’n puurst, prachtigst en meest verfijnd. In Nederland hebben festivals als ADE en Motel Mozaique hem al ontdekt, lang zal het niet meer duren vooraleer Vlaanderen volgt! Een hele boterham, waar we wel wat van verwachten!

Posted 29/03/2019 by ambijans in Concert, Muziek

De Beren Gieren @ CCHA   Leave a comment

de beren gieren

Het beste van de New wave of Belgian jazz, deel 2. Net als vorig jaar tijdens Piano day(s) een spannend pianotrio van eigen bodem om naar uit te kijken! De Beren Gieren is één van de belangrijkste troeven van de Belgische jazz. Het trio rond Fulco Ottervanger startte in 2009. ‘A raveling’ (2013) zorgde voor de doorbraak, met ‘The detour fish’ (2014) en ‘One mirrors many’ (2015) speelden ze meteen mee op het internationale voorplan. Op ‘Dug out skyscrapers’ (2017) dialogeren harmonieën en meeslepende grooves met elkaar. Met subtiele elektronische effecten leggen De Beren Gieren het potentieel van hun akoestische instrumenten laag per laag bloot. De piano echoot door, de drums splitsen zich op in nog meer deeltjes en de bas reikt nog dieper in haar sonore universum. De band al speelde op grote festivals als North Sea Jazz, Trondheim Jazzfest en Jazz Middelheim en speelde met internationale grootheden als Marc Ribot, Jean-Yves Evrard en Louis Sclavis.

UPDATE

Alle elementen waren donderdagavond aanwezig om er een puik concertje van te maken en dat werd het ook. Het late aanvangsuur (21u30) werd helaas nog een stuk verlaat naar ca. 22u omdat het concert in de grote zaal was uitgelopen (door de bisronde e.d.) en beide concerten konden niet gelijktijdig doorgaan omwille van geluidsredenen. De drie heren zaten te glunderen tijdens hun setlist die o.a. bestond uit ‘Weight of an image’, ‘De belofte treurwals’, ‘Distrusters’, ‘We dug out skyscrapers’, ‘Koekjes ’s nachts’ en ‘Rebel jazz to rebel against’. Eind volgende week heb ik trouwens een nieuwe afspraak met Fulco Ottervanger, dit keer in een samenwerking met Lander Gyselinck van Stuff. in de vorm van Beraadgeslagen.

Posted 28/03/2019 by ambijans in Concert, Muziek

Whispering Sons @ MOD   Leave a comment

whispering sons

Het strafste uit Limburg sinds Evil Superstars en MillionaireWhispering Sons is een Belgische post-punk band met Brussel als thuisbasis. Met hun rauwe, ruwe en eerlijke live performances schopten ze het in 2016 als winnaar van Humo’s Rock Rally. Na het uitbrengen van van hun eerste EP ‘Endless Party’ in 2015 volgden nog twee 7 inches (‘Performance/Strange Identities’ and ‘White Noise’) waaraan ze in huis intensief gewerkt hebben als Artist-In Residence. Hun debuut ‘Image’ kreeg vorig jaar veel lof toegezwaaid en haalde ook mijn jaarlijstje. Er is straks ook een voorprogramma: Rumours, het Gents electronica- viertal dat Tropical vibes mixt met trip- hop, techno en ambient soundscampes. Denk aan The Knife of Crystal Castles. Let’s put the ROMANCE back in RAVE! Als toetje komen vader en zoon Luc en Eppo Janssen nog langs om de beste new wave, punk en post- alles aan mekaar te draaien. De knapste programmator van het land samen met de best geklede versie van John Peel in ons Whispering Sons-café, in een duister kleed vol neon en TL-licht. Kan best leuk worden vanavond!

UPDATE

Toen wij een tijdje geleden voelden dat we met serieuze personeelsproblemen zaten om te gaan quizzen zagen wij ons genoodzaakt om uit te schrijven. Omdat wij er niet van houden om dan thuis te zitten kniezen hadden we gelukkig een aardig alternatief: naar dit concert gaan … en dat hebben we ons allerminst beklaagd. Het was bijzonder opvallend dat er al behoorlijk wat volk stond bij voorprogramma Rumours (met o.a. Brutusfrontvrouw Stephanie Mannaerts op synths). Wat ik hoorde klonk alleszins veelbelovend. Al viel dat weer geheel in het niets toen we eindelijk de hoofdact kregen voorgeschoteld. De vergelijkingen met Joy Division zijn ze zelf ondertussen beu gehoord (wij kunnen daar helemaal inkomen!) want Whispering Sons heeft zeer zeker een eigen smoel ondertussen, maar mogen wij zangeres Fenne Kuppens dan niet ‘De Andrew Eldritch van de Lage Landen’ noemen? Ze beweegt wel veel meer op de bühne alsof ze net door Rasti Rostelli onder hypnose is gebracht en er haar werd ingefluisterd dat ze zich eens volledig mocht laten gaan. Whispering Sons trapte aardig af met ‘Stalemate’ en verder hoorden we o.a. ook nog ‘Got a light’, ‘Alone’, ‘White noise’ (een bijzonder fijn ‘ouder’ nummer), ‘Wall’ en ‘Waste’ voorbijkomen. Wat kon je jezelf meer wensen? Een bomvolle zaal (het geouwehoer tussendoor werd gelukkig tot een minimum herleid) die oprechte interesse toonde, een band die met bijzonder veel drive en métier stond te spelen én het geluid dat bijzonder goed zat gisteravond. In de zaal zagen wij een redelijk divers publiek (overwegend veertigplussers uiteraard omwille van de new wave), maar ook jongelui die een goeie muzikale opvoeding hebben genoten en die al te graag eens aan het genre wilden komen snuffelen. Wat de band ook aardig deed: bij hun laatste officiële nummer van de setlist het nummer langzaam laten uitsterven, enkele groepsleden die hierop het podium verlaten, waarna de gitarist en de man aan de piano bisnummer ‘No image’ alvast inzetten. Daarna kregen ze van hun publiek nog één keer een open doekje. En dat was overdiend! Veni, vidi, vici … en dat in eigen gouw! Zeg nu nog eens dat je geen sant in eigen land zou kunnen zijn? Dat vraagt om een herhaling, op Little Waves in april bijvoorbeeld?

Posted 02/02/2019 by ambijans in Concert, Muziek