Archive for the ‘Concert’ Category

Deerhunter @ MOD   Leave a comment

Deerhunter is het sublieme groepje rond Mastermind Bradford Cox. Eén van de groten in de alternatieve ‘rock-scene’. Nooit minder dan een 8 op 10 strooit Pitchfork voor het grillige parcours dat de band in die 10 jaar tijd heeft afgelegd. Van het in garages uitgebroeide “Monomania” tot het in synths gedrenkte “Fading Frontier”. Met hun recentste worp “Why Hasn’t Everything Already Disappeared?” doen ze wat Nick Cave hen met ‘Skeleton Tree’ eerder voor deed: van pijn en introspectie een ‘Grand Cru’ afleveren! Produced by Cate Le Bon. Voor fans van: Ariel Pink, Grizzly Bear, Real Estate, Broken Social Scene, DIIV, Pavement en Dirty Projectors. Er is vanavond zelfs een voor én een naprogramma. Goed voor brons in Humo’s Rock Rally 2016! dirk. levert daarna met ‘Album’ een debuutalbum af dat in een zucht voorbij is. Een beklijvende zucht. Die tot in De Afrekening hoorbaar is. Want er moet vanalles. En dat wordt geschreeuwd. Het viertal koppelt hard en zacht zoals Pixies dat eerder deden met de felheid van een band als Nothing of Metz. Brons kan ook goud zijn! Tonsils is een nogal heterogeen troepje muzikanten. Grote verschillen in lengte, leeftijd en burgerlijke stand worden overstegen door een gedeelde liefde voor de (faux-)popsong. Het vrolijk uitziend vijftal lijkt recht uit Portland, Oregon te komen, maar vindt in werkelijkheid haar thuisbasis in Hasselt, Limburg. Tonsils neigt tekstueel een beetje naar Ween, muzikaal wat naar opgepoetste Moldy Peaches of Mac DeMarco met Tom Tom Club maar helemaal naar zoete fruitcakesla met dikke indieroom, zurig anti-schlagersap en devote gospelschilfers. Vaak catchy, soms dansbaar, altijd TONSILS.

UPDATE

Niemand had kunnen vermoeden dat we nog zulke loeihete dagen zouden krijgen eind augustus. Wie goed tegen hete temperaturen is bestand en zijn sauna graag groter en drukker bezet wilde, die kon gisteravond in MOD terecht. Daar zijn ze nog volop bezig aan de ‘bouw’ van hun nieuwe concept. Straks zal het er ongetwijfeld héél anders uitzien, voorlopig staat alles nog in de steigers. We zagen nog een paar nummertjes van dirk. trouwens, maar daar werden we warm noch koud van, ik vond het allemaal net iets té braaf. Gelukkig brengt hoofdact Deerhunter wél meer leven in de brouwerij. Met o.a. ‘What happens to people?’, ‘Helicopter’, ‘Revival’, ‘Desire lines’, ‘Take care’, ‘Futurism’, ‘Death in midsummer’ en ‘Cover me (slowly)/Agorophobia’ werd er uit meerdere albums geput, al had ik de indruk dat de nadruk gisteravond lag op ‘Halcyon Digest’ uit 2010. De geluidsbalans tussen zang en instrumenten zat goed en het klonk (ondanks mijn oordopjes) vooral hard en melodieus. Bradford Cox maakte enkele keren allusie op het feit dat erg warm was, zelfs zijn stem had eronder te lijden. Ons heeft het alleszins niet gestoord of we merkten er nauwelijks iets van. Wij lieten TONSILS voor wat het was en keerden dik tevreden terug naar huis. Het lijkt er trouwens op dat MOD dit seizoen een aardige programmatie klaarstoomt want na Heather Nova haalt men straks in december ook nog onze vaderlandse trots Trixie Whitley in huis. Iets om naar uit te kijken …

Posted 27/08/2019 by ambijans in Concert, Muziek

Pukkelpop 2019 (dag 3)   Leave a comment

Genoeg mooi volk op de wei, geef af en toe ook je ogen de kost

Als we Billie Eilish vandaag halen, dan zitten we helemaal op schema (vermoed ik). Dat wordt ongetwijfeld ‘bakvissenalert’ straks, maar als de hype terecht is (wij denken van wél) dan krijgen we misschien zelfs een fantastisch optreden voorgeschoteld. Verder nog in onze planning: Durand Jones & The Indications, de hartverscheurende keuze tussen Anna Calvi en Kate Tempest, nóg een serieuze clash tussen Anderson .Paak en Weval, Kikagaku Moyo en Yeasayer kunnen eventueel ook worden uitgecheckt. Na drie dagen weten wij weer hoe vermoeiend zo’n festival kan aanvoelen. Maar wij zullen niet versagen, al zullen we maandagmorgen op de werkvloer ongetwijfeld worden aangetroffen in ‘oude pekes modus’. In dat geval: don’t be to hard on bompa! 😉

UPDATE

In tegenstelling tot mijn voorafgaande vrees bleek het op maandagmorgen bijzonder goed mee te vallen met mijn fysieke gezondheid. Over mijn geestelijke gezondheid zijn de meningen vooralsnog verdeeld, voer voor psychologen m.a.w. Vooraf had ik deze dag ingecalculeerd als ‘de minst sterke’ van de drie, een vermoeden dat achteraf werd bevestigd. Geen slechte dingen gezien nochtans, maar ook geen échte uitschieters. We zijn nog ruim op tijd aan de main stage om de kleine volksverhuizing mee te maken die de doortocht van Billie Eilish vandaag op gang brengt. Te oordelen naar het decibelgehalte van de krijsende meiden heeft ze de wind alvast in de zeilen met een setlist die start met ‘Bad guy’ en die toepasselijk zal eindigen met ‘Bury a friend’. Ook de rest (het middengedeelte so to speak) heeft bij mij geen ergernissen losgeweekt. Nog iets té licht voor een vijfsterrenrecensie, maar toch minstens *** zou ik denken. Ze is amper zeventien, geef haar nog vijf extra jaren op de teller plus twee extra cd’s op haar palmares en geef haar dan een herkansing: ze zal héél dicht aan die vijfsterrenrecensie raken denk ik. Wie er nu nog om lacht, zit tegen dan misschien ook in het believerskamp? ’t Is nooit te laat om van mening te veranderen, Eilish is nu al dé stem van een hele generatie tieners! Hierna is het tijd voor een beetje Anna Calvi (was wel oké) en in iets mindere mate Kate Tempest, wiens ‘Firesmoke’ ik o.a. hoor voorbijkomen. Kameraden die buiten stonden waren zéér duidelijk in hun oordeel: ‘pokkesaai’. Ik ben geneigd hen daarin te volgen, ook de zéér goed gevulde Castello reageerde ongeveer zo loom als mijn beenspieren na een nachtje Pukkelpoppen. Nee, dan Anderson .Paak met zijn begeleidingsband. De zon begon er spontaan bij te schijnen. Songs als ‘Heart don’t stand a chance’, ‘Come down’ en ‘Tints’ kwamen hierdoor nóg meer tot hun recht. Zonder twijfel bij het beste wat ik op zondag te horen kreeg. Omdat ik toch ook benieuwd ben naar Weval trek ik nog eens naar de Castello. Iets meer dan een halve (weliswaar enthousiaste) tent ziet hen ook ‘op niveau’ acteren waarvan ik o.a. wereldsong ‘Someday’ nog meepik.

Kelis zou je (indien je van slechte wil bent) een has been kunnen noemen, maar dat neemt niet weg dat ze toch een aantal classic tracks op haar naam heeft staan waaruit ze gretig put: ‘Caught out there’, ‘Trick me’, ‘Baby, I got your money’, Richard X zijn ‘You’re the finest’ (dikke schijf met Human League sample!) en andere ‘Milkshake’ referenties. Ik behoor tot categorie twee (van goede wil wegens diverse keren ‘live’ gezien). Dat ze even later de populaire toer opgaat met nummers die niet van haar zijn (o.a. Nirvana en Whitney Houston) bedekken we hier graag met de mantel der liefde. De zon schijnt nog steeds, het publiek amuseert zich te pletter dus ach … waarom niet! Voor iets meer ernst moeten we in de Club zijn waar Yeasayer voor een halfvolle tent mag aantreden. Het contrast met dik tien jaar geleden (een overvolle tent aan de Club tegenover de main stage) kon haast niet groter zijn. Desalniettemin vond ik het resultaat nog vrij behoorlijk met o.a. opener ‘Madder Red’, ‘Henrietta’, ‘2080’, topschijf ‘O.N.E.’ en ‘I’ll kiss you tonight’ alvorens ze er met ‘Ambling Alp’ een einde aan breiden. Terwijl ik Matt Berninger van The National al fluks door het scherm zie floepen moet ik nog bonnen opmaken. Twee cava’s, een aperol spritz en ettelijke watertjes will do the trick. Probleem: het pissende pony syndroom treedt in werking. Na elke twee nummers van The National moet ik een spurtje richting toilet trekken. We besluiten nog een nummer of vijf van Johnny Marr mee te pikken (o.a. The Smiths classic ‘Bigmouth strikes again’). Voldoende om te zien dat de man aan een strakke set bezig is. Mijn Pukkelpopapp maakt me er dan attent op dat ik straks nog wat vuurwerk mag verwachten. Omdat ik de afgelopen dagen genoeg muzikaal vuurwerk heb gezien, beslis ik om rustig terug te wandelen richting auto. Zo sta ik vlak vóór middernacht terug aan mijn voordeur. Netjes! Het eindrapport van Pukkelpop 2019 krijgt van mij bijna ‘onderscheiding’. Iets minder fletse hiphop (waar de ‘jeugd’ zo zot van is), vis noch vlees popnimfjes met anderhalve hit én een goedboerend Instagramaccount en nóg meer échte muzikanten die een deftig instrument kunnen bespelen (o.a. Kamaal Williams, Ezra Collective en The Comet Is Coming en het door mij gemiste Brass Against) en die 35ste verjaardag wordt volgend jaar vast en zeker opnieuw een topeditie. Ik dartel dan alleszins (wéér een jaartje ouder én wijzer) ergens in de buurt rond in dat geval …

Posted 18/08/2019 by ambijans in Concert, Muziek

Pukkelpop 2019 (dag 2)   Leave a comment

Met onze tijd mega(a)n, dus dat spatje regen overleven we ook wel

Wanneer we dag één probleemloos overleven, surfen we op pure adrenaline door naar dag twee. Het hoofdpodium lonkt bij Royal Blood (misschien) en Tame Impala (vrijwel zeker). Het wordt kiezen tussen Ezra Collective of Pond, Mini Mansions, Whitney, Mike D (dj-set), Eels, Ross From Friends en SOHN smeken verder ook nog om aandacht. Paul Kalkbrenner kom ik vandaag liever niet tegen, maar omdat die pas laat aan de dancekant staat geprogrammeerd is het risico op een encounter verwaarloosbaar klein. Vooraf goed plannen voorkomt al veel narigheid. Voor de rest hebben wij niet al te veel bezwaren. We houden het graag droog én we hopen dat er niet té veel geluld wordt bij concerten die een aandachtig publiek verdienen. En avant!

UPDATE

Onze regenachtige dag (op dat moment nog draaglijk) begon bij Whitney in de Marquee. Ideale openingsact als je bloedmooie nummers als ‘Golden Days’, ‘No woman’ en ‘Giving up’ in de aanbieding hebt. Goed begonnen, half gewonnen? Met Ezra Collective kregen we opnieuw een fijn feestje voorgeschoteld met jazz die flink buiten de lijntjes durfde te kleuren. De dj-set van Mike D (Beastie Boys) was voer voor de zware nostalgici onder ons, naar tijden die helaas niet meer terugkomen. Hoeveel mensen in de tent zouden de Beastie Boys ooit effectief hebben gezien op Pukkelpop? Zéér weinig denk ik. Anyways, tof om eventjes terug in de tijd te worden gezwierd, maar het had geen échte meerwaarde. De set van Jorja Smith was griezelig perfect. Zó perfect dat het verdacht was. Het leek haar allemaal zo makkelijk af te gaan, daar op dat podium. Ik denk dat zij een succesrijke carrière tegemoet gaat. Als haar neef Kemar Roofe (de nieuwe, geblesseerde spits van Anderlecht) straks ook zo’n brokken maakt, dan dwingen we zeker Europees voetbal af volgend seizoen. 😉 Ross From Friends bracht een zeer dansbare gig in de Castello, maar ook weer niet van die aard dat wij plots lyrisch werden. En wat we van het Luikse Cocaine Piss moeten denken weten we nog steeds niet. Het klonk als de Atari Teenage Riot van de rockmuziek. Een zangeres die lang met de micro tussen het publiek stond en op het einde ermee buiten de tent trok. Meteen het einde van hun set. Brutus zat niet écht in mijn planning, maar ik ging er toch naar kijken. Bij ‘Drive’ draaide het even in de soep, maar ze bleven verbeten doorgaan met o.a. ‘War’, ‘Distance’ en ‘All along’ liet weer blijken dat dit één van ’s lands betere bands is.

Bij Eels zie ik buiten de regen al serieus plenzen. Gelukkig staan er in de buurt enkele Nederlanders die de tijd van hun leven hebben. Ook actrice Joke Emmers zat vlak voor mij te shaken. Ook hier Princecover ‘Raspberry Beret’ en verder o.a. ‘Flyswatter’, ‘That look you give that guy’ (steeds weer kippenvel!), ‘Today is the day’ en ‘Novocaine for the soul’. Allemaal bijzonder overtuigend! En we blijven kwistig met goeie punten strooien want ook SOHN deed de Castello daveren. Wie van James Blake houdt (zoals ondergetekende), die vindt ook hier zijn gading. ‘Signal’, ‘Bloodflows’, ‘Lessons’, ‘Conrad’ en ‘Artifice’ kregen topuitvoeringen mee. Op een drafje door de regen naar The Streets, waar (vermoedelijk) meer schuilende medemensen dan fans zitten, al kan ik ze in dit geval goed volgen. Het regent ondertussen oude wijven (en misschien zelfs iets méér!). Ik hoor o.a. ‘Let’s push things forward’ en ‘It’s too late’ maar duwende mensen in mijn rug achteraan vond ik weinig comfortabel. Daarom maar snel naar Altin Gün in de Lift. Nog net in de tent geraakt, maar wanneer naast mij nog een koppel de ene sigaret na de andere sigaret meent te moeten paffen is mijn zin alweer over. Via de special beers wandelen we een doodse main stage over voor dé hoofdact (misschien wel van de hele editie) Tame Impala. Bijna twee uur in de regen staan trekt ons niet in normale omstandigheden, maar voor de Australiërs maken we graag een uitzondering. Meteen aftrappen met prijsbeest ‘Let it happen’, het getuigt van véél zelfvertrouwen. Het zou de opmaat zijn naar een fantastisch optreden met o.a. ‘Patience’, ‘Led Zeppelin’, ‘The moment’, ‘Elephant’, ‘Borderline’, ‘Why won’t you make up your mind’ en het heerlijke ‘Eventually’. De regen zorgde voor apocalyptische effecten die nog werden versterkt door hun lasershow. De lichteffecten, de gemoedelijkheid van zanger Kevin Parker (na Lennon & McCartney nu al één van dé songsmids van de 21ste eeuw), het confettikanon en de ongelofelijke strakke manier waarop alles in de juiste plooi viel. Grote klasse! Voor mij één van de allerbeste afsluiters in jaaaaaaren op Pukkelpop! Ze gingen eruit met een andere classic ‘The less I know the better’ en ‘New person, same old mistakes’. Wie dit nog wil overtreffen op dag drie zal van goeden huize moeten zijn. De strontregen van zaterdagavond had goed gepast bij Martin Solveig, maar trof helaas de verkeerde band daags nadien. Zij die erbij waren zullen het zich zeker niet hebben beklaagd! Onze kalvarietocht lag plas, beek en middelgrote vijver verliep gelukkig voorspoedig. Wél kletsnat uiteraard, maar dat verzinkt in het niets na alweer een fijne festivaldag!

Posted 17/08/2019 by ambijans in Concert, Muziek

Pukkelpop 2019 (dag 1)   Leave a comment

het is eigenlijk weer om een boek te lezen, maar ik draai de bladzij om en ga voor muziek

Op de weergoden zullen we dit jaar niet écht moeten rekenen, als we het zo eens meteorologisch bekijken. Hopelijk is het muzikaal geweld straks van dien aard dat we al onze bezwaren aan de kant kunnen schuiven. Nilüfer Yanya staat wellicht nog wat té vroeg geprogrammeerd voor mij, maar Frank Carter & The Rattlesnakes lijkt me wel goed haalbaar als openingsact.  Mijn hele Pukkelpopparcours valt onmogelijk te voorspellen, maar ‘bochtig en grillig’ zouden wel eens de kernwoorden kunnen worden. ‘Must sees’ zouden best wel eens Big Thief, Idles, Sharon Van Etten en Jon Hopkins kunnen zijn. James Blake, Kamaal Williams en The Comet Is Coming lijken me ook dik de moeite. Te mijden op vrijdag: de main stage (o.a. Kraantje Pappie, Post Malone en Martin Solveig). Nee, ik dacht het niet … Marquee, Club, Dance Hall, Lift en Castello: dát zijn de spannendste Pukkelpopplekken vandaag. Prove me wrong, kids! 😉

UPDATE

Niet dat we onze doelstellingen altijd zullen halen, maar de challenge van gisteren was alvast a piece of cake. Nilüfer Yanya (alleen met haar gitaar op een podium) was wat mij betreft een aardige binnenkomer. Met een hele band erbij had het wellicht wat voller geklonken, maar ook nu klonk het allemaal zoals in haar laatste nummer ‘Heavyweight champion of the year’. In de Marquee doet Bono’s jongste zoontje vervolgens zijn stinkende best om zijn band Inhaler aan het (grote) publiek te tonen. De looks en het stemtimbre van zijn vader, maar nog geen écht goeie songs om het geheel boven de middelmaat uit te tillen. Ik denk dan spontaan aan de zoon van Sting, wiens Fiction Plane een beetje ziek bleek in hetzelfde bedje. Omdat het iets spannender mag, trekken we naar de Lift voor Plague Vendor. Een zanger met branie en lef, een stevige portie gitaren. Meer moet dan soms niet zijn … al mag het natuurlijk altijd. Frank Carter & The Rattlesnakes spelen bijvoorbeeld al enkele divisies hoger. Hij droeg bijna elke song op aan bepaalde doelgroep, maar vergat daarbij niet dat het wél gezellig moest blijven. Met een kopstoot als ‘Crowbar’ in de setlist is de wedstrijd half gewonnen. Big Thief was onze volgende halte: het was misschien niet écht de topper die vooraf werd ingecalculeerd (daarvoor klonk het bij momenten iets te rommelig), maar dat neemt niet weg dat pakweg ‘Orange’, ‘Contact’ en ‘Not’ topsongs zijn. Ze zien er niet uit (qua looks), maar muzikaal is het absoluut de moeite! Even de oversteek maken voor de hiphop van Flohio blijkt niet zo’n goed idee. Ik had altijd wat problemen met mc’s die iets té nadrukkelijk om publieksparticipatie vragen. Toen de jongedame na véél vijven en zessen ook ten tonele verscheen werd mijn voorgevoel nog versterkt: geen spek voor mijn bek! Nee, doe ons dan maar de nagenoeg perfecte gig van Sharon Van Etten. Die oogste massaal bijval met bijvoorbeeld ‘Seventeen’ of het ingetogen ‘Every time the sun comes up’. Ik ben geen fan van leren broeken, maar die van Sharon zat zo strak als haar hele setlist. Perfect optreden!

White Lies in de Marquee dan maar. Ik blijf dat een vreemde band vinden. Ze hebben een neus voor aanstekelijke nummers zoals ‘Time to give’ en ‘Farewell to the playground’ (héél vooraan in hun setlist), maar na verloop van tijd vind ik dat alles wat op mekaar begint te lijken en treedt er bij mij een gewenningseffect op. Nee, dan word ik vééél blijer van het potje jammen dat Kamaal Williams in de Castello ten beste geeft. Het gaat zowat alle muzikale richtingen uit en men tovert de tent om in een intiem feestje. Een snelle oversteek naar Slowthai in de Lift dan maar. Twee rappende heren in nauwelijks meer dan hun ondergoed, eentje met het perfecte wasbordje. Als hun muzikale kwaliteiten hiermee moesten worden verdoezeld dan zijn ze er wat mij betreft aardig in geslaagd. Misschien leuk voor die jongedames op de eerste rijen, maar voor de rest nogal simpel. De vier eerste nummers van The Comet Is Coming zijn bijzonder sterk, ’t is bijna een logisch vervolg op de goeie vibe waarin Kamaal Williams vertoefde. Hierna hoop ik in een kolkende Club terecht te komen bij Idles, maar die houdt net een betoog over de Europese Unie (Anuna De Wever, waer bestu bleven?). Het publiek het refrein van ‘Raspberry beret’ laten meekwelen leek wat op een zwaktebod. Ook de stem van de zanger leek me niet écht top te zijn. Een dikke gemiste kans m.a.w. Voor het eerst trek ik naar de dancekant waar Jon Hopkins zijn ding doet in de dance hall. Die setlist is redelijk dansbaar al kakt het hier en daar wel eens in. Een ideale gelegenheid om tijdens de eerste regenbui van de dag (voor mij dan toch!) eens te gaan kijken hoe The National het doet. Van net buiten de tent klinkt dat behoorlijk vertrouwd. Nog snel kijken wat James Blake ervan bakt? Mét begeleidingsband kiest hij voor de experimentelere aanpak. Ik hoor mensen bij het naar buiten gaan zuchten dat het ‘boring’, ‘saai’ of ‘langdradig’ is, maar ik kan het wel appreciëren als er wat buiten de lijntjes wordt gekleurd. Pas na het door Leslie Feist uitgebrachte (maar door hem populairder gemaakte) ‘Limit to your love’ besluit ik het voor gezien te houden (toch voor wat dag één betreft). Op de terugweg naar de wagen hoor ik toch nog wat Martin Solveig doorkomen. Er is zeker een publiek voor, maar ik ben blij dat a rain check (letterlijk én figuurlijk) heb genomen. Hopelijk kunnen we ons ook amuseren op die druilerige tweede dag.

Posted 16/08/2019 by ambijans in Concert, Muziek

Absolutely Free Festival 2019 @ C-Mine   Leave a comment

absolutely free festival

Absolutely Free Festival is een tweedaags zomerfestival aan de voormalige mijnsite C-mine in Genk. Het wordt sinds 1994 georganiseerd, dit jaar zitten ze blijkbaar aan editie 19. AFF gaat vol voor te ontdekken talent uit binnen- en buitenland. Gisteravond mikte AFF bijvoorbeeld op de dansbenen, vandaag is het de beurt aan ons gitarenhart! Bij inlevering van minstens 3 gebruikte batterijen of 3 euro ten voordele van het Absolutely Free Forest kom je gratis binnen. AFF kiest bovendien voor fairtrade & lokale voeding, inkleding & upcycling en duurzame oplossingen. Ikzelf heb al enkele keren op het punt gestaan om eens een editie mee te pikken, dit jaar zijn we voor het eerst van de partij. In het verleden sierden al mooie namen als The Sore Losers, Flying Horseman, Ian Pooley, Girls Against Boys, Thurston Moore, Wire, Blood Red Shoes, Whispering Sons en Sun Kil Moon de affiche. Dit jaar zitten o.a. Newmoon, The Bony King of Nowhere, Let’s Eat Grandma, John Parish, Tristan, Blanck Mass en El Yunque in de line-up. Wat het is geworden, lees je uiteraard na afloop op mijn blog!

UPDATE

Het Best Kept Secret festival in Hilvarenbeek is al lang geen goedbewaard geheim meer, de oude getrouwen zullen hoogstwaarschijnlijk hetzelfde beweren over dit gratis AFF-festival in de schaduw van C-Mine. Want of je nu afkomt met minimum drie batterijen of een dolle storting van drie euro doet voor Natuurpunt, het blijft uiteraard spotgoedkoop. Mijn allereerste editie dus en ik moet zeggen: dat smaakt naar meer. Niet dat ik nu zo gek veel dingen heb gehoord gisteravond, want het was meer een dag van ‘indrukken opdoen’, overal bekend volk tegenkomen, véél socializen en hier en daar eens gaan piepen aan een tent. Helemaal niet erg, want het was hypergezellig! Wij kwamen er ongeveer in aan het eind van Vito op de main stage. Die vertelden goudeerlijk dat ze maar zes songs  hadden, dat gegeven op zich had iets aandoenlijks. Die paar nummers die ik van Pink Room (XPRMNT stage) hoorde klonken alleszins goed. Als de zanger nog een beetje aan zijn vestimentaire keuze werkt én aan zijn beginnend embonpoint, komt het waarschijnlijk helemaal goed. Over enkele flarden die we van Newmoon en Pip Blom hoorden kunnen we bezwaarlijk een mening vormen. Bolt Ruin, het nom de plume van een naar Gent uitgeweken Limburger, klonk alleszins verrassend sterk. Beats, ruis, noise en aanverwanten weet hij te vatten als was hij het neefje van Forest Swords. Het ligt helemaal in mijn muzikaal straatje, dus ik denk dat ik het binnenkort eens ga uitchecken, als ik de tijd én het geduld kan opbrengen.

Het eerste concert dat we écht van begin tot eind hebben gezien is dat van Tristan. Zij deed het eerder dit jaar een paar honderd meter verder in C-Mine al voortreffelijk tijdens Little Waves en ze deed dat nog eens dunnetjes over. ‘Interdimi’, ‘Maljaande’ en ‘Lolaluli’ bijvoorbeeld die ze uit amper twee EP’tjes puurden … het wordt dringend tijd voor een full cd me dunkt. Zangeres Isolde Van den Bulcke zag er weer uit om door een ringetje te halen. The Bony King of Nowhere hoor ik vanop een afstandje, ik denk dat dit wel goed zat. Enkele nummers van Slumberland gaan kijken, ook dat kon me bekoren. Terwijl we onder de invallende duisternis blijven leuteren tegen God en klein pierke (de weergoden waren het festival vandaag gunstig gezind) denken we in de verte Let’s Eat Grandma te horen, al komt het een beetje aanwaaien als een ‘light versie’. Het ligt (zo zal later blijken) aan ons, want blijkbaar heeft LEG van spot gewisseld met John Parish (die we dus in werkelijkheid hoorden). Vermoedelijk zou het toch niet écht mijn ding zijn geweest. Dat was des te meer het geval bij El Yunque, wat ons betreft het allerbeste wat we op AFF zagen dit jaar. Zeg ik dat omdat drummer Mattias Jonniaux en gitarist Kasper De Sutter uit Zonhoven komen? Uiteraard stemt dat gegeven mij met enige trots, maar de gekte die ‘Googol’ en andere prijsbeesten op ‘O Hi Mark’ bevatten doen mij een beetje denken aan de buzz die destijds rond Evil Superstars werd gecreëerd. Ook al tappen beide groepen uit lichtjes andere vaten. Een enthousiaste, goed volgepakte tent zat goedkeurend mee te knikken en op die fijne vibe liet de band zich dan ook meevoeren. Blanck Mass stond elders zijn ding te doen met behulp van wat projecties op de achtergrond. We zagen nog net zijn laatste nummers, maar we waren vooral blij dat we uiteindelijk voor El Yunque opteerden. Ultiem kwam er dan toch nog de doortocht van Let’s Eat Grandma. Dat begon nog vrij beloftevol, maar nadien stuikte het wat in mekaar waarna het allemaal wat op elkaar begon te lijken. Mooie, lieve meiden dat dan weer wél … én ook fijn om naar te kijken. DJ Eppo Janssen kreeg vervolgens de fijne taak om de tent nog wat aan het dansen te krijgen. Ikzelf was ondertussen stram en stijf (omdat ik voortdurend had rechtgestaan), maar rond mij werd er hier en daar pittig gedanst op de tonen van o.a. Beastie Boys, M.I.A.Chaka Khan, Bob Marley, Luniz, Coolio en andere Rihanna‘s. Even vóór één uur ’s nachts sleepten wij onszelf naar de wagen, waarna de korte terugrit naar Sunville city kon worden aangevat. Een mooie muzikale ontdekking rijker. Tot in 2020 dan maar?

Posted 03/08/2019 by ambijans in Concert, Muziek

Dead Can Dance @ Koninklijk Circus   Leave a comment

dead can dance

Vanavond zijn we van de partij bij de eerste van twee DCD-doortochten in Brussel. Sinds 2012 herenigd als duo, schrijven Lisa Gerrard en Brendan Perry samen verder geschiedenis. Dat doen ze met volle overgave en een overduidelijk talent! De Brits-Australische samenwerking onthulde onlangs met ‘Dionysus’ een negende album, dat ze in Brussel live aan ons komen voorstellen als onderdeel van hun nieuwe wereldtournee. In hun gezamenlijk project lopen de rockinvloeden van Perry en de klassieke invloeden van Gerrard al sinds 1984 wonderwel in elkaar over. Hun atmosferische en mystieke stijl waaide als een revolutionair briesje door het muzikale landschap van toen. Na hun debuut zouden de twee nog tot 1996 zeven andere albums uitbrengen, om twee jaar later elk hun eigen weg te gaan. Doorheen deze hele periode droeg Dead Can Dance een heel nieuw facet bij aan moderne muziek. Van cold wave en folk tot wereld- of zelfs middeleeuwse muziek; Lisa en Brendan hebben een heel eigen genre op de kaart gezet. Hun reünie in 2012 sloeg in als een bom met de release van hun achtste langspeler ‘Anastasis’. Vandaag houden Perry en Gerrard zich aan hun belofte: hier is het eigenzinnige duo opnieuw, met een album met invloeden uit de Griekse mythologie. De muzikale vorm van ‘Dionysus’ lijkt nog het meest op een oratorium geïnspireerd door muziek uit de 16de eeuw. Perry verzamelt namelijk een groot arsenaal aan etnische instrumenten, zoals de Daf (Perzische tamboerijn) en de Fujara (Slovaakse fluit). Bij zo’n bijzonder concert hoort uiteraard ook een speciaal voorprogramma, dat zal worden verzorgd door David Kuckhermann, een Duitser die blijkbaar iets met percussie doet.

UPDATE

Met zijn vieren trokken we dinsdagavond naar Brussel voor dit langverwachte concert van DCD. Bij hun vorige Belgische doortocht talmde ik te lang, waardoor de kaarten ’s avonds uiteraard al hopeloos waren uitverkocht. Dat zou mij geen tweede keer overkomen. Toen ik dus in september tickets bestelde zat ik wél in Spanje, maar dat vormde dit keer geen belemmering. Vooraf zijn we iets gaan eten in een Italiaans familierestaurantje in de Europese wijk. Daarna hebben we een duizendste geluk dat we gewoon kunnen parkeren op het Barricadenplein op wandelafstand van de zaal. Geloof het of niet, maar terwijl we de trappen oplopen naar onze zitplaatsen boven geeft een stem nog mee dat er niet mag worden gefilmd of gefotografeerd tijdens het concert. Twee minuten later staat de voltallige band van DCD (acht man/vrouw sterk) klaar om er een flinke lap op te geven. Brendan Perry ziet er nog exact hetzelfde uit, Lisa Gerrard heeft de tand des tijds iets moeilijker doorstaan want in haar witte prinsessengewaad zie je duidelijk dat ze ondertussen naar volslank is geëvolueerd. Dat neemt niet weg dat ze nog steeds een stem als een klok heeft. Hetzelfde kan trouwens worden gezegd van Perry. Zaten o.a. in hun setlist: openingssong ‘Anywhere out of the world’, ‘Mesmerism’, ‘Xavier’, ‘The wind that shakes the barley’‘Yulunga (spirit dance)’ (kippenvelfactor 100), ‘The carnival is over’, ‘The host of Seraphim’, ‘Amnesia’, en ‘Song to the siren’, ‘Cantara’ (één van mijn persoonlijke favorietjes) en ‘Severance’ in de bisrondjes. Een wildenthousiast publiek gaf hen na afloop terecht een staande ovatie. Wij waren vooral blij dat we ‘deze band zien’ eindelijk van onze bucket list konden schrappen. In het begin vonden we de visuals niet écht matchen met de muziek (daar waren we het alle vier roerend over eens na afloop) maar dat werd naarmate het concert vorderde mooi rechtgetrokken. Toch waren we blij dat we erbij zijn geweest, want DCD blijft uniek in zijn soort. Topoptreden! Achteraf ook nog veilig en wel thuisgeraakt. Een betere avond konden we ons niet wensen. Á la prochaine!

Posted 07/05/2019 by ambijans in Concert, Muziek

LABTRIO @ CCHA   Leave a comment

(c) Alexander Popelier

Eigenlijk hadden we hen vorig jaar live moeten zien in het Hasseltse conservatorium, maar net die avond bleek het vrouwelijke groepslid ziek te zijn. Het voorprogramma werd toen plots het hoofdprogramma. Vanavond krijgen ze dus een herkansing. LABtrio bestaat uit Lander Gyselinck (STUFF.), Bram De Looze en Anneleen Boehme. Het trio heeft een eigenzinnige visie met jazz standards en eigen composities. Goed voor een decennium van nationaal en internationaal succes. Tijdens het Tremplin Jazz d’Avignon Festival in 2011 wonnen ze zowel de jury- als de publieksprijs. Sindsdien spelen ze in binnen- en buitenland en worden ze uitgenodigd op verschillende gerenommeerde festivals. Debuut ‘Fluxus’ uit 2013 wordt beschouwd als één van de beste cd’s van 2013. Op opvolger ‘Nature city’ gaan Lander, Anneleen en Bram op zoek naar lyriek en drive, melodieën en beats geïnspireerd door verschillende muziekgenres, van klassieke muziek tot pop en elektronica. Klinkt lekker spannend, hopelijk wordt het dat ook!

UPDATE

Het dient gezegd: ook dit was weer een prima concert. Een piano, een contrabas en een drumstel. Meer heb je niet nodig om te musiceren. De vrouw in het gezelschap mocht af en toe kort wat duiding geven, maar het trio liet vooral hun muziek spreken. Hun muziek was een mengeling van eigen nummers als bewerkingen van bekende klassieke stukken. Zo hoorden we o.a. ‘Elevator’, ‘Ihor’, ‘Mental floss’, ‘Happy famous artists’, ‘For those two polar bears’ en een stuk met daarin hun eigen versie van Michael Sembello’s ‘Maniac’ verweven passeren. Twee dingen zijn ons na gisteravond duidelijk geworden: jazzmuziek kan een tof genre zijn, maar anderzijds verdient het eigenlijk ook meer bezoekers dan er gisteravond eigenlijk aanwezig waren.

Posted 16/04/2019 by ambijans in Concert, Muziek