Archive for the ‘Film’ Category

Beste. Film. Ooit. (27) ‘The Conversation’   Leave a comment

the conversation

Voor onze volgende film in de reeks (die maar sporadisch op deze blog verschijnt) moeten we terug in de tijd naar het jaar 1974. Toen verscheen deze prent van Francis Ford Coppola met o.a. Gene Hackman, John Cazale en Allen Garfield in de voornaamste rollen. Harry Caul is een afluisterexpert, die zijn geld verdient met het afluisteren van andere mensen. Wanneer hij een flard van een gesprek opvangt, meent hij iets op het spoor te zijn. Hoe meer stukjes hij bij elkaar sprokkelt en hoe vaker hij zijn tapes beluistert, des te meer hij ervan overtuigd raakt dat er zich spoedig een drama zal afspelen. Of is het slechts zijn fantasie die op hol slaat? Ik vond het altijd een bijzonder goeie film met een fenomenale vertolking van Gene Hackman. Bloedstollend spannende film met een goeie sfeerschepping, fraaie muziek en bijzonder knap opgebouwd qua verhaallijn. Hoe een schijnbaar onnozele opgepikte flard conversatie iemand tot waanzin kan drijven. Wie er met ‘ogen van nu’ naar kijkt gaat het geheel oubollig, traag én zelfs saai vinden maar in het tijdsgewricht waarin de prent werd uitgebracht was dit nog ouderwets spannend (daar ga ik althans van uit, want ik was zelf ook té piep). De mentale ontwikkeling van de hoofdfiguur heeft hier ook de prioriteit gekregen op de échte thrillerelementen. ‘The best film that Hitchcock never made’ is een compliment dat ik her en der al zag passeren. Ik ben geneigd om dat volmondig te beamen. Een trailer heb je nog van mij te goed.

Posted 09/01/2020 by ambijans in Film

Top 10 films van 2019   Leave a comment

beste films 2019

We zullen maar stoppen zeker met dat jaarlijkse ritueel om vooraf kaarsjes te branden om een voorspoediger nieuw filmjaar af te smeken? De laatste drie jaar heeft het namelijk niets afgedaan. In de jaren daarvoor zaten we vrij vaak in de bioscoop maar de jaargangen 2017 tot en met 2019 kunnen we hier kwalificeren als ‘doffe ellende’. Zelfs al haalden we onze schade deels in op dvd, dan nog blijft het een bedroevende evolutie. Alle hoop nog eens op 2020 vestigen? We kunnen het zeker proberen, maar we gaan er hier geen dure eed op zweren. Hadden hier (afgaande op andere jaarlijstjes) kunnen staan, maar blinken uit door afwezigheid: ‘Joker’, ‘Midsommar’, ‘Parasite’ of ‘Dolor y Gloria’. Dat is ‘m dus niet geworden dit jaar. Voor onze top 10 moet je het dit jaar doen met onderstaand lijstje.

10. Lazzaro Felice

9. The two popes

8. Us

7. Werk ohne Autor

6. The Favourite

5. Gräns

4. The Green Book

3. Marriage story

2. The Irishman

1. Once upon a time … in Hollywood

Posted 27/12/2019 by ambijans in Film

Beste. Film. Ooit. (26) ‘La grande bouffe’   Leave a comment

la grande bouffe

N.a.v. de ‘Alleen Elvis blijft bestaan’ uitzending met Wim Distelmans gisteravond ben ik op deze klassieker uit 1973 gestoten in een regie van Marco Ferreri. Vier vrienden van middelbare leeftijd komen in een verlaten villa bijeen om zich aan uitgelezen gerechten letterlijk dood te eten. De poging om het voedsel met seks te combineren mislukt door een snel afhaken van de prostituees, maar een moederlijke onderwijzeres biedt uitkomst … In de cast zien we o.a. Marcello Mastroianni, Michel Piccoli en Ugo Tognazzi. ’t Is een geniale Franse film met een dosis zwarte humor, die zijn tijd destijds ver vooruit was. Het is een absurde satire op het rijke leven in onze consumptiemaatschappij. Als je de film nu zou zien kan je je haast niet voorstellen dat er destijds zo’n rel rond was. Veel ophef omdat nogal wat mensen hem smakeloos en zedenloos vonden. Zelfs de filmkeuringsdienst werd erbij gehaald! Niet dat een trailer véél zegt, maar misschien me binnenkort nog eens opnieuw wagen aan deze film.

Posted 10/11/2019 by ambijans in Film

Beste. Film. Ooit. (25) ‘Smoke’   Leave a comment

smoke

Tijdens een quizavondje in Retie vrijdagavond werd ik tijdens gesprekken aan tafel héél toevallig op een film gewezen die ik hier kort wat meer onder de aandacht wil brengen omdat hij de moeite waard was (in mijn ogen dan). ‘Smoke’, in een regie van Wayne Wang kwam in 1995 in de bioscopen terecht. De inhoud? De eigenaar van de sigarenwinkel neemt al 14 jaar lang voor zijn winkel elke dag op hetzelfde uur een foto. Een romanschrijver krijgt, sinds zijn vrouw op straat vermoord werd geen letter meer op papier. Een zwarte jongen verandert zijn naam en identiteit voor iedereen die hij ontmoet. Een man probeert zijn verleden te vergeten nadat hij de vrouw van wie hij hield verliest. Een vrouw keert na de vele jaren terug naar haar vroegere vriend en vertelt hem dat ze samen een dochter hebben en dat die nu problemen heeft. Al deze mensen lijken weinig met elkaar gemeen te hebben. Maar door een stom toeval kruisen ze elkaars paden en hebben ze een onuitwisbare invloed op elkaars leven. In de belangrijkste rollen zien we o.a. Harvey Keitel, William Hurt en Forest Whitaker. Het is een onthaastende feelgoodmovie geworden over menselijke relaties en de kleine details die het leven zo bijzonder maken. Er wordt sterk geacteerd, levenswijsheden worden gedebiteerd zonder dat het drammerig overkomt, het tempo is lekker traag en de film is uiteraard weer voorzien van een puike soundtrack (o.a. Tom Waits). Wie een kleine twee uur van zijn leven zinvol wil besteden weet meteen wat hem/haar te doen staat. Een trailer om onze bewering nog iets meer kracht bij te zetten …

Posted 13/10/2019 by ambijans in Film

Beste. Film. Ooit. (24) ‘La meglio gioventù’   Leave a comment

la meglio gioventù

Het is ondertussen alweer meer dan 15 jaar geleden dat we deze film op dvd kochten. Ik herinner me dat hij destijds in de meeste bioscopen in twee delen werd vertoond omwille van de lange duur (383 minuten). Het geheel heeft dan ook véél weg van een lang uitgesponnen mini tv-serie die werd gemaakt voor het cinemapubliek. ‘Lang uitgesponnen’ is in dit geval allerminst denigrerend bedoeld, want het resultaat is een verbluffend staalte ‘ijzersterke cinema’. Waarover gaat het? “La Meglio Gioventù” vertelt het verhaal van een Italiaanse familie van het einde van de jaren zestig tot nu. Het verhaal focust op de broers Nicola en Matteo. In het begin delen zij dezelfde dromen, lectuur en vriendschappen, tot ze op een gegeven moment Giorgia ontmoeten, een jong meisje dat lijdt aan psychische stoornissen. Hun toekomst neemt noodgedwongen een andere wending. Nicola beslist psychiater te worden, Matteo geeft zijn studies op en meldt zich bij de politie aan. In de belangrijkste rollen zien we o.a. Luigi Lo Cascio, Alessio Boni en Maya Sansa. De regie is in handen van Marco Tullio Giordana. De film ademt een dromerige sfeer uit (in de eerste helft is die nog luchtig, in het tweede deel wordt hij donkerder, dramatischer en hartverscheurender van toon). Het feit dat alles zo realistisch is, dat nog de tijd wordt genomen om de personages uit te werken en hun onderlinge verhoudingen te schetsen, dat maakt het in zekere zin een absolute topper. Acteerprestaties die top zijn, een aangename soundtrack, mooi in beeld gebracht, een lach én een traan in de verhaallijnen … als je dat in één lang epos kan steken zonder dat het al té melodramatisch aanvoelt, dan heb je je opperbest van je taak gekweten als regisseur. Wie dus zin heeft om zich eens zes uur af te zonderen van de wereld, die krijgt er dit toppertje voor terug! Een trailer om mijn wervende inleiding nog wat te versterken. 😉

Posted 30/09/2019 by ambijans in Film

Beste. Film. Ooit. (23) ‘Eternal sunshine of the spotless mind’   Leave a comment

michael gondry

Voor onze beste film keren we dit maal 15 jaar terug in de tijd. Deze prent van regisseur Michel Gondry was een science-fictionachtige dramaprent. Joel (Jim Carrey) is er nogal van ondersteboven dat zijn vriendin Clementine (Kate Winslet) al haar herinneringen aan hun nogal tumultueuze relatie heeft laten wissen. Wanhopig neemt hij contact op met de uitvinder van het bewuste proces, Dr. Howard Mierzwiak (Tom Wilkinson), om zo Clementine uit zijn eigen geheugen te laten verwijderen. Maar als Joel’s herinneringen aan Clementine langzaam beginnen te verdwijnen, begint hij zijn liefde voor haar opnieuw te ontdekken. Hij probeert uit alle macht het proces, dat zich diep in zijn hersenen voltrekt, tegen te gaan. Terwijl Dr. Mierzwiak en zijn crew hem najagen door zijn eigen herinneringen, wordt het Joel meer en meer duidelijk dat hij Clementine niet uit zijn hoofd wil krijgen. Het begint al met het geweldige script van Andy Kaufman, waar elke kijker zijn eigen interpretatie aan kan geven. Jim Carrey in komische films is een proces dat voor mij niet werkt, maar in zijn ernstigere films kan ik hem zeer goed verdragen. De film vraagt wel wat meer moeite dan een doorsnee wegkijkfilm, want hier moet je namelijk nadenken. De film heeft ook een prima soundtrack. Dat vraagt om een trailer!

Posted 08/09/2019 by ambijans in Film

‘Once upon a time … in Hollywood’ (Quentin Tarantino) @ Roxy   Leave a comment

once upon a time in ... hollywood

Het is alweer schandalig lang geleden (eind februari), dat ik nog eens de vertrouwde bioscoopomgeving opzocht dus dringend tijd om daar nu verandering in te brengen. We konden wellicht geen betere prent uitkiezen dan de (allerlaatste?) film die regisseur Quentin Tarantino zal draaien. In Humo meteen goed voor vierenhalve ster. Dat laat dus het beste vermoeden. We pikken ‘m nog net mee vóór de grote Pukkelpopdrukte van de komende dagen. Waar gaat de film over? De zomer van 1969. Rick Dalton (Leonardo DiCaprio), een acteur op zijn retour, voelt aan dat zijn dagen als leading man in tv-westerns stilaan geteld zijn. Hij vindt troost bij zijn rechterhand en stuntman, Cliff Booth (Brad Pitt) genaamd, die tevens zijn chauffeur en klusjesman is. Rick ziet met lede ogen aan hoe Hollywood een nieuw tijdperk ingaat, waarin het toeval wil dat Daltons huis zich vlak naast dat van de beroemde Poolse regisseur Roman Polanski en diens mooie vrouw Sharon Tate (Margot Robbie) bevindt. Je krijgt er van ons nog een mooie trailer bij, ons eigen eindoordeel geven we na afloop!

UPDATE

Ondanks de lange zittijd (ruim tweeënhalf uur!) heb ik me geen moment verveeld tijdens de film die aan een gezapig tempo de tijd neemt om alle protagonisten aan ons voor te stellen. Azijnpissers die op zoek zijn naar ‘the bigger picture’ blijven ongetwijfeld op hun honger zitten, want het gaat in deze prent meer om het scheppen van de juiste sfeer in een bepaald tijdsgewricht. Dat een geslaagde soundtrack al de helft van het werk doet vind ik in dit geval mooi meegenomen (voor mij is de juiste muziek al een troefkaart voor een film). En voor de rest kunnen we het vat met superlatieven alweer opentrekken wat mij betreft. Daar waar ik ‘The Hateful Eight’ een serieuze afknapper vond, is het dit keer weer een schot in de roos. De aankleding, de muziek, de fake trailers, posters en bioscooptitels, de ferme sixtiesbakken waarmee ze rijden, de acteerprestaties. Ik vond Margot Robbie al een knap kind, wat mij betreft was ze perfect gecast als Sharon Tate (toch één van de mooiste vrouwen aller tijden, ook al mocht ze helaas maar 26 jaar oud worden). Het laatste half uur is vintage Tarantino. Heerlijk hoe hij een bepaald segment uit de geschiedenis een héél andere invalshoek geeft. Zoals hier al gezegd kan ik me voorstellen dat sommige Tarantinofans ontgoocheld kunnen zijn over het eindresultaat van deze film, maar daar is weinig reden toe. ‘Once upon a time in Hollywood’ is namelijk een prima te verhappen werkstuk geworden dat de cinefielen onder ons wellicht zal plezieren.

Posted 15/08/2019 by ambijans in Film