Archive for the ‘Film’ Category

Beste. Film. Ooit. (31) ‘Goodfellas’   Leave a comment

goodfellas

Een filmrubriek zonder film van Martin Scorsese is uiteraard een aanfluiting van het genre an sich. Vandaar dat we eindelijk tijd maken voor een prent van zijn hand, uitgebracht in 1990. Henry Hill (Ray Liotta) wil al van jongs af aan bij de maffia. Hij begint als loopjongen en door de jaren heen krijgt hij steeds grotere klussen. Hij valt hierbij onder de hoede van Jimmy Conway (Robert De Niro), een oude rot in het vak. Henry verdient bakken met geld en alles gaat op rolletjes. Na een paar jaar komt Henry erachter dat Jimmy buiten de maffia om ook nog wat zaakjes heeft lopen. Dan merkt hij dat hij ook een beetje voor zichzelf moet gaan zorgen als hij wil blijven overleven in de harde maffiawereld. Ik wil ook graag de schitterende vertolking van Joe Pesci even extra aanstippen. Alles is in deze film gewoon perfect. De cast, de muziek, de dialogen, het verhaal en natuurlijk de regisseur. Ik denk dat ie niet misstaat naast andere kleppers als ‘The Godfather cyclus’ en ‘Casino’. ‘Goodfellas’ is eigenlijk een veredelde maffiasoap, gekruid met een gevarieerd scala aan gruwelijke afrekeningen. Zelf ervaarde ik de film als een lawine die langzaam vanaf een berg richting dal begint te rollen. Het start allemaal vrij rustig, onschuldig zelfs in het Amerika van de jaren ’50. Maar de jongens groeien op, hun macht neemt exponentieel toe met hun steeds gewelddadigere uitbarstingen. En met de macht groeit ook de paranoia, het wantrouwen, zelfs je oude maatjes worden ineens je vijanden. Tegen het einde had ik het idee naar een compleet andere film te zitten kijken. Met het veranderen van Hill zijn karakter verandert ook de film in tempo, in beelden, in geluid en muziek. En dan uiteindelijk komt de lawine tot rust in een saaie Amerikaanse suburb, hoe ironisch. Een noodzakelijke trailer krijg je er uiteraard ook nog bij.

Posted 30/06/2020 by ambijans in Film

Beste. Film. Ooit. (30) ‘American History X’   Leave a comment

ahx

Danny Vinyard is een tiener die helemaal onder invloed staat van zijn oudere broer, de skinhead Derek. Wanneer Danny op school een enthousiast verslag maakt over Hitlers ‘Mein Kampf’, stelt het schoolhoofd hem voor de keus: of een opstel schrijven over zijn broer Derek of van school getrapt worden. Dereks haat tegen andere rassen vloeit voort uit de moord op zijn vader. Derek sluit zich aan bij een bende en belandt in de gevangenis voor moord. Weer vrij is Derek veranderd. Hij wil een aantal mensen een lesje leren, waaronder zijn eigen broertje … Deze uitstekende film uit 1998 werd geregisseerd door Tony Kaye en in de belangrijkste rollen zien we o.a. Edward Norton, Edward Furlong en Fairuza Balk terug. Vooral de ijzersterke acteerprestatie van Edward Norton is me destijds bijgebleven. ‘American History X’ is een meeslepend verhaal over woede, onbegrip en manipulatie, waarin men de valkuil van het goedkope sentiment weet te vermijden. Verder een oerdegelijke cinematografie met sterke zwart-witbeelden en mooie slow-motion shots van de oceaan die de dramatiek nog versterken. Bovendien is er nog een verrassend einde, dat je na afloop stevig aan het denken zet. Je hebt deze film niet nodig om te weten dat racisme en rassenhaat ‘not done’ zijn in onze maatschappij. Sommige mensen vinden dat je door dit soort films het thema net ‘verheerlijkt’ of er té veel aandacht aan geeft, maar mensen met een gemiddelde intelligentie kunnen ‘m wel aanvoelen denk ik. Voor iedereen die de film (nog) niet zag is hier alvast een trailer!

Posted 20/03/2020 by ambijans in Film

Beste. Film. Ooit. (29) ‘Raising Arizona’   Leave a comment

raising arizona

Vrijdagavond kwam deze geweldige prent van Joel Coen uit 1987 voorbij in de voortreffelijke quiz Twee voor Twaalf op NPO 2. De andere Coenfilm die de revue passeerde was trouwens ‘O Brother where art thou?’ (gewoon voor de volledigheid). Het verhaal, in a nutshell. Herbert I. McDonough, in de omgang gewoon H.I., en Edwina vormen een ongewoon paar. H.I. is een onverbeterlijke kruimeldief, Ed een voormalige agente op wie H.I. tijdens zijn gevangenschap verliefd werd. Maar wanneer Ed verneemt dat ze nooit kinderen zal kunnen krijgen, plant het tweetal een diefstal. Ze zullen één kindje stelen van een rijke meubelgigant, dat gezegend werd met een vijfling. De ganse ontvoering loopt echter niet van een leien dakje en het jonge stel heeft bovendien geen ervaring met baby’s. En dan zijn er nog zijn ontsnapte ex-kompanen Gale en Evelle die op een avond aan zijn deur staan … In de belangrijkste rollen zien we o.a. Nicolas Cage, Holly Hunter en John Goodman. Dit is misschien niet te vergelijken met het allersterkste werk van de Coen broers maar door de ogen van de toen 15-jarige Ambijans was dit een absolute topfilm. Cage (niet meteen mijn favoriete acteur) zet hier op meesterlijke wijze een schlemiel neer. En ook voor de rest is dit een heerlijke cocktail van eigenzinnige cinematografie in combinatie met gestoorde karakters en gitzwarte humor. Om onze stelling te bewijzen hebben we uiteraard nog een trailer in petto.

Posted 08/03/2020 by ambijans in Film

Beste. Film. Ooit. (28) ‘The Great Dictator’   Leave a comment

the great dictator

Voor de volgende film in deze reeks keren we een héél stuk terug in de tijd, naar 1940 namelijk. Toen regisseerde Charles Chaplin deze film waarin hij zelf de hoofdrol speelde. Waarover gaat ie? Een Joodse barbier, die terugkeert van de oorlog van ’14-’18, lijdt aan geheugenverlies. Nadat hij jaren in het ziekenhuis heeft doorgebracht, vindt hij zijn zaak weer in het getto. Maar het land lijdt nu onder het schrikbewind van de dictator Adenoide Hynkel, die als twee druppels water op de arme barbier gelijkt. De officier Schultz heeft genoeg van de tirannie en plant een aanslag tegen Hynkel. Schultz zoekt in het getto steun voor zijn plan en komt zo bij de barbier terecht. Wie een fenomenale Chaplin aan het werk wil zien is hier aan het juiste adres! Met o.a. hilarische toespraken waarin hij de Duitse klanken perfect en overdreven uitspreekt. En de film kent veel geniale vondsten waaronder bijvoorbeeld Chaplin die met een wereldbol een soort van ‘luchtduel’ aangaat. Uiteindelijk leidt dit tot het uiteenspatten van de ballon en daarin zit dan weer een hele hoop symboliek vervat. Als ik mij niet vergis was dit trouwens de allereerste geluidsfilm die Chaplin maakte. Mensen met ADHD zouden nog kunnen opperen dat de dikke twee uur speeltijd nogal ruim uitvalt, maar mij heeft het destijds geenszins gestoord. Voor de liefhebbers doen we er nog graag een trailer bij om onze beweringen nog wat extra kracht bij te zetten.

Posted 22/02/2020 by ambijans in Film

Beste. Film. Ooit. (27) ‘The Conversation’   Leave a comment

the conversation

Voor onze volgende film in de reeks (die maar sporadisch op deze blog verschijnt) moeten we terug in de tijd naar het jaar 1974. Toen verscheen deze prent van Francis Ford Coppola met o.a. Gene Hackman, John Cazale en Allen Garfield in de voornaamste rollen. Harry Caul is een afluisterexpert, die zijn geld verdient met het afluisteren van andere mensen. Wanneer hij een flard van een gesprek opvangt, meent hij iets op het spoor te zijn. Hoe meer stukjes hij bij elkaar sprokkelt en hoe vaker hij zijn tapes beluistert, des te meer hij ervan overtuigd raakt dat er zich spoedig een drama zal afspelen. Of is het slechts zijn fantasie die op hol slaat? Ik vond het altijd een bijzonder goeie film met een fenomenale vertolking van Gene Hackman. Bloedstollend spannende film met een goeie sfeerschepping, fraaie muziek en bijzonder knap opgebouwd qua verhaallijn. Hoe een schijnbaar onnozele opgepikte flard conversatie iemand tot waanzin kan drijven. Wie er met ‘ogen van nu’ naar kijkt gaat het geheel oubollig, traag én zelfs saai vinden maar in het tijdsgewricht waarin de prent werd uitgebracht was dit nog ouderwets spannend (daar ga ik althans van uit, want ik was zelf ook té piep). De mentale ontwikkeling van de hoofdfiguur heeft hier ook de prioriteit gekregen op de échte thrillerelementen. ‘The best film that Hitchcock never made’ is een compliment dat ik her en der al zag passeren. Ik ben geneigd om dat volmondig te beamen. Een trailer heb je nog van mij te goed.

Posted 09/01/2020 by ambijans in Film

Top 10 films van 2019   Leave a comment

beste films 2019

We zullen maar stoppen zeker met dat jaarlijkse ritueel om vooraf kaarsjes te branden om een voorspoediger nieuw filmjaar af te smeken? De laatste drie jaar heeft het namelijk niets afgedaan. In de jaren daarvoor zaten we vrij vaak in de bioscoop maar de jaargangen 2017 tot en met 2019 kunnen we hier kwalificeren als ‘doffe ellende’. Zelfs al haalden we onze schade deels in op dvd, dan nog blijft het een bedroevende evolutie. Alle hoop nog eens op 2020 vestigen? We kunnen het zeker proberen, maar we gaan er hier geen dure eed op zweren. Hadden hier (afgaande op andere jaarlijstjes) kunnen staan, maar blinken uit door afwezigheid: ‘Joker’, ‘Midsommar’, ‘Parasite’ of ‘Dolor y Gloria’. Dat is ‘m dus niet geworden dit jaar. Voor onze top 10 moet je het dit jaar doen met onderstaand lijstje.

10. Lazzaro Felice

9. The two popes

8. Us

7. Werk ohne Autor

6. The Favourite

5. Gräns

4. The Green Book

3. Marriage story

2. The Irishman

1. Once upon a time … in Hollywood

Posted 27/12/2019 by ambijans in Film

Beste. Film. Ooit. (26) ‘La grande bouffe’   Leave a comment

la grande bouffe

N.a.v. de ‘Alleen Elvis blijft bestaan’ uitzending met Wim Distelmans gisteravond ben ik op deze klassieker uit 1973 gestoten in een regie van Marco Ferreri. Vier vrienden van middelbare leeftijd komen in een verlaten villa bijeen om zich aan uitgelezen gerechten letterlijk dood te eten. De poging om het voedsel met seks te combineren mislukt door een snel afhaken van de prostituees, maar een moederlijke onderwijzeres biedt uitkomst … In de cast zien we o.a. Marcello Mastroianni, Michel Piccoli en Ugo Tognazzi. ’t Is een geniale Franse film met een dosis zwarte humor, die zijn tijd destijds ver vooruit was. Het is een absurde satire op het rijke leven in onze consumptiemaatschappij. Als je de film nu zou zien kan je je haast niet voorstellen dat er destijds zo’n rel rond was. Veel ophef omdat nogal wat mensen hem smakeloos en zedenloos vonden. Zelfs de filmkeuringsdienst werd erbij gehaald! Niet dat een trailer véél zegt, maar misschien me binnenkort nog eens opnieuw wagen aan deze film.

Posted 10/11/2019 by ambijans in Film

Beste. Film. Ooit. (25) ‘Smoke’   Leave a comment

smoke

Tijdens een quizavondje in Retie vrijdagavond werd ik tijdens gesprekken aan tafel héél toevallig op een film gewezen die ik hier kort wat meer onder de aandacht wil brengen omdat hij de moeite waard was (in mijn ogen dan). ‘Smoke’, in een regie van Wayne Wang kwam in 1995 in de bioscopen terecht. De inhoud? De eigenaar van de sigarenwinkel neemt al 14 jaar lang voor zijn winkel elke dag op hetzelfde uur een foto. Een romanschrijver krijgt, sinds zijn vrouw op straat vermoord werd geen letter meer op papier. Een zwarte jongen verandert zijn naam en identiteit voor iedereen die hij ontmoet. Een man probeert zijn verleden te vergeten nadat hij de vrouw van wie hij hield verliest. Een vrouw keert na de vele jaren terug naar haar vroegere vriend en vertelt hem dat ze samen een dochter hebben en dat die nu problemen heeft. Al deze mensen lijken weinig met elkaar gemeen te hebben. Maar door een stom toeval kruisen ze elkaars paden en hebben ze een onuitwisbare invloed op elkaars leven. In de belangrijkste rollen zien we o.a. Harvey Keitel, William Hurt en Forest Whitaker. Het is een onthaastende feelgoodmovie geworden over menselijke relaties en de kleine details die het leven zo bijzonder maken. Er wordt sterk geacteerd, levenswijsheden worden gedebiteerd zonder dat het drammerig overkomt, het tempo is lekker traag en de film is uiteraard weer voorzien van een puike soundtrack (o.a. Tom Waits). Wie een kleine twee uur van zijn leven zinvol wil besteden weet meteen wat hem/haar te doen staat. Een trailer om onze bewering nog iets meer kracht bij te zetten …

Posted 13/10/2019 by ambijans in Film

Beste. Film. Ooit. (24) ‘La meglio gioventù’   Leave a comment

la meglio gioventù

Het is ondertussen alweer meer dan 15 jaar geleden dat we deze film op dvd kochten. Ik herinner me dat hij destijds in de meeste bioscopen in twee delen werd vertoond omwille van de lange duur (383 minuten). Het geheel heeft dan ook véél weg van een lang uitgesponnen mini tv-serie die werd gemaakt voor het cinemapubliek. ‘Lang uitgesponnen’ is in dit geval allerminst denigrerend bedoeld, want het resultaat is een verbluffend staalte ‘ijzersterke cinema’. Waarover gaat het? “La Meglio Gioventù” vertelt het verhaal van een Italiaanse familie van het einde van de jaren zestig tot nu. Het verhaal focust op de broers Nicola en Matteo. In het begin delen zij dezelfde dromen, lectuur en vriendschappen, tot ze op een gegeven moment Giorgia ontmoeten, een jong meisje dat lijdt aan psychische stoornissen. Hun toekomst neemt noodgedwongen een andere wending. Nicola beslist psychiater te worden, Matteo geeft zijn studies op en meldt zich bij de politie aan. In de belangrijkste rollen zien we o.a. Luigi Lo Cascio, Alessio Boni en Maya Sansa. De regie is in handen van Marco Tullio Giordana. De film ademt een dromerige sfeer uit (in de eerste helft is die nog luchtig, in het tweede deel wordt hij donkerder, dramatischer en hartverscheurender van toon). Het feit dat alles zo realistisch is, dat nog de tijd wordt genomen om de personages uit te werken en hun onderlinge verhoudingen te schetsen, dat maakt het in zekere zin een absolute topper. Acteerprestaties die top zijn, een aangename soundtrack, mooi in beeld gebracht, een lach én een traan in de verhaallijnen … als je dat in één lang epos kan steken zonder dat het al té melodramatisch aanvoelt, dan heb je je opperbest van je taak gekweten als regisseur. Wie dus zin heeft om zich eens zes uur af te zonderen van de wereld, die krijgt er dit toppertje voor terug! Een trailer om mijn wervende inleiding nog wat te versterken. 😉

Posted 30/09/2019 by ambijans in Film

Beste. Film. Ooit. (23) ‘Eternal sunshine of the spotless mind’   Leave a comment

michael gondry

Voor onze beste film keren we dit maal 15 jaar terug in de tijd. Deze prent van regisseur Michel Gondry was een science-fictionachtige dramaprent. Joel (Jim Carrey) is er nogal van ondersteboven dat zijn vriendin Clementine (Kate Winslet) al haar herinneringen aan hun nogal tumultueuze relatie heeft laten wissen. Wanhopig neemt hij contact op met de uitvinder van het bewuste proces, Dr. Howard Mierzwiak (Tom Wilkinson), om zo Clementine uit zijn eigen geheugen te laten verwijderen. Maar als Joel’s herinneringen aan Clementine langzaam beginnen te verdwijnen, begint hij zijn liefde voor haar opnieuw te ontdekken. Hij probeert uit alle macht het proces, dat zich diep in zijn hersenen voltrekt, tegen te gaan. Terwijl Dr. Mierzwiak en zijn crew hem najagen door zijn eigen herinneringen, wordt het Joel meer en meer duidelijk dat hij Clementine niet uit zijn hoofd wil krijgen. Het begint al met het geweldige script van Andy Kaufman, waar elke kijker zijn eigen interpretatie aan kan geven. Jim Carrey in komische films is een proces dat voor mij niet werkt, maar in zijn ernstigere films kan ik hem zeer goed verdragen. De film vraagt wel wat meer moeite dan een doorsnee wegkijkfilm, want hier moet je namelijk nadenken. De film heeft ook een prima soundtrack. Dat vraagt om een trailer!

Posted 08/09/2019 by ambijans in Film