Archive for the ‘Film’ Category

Beste. Film. Ooit. (23) ‘Eternal sunshine of the spotless mind’   Leave a comment

michael gondry

Voor onze beste film keren we dit maal 15 jaar terug in de tijd. Deze prent van regisseur Michel Gondry was een science-fictionachtige dramaprent. Joel (Jim Carrey) is er nogal van ondersteboven dat zijn vriendin Clementine (Kate Winslet) al haar herinneringen aan hun nogal tumultueuze relatie heeft laten wissen. Wanhopig neemt hij contact op met de uitvinder van het bewuste proces, Dr. Howard Mierzwiak (Tom Wilkinson), om zo Clementine uit zijn eigen geheugen te laten verwijderen. Maar als Joel’s herinneringen aan Clementine langzaam beginnen te verdwijnen, begint hij zijn liefde voor haar opnieuw te ontdekken. Hij probeert uit alle macht het proces, dat zich diep in zijn hersenen voltrekt, tegen te gaan. Terwijl Dr. Mierzwiak en zijn crew hem najagen door zijn eigen herinneringen, wordt het Joel meer en meer duidelijk dat hij Clementine niet uit zijn hoofd wil krijgen. Het begint al met het geweldige script van Andy Kaufman, waar elke kijker zijn eigen interpretatie aan kan geven. Jim Carrey in komische films is een proces dat voor mij niet werkt, maar in zijn ernstigere films kan ik hem zeer goed verdragen. De film vraagt wel wat meer moeite dan een doorsnee wegkijkfilm, want hier moet je namelijk nadenken. De film heeft ook een prima soundtrack. Dat vraagt om een trailer!

Posted 08/09/2019 by ambijans in Film

‘Once upon a time … in Hollywood’ (Quentin Tarantino) @ Roxy   Leave a comment

once upon a time in ... hollywood

Het is alweer schandalig lang geleden (eind februari), dat ik nog eens de vertrouwde bioscoopomgeving opzocht dus dringend tijd om daar nu verandering in te brengen. We konden wellicht geen betere prent uitkiezen dan de (allerlaatste?) film die regisseur Quentin Tarantino zal draaien. In Humo meteen goed voor vierenhalve ster. Dat laat dus het beste vermoeden. We pikken ‘m nog net mee vóór de grote Pukkelpopdrukte van de komende dagen. Waar gaat de film over? De zomer van 1969. Rick Dalton (Leonardo DiCaprio), een acteur op zijn retour, voelt aan dat zijn dagen als leading man in tv-westerns stilaan geteld zijn. Hij vindt troost bij zijn rechterhand en stuntman, Cliff Booth (Brad Pitt) genaamd, die tevens zijn chauffeur en klusjesman is. Rick ziet met lede ogen aan hoe Hollywood een nieuw tijdperk ingaat, waarin het toeval wil dat Daltons huis zich vlak naast dat van de beroemde Poolse regisseur Roman Polanski en diens mooie vrouw Sharon Tate (Margot Robbie) bevindt. Je krijgt er van ons nog een mooie trailer bij, ons eigen eindoordeel geven we na afloop!

UPDATE

Ondanks de lange zittijd (ruim tweeënhalf uur!) heb ik me geen moment verveeld tijdens de film die aan een gezapig tempo de tijd neemt om alle protagonisten aan ons voor te stellen. Azijnpissers die op zoek zijn naar ‘the bigger picture’ blijven ongetwijfeld op hun honger zitten, want het gaat in deze prent meer om het scheppen van de juiste sfeer in een bepaald tijdsgewricht. Dat een geslaagde soundtrack al de helft van het werk doet vind ik in dit geval mooi meegenomen (voor mij is de juiste muziek al een troefkaart voor een film). En voor de rest kunnen we het vat met superlatieven alweer opentrekken wat mij betreft. Daar waar ik ‘The Hateful Eight’ een serieuze afknapper vond, is het dit keer weer een schot in de roos. De aankleding, de muziek, de fake trailers, posters en bioscooptitels, de ferme sixtiesbakken waarmee ze rijden, de acteerprestaties. Ik vond Margot Robbie al een knap kind, wat mij betreft was ze perfect gecast als Sharon Tate (toch één van de mooiste vrouwen aller tijden, ook al mocht ze helaas maar 26 jaar oud worden). Het laatste half uur is vintage Tarantino. Heerlijk hoe hij een bepaald segment uit de geschiedenis een héél andere invalshoek geeft. Zoals hier al gezegd kan ik me voorstellen dat sommige Tarantinofans ontgoocheld kunnen zijn over het eindresultaat van deze film, maar daar is weinig reden toe. ‘Once upon a time in Hollywood’ is namelijk een prima te verhappen werkstuk geworden dat de cinefielen onder ons wellicht zal plezieren.

Posted 15/08/2019 by ambijans in Film

Beste. Film. Ooit. (22) ‘Big Fish’   Leave a comment

big fish

Vandaag hebben we een film uit 2003 van regisseur Tim Burton in de aanbieding. In deze rubriek hadden meerdere films van deze man gepast, door het simpele feit dat hij van de meeste van zijn films een échte belevenis kan maken. Waarover gaat ‘Big Fish’? Will Bloom is de ongeloofwaardige verhalen over de avonturen van zijn vader Ed grondig beu. Een ruzie over Eds legendarische levensloop op de avond van zijn huwelijk zorgt er zelfs voor dat Will drie jaar lang niet meer met zijn vader praat. Wanneer hij echter ontdekt dat zijn vader terminaal ziek is en niet lang meer te leven heeft, keert Will terug naar huis. Hij is vastberaden de échte Ed Bloom te leren kennen. Door al diens fantasierijke verhalen onder de loep te nemen, probeert Will het leven van zijn vader in kaart te brengen en de feiten van de mythes te onderscheiden. In de belangrijkste rollen zien we o.a. Ewan McGregor, Albert Finney en Billy Crudup. Wat moet je van deze film onthouden? Die heerlijke magische sfeer, die momenten flink wordt aangedikt, de soundtrack van Danny Elfman, het fijne camerawerk, een paar bekende acteurs die opdraven in kleine bijrollen, de schitterende decors, leuke humor maar af en toe ook best ontroerend. Desondanks haalde de prent slechts één Oscarnominatie. Dat vraagt om een trailer!

Posted 10/06/2019 by ambijans in Film

Beste. Film. Ooit. (21) ‘Memories of murder’   Leave a comment

memories of murder

Omdat we hier in deze rubriek al eens flink buiten de lijntjes durven kleuren, serveren we vandaag een Zuid-Koreaanse prent uit 2003. We opteerden voor de Engelse titel omdat we vermoeden dat jullie geen boodschap hebben aan de originele titel. Waarover gaat ie? 1986. De provincie Gyunggi. Het lichaam van een, op beestachtige wijze, verkrachte en vermoorde vrouw wordt gevonden. Twee maanden later vindt een serie soortgelijke verkrachtingen en moorden plaats. Een speciale eenheid wordt in het gebied ingezet. Samen met de twee lokale rechercheurs, Park Doo-Man en Jo Young-goo, en de uit Seoel afkomstige Seo Tae-Yoon moeten ze de zaak zien op te lossen. De regie is in handen van Joon-ho Bong, die later nog bekend zou worden met o.a. ‘Snowpiercer’ (2013). Voor de aardigheid vermelden we dat de belangrijkste rollen worden gespeeld door o.a. Kang-ho Song, Sang-kyung Kim en Roe-ha Kim, namen die jullie ongetwijfeld weinig zullen zeggen. Waarom is deze film dan de moeite? Aziaten hebben een bijzonder gevoel voor humor, de film zou zijn gebaseerd op waargebeurde feiten en er zit mooi en sfeervol camerawerk in. Misschien werkt een trailer wel verhelderend?

Posted 21/05/2019 by ambijans in Film

Beste. Film. Ooit. (20) This is spinal tap   Leave a comment

this is spinal tap

Regisseur Rob Reiner heeft de eer om al voor de derde keer te figureren in deze rubriek waarvan de naam uiteraard met een flinke berg zout mag worden genomen. Zijn debuutfilm (ook wel eens mockumentary genoemd) uit 1984 was er nochtans boenk op. Waarover het gaat? De Amerikaanse comeback-tournee van de fictieve rockband Spinal Tap (door fans aangeprezen als de luidste heavy metal band van het Verenigd Koninkrijk) is het onderwerp van deze zogenaamde docu van Rob Reiner. Reiner zelf introduceert de film met een uitgestreken gezicht: ‘Ik wou de beelden vastleggen, de geluiden, de geuren van een hardwerkende rockgroep. En die kreeg ik. Maar ik kreeg meer, veel meer. Maar genoeg gekletst, let’s boogie.’ In andere rollen zien we o.a. Michael McKean en Christopher Guest. Wat is er zo goed aan? Wanneer échte (rock)bands aangeven dat ze bepaalde scènes uit de film ooit zelf hebben meegemaakt in hun carrière. Zo herinner ik me bijvoorbeeld dat Stijn Meuris me een verhaal vertelde dat hij ooit verdwaalde in de coulissen op weg naar het podium. ‘Moest ik hier nu naar links of rechts? Hij hoorde zichzelf al aankondigen op het podium waarna de band de intro van het beginnummer begon te spelen. Toen hij gelukkig onderweg iemand van de organisatie tegenkwam kon hij nog vragen waar het podium precies was. Ondertussen had de rest al bijna een instrumentale maxi-versie van het eerste nummer gebracht. Om maar te zeggen dat de getoonde clichés in deze prent niet eens vergezocht zijn. Meer introductie heb je eigenlijk niet nodig, tenzij dan een trailer.

Posted 21/03/2019 by ambijans in Film

Beste. Film. Ooit. (19) Into the night   Leave a comment

into the night

Na enkele maanden pauze zijn we hier eindelijk nog eens met een filmklassieker uit 1985. De regie van deze prent is in handen van John Landis, een regisseur die niet meteen bekend staat om zijn fantastische films. Véél mensen lopen hoog op met ‘The Blues Brothers’ (1980), maar dat vond ik persoonlijk een draak van een film. Ook ‘Three Amigos! (1986), ‘Coming to America’ (1988) en ‘Beverly Hills Cop III’ (1994) kan je bezwaarlijk straffe kost noemen. Gelukkig maakte hij ook ‘An American werewolf in London’ (1981) én ‘Trading Places’ (1983). Om één of andere bizarre reden kom ik dus uit bij ‘Into the night’. Het verhaal? Ed Okins (Jeff Goldblum) leven verloopt niet op rolletjes. Hij heeft last van slapeloosheid, zijn vrouw bedriegt hem en z’n baan is saai. Op een avond gaat hij een eindje rijden door L.A. en hij komt terecht in de parkeergarage van het vliegveld. Dan springt er opeens een mooie jonge vrouw (Michelle Pfeiffer) bovenop zijn motorkap en smeekt om zijn hulp. Dit is het begin van een achtervolging door de nacht door vier boze Arabieren. ‘Into the night’ is een enorm fijne 80’s film met een prima soundtrack (B.B. King iemand?), enkele gekke cameo’s (o.a. Jim Henson, David Bowie én de regisseur zelf) én een bloedmooie Pfeiffer die zelfs vluchtig naakt te zien is. Er zit ook nog een wulpse topless blondine in, die naakt opduikt op een boot (maar dat is verder weinig relevant), denk ik tenminste. Maar vlug naar de trailer dan zeker? 😉

Posted 09/03/2019 by ambijans in Film

‘Leave no trace’ (Debra Granik) @ Roxy   Leave a comment

leave no trace

Vanavond zitten we opnieuw in de bioscoop voor een film die wel eens ‘de beste film van 2018 die bijna niemand zag’ wordt genoemd. Will (Ben Foster) leeft een paradijselijk bestaan in Forest Park, een regenwoud in Portland samen met zijn dertienjarige dochter Tom (Thomasin McKenzie). Door een misstap verandert hun leven voorgoed wanneer ze door de autoriteiten uit hun verborgen woonomgeving worden gehaald. Hierdoor moeten vader en dochter op zoek naar een nieuwe plek die ze hun thuis kunnen noemen. Van regisseur Debra Granik zag ik eerder ‘Winter’s Bone’ (2010), een film die de definitieve doorbraak betekende voor actrice Jennifer Lawrence. Een trailer hebben jullie uiteraard nog van mij te goed.

UPDATE

Kort maar krachtig: mooie, ingetogen film met een universeel verhaal, de natuur, de sfeer en knappe acteerprestaties. Op een goeie manier gebracht, zonder valse emoties of overdreven sentimenteel maar net mooi gedoseerd. Granik heeft zelf ook aangegeven dat ze het liefst verhalen brengt over outsiders, outcasts en mensen die aan de zelfkant van de maatschappij leven. Dankzij Please Release Me konden we ‘m gelukkig nog meepikken, waarvoor dank!

Posted 25/02/2019 by ambijans in Film