Archive for the ‘Film’ Category

Beste. Film. Ooit. (26) ‘La grande bouffe’   Leave a comment

la grande bouffe

N.a.v. de ‘Alleen Elvis blijft bestaan’ uitzending met Wim Distelmans gisteravond ben ik op deze klassieker uit 1973 gestoten in een regie van Marco Ferreri. Vier vrienden van middelbare leeftijd komen in een verlaten villa bijeen om zich aan uitgelezen gerechten letterlijk dood te eten. De poging om het voedsel met seks te combineren mislukt door een snel afhaken van de prostituees, maar een moederlijke onderwijzeres biedt uitkomst … In de cast zien we o.a. Marcello Mastroianni, Michel Piccoli en Ugo Tognazzi. ’t Is een geniale Franse film met een dosis zwarte humor, die zijn tijd destijds ver vooruit was. Het is een absurde satire op het rijke leven in onze consumptiemaatschappij. Als je de film nu zou zien kan je je haast niet voorstellen dat er destijds zo’n rel rond was. Veel ophef omdat nogal wat mensen hem smakeloos en zedenloos vonden. Zelfs de filmkeuringsdienst werd erbij gehaald! Niet dat een trailer véél zegt, maar misschien me binnenkort nog eens opnieuw wagen aan deze film.

Posted 10/11/2019 by ambijans in Film

Beste. Film. Ooit. (25) ‘Smoke’   Leave a comment

smoke

Tijdens een quizavondje in Retie vrijdagavond werd ik tijdens gesprekken aan tafel héél toevallig op een film gewezen die ik hier kort wat meer onder de aandacht wil brengen omdat hij de moeite waard was (in mijn ogen dan). ‘Smoke’, in een regie van Wayne Wang kwam in 1995 in de bioscopen terecht. De inhoud? De eigenaar van de sigarenwinkel neemt al 14 jaar lang voor zijn winkel elke dag op hetzelfde uur een foto. Een romanschrijver krijgt, sinds zijn vrouw op straat vermoord werd geen letter meer op papier. Een zwarte jongen verandert zijn naam en identiteit voor iedereen die hij ontmoet. Een man probeert zijn verleden te vergeten nadat hij de vrouw van wie hij hield verliest. Een vrouw keert na de vele jaren terug naar haar vroegere vriend en vertelt hem dat ze samen een dochter hebben en dat die nu problemen heeft. Al deze mensen lijken weinig met elkaar gemeen te hebben. Maar door een stom toeval kruisen ze elkaars paden en hebben ze een onuitwisbare invloed op elkaars leven. In de belangrijkste rollen zien we o.a. Harvey Keitel, William Hurt en Forest Whitaker. Het is een onthaastende feelgoodmovie geworden over menselijke relaties en de kleine details die het leven zo bijzonder maken. Er wordt sterk geacteerd, levenswijsheden worden gedebiteerd zonder dat het drammerig overkomt, het tempo is lekker traag en de film is uiteraard weer voorzien van een puike soundtrack (o.a. Tom Waits). Wie een kleine twee uur van zijn leven zinvol wil besteden weet meteen wat hem/haar te doen staat. Een trailer om onze bewering nog iets meer kracht bij te zetten …

Posted 13/10/2019 by ambijans in Film

Beste. Film. Ooit. (24) ‘La meglio gioventù’   Leave a comment

la meglio gioventù

Het is ondertussen alweer meer dan 15 jaar geleden dat we deze film op dvd kochten. Ik herinner me dat hij destijds in de meeste bioscopen in twee delen werd vertoond omwille van de lange duur (383 minuten). Het geheel heeft dan ook véél weg van een lang uitgesponnen mini tv-serie die werd gemaakt voor het cinemapubliek. ‘Lang uitgesponnen’ is in dit geval allerminst denigrerend bedoeld, want het resultaat is een verbluffend staalte ‘ijzersterke cinema’. Waarover gaat het? “La Meglio Gioventù” vertelt het verhaal van een Italiaanse familie van het einde van de jaren zestig tot nu. Het verhaal focust op de broers Nicola en Matteo. In het begin delen zij dezelfde dromen, lectuur en vriendschappen, tot ze op een gegeven moment Giorgia ontmoeten, een jong meisje dat lijdt aan psychische stoornissen. Hun toekomst neemt noodgedwongen een andere wending. Nicola beslist psychiater te worden, Matteo geeft zijn studies op en meldt zich bij de politie aan. In de belangrijkste rollen zien we o.a. Luigi Lo Cascio, Alessio Boni en Maya Sansa. De regie is in handen van Marco Tullio Giordana. De film ademt een dromerige sfeer uit (in de eerste helft is die nog luchtig, in het tweede deel wordt hij donkerder, dramatischer en hartverscheurender van toon). Het feit dat alles zo realistisch is, dat nog de tijd wordt genomen om de personages uit te werken en hun onderlinge verhoudingen te schetsen, dat maakt het in zekere zin een absolute topper. Acteerprestaties die top zijn, een aangename soundtrack, mooi in beeld gebracht, een lach én een traan in de verhaallijnen … als je dat in één lang epos kan steken zonder dat het al té melodramatisch aanvoelt, dan heb je je opperbest van je taak gekweten als regisseur. Wie dus zin heeft om zich eens zes uur af te zonderen van de wereld, die krijgt er dit toppertje voor terug! Een trailer om mijn wervende inleiding nog wat te versterken. 😉

Posted 30/09/2019 by ambijans in Film

Beste. Film. Ooit. (23) ‘Eternal sunshine of the spotless mind’   Leave a comment

michael gondry

Voor onze beste film keren we dit maal 15 jaar terug in de tijd. Deze prent van regisseur Michel Gondry was een science-fictionachtige dramaprent. Joel (Jim Carrey) is er nogal van ondersteboven dat zijn vriendin Clementine (Kate Winslet) al haar herinneringen aan hun nogal tumultueuze relatie heeft laten wissen. Wanhopig neemt hij contact op met de uitvinder van het bewuste proces, Dr. Howard Mierzwiak (Tom Wilkinson), om zo Clementine uit zijn eigen geheugen te laten verwijderen. Maar als Joel’s herinneringen aan Clementine langzaam beginnen te verdwijnen, begint hij zijn liefde voor haar opnieuw te ontdekken. Hij probeert uit alle macht het proces, dat zich diep in zijn hersenen voltrekt, tegen te gaan. Terwijl Dr. Mierzwiak en zijn crew hem najagen door zijn eigen herinneringen, wordt het Joel meer en meer duidelijk dat hij Clementine niet uit zijn hoofd wil krijgen. Het begint al met het geweldige script van Andy Kaufman, waar elke kijker zijn eigen interpretatie aan kan geven. Jim Carrey in komische films is een proces dat voor mij niet werkt, maar in zijn ernstigere films kan ik hem zeer goed verdragen. De film vraagt wel wat meer moeite dan een doorsnee wegkijkfilm, want hier moet je namelijk nadenken. De film heeft ook een prima soundtrack. Dat vraagt om een trailer!

Posted 08/09/2019 by ambijans in Film

‘Once upon a time … in Hollywood’ (Quentin Tarantino) @ Roxy   Leave a comment

once upon a time in ... hollywood

Het is alweer schandalig lang geleden (eind februari), dat ik nog eens de vertrouwde bioscoopomgeving opzocht dus dringend tijd om daar nu verandering in te brengen. We konden wellicht geen betere prent uitkiezen dan de (allerlaatste?) film die regisseur Quentin Tarantino zal draaien. In Humo meteen goed voor vierenhalve ster. Dat laat dus het beste vermoeden. We pikken ‘m nog net mee vóór de grote Pukkelpopdrukte van de komende dagen. Waar gaat de film over? De zomer van 1969. Rick Dalton (Leonardo DiCaprio), een acteur op zijn retour, voelt aan dat zijn dagen als leading man in tv-westerns stilaan geteld zijn. Hij vindt troost bij zijn rechterhand en stuntman, Cliff Booth (Brad Pitt) genaamd, die tevens zijn chauffeur en klusjesman is. Rick ziet met lede ogen aan hoe Hollywood een nieuw tijdperk ingaat, waarin het toeval wil dat Daltons huis zich vlak naast dat van de beroemde Poolse regisseur Roman Polanski en diens mooie vrouw Sharon Tate (Margot Robbie) bevindt. Je krijgt er van ons nog een mooie trailer bij, ons eigen eindoordeel geven we na afloop!

UPDATE

Ondanks de lange zittijd (ruim tweeënhalf uur!) heb ik me geen moment verveeld tijdens de film die aan een gezapig tempo de tijd neemt om alle protagonisten aan ons voor te stellen. Azijnpissers die op zoek zijn naar ‘the bigger picture’ blijven ongetwijfeld op hun honger zitten, want het gaat in deze prent meer om het scheppen van de juiste sfeer in een bepaald tijdsgewricht. Dat een geslaagde soundtrack al de helft van het werk doet vind ik in dit geval mooi meegenomen (voor mij is de juiste muziek al een troefkaart voor een film). En voor de rest kunnen we het vat met superlatieven alweer opentrekken wat mij betreft. Daar waar ik ‘The Hateful Eight’ een serieuze afknapper vond, is het dit keer weer een schot in de roos. De aankleding, de muziek, de fake trailers, posters en bioscooptitels, de ferme sixtiesbakken waarmee ze rijden, de acteerprestaties. Ik vond Margot Robbie al een knap kind, wat mij betreft was ze perfect gecast als Sharon Tate (toch één van de mooiste vrouwen aller tijden, ook al mocht ze helaas maar 26 jaar oud worden). Het laatste half uur is vintage Tarantino. Heerlijk hoe hij een bepaald segment uit de geschiedenis een héél andere invalshoek geeft. Zoals hier al gezegd kan ik me voorstellen dat sommige Tarantinofans ontgoocheld kunnen zijn over het eindresultaat van deze film, maar daar is weinig reden toe. ‘Once upon a time in Hollywood’ is namelijk een prima te verhappen werkstuk geworden dat de cinefielen onder ons wellicht zal plezieren.

Posted 15/08/2019 by ambijans in Film

Beste. Film. Ooit. (22) ‘Big Fish’   Leave a comment

big fish

Vandaag hebben we een film uit 2003 van regisseur Tim Burton in de aanbieding. In deze rubriek hadden meerdere films van deze man gepast, door het simpele feit dat hij van de meeste van zijn films een échte belevenis kan maken. Waarover gaat ‘Big Fish’? Will Bloom is de ongeloofwaardige verhalen over de avonturen van zijn vader Ed grondig beu. Een ruzie over Eds legendarische levensloop op de avond van zijn huwelijk zorgt er zelfs voor dat Will drie jaar lang niet meer met zijn vader praat. Wanneer hij echter ontdekt dat zijn vader terminaal ziek is en niet lang meer te leven heeft, keert Will terug naar huis. Hij is vastberaden de échte Ed Bloom te leren kennen. Door al diens fantasierijke verhalen onder de loep te nemen, probeert Will het leven van zijn vader in kaart te brengen en de feiten van de mythes te onderscheiden. In de belangrijkste rollen zien we o.a. Ewan McGregor, Albert Finney en Billy Crudup. Wat moet je van deze film onthouden? Die heerlijke magische sfeer, die momenten flink wordt aangedikt, de soundtrack van Danny Elfman, het fijne camerawerk, een paar bekende acteurs die opdraven in kleine bijrollen, de schitterende decors, leuke humor maar af en toe ook best ontroerend. Desondanks haalde de prent slechts één Oscarnominatie. Dat vraagt om een trailer!

Posted 10/06/2019 by ambijans in Film

Beste. Film. Ooit. (21) ‘Memories of murder’   Leave a comment

memories of murder

Omdat we hier in deze rubriek al eens flink buiten de lijntjes durven kleuren, serveren we vandaag een Zuid-Koreaanse prent uit 2003. We opteerden voor de Engelse titel omdat we vermoeden dat jullie geen boodschap hebben aan de originele titel. Waarover gaat ie? 1986. De provincie Gyunggi. Het lichaam van een, op beestachtige wijze, verkrachte en vermoorde vrouw wordt gevonden. Twee maanden later vindt een serie soortgelijke verkrachtingen en moorden plaats. Een speciale eenheid wordt in het gebied ingezet. Samen met de twee lokale rechercheurs, Park Doo-Man en Jo Young-goo, en de uit Seoel afkomstige Seo Tae-Yoon moeten ze de zaak zien op te lossen. De regie is in handen van Joon-ho Bong, die later nog bekend zou worden met o.a. ‘Snowpiercer’ (2013). Voor de aardigheid vermelden we dat de belangrijkste rollen worden gespeeld door o.a. Kang-ho Song, Sang-kyung Kim en Roe-ha Kim, namen die jullie ongetwijfeld weinig zullen zeggen. Waarom is deze film dan de moeite? Aziaten hebben een bijzonder gevoel voor humor, de film zou zijn gebaseerd op waargebeurde feiten en er zit mooi en sfeervol camerawerk in. Misschien werkt een trailer wel verhelderend?

Posted 21/05/2019 by ambijans in Film