Archive for the ‘Film’ Category

‘The Square’ (Ruben Östlund) @ Roxy   Leave a comment

the square

Het bioscoopaanbod liet wat mij betreft wat te wensen over de laatste maanden, maar vanavond gaan we ons toch nog eens richting bioscoop trachten te reppen voor de winnaar van de Gouden Palm in Cannes dit jaar. Het verhaal? In een vermaard museum houdt een kunstenaar een tentoonstelling met als doel het altruïsme te promoten. Hij doet dit door middel van een symbolische ruimte te scheppen waar alleen maar goede dingen gebeuren. Om wat meer ruchtbaarheid aan de tentoonstelling te geven besluit de manager van het museum een meedogenloos PR-bureau in te schakelen. Maar wanneer het PR-bureau te ver gaat in zijn publiciteitscampagne, lopen de zaken uit de hand en ontstaat er publieke opschudding die de hypocrisie van de media blootlegt. De regie is in handen van Ruben Östlund en in de belangrijkste rollen zien we o.a. Claes Bang, Elisabeth Moss en Dominic West. Uiteraard krijgen jullie van ons alvast de trailer cadeau!

UPDATE

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: ‘The Square’ is een zéér interessante film (zeker als je van absurde humor houdt), maar eerlijkheidshalve moet ik wél toegeven dat ‘Turist’ een sterker verhaal had. Deze film focust op het verlies van vertrouwen en zorg in onze samenleving – iedereen wantrouwt iedereen en we laten bedelaars aan hun lot over – en op onze hypocrisie daarover. Hij bekritiseert met name de morele hypocrisie van de progressieve elite maar ook diens zelfbeeld als non-conformist (zoals bij de directeur van het museum voor moderne kunst) terwijl hij in feite héél erg conformistisch is: de film houdt de kijker een confronterende spiegel voor. ‘Links lullen, rechts vullen’ om het maar eens héél plat te zeggen. Ondanks de lange zittijd (twee uur en twintig minuten) heb ik mij geen moment verveeld. In tussentijd valt er genoeg te lachen, ook al zijn de feiten niet van de poes!

Advertenties

Posted 20/11/2017 by ambijans in Film

Beste. Film. Ooit. (11) Irréversible   Leave a comment

irréversible

De film die we vandaag een beetje willen promoten is om meerdere redenen bijzonder. Toch moeten we jullie vooraf ook waarschuwen. Het is geen film voor mensen met een zwakke maag, voor mensen die geweld meestal schuwen of kijkers die wat claustrofobisch worden als de camera de neiging heeft om alle kanten op te draaien of wanneer ie alles nogal realistisch in beeld brengt. Exact vijftien jaar geleden schokte regisseur Gaspar Noé vriend en vijand met dit verhaal. De hoofdrollen worden vertolkt door de ravissante Monica Bellucci en haar ondertussen ex-man Vincent Cassel. Net zoals bij ‘Memento’ wordt de film achterstevoren verteld. Het verhaal? Twee vrienden, Marcus en Pierre, zijn in Club Rectum op zoek naar een persoon met als bijnaam ‘de lintworm’. Marcus is blind van woede en Pierre onderneemt vruchteloze pogingen om de wraaklust van Marcus te temperen door op hem in te praten. Waarom Marcus zo obsessief op wraak uit is blijft vooralsnog onduidelijk. Tot je de hele film hebt gezien uiteraard.

De film blijft bij mij vooral hangen omwille van een bijzonder realistische bijna twintig minuten durende verkrachtingsscène (hoe wreed die ook is!) waarvan ongeveer negen minuten in één take zijn opgenomen. Verder is er een bijzonder brutale nachtclubscène met een brandblusser te zien en op het eind horen we tot en met de eindgeneriek een stuk uit de geniale zevende symfonie van Beethoven. Een muziekfragment dat trouwens opduikt in meer films en tv-series, zo merkte ik later op. De film is dus niet zo zeer interessant door het verhaal maar eerder door de soundtrack, de sfeer, het camerawerk, de belichting en de cinematografie. Wie de carrière van regisseur Noé een beetje heeft gevolgd zal merken dat die wordt gekenmerkt door zijn nogal extreme aanpak. De man maakt geen films voor doetjes! Jullie hebben nog een trailer van ‘Irréversible’ te goed.

Posted 11/10/2017 by ambijans in Film

Beste. Film. Ooit. (10) Nobody knows   Leave a comment

nobody knows

Omdat ik altijd een beetje heb gevonden dat Aziatische films worden ondergewaardeerd, wil ik daar vandaag graag verandering in brengen met een écht pareltje uit 2004. De Japanse titel luidt ‘Dare mo shiranai’, maar omdat het ons Europeanen weinig zegt verkiezen we gewoon de Engelse titel. Het verhaal? Deze door Hirokazu Koreeda geregisseerde prent is geïnspireerd op een waar gebeurd ‘fait divers’. Deze film vertelt over de overlevingsdrang van vier kinderen – Akira, de oudste, is nauwelijks twaalf – die door hun moeder aan hun lot worden overgelaten in een appartementje in Tokio. De kinderen, die absoluut bij elkaar willen blijven en daarom zeker niemand willen alarmeren, moeten hun eigen kleine leefwereld organiseren. De buitenwereld merkt niets van het langzame verval van het ouderloze gezin. Deze film duikt op in een heel aantal toplijstjes, vooral in die lijstjes waar arthouse cinema flink wordt gewaardeerd. Waar mensen nog films kijken omwille van het verhaal en de acteerprestaties. Wie smult van de grote blockbusters met hun prequels en/of sequels, die laat dit best links liggen.

IMDB geeft hem een mooie 8,1/10 en dat is mijns inziens geheel terecht. De film duurt 141 minuten, is bij momenten heerlijk traag en zit vol poëtische schoonheid. Het niet zo bijster gelukkige leven van de kinderen wordt briljant in beeld gebracht. Geen school, geen toekomstperspectief, nauwelijks contact met hun leeftijdsgenoten zodat ze zich plots als volwassenen moeten gaan gedragen. En dan nog die knagende onzekerheid over hun uiteindelijke lot … het maakt deze film zowel een mooie lofzang voor het kind als ook een aanklacht tegen het onverantwoordelijke gedrag van de moeder. Tel daar nog de aardige soundtrack en een sterk acterende jonge cast bij en je krijgt een heuse topper. Wij geven alvast de trailer mee van deze fantastische film.

Posted 23/09/2017 by ambijans in Film

‘Atomic Blonde’ (David Leitch)   Leave a comment

atomic blonde

Over de volgende film had ik wat wisselende recensies gelezen, dus tijd om hem gewoon zelf eens te bekijken. Het verhaal? 1989, Berlijn. Vlak voor de val van de Berlijnse muur wordt een MI6-agent dood aangetroffen. Op zak had hij waardevolle informatie: een lijst met alle namen en details van Amerikaanse, Engelse, Russische en Franse spionnen. De lijst is echter verdwenen. Lorraine Broughton (Charlize Theron), een doorgewinterde spionne zonder banden met Berlijn, wordt er door de MI6 op uit gestuurd om de lijst te vinden en zowel haarzelf als de wereldwijde geheime diensten te beschermen. In verdere rollen zien we o.a. John Goodman, James McAvoy en Eddie Marsan. De regie is in handen van David Leitch. Het is meteen zijn debuutfilm, al werkte hij ook mee aan ‘John Wick’ en die film mogen we zonder problemen de mannelijke tegenhanger noemen van deze film. Al denk ik dat deze film net iets beter is. Geen topper of zo, maar hij kan erdoor. De eighties soundtrack is prima, er zit uiteraard veel actie in en de acteerprestaties zijn bevredigend. En we eindigen traditioneel met een trailer voor de liefhebbers.

Posted 04/09/2017 by ambijans in Film

Beste. Film. Ooit. (9) In The Name Of The Father   Leave a comment

in the name of the father

Vandaag belanden we opnieuw in de jaren ’90 (1993) voor een verhaal dat gebaseerd is op waargebeurde feiten. Heel vaak krijg je dan een soort veredelde weekendfilm. Ik denk dan aan die lange rist films die vroeger zoals gebruikelijk op zaterdagavond werden geprogrammeerd door onze openbare omroep. Overdreven sentimenteel, op het randje van melig en vaak zelfs erover. Niet zo bij deze prent. De regie was in handen van Jim Sheridan en in de belangrijkste rollen zien we o.a. Daniel Day-Lewis, Emma Thompson en wijlen Pete Postlethwaite. Het verhaal? Gerry Conlon was politiek niet actief in Noord Ierland, maar door zijn zwerftochten door de stad wordt hij verdacht van lidmaatschap bij de IRA. Uit veiligheidsoverwegingen stuurt zijn vader hem naar Londen, waar hij ook is als op 5 oktober 1974 een bomaanslag wordt gepleegd en een hippie hem en zijn vrienden aangeeft als mogelijke daders. Door de nieuwe anti-terrorismewet worden ze gemarteld zonder officiële aanklacht en worden ze een zondebok voor de Brits-Ierse kwestie.

Ik zat samen met mijn moeder naar deze film te kijken, in de absolute hoogtijdagen van de videotheken dezer landen. We zaten allebei tranen met tuiten te huilen om al het onrecht dat Daniel Day-Lewis werd aangedaan, al beweerde ik dat het bij mij geen échte tranen waren maar dat er gewoon een vliegje in mijn ogen was gevlogen. Het adagium ‘Échte mannen huilen niet’ werd toen zogezegd nog gehuldigd, al vielen ook wij radicaal ten prooi aan de dramatische draagkracht van het verhaal en de dito vertolkingen. Terecht genomineerd voor zeven Academy Awards, maar helaas werd er geen enkele categorie eentje verzilverd. We vervallen in herhaling: ook de muziek in deze film loont zeer de moeite. Een trailer voor wie nog eens ‘back in time’ wil worden gekatapulteerd!

Posted 29/07/2017 by ambijans in Film

Beste. Film. Ooit. (8) Memento   Leave a comment

Memento

Voor onze ‘beste film ooit’ belanden we deze week in het jaar 2000 (eind januari 2001 in de Belgische filmzalen), toen ‘Memento’ bij ons draaide. Het was een film die begon met het einde en die zo terug naar de beginsituatie leidde. Het verhaal? Leonard (Guy Pearce) is een onderzoeker voor een verzekeringsmaatschappij. Zijn geheugen is ernstig beschadigd na een poging in te grijpen bij de moord van zijn vrouw. Leonard is uit op wraak, maar door zijn slechte geheugen kan hij alleen behoorlijk functioneren door het constant maken van aantekeningen, tatoeages en het maken van polaroid foto’s. De regie was in handen van Christopher Nolan, die later nog een aantal andere filmkrakers aan zijn palmares zou toevoegen. In verdere rollen zien we o.a. Carrie-Anne Moss en Joe Pantoliano. De film werd 57 keer genomineerd voor allerlei filmprijzen en het won ook 55 filmprijzen.

Het feit dat het verhaal achterstevoren werd verteld (waardoor stukjes van de sowieso al ingewikkelde puzzel worden ingevuld) was voor een aantal filmliefhebbers al een reden om meteen af te haken. Wie destijds verder keek dan de volgende hersendode blockbuster in de bioscoop kreeg een knappe film voorgeschoteld, al moest je wél goed blijven opletten om helemaal mee te zijn. Wie meerdere kijkbeurten nodig had om ‘m te begrijpen moest zich niet eens dom voelen. De film zou niet half zo goed zijn, mocht ie in chronologische volgorde de revue passeren. Naast de sterke acteerprestaties doe ik ook mijn petje af voor de knappe soundtrack van David Julyan. Een onmisbare trailer, ook al zal die vrij chaotisch overkomen volgens mij.

Posted 23/07/2017 by ambijans in Film

‘Baby Driver’ (Edgar Wright)   Leave a comment

Baby Driver

‘Baby Driver’ volgt een jonge, getalenteerde chauffeur van vluchtauto’s die lijdt aan tinnitus en vertrouwt op het ritme van zijn persoonlijke soundtrack om de beste te kunnen worden. Wanneer hij de vrouw van zijn leven ontmoet, doet hij een poging om uit de criminele wereld te stappen. Een verdoemde overval zorgt er echter voor dat hij voor zijn leven, liefde en vrijheid moet vrezen. De regie is in handen van Edgar Wright en in de belangrijkste rollen zien we o.a. Ansel Elgort, Kevin Spacey en Lily James. Ik had nog geen enkele film gezien van deze regisseur en ik vrees ook dat dit de eerste én meteen laatste prent zal zijn. Clichéverhaaltje dat als een soort van Hollywoodmusical in beeld wordt gebracht. Bij mij liet het alleszins geen onuitwisbare indruk achter. Om toch ook iets ten goede te zeggen: de film heeft wél een mooie soundtrack met daarin o.a. James Brown, The Jon Spencer Blues Explosion, Bob & Earl, Jonathan Richman & The Modern Lovers, Randy Newman, The Beach Boys, T-Rex, Run The Jewels, Blur en Boards of Canada. Maar da’s helaas onvoldoende om ‘m memorabel te maken voor mij. Voor wie toch zin heeft om deze film mee te pikken is er uiteraard een trailer voorzien.

Posted 17/07/2017 by ambijans in Film