Archive for the ‘Film’ Category

Cultuurparticipatie … of het gebrek daaraan   Leave a comment

cultuur in limburg

Enkele dagen geleden berichtte mijn krant dat Vlaams minister van Cultuur Sven Gatz nog 559.000 euro aan projectsubsidies richting Limburg liet gaan. In totaal worden er op die manier nog negen kunstenaars en organisaties uit de nood geholpen. Vooral Muziekodroom (dat 374.000 euro ontvangt) wordt hiermee het meest geholpen, maar zij grepen vorig jaar dan ook naast de werkingssubsidies van de Vlaamse overheid voor de periode 2017-2021. Ik blijf het ook frappant vinden dat van die negen ingediende aanvragen er slechts twee deftige, onderbouwde dossiers bij waren die een goede quotering kregen voor een projectsubsidie, de zeven andere aanvragen uit het rijtje scoorden vrij pover. Toch krijgen nog zeven ‘gebuisde’ projecten ook geld (een beetje goodwill van de minister), dus laat ons daar blij om zijn. Maar zeker niet overdreven enthousiast, want slechts 1,5 (anderhalf  procent!) van de pot wordt onder de Limburgse projecten verdeeld. Daarom kreeg onze provincie in de persoon van Pieter Jan Valgaeren zelfs een heuse ‘aanjager’ om het aantal drastisch te verhogen in de toekomst. Ik stel me dan zo iemand in maatpak voor die als een soort van cultuurpaus cultureel missiewerk moet komen verrichten in onze provincie. ‘Hoe doen ze het nu? Wat doen ze fout? Hoe kunnen ze het in de toekomst een stuk beter doen?’ ‘De Ideale Wereld’ zou daar ongetwijfeld een fantastische sketch over kunnen maken, maar eigenlijk is de situatie vrij schrijnend. We kunnen dus enkel maar hopen dat onze aanjager hen vertelt dat je voor een projectsubsidie meer nodig hebt dan enkele A4’tjes met een realistische toekomstvisie en dat het er niet mag uitzien als een eindwerk van de middelbare school maar meer als een thesis die goed onderbouwd is. Toch laat men nog al te vaak mooie, uitgelezen kansen liggen in de culturele sector. Maar om een dot van een kans ten volle te benutten heb je ook een beetje visie nodig … én snel op de bal spelen is ook handig om je te onderscheiden van je tegenstanders.

Zo zie ik nu langzaam maar zeker de programma’s opdoemen van de voornaamste Limburgse culturele centra (C-Mine, Muze, Velinx, straks ook CCHA) en op het eerste gezicht hebben die weer flink hun best gedaan. Ik kom nooit in GC Tentakel maar ik hoor wél lovende dingen over hun cursusaanbod én enkele kindervoorstellingen die ze programmeren. Zelfs nu ze nauwer samenwerken met het Casino van Houthalen-Helchteren oogt hun programmatie vrij schraal. Als ze iets ‘groters’ programmeren dat interessant is, dan heb ik het vaak elders gezien het seizoen ervoor (ik denk dan aan Wouter Deprez en Wim Helsen in het verleden). Dat verschillende Limburgse cultuurhuizen een vrijwel gelijklopend programma hebben is ook niet meteen bevorderlijk om het verschil te maken in kwalitatief opzicht. Ik heb in het verleden twee keer via mail gewag gemaakt van een culturele opportuniteit voor ons cultureel centrum. Zo heb ik ergens in 2014 gemeld dat er een talentvolle Zonhovense theatermaakster was (Lisaboa Houbrechts) die haar eigen theatergezelschap (Kuiperskaai) in Gent had opgericht en dat die wél op tournee gingen in enkele grote steden, maar dat ze nergens bij ons in de buurt speelden. Op die manier had een nicheproduct een forum gekregen in eigen dorp. Helaas kreeg ik nooit een tegenreactie op mijn mail. Straks komt er een nieuw stuk van haar in roulatie, gelukkig ook één keer in Limburg te bewonderen (liefhebbers moeten daarvoor naar Tongeren rijden op 24 april 2019). Tweede voorbeeld: begin vorig jaar stond er een interview in de krant met Zonhovenaar Bert Dries (beter bekend als Musketon), die daarin vertelde dat hij nog nooit in Limburg had geëxposeerd en dat ie dat eigenlijk jammer vond. Ik stuurde opnieuw een mail naar degene die het proces in gang kon zetten maar … jullie raden het al: het bleef oorverdovend stil aan de andere kant. Tot je dan een jaar later in de krant moet lezen dat ‘Genkenaar’ Bert Dries (‘ze claimden ‘m onmiddellijk alsof hij van hen was!) voor het eerst een Limburgse expositie kreeg in C-Mine. Pas op, ik ben blij voor Bert dat iemand überhaupt de moeite nam om er iets mee te doen (nog tot 24 juni in Genk te zien trouwens), maar dit had zeker niet misstaan in hometown Zonhoven, toch? Straks komt ook de Tim Burton expo nog naar C-Mine (iets om naar uit te kijken!). Zó hoog moet mijn cultuurcentrum de lat niet leggen (dat verwacht ik helemaal niet!), maar een beetje meer enthousiasme, af en toe de vinger eens aan de pols houden en opgelegde kansen benutten als ze zich toevallig eens voordoen. Dat kan toch niet té veel gevraagd zijn?

Advertenties

Posted 14/05/2018 by ambijans in Concert, Film, Literatuur, Muziek, Theater

Beste. Film. Ooit. (16) 13 Tzameti   Leave a comment

13 tzameti

Voor de volgende film in deze reeks die we slechts af en toe introduceren blijven we nog eens in de 21ste eeuw hangen. Deze Franse prent uit 2005 had een Georgische regisseur (Gela Babluani) en een onbekende cast met daarin o.a. George Babluani, Pascal Bongard en Augustin Legrand. Slechts anderhalf uur lang maar je zit wél tot het einde op het puntje van je stoel vermoed ik. Het verhaal? Sébastien doet klusjes voor een louche, verslaafde man die constant naar wegen zoekt om geld te verdienen. Als de man plotseling overlijdt en Sébastien als gevolg daarvan niet uitbetaald krijgt, besluit hij de aanwijzingen op te volgen die bestemd waren voor de man voor wie hij werkte om op die manier toch geld aan zijn werk over te houden.

De film is gedraaid in zwart-wit en behoorlijk low budget, maar het uitstekende script doet al de helft van het werk. De film wordt eigenlijk pas spannend nadat Sébastian aan het huis arriveert, waar nogal wat creeps bij mekaar zitten met een uit de hand gelopen hobby. Je zou kunnen vallen over het nogal voorspelbare einde, maar dat lijkt me in dit geval slechts een detail. De film werd een aantal keer genomineerd voor filmfestivals en won ook prijzen. Naar het schijnt is er achteraf een Amerikaanse remake (’13’ in 2010 door dezelfde regisseur) van gemaakt, maar iedereen weet ondertussen hoe die zich verhouden tot de originele film. Een trailer om alvast in de juiste sfeer te komen. Hij geeft niet veel info maar soms stap je er beter in zonder al te veel voorkennis.

Posted 23/04/2018 by ambijans in Film

‘Lady Bird’ (Greta Gerwig) @ Roxy   Leave a comment

lady bird

We komen vanavond naar het schijnt terecht in de viering van 15 jaar Elan Filmavonden in The Roxy Theatre. Los van de festiviteiten is het ons uiteraard vooral te doen om de film die men draait, ‘Lady Bird’ van regisseur Greta Gerwig in dit geval. Californië, 2002. Christine McPherson (Saoirse Ronan) is een rebelse leerling die op het punt staat af te studeren aan de conservatieve middelbare school. Ze wil gaan studeren in New York en aan haar familie ontsnappen. Ze besluit op zoek te gaan naar zichzelf en ontvlucht haar thuisstad Sacramento. In verdere rollen zien we o.a. Laurie Metcalf en Tracy Letts. De film noteerde een aantal Academy Award nominaties maar wist er geen enkele te verzilveren. Of dat een terechte beslissing was zullen we straks met eigen ogen kunnen vaststellen. Oh ja, een trailer zal ook in dit geval verhelderend werken.

UPDATE

Wij zagen een degelijke coming-of-age film met fraaie vertolkingen van Saoirse Ronan (uiteraard) en Laurie Metcalf. Toch kan ik er niet meteen de vinger op leggen waarom deze film genomineerd was voor een Oscar in de categorie “beste film”. De film is best onderhoudend (daar niet van!), maar om nu te zeggen dat hij magistraal was gaat mij dan weer enkele straten te ver. Daarvoor ontbreekt het deze prent net iets té veel aan originaliteit, diepgang en zit het geheel te zeer in reeds netjes gebaande paden. Er zitten nauwelijks scherpe randjes in, waardoor het op mij vrij clean overkwam. De film kijkt lekker weg (mede door de korte duur, ongeveer anderhalf uur), maar ‘Lady Bird’ zal niet de geschiedenis ingaan als een meesterwerk (durf ik wedden).

Posted 02/04/2018 by ambijans in Film

‘Call me by your name’ (Luca Guadagnino) @ Roxy   Leave a comment

call me by your name

De gevoelige en gecultiveerde Elio is enig kind van de Amerikaanse-Italiaanse-Franse Perlman-familie. Hij kijkt uit naar weer een luie zomer in de villa van zijn ouders op het prachtige en rustige Italiaanse platteland. Dan arriveert Oliver, een academicus die zijn vader komt helpen met een onderzoek. Er ontstaat een plotselinge en heftige romance tussen de adolescente jongen en de zomergast aan de Italiaanse Rivièra. De regie is in handen van Luca Guadagnino en in de belangrijkste rollen zien we o.a. Armie Hammer, Timothée Chalamet en Michael Stuhlbarg. De film veroverde op de afgelopen Academy Awards één van zijn vier nominaties, nl. dat voor ‘beste bewerkte scenario’. Nog enkele interessante weetjes: het gaat over een boekverfilming van André Aciman en we weten ondertussen dat er een vervolgfilm zal komen, al zal die er helemaal anders uitzien. Sufjan Stevens zorgde trouwens deels voor de soundtrack. Benieuwd of deze ‘gay movie’ ook spek is voor mijn straight bek … Oh ja, een trailer vooraf is misschien ook handig?

UPDATE

‘Call me by your name’ heeft eigenlijk alles wat een goede film moet hebben: een deftige regie, sterke acteerprestaties, een fijne sfeerschepping én een sprankelende soundtrack (Sufjan Stevens, Psychedelic Furs, Bandolero, …) maar helaas ook FR David en Joe Esposito. Het verhaal speelt zich af in 1983, dus heerlijk fout is in dit geval eigenlijk een voordeel. Timothée Chalamet verdient een bijzondere vermelding. We hebben hier te maken met een veelbelovende jonge acteur die serieadepten misschien wel zullen kennen van één seizoen in ‘Homeland’. Straks acteert hij naar het schijnt in de Amerikaanse debuutfilm van Felix Van Groeningen. Het onderonsje met zijn vader op het einde van de film is een scène waar de klasse van afdruipt. Wie op zoek is naar ‘grote verhalen’ laat deze flim best aan zich voorbijgaan, zij die ook kunnen opgaan in de sfeer van een verhaal zijn hier aan het juiste adres.

Posted 12/03/2018 by ambijans in Film

‘Phantom Thread’ (Paul Thomas Anderson) @ Roxy   Leave a comment

phantom thread

Vannacht zijn de Academy Awards uitgereikt dus we hebben op dit ogenblik nog geen zicht op de winnaars. Toch is de kans niet ondenkbeeldig dat acteur Daniel Day-Lewis voor zijn laatste rol nog een beeldje weet te winnen. De inhoud? In het naoorlogse Londen bevinden zich een fameuze kleermaker, Reynolds Woodcock genaamd, en zijn zus in het centrum van de Britse mode-industrie. Ze maken daar kleding voor koninklijke families en edellieden. Vrouwen betreden het leven van de alleenstaande kleermaker, bieden hem inspiratie en gezelschap, maar vertrekken vervolgens weer. Tot hij op een dag Alma ontmoet, een jonge, wilskrachtige vrouw die al snel het middelpunt van zijn leven wordt en zijn strak geregisseerde en geplande leven op zijn kop zet. De regie is in handen van Paul Thomas Anderson en in verdere rollen zien we o.a. ook nog Lesley Manville en Vicky Krieps. Voor alle brave zieltjes die hier steeds trouw mijn bijdrages komen lezen heb ik uiteraard nog een verhelderende trailer in de aanbieding.

UPDATE

De prijs voor ‘beste acteur’ ging zoals te verwachten naar Gary Oldman’s vertolking van Winston Churchill in ‘Darkest Hour’. Dat neemt echter niet weg dat Day-Lewis toch weer goed op dreef is in deze film. De film is héél degelijk, maar net geen échte topper volgens mij. De soundtrack van Jonny Greenwood (Radiohead) was uiteraard wél top. Wat onthouden we dus: vakkundig gemaakt, terug een betere PTA na de wat mij betreft geflopte vorige film ‘Inherent Vice’. En dat er toch een terechte Academy Award voor ‘beste kostumering’ werd verzilverd. ‘Phantom Thread’ een meesterwerk noemen gaat mij dan weer een stap te ver!

Posted 05/03/2018 by ambijans in Film

Beste. Film. Ooit. (15) Groundhog Day   Leave a comment

groundhog day

Voor ons volgende deel in deze reeks verplaatsen we ons nog een keer naar de jaren ’90, want in 1993 kwam de in 2014 overleden regisseur Harold Ramis met dit verhaal op de proppen. Waarover gaat het? Phil Connors (Bill Murray) is een chagrijnige weerman die naar Punxsutawney wordt gestuurd om daar het jaarlijkse ‘Groundhog Day’ te verslaan. Hij raakt daar ingesneeuwd en tot zijn grote verrassing wordt hij de volgende dag wakker en is het weer dezelfde dag. Hij begint hier eerst flink misbruik van te maken, door o.a. zijn collega Rita (Andie MacDowell) te versieren, maar uiteindelijk moet hij toch een oplossing gaan zoeken als hij niet tot in de eeuwigheid dezelfde dag wil beleven. Toen ik destijds de inhoud ervan las verwachtte ik eerlijk gezegd droge, saaie kost maar … het bleek uiteindelijk aangenaam vertier te zijn.

Nu moet ik er wél bij vertellen dat ik altijd een zwak heb gehad voor acteur Bill Murray en eigenlijk is dat nooit verdwenen. Hij was dan ook perfect gecast voor deze rol en hij vormt samen met MacDowell hier een mooie tandem. Ik zou het bijna een bijna geniale film willen noemen: bijzonder origineel verhaal, complex en intelligent scenario (met een behoorlijk verteerbare moraal dan nog), maar bovendien on-waar-schijnlijk grappig. Tenzij voor droogstoppels én zuurpruimen dan! Als je geen fan bent van romantische komedies (omdat die meestal zéér zwaar sucken!), maar je wil er toch eens één proberen, ga dan voor deze prent uit 1993. De trailer krijgen jullie alvast gratis en voor niets cadeau!

Posted 25/02/2018 by ambijans in Film

Beste. Film. Ooit. (14) Blue Velvet   Leave a comment

blue velvet

Geloof het of niet, maar ook voor onze volgende film keren we terug naar 1986, net zoals bij onze vorige prent ‘Stand by me’. Deze keer kiezen we voor iets van grootmeester David Lynch, een cineast die eigenlijk geen verdere introductie meer nodig heeft. Ik denk dat een mening over David Lynch alleen maar zwart of wit kan zijn: of je vindt al zijn films ‘complete rommel’ of je bent zoals mij en houdt net van die verhalen met een flinke hoek af. Dat mag je ook zeggen van deze film. Jeffrey Beaumont (Kyle MacLachlan) vindt op een dag een afgesneden oor. Nog voordat hij het zelf beseft, betekent dit het begin van een bloedstollende en verontrustende thriller waarin hij helemaal wordt meegesleurd. Het verhaal ontrafelt zich rond een emotioneel gestoorde nachtclubzangeres (Isabella Rossellini) en een aan drugs verslaafde, levensgevaarlijke sadist (Dennis Hopper). Hoe dieper Beaumont in de problemen raakt, hoe meer hij geobsedeerd raakt door de donkere onderwereld waarin hij is beland.

Lynchliefhebbers hebben hier in het verleden ongetwijfeld van gesmuld, al is deze film (naar Lynchnormen) nog redelijk rechttoe rechtaan. Niet alleen wordt er goed geacteerd, verder is er ook de grandioze setting, de geschifte acteurs maar bovenal het duistere surrealistische universum en de vervreemdende sfeer die er twee uur lang hangt. Lynch werkt vaak met dezelfde fetisjacteurs (hier bijvoorbeeld Kyle MacLachlan) en ook de huiscomponist (Angelo Badalamenti) is anno 2018 nog steeds dezelfde. Als inleiding zullen jullie het met deze korte trailer moeten doen.

Posted 11/02/2018 by ambijans in Film