Archive for the ‘Film’ Category

Beste. Film. Ooit. (21) ‘Memories of murder’   Leave a comment

memories of murder

Omdat we hier in deze rubriek al eens flink buiten de lijntjes durven kleuren, serveren we vandaag een Zuid-Koreaanse prent uit 2003. We opteerden voor de Engelse titel omdat we vermoeden dat jullie geen boodschap hebben aan de originele titel. Waarover gaat ie? 1986. De provincie Gyunggi. Het lichaam van een, op beestachtige wijze, verkrachte en vermoorde vrouw wordt gevonden. Twee maanden later vindt een serie soortgelijke verkrachtingen en moorden plaats. Een speciale eenheid wordt in het gebied ingezet. Samen met de twee lokale rechercheurs, Park Doo-Man en Jo Young-goo, en de uit Seoel afkomstige Seo Tae-Yoon moeten ze de zaak zien op te lossen. De regie is in handen van Joon-ho Bong, die later nog bekend zou worden met o.a. ‘Snowpiercer’ (2013). Voor de aardigheid vermelden we dat de belangrijkste rollen worden gespeeld door o.a. Kang-ho Song, Sang-kyung Kim en Roe-ha Kim, namen die jullie ongetwijfeld weinig zullen zeggen. Waarom is deze film dan de moeite? Aziaten hebben een bijzonder gevoel voor humor, de film zou zijn gebaseerd op waargebeurde feiten en er zit mooi en sfeervol camerawerk in. Misschien werkt een trailer wel verhelderend?

Posted 21/05/2019 by ambijans in Film

Beste. Film. Ooit. (20) This is spinal tap   Leave a comment

this is spinal tap

Regisseur Rob Reiner heeft de eer om al voor de derde keer te figureren in deze rubriek waarvan de naam uiteraard met een flinke berg zout mag worden genomen. Zijn debuutfilm (ook wel eens mockumentary genoemd) uit 1984 was er nochtans boenk op. Waarover het gaat? De Amerikaanse comeback-tournee van de fictieve rockband Spinal Tap (door fans aangeprezen als de luidste heavy metal band van het Verenigd Koninkrijk) is het onderwerp van deze zogenaamde docu van Rob Reiner. Reiner zelf introduceert de film met een uitgestreken gezicht: ‘Ik wou de beelden vastleggen, de geluiden, de geuren van een hardwerkende rockgroep. En die kreeg ik. Maar ik kreeg meer, veel meer. Maar genoeg gekletst, let’s boogie.’ In andere rollen zien we o.a. Michael McKean en Christopher Guest. Wat is er zo goed aan? Wanneer échte (rock)bands aangeven dat ze bepaalde scènes uit de film ooit zelf hebben meegemaakt in hun carrière. Zo herinner ik me bijvoorbeeld dat Stijn Meuris me een verhaal vertelde dat hij ooit verdwaalde in de coulissen op weg naar het podium. ‘Moest ik hier nu naar links of rechts? Hij hoorde zichzelf al aankondigen op het podium waarna de band de intro van het beginnummer begon te spelen. Toen hij gelukkig onderweg iemand van de organisatie tegenkwam kon hij nog vragen waar het podium precies was. Ondertussen had de rest al bijna een instrumentale maxi-versie van het eerste nummer gebracht. Om maar te zeggen dat de getoonde clichés in deze prent niet eens vergezocht zijn. Meer introductie heb je eigenlijk niet nodig, tenzij dan een trailer.

Posted 21/03/2019 by ambijans in Film

Beste. Film. Ooit. (19) Into the night   Leave a comment

into the night

Na enkele maanden pauze zijn we hier eindelijk nog eens met een filmklassieker uit 1985. De regie van deze prent is in handen van John Landis, een regisseur die niet meteen bekend staat om zijn fantastische films. Véél mensen lopen hoog op met ‘The Blues Brothers’ (1980), maar dat vond ik persoonlijk een draak van een film. Ook ‘Three Amigos! (1986), ‘Coming to America’ (1988) en ‘Beverly Hills Cop III’ (1994) kan je bezwaarlijk straffe kost noemen. Gelukkig maakte hij ook ‘An American werewolf in London’ (1981) én ‘Trading Places’ (1983). Om één of andere bizarre reden kom ik dus uit bij ‘Into the night’. Het verhaal? Ed Okins (Jeff Goldblum) leven verloopt niet op rolletjes. Hij heeft last van slapeloosheid, zijn vrouw bedriegt hem en z’n baan is saai. Op een avond gaat hij een eindje rijden door L.A. en hij komt terecht in de parkeergarage van het vliegveld. Dan springt er opeens een mooie jonge vrouw (Michelle Pfeiffer) bovenop zijn motorkap en smeekt om zijn hulp. Dit is het begin van een achtervolging door de nacht door vier boze Arabieren. ‘Into the night’ is een enorm fijne 80’s film met een prima soundtrack (B.B. King iemand?), enkele gekke cameo’s (o.a. Jim Henson, David Bowie én de regisseur zelf) én een bloedmooie Pfeiffer die zelfs vluchtig naakt te zien is. Er zit ook nog een wulpse topless blondine in, die naakt opduikt op een boot (maar dat is verder weinig relevant), denk ik tenminste. Maar vlug naar de trailer dan zeker? 😉

Posted 09/03/2019 by ambijans in Film

‘Leave no trace’ (Debra Granik) @ Roxy   Leave a comment

leave no trace

Vanavond zitten we opnieuw in de bioscoop voor een film die wel eens ‘de beste film van 2018 die bijna niemand zag’ wordt genoemd. Will (Ben Foster) leeft een paradijselijk bestaan in Forest Park, een regenwoud in Portland samen met zijn dertienjarige dochter Tom (Thomasin McKenzie). Door een misstap verandert hun leven voorgoed wanneer ze door de autoriteiten uit hun verborgen woonomgeving worden gehaald. Hierdoor moeten vader en dochter op zoek naar een nieuwe plek die ze hun thuis kunnen noemen. Van regisseur Debra Granik zag ik eerder ‘Winter’s Bone’ (2010), een film die de definitieve doorbraak betekende voor actrice Jennifer Lawrence. Een trailer hebben jullie uiteraard nog van mij te goed.

UPDATE

Kort maar krachtig: mooie, ingetogen film met een universeel verhaal, de natuur, de sfeer en knappe acteerprestaties. Op een goeie manier gebracht, zonder valse emoties of overdreven sentimenteel maar net mooi gedoseerd. Granik heeft zelf ook aangegeven dat ze het liefst verhalen brengt over outsiders, outcasts en mensen die aan de zelfkant van de maatschappij leven. Dankzij Please Release Me konden we ‘m gelukkig nog meepikken, waarvoor dank!

Posted 25/02/2019 by ambijans in Film

‘The Favourite’ (Yorgos Lanthimos) @ Roxy   Leave a comment

the favourite

Derde opeenvolgende week naar de bioscoop, zijn we goed bezig of niet? Engeland, begin achttiende eeuw. Centraal staat de relatie tussen koningin Anne (Olivia Colman) en haar vertrouwelinge, adviseur en geliefde Sarah Churchill (Rachel Weisz), de hertogin van Marlborough. Hun levens veranderen voorgoed door de aankomst van Sarahs jongere nicht Abigail (Emma Stone). Al snel veranderen de dynamieken tussen de vrouwen en pogen ze invloed uit te oefenen op de koningin en op het paleis. De regie is in handen van Yorgos Lanthimos, die al enkele interessante films regisseerde. Denken we maar aan ‘Alps’, ‘The Lobster’ en ‘The killing of a sacred deer’. De film deed het al goed op een aantal filmfestivals en algemeen wordt verwacht dat ze ook wat prijzen zullen pakken op de Academy Awards binnenkort. Je hebt van ons nog een trailer te goed.

UPDATE

Wij zagen maandagavond een oerdegelijk Brits kostuumdrama met sterke vertolkingen, mooi camerawerk en pittige en gevatte dialogen. Toch oogt de film vrij mainstream en ondanks het feit dat het de grote winnaar was van de afgelopen BAFTA’s vrees ik er een beetje voor dat ie straks ook snel weer vergeten zal zijn. De film is (wat mij betreft dan) net niet beklijvend genoeg en ook verhaaltechnisch valt ie mij ietwat flets uit. Regisseur Lanthimos lijkt alleszins definitief gelanceerd nu hij zijn ‘moment de gloire’ beleeft … en dan moeten de Academy Awards nog worden uitgereikt. Olivia Colman zou wel eens een Oscar kunnen winnen voor beste actrice, maar beste film wordt ie volgens mij niet. Daar lijkt ‘Roma’ mij uitgesproken favoriet en ‘Green Book’ als mogelijke outsider.

Posted 11/02/2019 by ambijans in Film

‘Gräns’ (Ali Abbasi) @ Roxy   Leave a comment

gräns

Douaneofficier Tina (Eva Melander) staat bekend om haar buitengewone reukvermogen. Het is bijna alsof ze het schuldgevoel van iemand kan opsnuiven als die iets verbergt. Maar wanneer Vore (Eero Milonoff), een verdacht uitziende man, langs haar heen loopt, worden haar vaardigheden voor het eerst uitgedaagd. Tina merkt dat Vore iets verbergt dat ze niet kan identificeren. Naarmate Tina een speciale band met Vore ontwikkelt en zijn ware identiteit ontdekt, realiseert ze zich ook de waarheid over zichzelf. Tina hoort, net als Vore, niet op deze wereld. Haar hele bestaan is één grote leugen geweest en nu moet ze kiezen: de leugen blijven leven of de angstaanjagende onthullingen omarmen. Deze prent in een regie van Ali Abbasi won op het filmfestival van Cannes vorig jaar nog in de categorie ‘Un Certain Regard’. ‘Gräns’ – ‘Border’ is de Engelse vertaling – is gebaseerd op een kortverhaal van de Zweed John Ajvide Lindqvist. Zoals ik her en der in recensies las mogen we ons verwachten aan een mix van ‘The Shining’ en ‘Das Parfum – Die Geschichte eines Mörders’. Een trailer om alvast in de juiste sfeer te geraken.

UPDATE

Wij waren gisteravond getuige van een bizarre film waar je vooraf best zou weinig mogelijk info over verneemt. Ik vond het géén grand cru (in zijn geheel dan), maar hij heeft me desondanks ook geen moment van verveling bezorgd. Dat ze bijvoorbeeld die Oscarnominatie voor ‘beste make-up’ op de Academy Awards nu al bijna beet hebben lijkt me een zekerheid. Wie zijn films graag heeft met ‘een flinke hoek af’ is hier zeker aan het juiste adres. Volgende week zit ik opnieuw in de bios, dit keer voor ‘The Favourite’.

Posted 04/02/2019 by ambijans in Film

‘Green Book’ (Peter Farrelly) @ Roxy   Leave a comment

green book

De januarimaand is alweer bijna om, maar wij zitten nu pas voor het eerst in de bioscoop. Beter laat dan nooit zeker? Soit, als we ervoor gaan dan best voor een prent die wat uitstraling heeft. ‘Green Book’ volgt een Italiaans-Amerikaanse uitsmijter, Tony Lip (gespeeld door Viggo Mortensen) genaamd, die zijn baan verliest wanneer zijn nachtclub moet sluiten. Vervolgens besluit hij als chauffeur rond te rijden voor een uiterst getalenteerde pianist (Mahershala Ali). De twee kunnen elkaar niet luchten of zien, maar vormen geleidelijk aan een band met elkaar. Regisseur van dienst is dit keer Peter Farrelly.  De film won onlangs drie Golden Globes (voor beste musical/komedie, voor beste scenario en acteur Mahershala Ali, bekend van de film Moonlight, werd beste acteur in een bijrol). De Golden Globes zijn vaak een goeie indicatie voor de Academy Awards. Een trailer heb je nog van ons te goed!

UPDATE

Wie afgaat op andere door Peter Farrelly geregisseerde films (vehikels zoals o.a. ‘Dumb & Dumber’) zou nooit verwachten dat hij ook dit soort films in zich had. Een heerlijk ontspannende film in een aardig gevulde bioscoopzaal. Oké, je ziet van mijlenver afkomen dat twee totaal verschillende karakters geleidelijk naar mekaar toe zullen groeien (met tussenin de nodige verwikkelingen) en dat we uiteindelijk afstevenen op een zeemzoet happy end, maar vermits het verhaal is gebaseerd op waargebeurde feiten tussen Tony Vallelonga (o.a. te zien in ‘The Sopranos’) en jazzpianist Don Shirley (die tot aan hun dood vrienden bleven) wil ik de authenticiteit ervan hier niet betwisten. De film is gedraaid voor een breed publiek, dus ik dicht ‘m wel een paar Oscars toe. De volgende twee maandagen zitten wij naar alle waarschijnlijkheid opnieuw in The Roxy Theatre. Maar daarover meer als het zover is! 😉

Posted 28/01/2019 by ambijans in Film