Archive for the ‘Literatuur’ Category

‘Cliënt E. Busken’ (Jeroen Brouwers)   Leave a comment

jeroen brouwers

Je kan het vooraf natuurlijk nooit weten, maar misschien is dit straks wel de allerlaatste roman geweest die auteur Jeroen Brouwers ooit bij mekaar heeft gepend. Brouwers, één van de grootste schrijvers uit ons Nederlands taalgebied, wordt eind april 80 dus het zou zo maar kunnen! Omdat de eerste recensies én kritieken vrij positief klinken ga ik mij er binnenkort zeker eens aan wagen. In “Cliënt E. Busken’ van Jeroen Brouwers zit de hoofdpersoon vastgegord in zijn rolstoel op de gesloten afdeling van een instelling waar hij tegen zijn zin verblijft en denkt, piekert, maalt en bedoelt. Hij zegt niets en misschien is er iets mis met zijn gehoor, maar van wat om hem heen gebeurt blijft hij een scherp waarnemer en inwendig voorziet hij zijn medebewoners en het personeel van snerpend commentaar. Ongericht wentelen zijn gedachten door elkaar en bewegen zich van verontwaardiging en machteloos verzet tegen zijn situatie via troebele herinneringen naar megalomanie. “Cliënt E. Busken’ beschrijft een dag van zijn verblijf in de psychiatrische instelling. Navrant en hilarisch openbaart zich een warrig geestesuniversum. Benieuwd of wij dezelfde mening zijn toegedaan over het recentste werk van deze in 2017 naar Lanaken uitgeweken Nederlandse auteur.

Posted 19/02/2020 by ambijans in Literatuur

De top 100 boeken (51) ‘Liefde in tijden van cholera’ (Gabriel García Márquez) (1985)   Leave a comment

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de honderd beste romans die ik ooit heb gelezen. Over kleuren en smaken valt eigenlijk een hele hoop te redetwisten dus het staat eenieder vrij om het met mij eens/oneens te zijn. Nu we jaarlijks weer (meer dan 40 boeken!) ‘back on track’ zijn qua leesgewoontes moet zo’n all time favouritesleeslijstje zeker lukken. Omdat ik bepaalde genres liever lees dan andere is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één boek dat de 100 niet heeft gehaald, omdat het mijns inziens de hype niet waard was.

Toen Florentino Ariza de dertienjarige Fermina Daza zag, werd hij getroffen door de vonk van de eeuwige liefde. Jarenlang corresponderen ze over de liefde, maar elkaar spreken doen ze niet veel. De vader van Fermina heeft namelijk voor zijn enige dochter hele andere toekomstplannen voor ogen dan dat ze trouwt met een jongen van geringe komaf. Als donderslag bij heldere hemel verbreekt Fermina op een gegeven ogenblik het contact met Florentino, hij is letterlijk ziek van liefdesverdriet. Ondanks zijn verdriet bouwt hij, met behulp van zijn oom, een carrière op bij de Riviervaart Maatschappij. Het leven gaat door, maar niet zonder elke dag aan zijn grote liefde te denken, hetgeen hem overigens niet ervan weerhoudt talloze affaires met andere vrouwen te hebben. Fermina trouwt met dokter Juvenal Urbino en klimt hoger op de sociaal maatschappelijke ladder. Ze zijn een graag gezien echtpaar op evenementen en in het openbare leven. Florentino wijdt zijn leven aan het wachten op Fermina; op het moment dat haar man zal overlijden. Een must read, want een mooiere ode aan de liefde kan je in boekvorm bijna niet vinden. Márquez deinst nergens voor terug en kent geen taboes maar behandelt alles in zijn typische, mildmenselijke stijl en dat maakt dit boek zo allesomvattend en perfect. Het verhaal zelf is ongemeen sober van toon maar het bevat zoveel passie, emotie en sentiment. Dit is zo’n boek waarvan de film (uit 2007) hoogstwaarschijnlijk enkel maar kan tegenvallen dus ik zal er mij wijselijk niet aan wagen. 😉

Laat deze kelk passeren: ‘Bloemen voor Sibylle’ (Johannes Mario Simmel) (1957)

Posted 18/02/2020 by ambijans in Literatuur

De top 100 boeken (50) ‘Wolkenatlas’ (David Mitchell) (2004)   Leave a comment

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de honderd beste romans die ik ooit heb gelezen. Over kleuren en smaken valt eigenlijk een hele hoop te redetwisten dus het staat eenieder vrij om het met mij eens/oneens te zijn. Nu we jaarlijks weer (meer dan 40 boeken!) ‘back on track’ zijn qua leesgewoontes moet zo’n all time favouritesleeslijstje zeker lukken. Omdat ik bepaalde genres liever lees dan andere is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één boek dat de 100 niet heeft gehaald, omdat het mijns inziens de hype niet waard was.

Vijf verhalen worden in eerste instantie maar tot de helft verteld: het avontuurlijke reisjournaal uit 1850 van notaris Ewing, de hilarische brieven van de musicerende oplichter Frobisher uit Zedelghem, de thriller van roddeljournaliste Luisa Rey, de krankzinnige lotgevallen van de uitgever Cavendish en de futuristische ondervraging van Sonmi-451. Het zesde verhaal, de kern van het boek, is compleet en speelt ver in de toekomst, wanneer de mensheid bijna ten onder is gegaan. Pas daarna worden de andere verhalen afgerond, terug in de tijd, tot aan het laatste woord. Niet alleen de structuur van het boek is opmerkelijk, ook de vorm. Mitchell heeft zich duidelijk geamuseerd om elk verhaal een eigen stijl mee te geven en dit zonder op zijn bek te gaan. De verhalen zijn achtereenvolgens een Victoriaans dagboek, een stapel brieven, een spannende thriller, een komisch verhaal dat door Stephen Fry geschreven had kunnen zijn, een interview en een verslag in een primitief taaltje. Door die verschillende verhalen en stijlen verveelt ‘Wolkenatlas’ eigenlijk nooit. Ongetwijfeld één van de betere boeken van de afgelopen twintig jaar. Toch blijft het vooral een erg leesbaar en genietbaar boek, in haar ogenschijnlijke complexiteit zijn de verhalen en hun onderlinge verbanden goed te volgen. Toen ik in 2008 twee weken in Japan ben geweest, bezocht ik daar bijvoorbeeld Ueno Park, een locatie die in het boek verschillende keren de revue passeert. Ook de verfilming van het boek (uit 2012) vond ik méér dan degelijk.

Laat deze kelk passeren: ‘Belofte van geluk’ (Catherine Cookson) (2006)

Posted 13/02/2020 by ambijans in Literatuur

‘De herdershut’ (Tim Winton)   Leave a comment

tim winton

Jaxie wil niet meer naar huis. Zijn moeder is dood en zijn ouwe ramt hem keer op keer in elkaar. Hij zou willen dat hij wees was. Maar niemand heeft Jaxie ooit verteld dat je voorzichtig moet zijn met wat je wenst. In één gruwelijke klap wordt zijn leven teruggebracht tot wat er past in een plastic tas. En tot de vraag hoe hij zichzelf in leven kan houden. Er is maar één persoon ter wereld die hem begrijpt, maar om haar te bereiken moet hij de uitgestrekte zoutwoestijn van West-Australië doorkruisen, een helletocht die alleen een dromer of een vluchteling zou ondernemen. Auteur Tim Winton (1960) is één van de bekendste Australische schrijvers. Hij schreef 29 boeken, die vertaald werden in 28 talen en veelvuldig werden verfilmd. Titels van zijn werk zijn onder andere Adem, Over de rand van de wereld en Cloudstreet. Naast zijn literaire werk is hij milieuactivist en zet hij zich in voor sociaal-maatschappelijke organisaties. Hij woont in West-Australië.

Posted 12/02/2020 by ambijans in Literatuur

De top 100 boeken (49) ‘Het verbrande kind’ (Stig Dagerman) (1948)   Leave a comment

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de honderd beste romans die ik ooit heb gelezen. Over kleuren en smaken valt eigenlijk een hele hoop te redetwisten dus het staat eenieder vrij om het met mij eens/oneens te zijn. Nu we jaarlijks weer (meer dan 40 boeken!) ‘back on track’ zijn qua leesgewoontes moet zo’n all time favouritesleeslijstje zeker lukken. Omdat ik bepaalde genres liever lees dan andere is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één boek dat de 100 niet heeft gehaald, omdat het mijns inziens de hype niet waard was.

Nadat zijn moeder is overleden ziet de hoofdpersoon Bengt met lede ogen aan hoe zijn vader openlijk de verhouding met zijn minnares voortzet en binnen een jaar met haar trouwt. Hij neemt zich voor zijn moeder te wreken, maar wordt verliefd op zijn stiefmoeder. Dit is het begin van een onheilspellende driehoeksverhouding. ‘Het verbrande kind’ is een meedogenloze roman over reinheid en hypocrisie, over liefde en rouw, over bedrog en zelfbedrog. Deze roman van de jong gestorven Zweedse auteur (1923-1954) beschrijft het onbewuste zelfbedrog van een 19-jarige student die na de dood van zijn moeder gekwetst reageert op de vader en diens minnares. Hij eist ‘reinheid’, maar raakt snel zelf verstrikt in een hartstochtelijke verhouding met zijn a.s. stiefmoeder. De grote spanningen roepen een crisis op die eindigt in een mislukte zelfmoordpoging, waaruit Bengt illusieloos, maar sterker en eerlijker tegenover zichzelf en zijn omgeving tevoorschijn komt. Een psychologische roman van zeer hoge kwaliteit in zeer suggestieve stijl geschreven. Het boek van Dagerman stond destijds (eind jaren ’80) op de literatuurlijst van onze middelbare school. Ik denk dat ik bijna alle romans van die lijst later heb gelezen. Het is zo’n boek dat regelmatig opduikt in top 100 lijstjes van ‘beste boeken aller tijden’, ik zou ‘m bij gelegenheid eens ooit opnieuw willen lezen om te kijken of ik nog steeds achter mijn keuze sta.

Laat deze kelk passeren: ‘Gala’ (Ronald Giphart) (2003)

Posted 08/02/2020 by ambijans in Literatuur

‘Louis & Louise’ (Julie Cohen)   Leave a comment

julie cohen

Julie Cohen schreef met ‘Louis en Louise’ een prachtige roman met een gedurfd uitgangspunt. Op 8 september 1978 wordt een baby geboren – en vanaf dat punt splitst het verhaal zich in tweeën. Louis en Louise zijn dezelfde persoon in twee verschillende levens. Het enige verschil is de laatste letter van hun naam. Ze hebben dezelfde beste vrienden, hetzelfde rode haar, dezelfde droom om ooit schrijver te worden. Ze maken dezelfde verschrikkelijke nacht mee en moeten leven met de gevolgen, Louis als man en Louise als vrouw. Julie Cohen groeide op in Amerika, maar werd tijdens haar studie verliefd op Engeland. Sindsdien woont ze daar met man, zoon en hond. Voor haar romans won ze al verschillende prijzen. Eerder schreef ze de romans ‘Samen’ en ‘Zij, jij en ik’. Uiteraard te koop in de betere boekhandel, maar eveneens te leen in elke zichzelf respecterende plaatselijke bibliotheek. Spring er eens binnen zou ik zeggen!

Posted 06/02/2020 by ambijans in Literatuur

De top 100 boeken (48) ‘De correcties’ (Jonathan Franzen) (2001)   Leave a comment

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de honderd beste romans die ik ooit heb gelezen. Over kleuren en smaken valt eigenlijk een hele hoop te redetwisten dus het staat eenieder vrij om het met mij eens/oneens te zijn. Nu we jaarlijks weer (meer dan 40 boeken!) ‘back on track’ zijn qua leesgewoontes moet zo’n all time favouritesleeslijstje zeker lukken. Omdat ik bepaalde genres liever lees dan andere is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één boek dat de 100 niet heeft gehaald, omdat het mijns inziens de hype niet waard was.

De bejaarde Alfred en Enid Lambert hebben drie kinderen, die zich hebben ontworsteld aan hun provinciale opvoeding. Gary (43), getrouwd en vader van drie kinderen, lijkt een succesvol bankier, maar hij lijdt aan anhedonia (het onvermogen om te genieten). De tweede zoon Chip heeft zijn academische carrière verspeeld door een seksschandaal en verzeilt als oplichter in Litouwen. Denise, de jongste, maakt furore als kok en wordt emotioneel heen en weer geslingerd door haar biseksualiteit. In flashbacks wordt de ontwikkeling van het gezin gevolgd; ieder gezinslid wordt tot in de kern beschreven. Na een rampzalig verlopen cruise roept Enid de kinderen op nog één keer samen kerstfeest te vieren. Tijdens dit samenzijn onthult de aan Parkinson lijdende Alfred een pijnlijk geheim … Op magistrale wijze vertelt Jonathan Franzen het verhaal van een gezin uit de Amerikaanse ‘middle class’. Enerzijds krijg je een inkijk in het leven van de ouders die elkaar, in het inmiddels leeggelopen ouderlijke nest, voortdurend in de haren zitten. De wanhoop voor de verloren jaren en de angst voor de onzekere toekomst die hen nog rest druipt van elke pagina af. Anderzijds volgt de lezer (in drie afzonderlijke hoofdstukken) de levens van de drie kinderen die, elk op hun manier, wanhopig de fouten van de vorige generatie trachten te ‘corrigeren’. Ze willen voor zichzelf een gelukkiger leven, maar constateren helaas dat dit een grote illusie blijkt te zijn. Deze turf (ruim 500 pagina’s) sprak me zo geweldig aan omdat het gegeven zo universeel is. Elke generatie tracht ‘het beter’ te doen dan de vorige maar de harde waarheid is dat dit geen enkele garantie op geluk en succes inhoudt. Ondanks deze bittere boodschap slaagt de auteur erin met zijn geweldige sarcastische humor de lezer toch niet verweesd achter te laten, er is dus nog hoop ….

Laat deze kelk passeren: ‘Klunen’ (Kluun) (2008)

Posted 03/02/2020 by ambijans in Literatuur