Archive for the ‘Literatuur’ Category

‘De ketting’ (Adrian McKinty)   Leave a comment

adrian mckinty

Het is een ochtend als alle andere. Rachel Klein zet haar dochter af bij de bushalte en begint aan haar dag. Maar een telefoontje van een onbekend nummer verandert alles. De beller vertelt Rachel dat haar dochter vastgebonden en gekneveld op de achterbank van zijn auto ligt. Als ze haar ooit weer wil zien, moet ze losgeld betalen en een ander kind ontvoeren. Dit is geen gewone kidnapping: de beller is zelf een moeder wier zoon is ontvoerd en als Rachel niet doet wat haar wordt gezegd, zullen beide kinderen sterven. Rachel maakt nu deel uit van de Ketting, een oneindig en ingenieus plan dat ouders verandert in criminelen – en iemand heel rijk maakt. De regels zijn eenvoudig, de morele keuzes onmogelijk: vind snel geld, zoek een eigen slachtoffer en bega een vreselijke daad waarvan je 24 uur geleden nog dacht dat je er nooit toe in staat zou zijn. De genieën achter de Ketting weten dat ouders alles voor hun kinderen overhebben. Wat ze niet weten is dat zelfs de sterkste ketting maar zoveel druk kan verdragen … tot hij breekt. Auteur Adrian McKinty (1968) is een Ierse misdaadromanschrijver en -criticus o.a. bekend van zijn Sean Duffy-romans.

Posted 22/08/2019 by ambijans in Literatuur

De top 100 boeken (20) ‘Een klein leven’ (Hanya Yanagihara) (2015)   Leave a comment

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de honderd beste romans die ik ooit heb gelezen. Over kleuren en smaken valt eigenlijk een hele hoop te redetwisten dus het staat eenieder vrij om het met mij eens/oneens te zijn. Nu we jaarlijks weer (meer dan 40 boeken!) ‘back on track’ zijn qua leesgewoontes moet zo’n all time favouritesleeslijstje zeker lukken. Omdat ik bepaalde genres liever lees dan andere is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één boek dat de 100 niet heeft gehaald, omdat het mijns inziens de hype niet waard was.

Vier studievrienden zoeken samen hun weg in New York: de knappe aspirant-acteur Willem, de flamboyante kunstenaar JB, beginnend architect Malcolm en Jude St. Francis. Jude is teruggetrokken, slim en raadselachtig, maar de overige drie mannen weten wel beter dan vragen te stellen over zijn verleden. De ambitieuze studenten worden succesvol en rijk, maar desondanks wordt de duisternis in Jude steeds groter. Zijn vrienden proberen zijn pijn te verlichten en in hoogleraar Harold vindt Jude een vaderfiguur. Maar naarmate de decennia verstrijken dringt zich de vraag op of Jude wel verlost kan worden van de demonen uit zijn verleden. Ik vond het een ongelofelijk mooi en aangrijpend boek. Het boek legt op pijnlijke wijze de duistere kant van de mensheid bloot; de verschrikking die mensen elkaar aandoen. Het boek gaat ook over traumatische ervaringen en toont aan dat sommige trauma’s te groot zijn om te kunnen verwerken. En dan is er natuurlijk nog het euthanasievraagstuk: moet euthanasie wettelijk mogelijk zijn bij ondraaglijk psychisch lijden? we gaan het antwoord hier niet spoilen, daarvoor moet je het boek maar lezen. Je vindt het achteraf een uitstekend boek of net geweldig overroepen. Ik ken mensen in beide kampen, dus er heerst geen eensgezindheid onder de lezende meute. Let er wél op dat het een dikke turf van 736 bladzijdes is. Een gewaarschuwde man/vrouw …

Laat deze kelk passeren: ‘Tongkat’ (Peter Verhelst) (1999)

Posted 21/08/2019 by ambijans in Literatuur

‘Mijn ware verhaal’ (Karin Bloemen)   Leave a comment

karin bloemen

In haar autobiografie ‘Mijn ware verhaal’ vertelt cabaretière Karin Bloemen voor het eerst het aangrijpende verhaal van haar jeugd, die getekend is door misbruik, mishandeling en angst. Haarscherp brengt ze in beeld wat het met een jong meisje doet als de personen die je moeten beschermen het op je hebben voorzien. Karin Bloemen laat echter ook zien hoe ze ondanks deze traumatische ervaringen de vrouw is geworden die ze nu is: sterk, liefdevol, succesvol, open voor iedereen en voor niemand bang. ‘Mijn ware verhaal’ is een hartverscheurende ode aan het leven; een boek dat je de adem beneemt en dat je in één ruk uitleest. ‘Vanuit een diepgewortelde schaamte wordt alles ontkend en doodgezwegen. Met die schaamte wil ik afrekenen. Schaamteloos zijn, eerlijk zijn. Schaamteloos eerlijk.’ Auteur Karin Bloemen (1960) is zangeres, cabaretière en actrice. Sinds 1983 treedt ze op. Ook is ze regelmatig in Nederlandse musicals, speelfilms en televisieprogramma’s te zien en te horen op de radio. Karin Bloemen won diverse prijzen, waaronder de Gouden Harp, een Edison en de Annie M.G. Schmidtprijs. In 2011 is ze benoemd tot Officier in de Orde van Oranje-Nassau.

Posted 14/08/2019 by ambijans in Literatuur

De top 100 boeken (19) ‘Het proces’ (Franz Kafka) (1925)   Leave a comment

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de honderd beste romans die ik ooit heb gelezen. Over kleuren en smaken valt eigenlijk een hele hoop te redetwisten dus het staat eenieder vrij om het met mij eens/oneens te zijn. Nu we jaarlijks weer (meer dan 40 boeken!) ‘back on track’ zijn qua leesgewoontes moet zo’n all time favouritesleeslijstje zeker lukken. Omdat ik bepaalde genres liever lees dan andere is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één boek dat de 100 niet heeft gehaald, omdat het mijns inziens de hype niet waard was.

Op een morgen wordt Josef K, klaarblijkelijk zonder enige reden, gearresteerd. Dat is het begin van een vreemde, ellendige procesgang waar zelfs een gedisciplineerd en evenwichtig procuratiehouder als Josef K. aan ten onder moet gaan. K. wordt ondergedompeld in een vreemde wereld: armoedige griffieburelen in afgelegen buitenwijken, grote, onverlichte ruimten waarin plotseling advocaten, rechters van instructie, aalmoezeniers en hoeren opduiken, brutale ranselaars in gewelven: het is de wereld van Franz Kafka bij uitstek en die zelfs buiten zijn boeken om zijn naam is gaan dragen. Bijna was ‘Het Proces’ verloren gegaan. Kafka was uitermate kritisch en liet zijn vriend Max Brod beloven het document te verbranden na zijn dood. Deze schond echter zijn belofte en zodoende kon dit boek uitgroeien tot één van de belangrijkste werken in de wereldliteratuur. De roman ademt een beklemmende sfeer uit, je voelt de machteloosheid en de moedeloosheid van de protagonist die hem de dieperik intrekt. Hoewel je al van ver kan voelen dat er geen optimistisch einde zit aan te komen blijf je toch (tegen beter weten in?) doorlezen in de hoop dat alles nog goed komt. Je komt in een surrealistische nachtmerrie terecht, de strijd van het individu tegen onzichtbare hogere machten. Het boek is langzaam op weg naar een eeuw oud, dus mogen we het met recht en reden een klassieker noemen!

Laat deze kelk passeren: ‘De dikke van Deelder’ (J.A. Deelder) (2002)

Posted 13/08/2019 by ambijans in Literatuur

Donkergroen bijna zwart (Mareike Fallwickl)   Leave a comment

mareike fallwickl

Raffael, zelfverzekerd en charismatisch en Moritz, gevoelig en loyaal. Sinds hun eerste ontmoeting als jonge kinderen zijn de jongens onafscheidelijk. Moritz en zijn moeder Marie zijn nieuw in het eenzame bergdorp en Marie zou blij moeten zijn met de vriendschap. Maar ze vertrouwt Raffael niet, met zijn makkelijke glimlach en ijskoude blauwe ogen. Wanneer Johanna bij de twee vrienden op school komt ontstaat er een fatale driehoek, die de vriendschap onder druk zet tot hij met een knal uit elkaar spat. Zestien jaar later staat Raffael op een avond plotseling bij Moritz voor de deur. Nog één keer zal alles op het spel gezet worden. Auteur Mareike Fallwickl (1983) is tekstschrijver, blogger en redacteur in Salzburg. ‘Donkergroen bijna zwart’ is haar debuut. Het werd genomineerd voor de Oostenrijkse Buchpreis en stond op de shortlist van de Duitse Boekhandelsprijs. Dit schijnt een verslavend goed boek te zijn. Een spurtje richting boekhandel of naar de betere openbare bibliotheek en je kan eraan beginnen! 😉

Posted 08/08/2019 by ambijans in Literatuur

De top 100 boeken (18) ‘De vanger in het graan’ (J.D. Salinger) (1951)   Leave a comment

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de honderd beste romans die ik ooit heb gelezen. Over kleuren en smaken valt eigenlijk een hele hoop te redetwisten dus het staat eenieder vrij om het met mij eens/oneens te zijn. Nu we jaarlijks weer (meer dan 40 boeken!) ‘back on track’ zijn qua leesgewoontes moet zo’n all time favouritesleeslijstje zeker lukken. Omdat ik bepaalde genres liever lees dan andere is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één boek dat de 100 niet heeft gehaald, omdat het mijns inziens de hype niet waard was.

De verteller van deze onsterfelijke coming of age-roman is Holden Caulfield, die model stond voor talloze verhalen waarin adolescenten worstelen met thema’s als vervreemding van de wereld van volwassenen en het verlies van onschuld. Geen van de schrijvers die J.D. Salinger probeerden te imiteren konden echter in zijn schaduw staan. Het boek speelt zich af in de donkere dagen rond Kerstmis in New York, als Holden wegens slechte prestaties van school is gestuurd maar het niet aan zijn ouders durft te vertellen. In plaats daarvan zwerft hij door de stad en ontmoet hij allerlei mensen, onder wie zijn kleine zusje, de enige die hij helemaal vertrouwt. ‘De vanger in het graan’ hoort tot de romans die je gelezen moet hebben, niet in de minste plaats vanwege de zowel dwarse als vertederende humor waarmee Salinger het verhaal heeft geschreven. ‘Als je het echt allemaal wilt horen, dan wil je waarschijnlijk eerst weten waar ik geboren ben en wat een waardeloze jeugd ik heb gehad en wat mijn ouders allemaal gedaan hebben voordat ze mij kregen en meer van dat soort sentimentele gelul, maar eerlijk gezegd heb ik geen zin om het daarover te hebben.’ Ondanks het feit dat deze roman straks 68 jaar oud is, denk ik dat hij zelfs nog jongeren anno 2019 zou aanspreken. De humor in dit boek is briljant, zeker als je een fan bent van droge humor. Vooral de herkenbaarheid (hebben niet veel jongeren ooit met een identiteitscrisis geworsteld?) is groot, wat allicht (voor mij dan) het succes van dit boek verklaart.

Laat deze kelk passeren: ‘Frank en vrij’ (Frank Masmeijer) (2017)

Posted 07/08/2019 by ambijans in Literatuur

De top 100 boeken (17) ‘De as van mijn moeder’ (Frank McCourt) (1996)   Leave a comment

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de honderd beste romans die ik ooit heb gelezen. Over kleuren en smaken valt eigenlijk een hele hoop te redetwisten dus het staat eenieder vrij om het met mij eens/oneens te zijn. Nu we jaarlijks weer (meer dan 40 boeken!) ‘back on track’ zijn qua leesgewoontes moet zo’n all time favouritesleeslijstje zeker lukken. Omdat ik bepaalde genres liever lees dan andere is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één boek dat de 100 niet heeft gehaald, omdat het mijns inziens de hype niet waard was.

Uitgerekend wanneer heel wat Ieren afreizen naar Amerika in de hoop daar werk en geluk te vinden, verlaat de familie McCourt New York om terug te keren naar hun geboortestadje Limerick. Maar echt welkom zijn ze niet. De jonge Frank wordt door zijn nieuwe klasgenootjes gepest en uitgescholden voor ‘Yank’. Vader McCourt is een dromer. Hij vindt geen baan en ontvlucht de verantwoordelijkheid voor zijn gezin in de lokale pub. Franks moeder kan onmogelijk alleen instaan voor de opvoeding van de kinderen en op hulp van de familie hoeft ze niet te rekenen. Met een flinke dosis vechtlust en humor houdt Frank echter stand. Hij heeft namelijk een droom: schrijver worden en terugkeren naar Amerika. Het is vooral de humor die doorschemert doorheen alle ellende die ook de lezer hier overeind houdt, want het levensverhaal van Frank McCourt (1930-2009) is niet meteen rozengeur en maneschijn. De gevolgen van de Engelse onderdrukking en de grote rol die het katholicisme in die tijd nog speelde worden door de auteur trefzeker weergegeven zonder al te veel sentimentaliteit of overdreven pathos. Als je persoonlijke ellende in een boek kan weergeven zonder frustratie of verbittering, dan ben je niet alleen een bijzonder mens, maar ook een groot schrijver! Het boek is later ook verfilmd als ‘Angela’s Ashes’ (1999) met o.a. Emily Watson en Robert Carlyle in de cast, maar die heb ik helaas niet gezien.

Laat deze kelk passeren: ‘Onderworpen’ (Michel Houellebecq) (2015)

Posted 31/07/2019 by ambijans in Literatuur