Archive for the ‘Literatuur’ Category

De top 100 boeken (30) ‘1984’ (George Orwell) (1949)   Leave a comment

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de honderd beste romans die ik ooit heb gelezen. Over kleuren en smaken valt eigenlijk een hele hoop te redetwisten dus het staat eenieder vrij om het met mij eens/oneens te zijn. Nu we jaarlijks weer (meer dan 40 boeken!) ‘back on track’ zijn qua leesgewoontes moet zo’n all time favouritesleeslijstje zeker lukken. Omdat ik bepaalde genres liever lees dan andere is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één boek dat de 100 niet heeft gehaald, omdat het mijns inziens de hype niet waard was.

Nieuwspraak, Big Brother: het vocabulaire uit 1984 is sinds de eerste publicatie in 1949 in onze taal opgenomen en een eigen leven gaan leiden. Een ambtenaar op het ministerie van Waarheid, Winston Smith, raakt verstrikt in een strijd tegen de alles doordringende Partij en wordt gekweld door zijn gedoemde liefde voor Julia. In Orwells steeds weer herdrukte anti-utopie verkeert de wereld in de wurggreep van een systeem dat is gegrondvest op de verbreiding van angst, haat en wreedheid en dat iedere vorm van persoonlijke vrijheid en individualiteit uitsluit. ‘1984’ is onveranderd actueel als een benauwend nauwkeurige blauwdruk van alle dictatoriale regimes. Als we het dan toch over een canon moeten hebben: maak dit boek lezen gewoon verplicht voor middelbare scholieren! Dat het tv-programma ‘Big Brother’ hierdoor ook (onrechtstreeks) in de Vlaamse huiskamers terechtkwam is misschien een klein minpuntje. 😉 Er worden Orwell steeds weer visionaire visies aangemeten, maar laat ons vooral niet vergeten dat net daarvoor WO II had plaats gevonden waarin nogal wat verschrikkingen waren opgedoken. Om nog maar te zwijgen over de nare ervaringen die de auteur zelf meemaakte. In zekere zin was een optimistische visie op het tijdperk daarna niet écht aan de orde. Desalniettemin toch een straf boek!

Laat deze kelk passeren: ‘De beste van Jos Ghysen’ (Jos Ghysen) (2001)

Posted 21/10/2019 by ambijans in Literatuur

‘Aantekeningen bij een moord’ (Peter Vermeersch)   Leave a comment

peter vermeersch

Op een ochtend ontvangt Peter Vermeersch een brief waarin hij opgeroepen wordt zitting te nemen in een volksjury – het Belgische rechtssysteem kent de juryrechtspraak, al wordt er lang niet altijd gebruik van gemaakt. De aanklacht tegen de beschuldigde jongeman is roofmoord. Voor hij het weet zit Vermeersch in het hart van het enorme Paleis van Justitie in Brussel. Samen met de andere juryleden krijgt hij te maken met vragen over de ware toedracht van de moord, met de rituelen van het recht en met een verdachte als een schuw dier. Hoe voelt het slachtoffer te zijn of nabestaande? Wat doe je iemand aan als je hem straft? Helpt het? ‘Aantekeningen bij een moord’ geeft aan de hand van een concrete moord en een rechtszaak een indringende blik op geweld en rechtspraak. Het is, naast een persoonlijk verslag, ook een zoektocht naar vormen van rechtvaardig en troostend rechtsherstel in onze tijd. Auteur Peter Vermeersch (1972) is naast schrijver in Brussel verbonden aan de Universiteit van Leuven. Hij publiceert essays, proza en poëzie in onder andere De Correspondent en McSweeney’s. Eerder verscheen van zijn hand ‘Ex. Over een land dat zoek is’, dat werd genomineerd voor de AKO Literatuurprijs, de Bob den Uylprijs, de Gouden Uil en de E. du Perronprijs. In 2016 won hij de Prijs Letterkunde van de Provincie West-Vlaanderen.

Posted 17/10/2019 by ambijans in Literatuur

De top 100 boeken (29) ‘De zelfmoord van de meisjes’ (Jeffrey Eugenides) (1994)   Leave a comment

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de honderd beste romans die ik ooit heb gelezen. Over kleuren en smaken valt eigenlijk een hele hoop te redetwisten dus het staat eenieder vrij om het met mij eens/oneens te zijn. Nu we jaarlijks weer (meer dan 40 boeken!) ‘back on track’ zijn qua leesgewoontes moet zo’n all time favouritesleeslijstje zeker lukken. Omdat ik bepaalde genres liever lees dan andere is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één boek dat de 100 niet heeft gehaald, omdat het mijns inziens de hype niet waard was.

Een groep tieners dwaalt als speurhonden langs de tuinen en stoepen van hun kalme buitenwijk, in de hoop een glimp op te vangen van de zusjes Lisbon. Als de jongste (13) zich vanuit haar raam op een ijzeren hek werpt, wordt het ‘jaar van de zelfmoorden’ ingeluid. Bijna twintig jaar later brengen de verteller en zijn vrienden de roddels en verhalen, telefoongesprekken, politierapporten, krantenknipsels, geheime afspraakjes en bekentenissen omtrent de zelfmoorden samen. Eén van de weinige boeken waarvan ik zeg ‘de film kan best wedijveren met het boek’. Een wrang verhaal wordt op een mooie, warme en liefdevolle manier verteld. De anonieme verteller verhaalt er decennia later over als ware het een whodunit met bewijsstukken en terugblikken op wie, wanneer, wat deed. Het houdt ons tevens een mooie spiegel van de maatschappij boven waarin mensen het nog steeds belangrijk vinden hoe andere mensen over hen denken. Wie ooit op zoek is naar een vlot te lezen boek zonder al te veel franjes, die is bij Eugenides zeker aan het juiste adres.

Laat deze kelk passeren: ‘Haar naam was Sarah’ (Tatiana De Rosnay) (2007)

Posted 14/10/2019 by ambijans in Literatuur

‘Een verloren vriendin’ (Raffaella Romagnolo)   Leave a comment

raffaella romagnolo

Twee vriendinnen groeien samen op in een Italiaans dorpje. Wanneer Guilia op haar achttiende besluit te vertrekken, blijft Anita achter. Een prachtig portret van Italië in de twintigste eeuw. De twee vriendinnen Giulia en Anita, geboren op dezelfde dag, groeien samen op in een Italiaans boerendorpje. Hun leven is niet gemakkelijk: ze moeten hard werken in de zijdespinnerij en verdienen maar een paar centen. En dan besluit Giulia de heuvels van Piëmont te verlaten, alleen en zonder geld, zonder afscheid te nemen. Ze vertrekt naar New York om een nieuw leven op te bouwen. Anita blijft achter in Italië en wordt in het verwoeste Europa geconfronteerd met de waanzin van de oorlog en het fascisme. Bijna vijftig jaar later besluit Giulia terug te keren naar haar geboortedorp. Hoe zou het leven van de mensen van wie ze hield verlopen zijn? Auteur Raffaella Romagnolo (1971) is lerares geschiedenis en Italiaans. Haar boek ‘La figlia sbagliata’ werd genomineerd voor de Premio Strega 2016. Van haar nieuwste roman, ‘Een verloren vriendin’, zijn de vertaalrechten aan meerdere landen verkocht. Romagnolo woont in Piëmont, Italië. ‘Heerlijk leesvoer voor de fans van Elena Ferrante zegt een klein stemmetje in mijn hoofd.

Posted 09/10/2019 by ambijans in Literatuur

De top 100 boeken (28) ‘Een samenzwering van idioten’ (John Kennedy Toole) (1980)   Leave a comment

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de honderd beste romans die ik ooit heb gelezen. Over kleuren en smaken valt eigenlijk een hele hoop te redetwisten dus het staat eenieder vrij om het met mij eens/oneens te zijn. Nu we jaarlijks weer (meer dan 40 boeken!) ‘back on track’ zijn qua leesgewoontes moet zo’n all time favouritesleeslijstje zeker lukken. Omdat ik bepaalde genres liever lees dan andere is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één boek dat de 100 niet heeft gehaald, omdat het mijns inziens de hype niet waard was.

‘Een samenzwering van idioten’ speelt zich af in New Orleans en vertelt het verhaal van Ignatius J. Reilly – de onvergetelijke, zwaarlijvige, boerende, vanuit intellectueel opzicht zijn omgeving constant terroriserende en Don Quichotachtige hoofdpersoon. Ignatius’ onverdraaglijk arrogante karakter, gepaard aan het onvoorstelbare aura van lichaamsgeuren dat om hem heen hangt, heeft hem weinig geluk gebracht bij sollicitaties. Als hij dan eindelijk een vacature kan vervullen bij Levy Pants, organiseert hij een wilde staking … Auteur John Kennedy Toole heeft gedurende zijn korte leven (hij pleegde op 31-jarige leeftijd zelfmoord) tevergeefs een uitgever gezocht voor zijn boek. Na zijn dood deed zijn moeder ongeveer hetzelfde tot één of andere universiteit het in zeer beperkte oplage wou uitbrengen. Het werd uiteindelijk nog een gigantisch succes en zijn werk werd bekroond met de Pulitzer Prize. Het boek is een prachtige opeenhoping van ‘idiote’ karakters, zoals de titel al aangeeft. Maar het is vooral een samenzwering tegen de held van het verhaal: Ignatius himself. Deze groteske moddervette figuur van rond de 30, wordt door zijn moeder uit huis gezet om werk te zoeken, zodat hij gedwongen is zich in de poel des verderfs van New Orleans te begeven. Buiten New Orleans is de wereld nóg barbaarser: de enige keer dat Ignatius zich buiten de stad begaf, per scenicruiser naar Baton Rouge, was de grootste nachtmerrie uit zijn leven. Zwelgend in zelfmedelijden, is Ignatius nooit te beroerd om concessies te doen, tenslotte moet hij zich bewijzen tegenover zijn gehate/geliefde vriendinnetje Myrna, die in New York op masochistische wijze haar filosofie probeert uit te leven. Daarom bedenkt Ignatius opstanden en revoluties waarover hij haar kan schrijven, maar die helaas niet allemaal lopen zoals gepland. Het verhaal is een hilarische opeenhoping van gebeurtenissen die uiteindelijk bijna allemaal in elkaar schuiven als één groot complot tegen Ignatius. Het is zo’n beetje ‘The Big Lebowski’ maar dan in boekvorm.

Laat deze kelk passeren: ‘De ontboezeming’ (Isabelle Dams) (2012)

Posted 08/10/2019 by ambijans in Literatuur

‘Mijn lief op Coney Island’ (Billy O’Callaghan)   Leave a comment

billy o'callaghan

In ‘Mijn lief op Coney Island’ vertelt auteur Billy O’Callaghan over de affaire van Michael en Caitlin. Op een koude winterdag ontmoeten ze elkaar op Coney Island, zoals ze al een kwarteeuw eens per maand doen. Coney Island is hun geheime toevluchtsoord, de ontmoetingsplek voor hun rendez-vous. Nu, midden in een sneeuwstorm, voelt dit verlaten en vervallen recreatieoord als het einde van de wereld. Vandaag bevinden hun levens zich op een kantelpunt. De echtgenote van Michael heeft kanker en de man van Caitlin heeft net een promotie gekregen. Na bijna vijfentwintig jaar heimelijk te hebben doorgebracht staan beiden op het punt de beslissing van hun leven te nemen. Een gevoelige en intense roman over liefde en intimiteit – ‘Mijn lief op Coney Island’ onthult binnen een vertelde tijd van enkele uren een geschiedenis van twee hevig verliefde mensen, die elkaar zo weinig zien. Billy O’Callaghan (1974) werd geboren in Cork, Ierland. Hij schreef eerder drie verhalenbundels en een roman. Zijn korte verhalen verschenen in talloze tijdschriften, waaronder Kenyon Review en Ploughshares. ‘Mijn lief op Coney Island’ is zijn grote doorbraak die in meerdere landen zal verschijnen.

Posted 04/10/2019 by ambijans in Literatuur

De top 100 boeken (27) ‘De Autonauten van de Kosmosnelweg’ (Julio Cortázar en Carol Dunlop) (1983)   Leave a comment

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de honderd beste romans die ik ooit heb gelezen. Over kleuren en smaken valt eigenlijk een hele hoop te redetwisten dus het staat eenieder vrij om het met mij eens/oneens te zijn. Nu we jaarlijks weer (meer dan 40 boeken!) ‘back on track’ zijn qua leesgewoontes moet zo’n all time favouritesleeslijstje zeker lukken. Omdat ik bepaalde genres liever lees dan andere is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één boek dat de 100 niet heeft gehaald, omdat het mijns inziens de hype niet waard was.

In 1982 maken Julio Cortázar en zijn vrouw Carol Dunlop in een rood Volkswagenbusje een reis met twee simpele regels: bezoek alle 65 parkeerplaatsen tussen Parijs en Marseille (elke dag twee) en verlaat de snelweg geen enkele maal. De expeditie duurt een maand. Ze beschrijven elke parkeerplaats alsof ze ontdekkingsreizigers zijn die het nieuwe land en de daarbij behorende gebruiken in kaart brengen. Het resultaat is een aanstekelijke ode aan de weg, hun camper en elkaar. Ik heb het boek uiteraard pas ontdekt tijdens de heruitgave in 2016. Het boek is een metafysische reis langs de snelweg die parallel aan de Autoroute de Soleil loopt, waarin de twee auteurs in schitterend, poëtisch proza hun waarnemingen en mijmeringen noteren. Een hoogst origineel, grappig, ontroerend en hartverwarmend boek wat mij betreft. Het is grappig van vorm en amusant geschreven. De 33 etappes die Cortázar en Dunlop in dit boek afleggen, van parkeerplaats naar parkeerplaats (soms duurt de reis ertussen maar enkele minuten), worden nauwgezet beschreven, als was het een wetenschappelijke expeditie. Met allerlei intermezzo’s wordt het geheel verder aangekleed. Critici zeggen wel eens dat dit boek afbreuk doet aan de rest van het oeuvre van Cortázar, dat van een véél hoger niveau zou zijn geweest. Dat wil ik best geloven, maar ik heb (voorlopig) nog niet het genoegen gehad om meer van hem te lezen.

Laat deze kelk passeren: ‘The Secret’ (Rhonda Byrne) (2006)

Posted 02/10/2019 by ambijans in Literatuur