Archive for the ‘Literatuur’ Category

‘Op de klippen’ (Jane Gardam)   Leave a comment

jane gardam

Eén lange zomer in de jaren dertig. Het leven van de jonge Margaret Marsh verandert plotsklaps wanneer Lydia, een wereldwijs en wulps dienstmeisje, bij Margarets religieuze familie intrekt. Na de geboorte van Margarets broertje worden ze elke woensdag het huis uit gestuurd om samen van de idyllische Engelse kust te genieten. Wanneer Margaret tijdens één van deze tripjes in een boom klimt en een verwaarloosd landhuis ziet liggen, is ze geïntrigeerd. Het landhuis en zijn ongewone bewoners trekken haar steeds meer aan en laten een hele andere realiteit zien: namelijk dat de wereld lang niet zo keurig is als ze altijd had gedacht. Het huwelijk van haar ouders blijft ook niet onberoerd door de komst van het dienstmeisje. Ondanks zijn krampachtige obsessie met zonde en deugdzaamheid is de vader niet tegen haar charmes bestand en vliegt hij stevig uit de bocht, waardoor hij niet alleen het dienstmeisje, maar ook zijn echtgenote, Margarets moeder, verliest. De keurslijven gaan af en het leven van deze stijve Engelsen trilt op zijn grondvesten. Hoe blijf je jezelf, en hoe ver ga je wanneer je wordt meegesleurd in het verlangen naar een ander leven? Na een cruciaal theebezoek dendert iedereen op een onontkoombare tragedie af. Een prachtige roman over volwassen worden en onderhuidse verlangens. Met ‘Op de klippen’ lezen we Gardam in volle glorie, compleet met tragikomische scènes, warmte, wijsheid en intrigerende perspectieven. Dit boek stond in 1978 op de shortlist voor de Booker Prize. Jane Gardam (1928) kreeg tweemaal de Costa Book Award (1981 en 1991) en had veel succes met haar Old Filth-trilogie.

Posted 05/12/2019 by ambijans in Literatuur

De top 100 boeken (37) ‘Hersenschimmen’ (J. Bernlef) (1984)   Leave a comment

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de honderd beste romans die ik ooit heb gelezen. Over kleuren en smaken valt eigenlijk een hele hoop te redetwisten dus het staat eenieder vrij om het met mij eens/oneens te zijn. Nu we jaarlijks weer (meer dan 40 boeken!) ‘back on track’ zijn qua leesgewoontes moet zo’n all time favouritesleeslijstje zeker lukken. Omdat ik bepaalde genres liever lees dan andere is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één boek dat de 100 niet heeft gehaald, omdat het mijns inziens de hype niet waard was.

Maarten Klein woont met zijn vrouw Vera in Noord-Amerika, waar hij na zijn pensionering een rustig bestaan leidt. Tot er plotseling storingen in zijn brein optreden. Maarten verliest zijn greep op taal, herinnering en realiteit. Hij wordt een vreemdeling in zijn eigen wereld. Het contact met Vera, zijn enige houvast, raakt hij langzaam kwijt. Al vrij snel nadat ik het boek had gelezen kwam ik tot de conclusie dat ik dit een prachtig boek vond. Het onderwerp is niet meteen het allervrolijkste om te vertellen, maar het is wel mooi gedaan. Het is voor een (niet demente) schrijver ook niet eenvoudig om zich in te leven in zijn hoofdpersonage. Je kan van de andere kant ook zeggen: in hoeverre zijn de observeringen van de protagonist waarheidsgetrouw vermits hij aan dementie lijdt? Het boek bouwt langzaam op en naarmate het aftakelingsproces zich aandient zie je de barstjes zich langzaam vertonen. Het boek is ook (ongewild) grappig én pijnlijk tegelijk (zeker voor zijn vrouw). Het boek is hier weer beter dan de film, al vond ik de vertolking van Joop Admiraal verre van slecht. Ik heb later nog andere boeken van Bernlef gelezen, maar die moesten het allemaal afleggen tegen dit boek. 😉

Laat deze kelk passeren: ‘(alles van Baantjer)’ (1962-2013)

Posted 03/12/2019 by ambijans in Literatuur

De top 100 boeken (36) ‘De vreemdeling’ (Albert Camus) (1942)   Leave a comment

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de honderd beste romans die ik ooit heb gelezen. Over kleuren en smaken valt eigenlijk een hele hoop te redetwisten dus het staat eenieder vrij om het met mij eens/oneens te zijn. Nu we jaarlijks weer (meer dan 40 boeken!) ‘back on track’ zijn qua leesgewoontes moet zo’n all time favouritesleeslijstje zeker lukken. Omdat ik bepaalde genres liever lees dan andere is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één boek dat de 100 niet heeft gehaald, omdat het mijns inziens de hype niet waard was.

De onverschillig door het leven gaande pied-noir (Algerijn van Franse afkomst) Meursault schiet zonder duidelijk motief een man dood en weigert zich in het daaropvolgende proces fatsoenlijk te verdedigen. De roman begint met het doodsbericht van de moeder van de hoofdpersoon, beschrijft daarna de moord en wat eraan voorafgaat en laat in het tweede deel Meursault vertellen over zijn tijd in de gevangenis en het vonnis dat over hem wordt uitgesproken. Een ongelofelijk krachtig boek over de complexiteit van de mens. Ik las het boek aan het eind van de jaren ’80 of het begin van de 90’s, daar wil ik vanaf zijn. Vooral omdat ik benieuwd was naar wat die existentialistische stroming nu exact inhield. Het gaat over iemand die onverschillig staat ten aanzien van zijn eigen bestaan en pas door de actieve confrontatie met de dood de waarde van zijn bestaan leert inzien. Het eerste deel van het boek verloopt wat moeizaam. Min of meer losse gebeurtenissen lijken elkaar op te volgen, belangrijke en ogenschijnlijk futiele zaken worden naast elkaar geplaatst. De hoofdpersoon ondergaat het leven en neemt er niet actief aan deel. In het tweede deel wordt de hoofdpersoon steeds meer mens en wordt het verhaal meer van binnenuit beschreven. Hij krijgt als het ware bestaansrecht. Ik heb vrijwel meteen daarna ook ‘De pest’ van Camus gelezen. Het boek leest eigenlijk vrij vlot en ’t is ook geen dikke turf (slechts 176 pagina’s). Of je het daarom ook als tussendoortje kan lezen is weer een andere vraag …

Laat deze kelk passeren: ‘Crossfirereeks’ (Sylvia Day) (2012-2016)

Posted 27/11/2019 by ambijans in Literatuur

‘Kom, roep het van de bergen’ (James Baldwin)   Leave a comment

james baldwin

Het is een zaterdag in maart 1935 en John Grimes wordt veertien. Hij is een gevoelige, hyperintelligente jongen uit Harlem, stiefzoon van een hardvochtige prediker bij de pinkstergemeente. In deze sterk autobiografische roman doorspekt Baldwin zijn verhaal over de spirituele, seksuele en morele ontwikkeling van de jongen met de levensverhalen van diens moeder, vader en tante. Baldwins debuut verbluft door de lyrische precisie, psychologische scherpte, symbolische kracht en de niet-aflatende maar ook empathische woede. Die geldt vooral de dubieuze rol als instrument van onderdrukking die de kerk speelde in de levens van veel zwarte Amerikanen. Een twintigste-eeuwse klassieker. Het werk van James Baldwin (1924-1987), Amerikaans intellectueel, schrijver, stem van de civil rights movement, staat wereldwijd enorm in de belangstelling. Meer dan dertig jaar na zijn dood zijn de onderwerpen waarover hij schreef – ras, seksualiteit, religie – onverminderd actueel en zien we pas goed hoezeer hij zijn tijd vooruit was. Bij De Geus verschijnen daarom nieuwe vertalingen van zijn boeken, na de eerder verschenen titels ‘Niet door water, maar door vuur’ en ‘Als Beale Street kon praten’ nu zijn debuut, ‘Kom, roep het van de bergen’.

Posted 26/11/2019 by ambijans in Literatuur

De top 100 boeken (35) ‘Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht’ (Mark Haddon) (2003)   Leave a comment

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de honderd beste romans die ik ooit heb gelezen. Over kleuren en smaken valt eigenlijk een hele hoop te redetwisten dus het staat eenieder vrij om het met mij eens/oneens te zijn. Nu we jaarlijks weer (meer dan 40 boeken!) ‘back on track’ zijn qua leesgewoontes moet zo’n all time favouritesleeslijstje zeker lukken. Omdat ik bepaalde genres liever lees dan andere is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één boek dat de 100 niet heeft gehaald, omdat het mijns inziens de hype niet waard was.

Christopher is vijftien en heeft een vorm van autisme. Hij weet veel van wiskunde, maar weinig van mensen. Hij houdt van lijstjes, patronen en de waarheid. Hij houdt niet van de kleuren geel en bruin en hij wil niet aangeraakt worden. Christopher is in zijn eentje nooit verder geweest dan het eind van de straat. Maar wanneer blijkt dat de hond van de buurvrouw vermoord is, gaat hij op onderzoek uit. Hij begint aan een indrukwekkende reis die zijn veilige bestaan volledig overhoop gooit. Bijzonder interessant boek, dat wordt verteld vanuit de denk -en leefwereld van een autistische jongen. Een vermakelijk verhaal met spanning, ontroering en hier en daar wat zwarte humor. Ik heb mezelf erop betrapt dat ik een paar keer hardop heb moeten lachen tijdens het lezen. Auteur Mark Haddon heeft er een prachtig, niet al te dik én makkelijk te lezen boek van gemaakt.

Laat deze kelk passeren: ‘haar hele oeuvre’ (Danielle Steel) (1973-)

Posted 21/11/2019 by ambijans in Literatuur

‘De vrouwen in het zwart’ (Madeleine St. John)   Leave a comment

madeleine st john

Het is Sydney in de jaren ’50. De vrouwen in het zwart weten niet waar ze het moeten zoeken, zo druk hebben ze het. Kerst komt eraan en daarna ook nog de zomeruitverkoop. Het chique warenhuis waar ze werken barst uit zijn voegen, maar ze hebben nog net genoeg tijd in hun lange en loeihete dag om te dromen, te roddelen en plannen te maken. Tegen de tijd dat het laatste afgeprijsde jurkje is verkocht, zijn de dames van de afdeling avondjurken van F.G. Goode’s op nét een ander pad in hun leven gezet. ‘De vrouwen in het zwart’ is een sfeervolle zedenkomedie, over een lang vervlogen zomer van onschuld. St John tekent gewone vrouwenlevens op met een buitengewoon verfijnde touch. Een grootse literaire roman, een verloren Australische klassieker, die leest als een soap. Hilary Mantel noemt dit het boek dat ze het liefst aan mensen cadeau doet “om hen op te vrolijken’. Met een voorwoord van Bruce Beresford, de regisseur van ‘Driving Miss Daisy’, die deze roman recentelijk verfilmde onder de titel ‘Ladies in Black’. Auteur Madeleine St John (1941-2006) werd in Sydney geboren. Na een vroeg huwelijk en een periode in de Verenigde Staten, kwam ze in Engeland terecht, waar ze de rest van haar jaren sleet. Pas in 1993 debuteerde ze met ‘The Women in Black’. Daarna volgden drie scherp gesneden relatiedrama’s gesitueerd in de Engelse middle class. ‘The Essence of the Thing’ werd in 1997 genomineerd voor de Booker Prize.

Posted 20/11/2019 by ambijans in Literatuur

De top 100 boeken (34) ‘Bonita Avenue’ (Peter Buwalda) (2010)   Leave a comment

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de honderd beste romans die ik ooit heb gelezen. Over kleuren en smaken valt eigenlijk een hele hoop te redetwisten dus het staat eenieder vrij om het met mij eens/oneens te zijn. Nu we jaarlijks weer (meer dan 40 boeken!) ‘back on track’ zijn qua leesgewoontes moet zo’n all time favouritesleeslijstje zeker lukken. Omdat ik bepaalde genres liever lees dan andere is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één boek dat de 100 niet heeft gehaald, omdat het mijns inziens de hype niet waard was.

Joni Sigerius, de dochter van de rector magnificus van de Twentse universiteit, drijft samen met haar vriend Aaron een handeltje dat ze maar liever voor haar krachtige en briljante vader verborgen houdt. Het is in het jaar van de vuurwerkramp dat ook in het gezin de boel explodeert. Niet alleen lopen Joni en Aaron tegen de lamp, die zomer komt ook de enige en echte zoon van Sigerius vrij uit de Scheveningse gevangenis. Acht jaar later pas – Joni verdient inmiddels miljoenen in Los Angeles – verneemt Aaron wat er zich in 2000 werkelijk heeft afgespeeld. Het debuut van Peter Buwalda is nagenoeg perfect. Het is het soort schrijver die van begin tot einde de controle lijkt te hebben over zijn verhaallijn, zelfs na een eindeloze hoeveelheid zijtakken ingeslagen te zijn. De roman is verschrikkelijk sterk geconstrueerd in hoe het naadloos door heden en verleden springt. Ook inhoudelijk wordt er slim ingespeeld op de grote taboes van deze tijd qua seksualiteit en gezinsconstructies. In alles voelt het als de grote roman die onze tijdgeest weerspiegelt. Met 544 pagina’s is het ook een dikke pil geworden. Dat Buwalda niet van half werk houdt, bewijst trouwens ook zijn (eveneens uitstekende) tweede roman ‘Otmars zonen’.

Laat deze kelk passeren: ‘Het geheim van te veel torens’ (Mark Tijsmans) (2006)

Posted 16/11/2019 by ambijans in Literatuur