Archive for the ‘Literatuur’ Category

‘In het diepe’ (Fabio Genovesi)   Leave a comment

fabio genovesi

Eindeloze zomerdagen, roomijs en het zoute water van de zee: duik in de wonderlijke, levendige en fantasierijke wereld van de kleine Fabio, die opgroeit met een afwezige vader. Fabio Mancini, zes jaar oud, groeit op in een klein Toscaans kustplaatsje. Hij woont daar met zijn lieve, zwijgzame vader, beschermende moeder, zijn oma en zijn negen oudooms, die hem mee uit vissen nemen en paddenstoelen met hem zoeken. Zijn chaotische, enorme familie lijkt onoverwinnelijk, tot een onverwachte gebeurtenis op kerstavond hun wereld op zijn kop zet: Fabio’s vader valt van een ladder en raakt in coma. Fabio besluit zijn vader elke week voor te lezen uit één van zijn handboeken, die hij wekelijks bij de kraam van mevrouw Stella koopt. Maar zal zijn vader ooit wakker worden? ‘In het diepe’ is een geestige, ontroerende roman over de overgang van kindertijd naar adolescentie, vol angst, eerste liefdes en naïviteit. Auteur Fabio Genovesi is geboren in Forte dei Marmi in 1974. Hij heeft scenario’s geschreven voor televisie en films en is bestsellerauteur van vier romans. Voor ‘Wat de golven brengen’ ontving hij de Premio Strega Giovani. Momenteel schrijft hij ook voor Corriere della Sera en Glamour.

Posted 30/07/2019 by ambijans in Literatuur

De top 100 boeken (16) ‘Extreem luid en ongelooflijk dichtbij’ (Jonathan Safran Foer) (2005)   Leave a comment

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de honderd beste romans die ik ooit heb gelezen. Over kleuren en smaken valt eigenlijk een hele hoop te redetwisten dus het staat eenieder vrij om het met mij eens/oneens te zijn. Nu we jaarlijks weer (meer dan 40 boeken!) ‘back on track’ zijn qua leesgewoontes moet zo’n all time favouritesleeslijstje zeker lukken. Omdat ik bepaalde genres liever lees dan andere is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één boek dat de 100 niet heeft gehaald, omdat het mijns inziens de hype niet waard was.

Oskar Schell is uitvinder, sieradenontwerper, amateur-entomoloog, francofiel, slagwerker, verwoed schrijver van fanmail, pacifist, archeoloog van Central Park, romanticus, Groot Ontdekkingsreiziger, juwelier, acteur (Yorick in de schoolvoorstelling van Hamlet), inconsequent veganist, verzamelaar van: zeldzame munten, vlinders die een natuurlijke dood zijn gestorven, Beatles-spullen, miniatuurcactussen en halfedelstenen. Hij is negen jaar. Oskar heeft zijn vader verloren bij de aanslagen op het WTC in New York. In zijn vaders kledingkast vindt Oskar een vaas en wanneer hij die per ongeluk laat vallen ontdekt hij een vreemd uitziende sleutel. Dan begint de jonge Oskar een zoektocht die hem door de stad New York zal voeren, in een poging betekenis te geven aan de zinloze dood van zijn vader. Wat is er nu zo goed aan dit boek? Deze roman staat vol met leuke vondsten en originele ideeën, bijvoorbeeld de uitvindingen van een 9-jarige en de foto’s doorheen de tekst. Verder is het een meeslepend verhaal met universele emoties, vooral dan omdat de personages gebukt gaan onder spijt, spijt dat ze hun liefde (in onverdachte tijden) niet meer hebben geuit. Af en toe eens de pauzeknop indrukken en zeggen dat we mekaar graag zien, dat zouden we vaker moeten doen. Oskar is ongelofelijk intelligent (zeker voor zijn leeftijd) en misschien wel één van de leukste en grappigste personages die ik ooit in een boek ben tegengekomen. Het is ontzettend knap van Foer hoe hij de wereld beschrijft vanuit het standpunt van een 9-jarig jongetje. In het boek lopen er twee verhaallijnen door elkaar. Van de ene kant is er het verhaal over Oskar die betekenis probeert te geven aan de zinloze dood van zijn vader. Het andere verhaal gaat over de grootouders van Oskar, die vertellen over de Tweede Wereldoorlog en over de verdwijning van de grootvader van Oskar. Het is prachtig hoe beide verhaallijnen op het einde samenkomen en voor een geweldig slot zorgen.

Laat deze kelk passeren: ‘Het Juliette Genootschap’ (Sasha Grey) (2013)

Posted 24/07/2019 by ambijans in Literatuur

‘Zelfverwoestingsboek’ (Marian Donner)   Leave a comment

marian donner

Niet eerder zijn er zo veel boeken, cursussen, YouTube- video’s en TED Talks geweest die ons vertellen hoe we een betere versie worden van onszelf: gezonder, gelukkiger, slanker en succesvoller. Als we maar ons huis opruimen, mediteren, falen als les zien, problemen als uitdagingen, in het nu leven en geen fuck geven, komt alles goed. We geloven het, kopen het, proberen het: de zelfhulpindustrie is één van de grootste industrieën ter wereld. Ondertussen lijden steeds meer mensen aan depressie, angststoornissen en burn-out en het medicijngebruik neemt explosief toe. Waarom? Omdat we nog steeds denken dat er iets mis is met ons, dat wij degenen zijn die moeten veranderen. Maar wat als de zelfhulpindustrie geen medicijn is, maar onderdeel van de kwaal? Dit ‘Zelfverwoestingsboek’ is een oproep om de teugels te laten vieren, om strengheid te vervangen voor vergevingsgezindheid, om te falen, ongezond en lelijk te zijn, om af te wijken van de norm en zo een systeem te ondermijnen dat ons allemaal naar beneden haalt. Door te stinken, drinken, bloeden, branden en dansen! Auteur Marian Donner studeerde psychologie. Ze werkte in de politiek, het nachtleven en deed ontwikkelingswerk. Eerder schreef ze twee romans: ‘08.30 uur: opstand’ (2006) en ‘Lily’ (2011). Ze schrijft daarnaast voor De Groene Amsterdammer, de Volkskrant en NRC Handelsblad.

Posted 23/07/2019 by ambijans in Literatuur

De top 100 boeken (15) ‘De verkoper’ (Joseph O’Connor) (1999)   Leave a comment

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de honderd beste romans die ik ooit heb gelezen. Over kleuren en smaken valt eigenlijk een hele hoop te redetwisten dus het staat eenieder vrij om het met mij eens/oneens te zijn. Nu we jaarlijks weer (meer dan 40 boeken!) ‘back on track’ zijn qua leesgewoontes moet zo’n all time favouritesleeslijstje zeker lukken. Omdat ik bepaalde genres liever lees dan andere is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één boek dat de 100 niet heeft gehaald, omdat het mijns inziens de hype niet waard was.

Vermoedelijk één van die weinige thrillers die mijn eindlijst zullen halen. Ooit eens gelezen aan het zwembad tijdens een bloedhete vakantie in Spanje. Hierna werd het voor mij een referentieboek in de categorie ‘thrillers’, hoewel dat niet meteen mijn meest geprefereerde genre is. De inhoud? Billy Sweeney is verkoper van schotelantennes. Zijn werk is zijn houvast, tot zijn jongste dochter Maeve na een gewelddadige overval in coma raakt. Dan stort zijn wereld in. Als één van de vier daders ontsnapt, maakt Sweeney zich op voor een bloedstollende wraakactie. In nachtelijk Dublin zoekt en vindt bij de vierde man, Quinn. Tijdens de lange hete zomer beraamt Sweeney nauwkeurig de perfecte moord. Maar zijn plan loopt dramatisch mis. Het lot keert zich tegen hem en de rollen worden omgedraaid. Het is een thriller, tragikomedie en liefdesverhaal in één boek vervat. Een boek dat past in een Ierse naturalistische trend die ook bijvoorbeeld bij Patrick McCabe (die later nog zal opduiken in mijn lijst) waarneembaar is. Auteur Joseph O’Connor is trouwens de broer van zangeres Sinéad O’Connor, dus het talent zit daar blijkbaar een beetje in de familie.

Laat deze kelk passeren: ‘Mijn kamp’ (Adolf Hitler) (1924)

Posted 17/07/2019 by ambijans in Literatuur

‘Het feest’ (Elizabeth Day)   Leave a comment

elizabeth day

‘Het feest’ van Elizabeth Day is een ontluisterende roman over obsessie, verraad, privilege en hypocrisie in het hart van het Britse establishment, voor de fans van ‘Brideshead Revisited’ en ‘De verborgen geschiedenis’. Martin is al vijfentwintig jaar bevriend met Ben, vanaf het moment dat ze samen op Burtonbury School zaten. Ze vormen een vreemde combinatie: Martin is een jongen uit een arbeidersgezin met de verkeerde kleding en het verkeerde accent en Ben is een populaire, welgestelde aristocraat. Ben is als een broer die Martin nooit had. Martin doet alles voor hem en kent zijn grootste geheim. Bens veertigste verjaardagsfeest blijkt een kantelpunt. Te midden van de Britse elite beseft Martin opnieuw dat hij er niet bij hoort en hij voelt dat er onheil in de lucht hangt. Maar Ben zou nooit iets doen wat hun vriendschap op het spel zou zetten. Toch? Auteur Elizabeth Day is journaliste en schreef onder andere voor The Evening Standard, The Sunday Telegraph, The Mail on Sunday en Elle. Momenteel schrijft ze voor The Observer. Ze groeide op in Noord-Ierland en studeerde geschiedenis in Cambridge. Ze woont in Londen.

Posted 16/07/2019 by ambijans in Literatuur

De top 100 boeken (14) ‘De eeuwige bron’ (Ayn Rand) (1943)   Leave a comment

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de honderd beste romans die ik ooit heb gelezen. Over kleuren en smaken valt eigenlijk een hele hoop te redetwisten dus het staat eenieder vrij om het met mij eens/oneens te zijn. Nu we jaarlijks weer (meer dan 40 boeken!) ‘back on track’ zijn qua leesgewoontes moet zo’n all time favouritesleeslijstje zeker lukken. Omdat ik bepaalde genres liever lees dan andere is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één boek dat de 100 niet heeft gehaald, omdat het mijns inziens de hype niet waard was.

Howard Roark, een talentvol maar eigenzinnig architect, zet zich af tegen de kennelijk in de VS tussen de Wereldoorlogen heersende architectonische mode om terug te grijpen op klassieke stijlen en gebouwen met allerlei klassieke frutsels en versiersels te ontwerpen. Roark wil modern bouwen, wolkenkrabbers, strak van lijn en functioneel. Hij heeft daarbij een voorbeeld aan Henry Cameron, een inmiddels oudere architect, die het volgens Roark tot dan toe mooiste gebouw in New York heeft neergezet, maar die inmiddels omdat hij alleen in z’n eigen stijl wil ontwerpen geen opdrachten meer krijgt en aan de drank is geraakt. Hij raadt Roark af zijn volgeling te zijn, omdat hij bang is dat Roark hetzelfde lot beschoren is. Maar Roark is eigenwijs, gaat bij Cameron in de leer en richt daarna z’n eigen bureau op. Hij doet nooit enige concessie, dus de opdrachten komen maar mondjesmaat binnen. Ik heb de afgelopen tijd vaak gelezen dat dit boek vooral geadoreerd wordt in rechtse kringen, iets voor Republikeinen en mensen die meneer Trump nogal adoreren, maar het lijkt me dat die kritiek niet helemaal terecht is. Schrijfster Ayn Rand schijnt zelf niet zo’n aangenaam mens te zijn geweest, maar moet je als lezer meteen sympathie voelen voor iemand wiens boeken je leest?  Toen ik dit boek las vond ik dat het fantastisch goed geschreven was, los van het feit of je nu een bewonderaar bent van de vasthoudendheid waarmee de protagonist door het leven gaat. Ik heb tijdens het lezen juist meer dan eens gedacht ‘Man, probeer nu toch eens compromissen te sluiten want dit loopt gegarandeerd fout af’. Rand zorgt ervoor dat je sympathie kan opvatten voor haar personages. Als we haar filosofie doortrekken naar ons land, dan zouden alle Vlaams Belangstemmers haar boek zeker moeten lezen. Ook hier kan je zeggen: die partij hamert al sinds het begin van haar bestaan op dezelfde nagel. Dat kan als moedig én recht door zee worden bestempeld, maar tegenstanders zullen zeggen dat de plaat al jaren blijft hangen en dat ze een one issue partij zullen blijven. Zal de partij uiteindelijk overwinnen omdat ze trouw blijft aan haar principes of moet de ergernis en het eeuwige negativisme uiteindelijk de duimen leggen? ‘De eeuwige bron’ is een turf van 752 pagina’s, maar eentje die zeker de moeite van het lezen waard is (los van je politieke overtuiging). Er is trouwens ook een toneelstuk van gemaakt (met o.a. Ramsey Nasr in de cast). Dat had ik dolgraag gezien, maar ’t is helaas niet gebeurd.

Laat deze kelk passeren: ‘Guggenheimer wast witter’ (Herman Brusselmans) (1996)

Posted 10/07/2019 by ambijans in Literatuur

‘Hars’ (Ane Riel)   Leave a comment

ane riel

Ik ben zelf al jaren geen thrillerlezer meer, maar misschien moeten we er toch maar eens eentje in onze wekelijkse tiplijst binnensmokkelen. Het is er één van Deense makelij. Liv stierf toen ze nog maar zes jaar oud was. Tenminste, dat is wat iedereen denkt. Haar vader weet dat hij de enige is die ervoor kan zorgen dat zij veilig is. Dus verlaat hij op een avond zijn afgelegen huis om zijn boot de zee op te duwen en richting de rotsen te sturen, om nadien zijn dochter als vermist op te geven. In het huis dat steeds voller wordt houdt Liv zich in een container verborgen. Zo hoeft zij nooit naar school. En zo blijft zij voor altijd bij haar ouders. Want haar moeder wordt alsmaar groter en komt het huis ook nooit meer uit en haar tweelingbroertje Carl is altijd dicht bij haar, alhoewel zij de enige is die hem kan zien … Spannend, grimmig, verontrustend én liefdevol – ‘Hars’ is een intense en unieke psychologische thriller die je bij de strot grijpt en niet meer loslaat. Dat beweert althans het traditionele promopraatje. Auteur Ane Riel (1971) studeerde kunstgeschiedenis en publiceerde diverse educatieve boeken voordat zij debuteerde als literair auteur. Met ‘Hars’ brak zij wereldwijd door en won zij de vier meest prestigieuze literaire prijzen uit Scandinavië. Het boek werd verkocht aan 21 landen. In 2020 verschijnt de verfilming, met Sofie Gråbøl (‘The Killing’) in een van de hoofdrollen.

Posted 08/07/2019 by ambijans in Literatuur