Archive for the ‘Theater’ Category

‘NeoArctic’ (Hotel Pro Forma & Latvian Radio Choir) @ CCHA   Leave a comment

hotel pro forma

We hebben vanavond in ‘eigen huis’ Margot Vanderstraeten op het programma staan in ons dinsdagmenu. Allen daarheen zou ik zeggen … ondergetekende bevindt zich echter elders bij een Belgische première in het nabijgelegen stadje Hasselt. In de wervende tekst verwoordt men het als volgt: het Deense Hotel Pro Forma blijft telkens opnieuw verbazen met multidisciplinaire voorstellingen waarbij muziek, multimedia, wetenschap en architectuur keer op keer perfect samenvallen tot visuele en muzikale totaalspektakels. Het gezelschap creëerde sinds 1985 meer dan 50 projecten – van tentoonstellingen tot performances en grootschalige muziekproducties – en brak in 1993 internationaal door met ‘Operation: Orfeo’, een zinnenprikkelende vocale en visuele beleving. In 2009 deden ze dat nog eens over met ‘Tomorrow, in a year’ in samenwerking met het Zweedse electroduo The Knife. ‘NeoArctic’ is hun derde samenwerking met het Letse Radio Koor. Op tekst van de IJslandse schrijver Sjón (ook tekstschrijver van Björk) en met muziek van de Britse producer Andy Stott (noot van mezelf: heerlijke muziek voor de experimentele zielen!) en de Letse componist Krists Auznieks is ‘NeoArctic’ een poëtische én verontrustende muzikale performance over het Antropoceen, het nieuwe tijdperk bepaald door de menselijke verstoring van het ecosysteem. 12 songs. 12 soundscapes. 12 landscapes. 1 planet. Twaalf zangers op het podium. Woorden worden gezongen, gefluisterd en geroepen als repetitieve soundscapes. Ritmische muziek fuseert met experimentele elektronica. Melodieën verschijnen en verdwijnen. Het podium als een doek voor licht, kleur en projectie. Een landschap in constante verandering. Indrukwekkend, verbluffend, imposant, kortom: een absolute topvoorstelling als afsluiter van IMPACT 2017, in Belgische première en exclusief voor de Benelux! Iets om straks naar uit te kijken (hoop ik).

UPDATE

Het duurde liefst drie nummers vóór ik door had dat de titels van de gezongen nummers én de teksten werden getoond boven de bühne, maar omdat ik helemaal vooraan zat was het ondoenbaar om het de hele tijd af te lezen. Ik wilde nl. geen stijve nek riskeren na afloop van de voorstelling. Terwijl de twaalf leden van het radiokoor in aangepaste kleding op het podium verschenen (af en toe met attributen in de aanslag) werden er beelden geprojecteerd op witte doeken die in een soort van wit gebergte waren opgehangen. Wanneer dan één van de nummers (‘song of turbulence’) langskwam, begon dat doek plots hevig op en neer te waaien. Op de achtergrond zagen we projecties die gingen van een grote plasticzee die overging in een soort van bijenzwerm en later vlogen we o.a. ook nog over een serie ijsschotsen en zagen we beelden van files, wegwaaiende huizen, bosbranden enzovoorts. Visueel absoluut zeker een pareltje maar ook de gezangen en de bijhorende soundscapes waren prachtig. Of zoals ik elders las: ‘er zijn liederen voor plastic, modder en stof, songs voor elektriciteit en kleur (de slotsong) én een hymne voor de oneindigheid. Je kan het een elegie voor een stervend ecosysteem noemen. De voorstelling speelt zich af in een verre en onheilspellende toekomst, maar het begon allemaal met een briefwisseling tussen een artiest (Björk) en een filosoof (Timothy Morton). De filosoof stelt dat we onze oude overtuigingen rigoureus zullen moeten loslaten, als we willen overleven. Wij zijn geen heer en meester van deze aarde en ons lot hangt samen met de smeltende poolkappen. De verstoring van ons ecosysteem valt niet meer terug te draaien. We moeten ons als mensheid voorbereiden op een nieuwe wereldorde waarin het uitsterven van diersoorten, de opwarming van onze planeet en een verregaande digitalisering van onze leefwereld de norm zal worden. En dan dachten wij dat we na ‘1984’ van George Orwell alles wel hadden gehad …

Advertenties

Posted 21/11/2017 by ambijans in Concert, Muziek, Theater

‘Er wordt naar u geluisterd’ (Wim Helsen) @ CCHA   Leave a comment

wim helsen

Onze vorige Wim Helsen voorstelling (‘Spijtig spijtig spijtig’) dateert alweer van april 2014, maar vanavond zijn we aanwezig op de eerste van twee hopeloos uitverkochte voorstellingen van deze cabaretier in Hasselt. Waar gaat het eigenlijk over? Wim Helsen won voor zijn eerste voorstelling de Neerlands Hoop Prijs, en voor zijn derde en vierde telkens de Poelifinario, de prijs voor de meest indrukwekkende cabaretvoorstelling. ‘Er wordt naar u geluisterd’ is zijn vijfde voorstelling. Voor ‘Er wordt naar u geluisterd’ legde Wim Helsen zijn oor te luisteren bij uw binnenste. Hij luisterde naar uw eenzaamste gedachten, uw meest verborgen pijn en uw diepste angsten. Kent hij die dan? Ja hoor! Deze voorstelling ging in première op 1 december 2016 in Amsterdam en werd daar toen overladen met positieve recensies. Nu is ze klaar voor Vlaanderen! Of Hasselt vanavond ook plat gaat weet ik hier achteraf te vertellen.

UPDATE

Een voorstelling van Wim Helsen uitleggen aan mensen die nog moeten gaan kijken is bijzonder moeilijk, maar we kunnen wél vertellen dat we ons geen moment verveelden tijdens dat anderhalf uur dat ons werd voorgeschoteld. Liefhebbers van absurde humor zullen ongetwijfeld genieten van de fratsen die Wim als voorganger op een begrafenis zal opdissen. Het is niet voor iedereen weggelegd maar wij vonden het alleszins geslaagd. Een gewaagde vorm van humor dus, maar te oordelen naar de reacties in de zaal viel alles bijzonder in de smaak. Ook de Grimbergen achteraf in de foyer ging er vlotjes binnen!

Posted 17/11/2017 by ambijans in Humor, Theater

‘Hamlet’ (Abattoir Fermé) @ CCHA   Leave a comment

hamlet (c) sofie jaspers

Something is rotten in the state of Denmark. Of liever: something is rotten in the mind of Hamlet. We zagen al veel ensceneringen van Hamlet, maar wat zou er gebeuren als de geflipte lieden van Abattoir Fermé, het Mechelse gezelschap met een hoek af, zich over Hamlet zouden buigen? Vanavond komen we het te weten want regisseur Stef Lernous belooft een ‘Hamlet na de feiten’. Alle kwaad is geschied als de voorstelling begint. Of anders: alle trauma’s en geesten hebben vrij spel. En precies dat heeft Abattoir Fermé nu eens heel graag. Zoveel jaar later. Ergens in een grootstad heeft de schizofrene prins van Denemarken, nu een pak ouder, zich teruggetrokken op een plek waar de buitenwereld inbeukt op zijn deur en Polonius, Gertrude en Ophelia hem vanuit het dodenrijk toespreken. Op zoek naar stille contemplatie, tevergeefs. Na het succesvolle donkere sprookje ‘Alice’ (waarvan ondergetekende dit jaar ook getuige was) gaat Abattoir Fermé opnieuw met een klassieker aan de haal. Hun Hamlet is een duistere en visueel prikkelende val door het brein van het meest getroebleerde personage uit de theatergeschiedenis. De beeldtaal van Abattoir Fermé is hypervisueel, met een filmische inslag en veel theatrale fantasie. Naast de vertrouwde Abattoir acteurs, zien we nu ook Stefaan Degand op het podium.

UPDATE

Een nagenoeg volle zaal leefde héél erg mee met het wel en wee van Hamlet en zijn vrolijke kornuiten. Nochtans leek het er in het begin op (na een tien minuten durend intermezzo van Iron Butterfly’s ‘In a gadda da vida’) dat het wel eens een lange zit kon worden. Al getuigt het uiteraard van lef dat een regisseur voor zo’n lange openingssequentie opteert. Hij komt zelfs af met een volledige karaokeversie van het slechtste nummer aller tijden (‘Paradise by the dashboard light’ van Meat Loaf), maar dat wordt ook dusdanig slecht gezongen dat het vanzelf weer grappig wordt. Het was kortom weer Abattoir Fermé ten voeten uit. Niet dat het over de hele lijn supergoed was, maar het had zo zijn momenten. Over de vertolkingen van de cast heb ik dan weer niets dan lof. A Tuesday evening well spent!

Posted 07/11/2017 by ambijans in Theater

‘Alice’ (Abbatoir Fermé) @ CCHA   Leave a comment

abbatoir fermé

Alweer mijn laatste culturele voorstelling dit voorjaar in het CCHA. Het wordt vanavond een teder, donker sprookje voor iedereen die volwassen is of dat moet worden. Lewis Carrolls ‘Alice in Wonderland’ is inmiddels anderhalve eeuw jong. Nog steeds zijn kinderen gefascineerd door de absurditeit en de vreemde figuren in het verhaal. Voor volwassenen blijft het boek een wonderlijke schatkamer. Abattoir Fermé kiest in haar bewerking voor een Alice die niet volwassen wil worden. Of toch niet in een door logica gedomineerde wereld die haar verhindert om te geloven in geniale nonsens, sprekende poezen en lieve ridders. Liever kruipt ze weg in haar eigen zeepbel waar ze zich veilig waant en waar ze vergezeld wordt door een vriend die haar verhalen voert. Abattoir Fermé is een Mechels gezelschap met een fascinatie voor ‘de wereld achter de wereld’. Ze werden meermaals geselecteerd voor Het Theaterfestival en wonnen de Vlaamse Cultuurprijs Podiumkunsten. Na schitterende recensies afgelopen seizoen, speelt Abattoir Fermé met deze ode aan zorgeloosheid en onzin voor het eerst in CCHA. En wij zijn er straks bij (ook voor het eerst trouwens). De regie is in handen van Stef Lernous en op de planken zien we Aat Ceelen, Kirsten Pieters, Lukas Smolders, Anneke Sluiters, Chiel Van Berkel, Tine Van den Wyngaert en Lobke Leirens.

UPDATE

Mijn eerste kennismaking met Abattoir Fermé is er eentje om in te lijsten. Sommige bezoekers moesten vooraf nog naarstig naar hun plaats zoeken (het begrip even/oneven nummers is helaas nog niet overal ingeburgerd), maar van bij de eerste beelden (als het doek opengaat) merk je al dat je in een héél atypisch sprookje zal worden meegesleurd. Er valt behoorlijk wat te lachen (zelfs als het geheel overgaat in ‘overacting’), er gebeurt de hele tijd van alles op de bühne en de acteerprestaties waren meer dan behoorlijk. Nee, ik heb me geen seconde verveeld! Een aangename kennismaking dus, hopelijk haalt CCHA in de toekomst Abattoir Fermé nog eens ooit naar hier.

Posted 21/04/2017 by ambijans in Theater

‘Risjaar Drei’ (Toneelhuis/Olympique Dramatique) @ CCHA   Leave a comment

risjaar drei

Van mensen die het stuk al hebben gezien – zo las ik op de sociale media – zou dit stuk wel eens hét toneelstuk van 2017 kunnen worden. Omdat wij nog ‘in blijde verwachting’ zijn gaan we die stelling hier dus nog niet poneren. Dat het verwachtingspatroon nu hoog is, mag wel duidelijk zijn. ‘Richard III’ is één van Shakespeares vroege stukken, voor het eerst opgevoerd rond 1593. Shakespeare is nog jong – ongeveer 28 – maar hij schept meteen één van de meest memorabele monsters uit de literatuur. Richard III heeft sindsdien niets van zijn glans en aantrekking verloren. Wat hem mee zo aantrekkelijk maakt, is zijn bevrijde en ongegeneerd vrolijk tentoongespreide amoraliteit. Schaamteloze onmenselijke meningen klonken nooit zo lekker. Maar het stuk is meer dan een karakterschets van een psychopaat in wording. Het is vooral een portret van een elite, een klein groepje machthebbers dat de politiek heeft gereduceerd tot een spel, een schaakspel in achterkamers en wandelgangen. Uit verband gespeeld door onderlinge strijd en ambitie vormt dit de ideale voedingsbodem voor de sluwste, de handigste, de meest eloquente, de meest meedogenloze onder hen, om uit te groeien tot een perverse dictator. Macht als doel. Maar wat met die macht eens ze verworven is?

Tis nu dat de winter vant malcontentement
nen dreizestig toer hee gepakt
en nen hete zweetzomer wier
deur die zon van York
m’n bruur Edwaar
de keuning
maar zegt maar Eddy
En alle donderwolken die ons dak deden daveren
zijn verzopen in de zilte zwarte zee
Wij sieren ons vandaag den dag met speekmadolles
en ons blaffers rusten in ons nachtkas
den oorlogsroep is vervangen deur de gangnam style
en ons GI Joe’s dansen godverdomme travolta
rond nen discopaal
Den oorlog is passé
Ons combatshoes aan den haak
ontdaan van modder
opgeblonken met zwarte patinee
En de big bad boys
al huppelend op zwarte lakézolen
hoeren en boeren lijk zot
hun fluiten achterna
uit Risjaar Drei

Risjaar is afstotelijk. Hij is prematuur geboren, onaf. Hij is misvormd, hij mankt en hij is lelijk als de nacht. Tijdens de Rozenoorlogen die plots uitbraken na de dood van Hendrik Vijf, heeft Risjaar als een beest gevochten voor zijn familie, aan de zijde van zijn broer Edwaar. En nu is Edwaar koning, dankzij een aantal brutale politieke moorden, uitgedacht door zijn kreupele broertje. Maar het einde van de oorlog brengt voor Risjaar niet de lang verhoopte rust. Risjaar kent geen vrede. Zijn afkeer voor de mensheid, waar hij nooit echt bij zal horen, zit te diep gebakken. Er is integendeel iets geboren, iets aangewakkerd. Een inzicht. Een drift, een gewetenloze ambitieuze honger. Een mogelijkheid om boven zichzelf uit te stijgen: “Agge ne klootzak zoekt, ksallekikkem wel spelen.” Tom Dewispelaere en Stijn Van Opstal brachten – na ‘AUGUSTUS ergens op de vlakte’ (een stuk dat wij in november 2014 zagen) – weer een absolute topcast bij elkaar met Jan Decleir, Peter Van den Begin, Koen De Sutter, Nico Sturm en Marc Van Eeghem. Wij zijn alvast klaar voor tweeënhalf uur non-stop toptheater!

UPDATE

Een vrijwel volle zaal zat dinsdagavond gedurende tweeënhalf uur op het puntje van zijn/haar stoel voor deze straffe voorstelling. Het kon haast niet anders met zo’n topcast. Het was niet allemaal kommer en kwel, want geregeld viel er te lachen in deze voorstelling. Iets wat vooral het jonge grut in de zaal wel aanstond. De minutenlange staande ovatie op het einde was dus absoluut terecht!

Posted 14/03/2017 by ambijans in Theater

‘Dinez in de sneeuw’ (De Spelerij) @ CCHA   Leave a comment

de-spelerij

Dinsdag theateravond. Wie? Wat? Waar gaat het eigenlijk over? Kurt weet dat hij gaat sterven. Hij weet alleen nog niet wanneer. Misschien is het een kwestie van maanden, misschien heeft hij geluk en leeft hij nog jaren. Samen met zijn vrouw Leen verblijft hij – voor het eerst in 24 jaar zónder de kinderen – in het weekendhuisje van zijn vader in Dinez, een klein plaatsje vlakbij Houffalize. Alleen met z’n twee. Een paar dagen rust … En dan ineens staan Geert en Nora voor de deur. Zonder dat Leen daar iets van af wist, heeft Kurt zijn broer en schoonzus uitgenodigd om samen het weekend door te brengen. En dan begint het te sneeuwen … In ‘DINEZ in de sneeuw’ brengt Mathias Sercu – auteur van ‘Marsman’ – vier personages samen die door het nakende einde van één van hen met hun levenskeuzes geconfronteerd worden. In een stijl die scherp genoeg is om pijnlijk te zijn, maar ook luchtig genoeg om een glimlach te ontlokken, schetst hij het leven van twee broers en hun twee vrouwen op een moment dat alles wat zeker was aan het wankelen gaat. Overigens best een pittige cast met naast Mathias Sercu ook Paula Bangels (Sint-Truiden), Hannelore Bedert en Joris Hessels (bekend van Radio Gaga) én De Slimste Mens ter Wereld! Zin in … nu de acteurs/actrices nog!

UPDATE

Een vrij matig gevulde zaal kreeg een kort maar krachtig stuk voorgeschoteld. De vier acteurs stonden voortdurend op een soort van houten constructie die een (huis)kamer moest voorstellen. Er werd nogal vaak met handjes gewapperd en/of hyperactief gereageerd op de bühne maar die lichte vorm van overacting kon het stuk zelf best hebben. De zaal bleef muisstil op de momenten dat het nodig was. Het applaus achteraf was hartelijk, een aantal jongelui maakten er zelfs een staande ovatie van. In vergelijking met mijn vorige toneelstuk in CCHA vorige maand was dit theaterstuk al een flinke verbetering. Volgende week schotelen Buscemi en Michel Bisceglia ons een alternatieve soundtrack bij de film ‘Nosferatu’ voor.

Posted 07/02/2017 by ambijans in Theater

‘Het diner’ (Herman Koch) @ HHT   Leave a comment

het-diner

Afgelopen zaterdag speelden wij (in onuitgegeven quizsamenstelling) de quiz die wij jaarlijks met stip in onze agenda noteren. De doelstelling was eenvoudig: niet als allerlaatste eindigen. Tot enkele rondes van het einde konden we drie teams achter ons houden, maar in de laatste eindsprint moesten we er nog eentje laten voorbijsteken. Ambitie dus kunnen waarmaken! Wij hopen dat vanavond hetzelfde gebeurt met het theaterstuk waar we naar gaan kijken. Ik heb dit boek niet gelezen noch de film gezien, dus ik start zonder enige voorkennis. Uiteraard weet ik wél héél goed wie Herman Koch is en wat hij in zijn mars heeft. Het toneelstuk werd in mekaar gestoken door Kees Prins, één van zijn kompanen in ‘Jiskefet’. De inhoud? Twee broers dineren met hun echtgenotes in een chique restaurant. Een diner met een missie, want er moet gepraat worden over hun kinderen. De pubers hebben iets uitgespookt wat hun toekomst kan verwoesten. Hoe gaan de ouders hun kinderen beschermen tegen de gevolgen van hun daden? Hoe kunnen ze beletten dat het ook hun eigen leven en carrière op de helling zet? Hoe ver ga je als ouder in het beschermen van je puberzoon?

UPDATE

Een ongeveer halfvolle zaal was gisteravond getuige van deze toneelremake van Koch. Het eerste stuk van het HHT-seizoen lieten we geruisloos aan ons voorbijgaan, het tweede stuk zagen we op de valreep (was oké, maar niet super) en dit derde stuk krijgt van ons een degelijke score. Ook niet helemaal top, maar van een aanvaardbaar niveau. Dat zeker wél! Ik vond het soms nogal vlak, emotieloos. Het allerlaatste stuk ga ik kijken omdat ik de vrouwelijke regisseur ken. Ondertussen staat er (na castingproblemen) een ander stuk op het programma. Ik zag in 2013 al een versie van ‘Oud papier’ van Stany Crets (door TNT). Da’s een prachtig stuk, al zal het stuk vallen of staan met de prestaties van de vrouwelijke hoofdrol. Ik zet voorlopig mijn joker in, mag ik? 😉

Posted 31/01/2017 by ambijans in Theater