Archive for the ‘Theater’ Category

‘Alice’ (Abbatoir Fermé) @ CCHA   Leave a comment

abbatoir fermé

Alweer mijn laatste culturele voorstelling dit voorjaar in het CCHA. Het wordt vanavond een teder, donker sprookje voor iedereen die volwassen is of dat moet worden. Lewis Carrolls ‘Alice in Wonderland’ is inmiddels anderhalve eeuw jong. Nog steeds zijn kinderen gefascineerd door de absurditeit en de vreemde figuren in het verhaal. Voor volwassenen blijft het boek een wonderlijke schatkamer. Abattoir Fermé kiest in haar bewerking voor een Alice die niet volwassen wil worden. Of toch niet in een door logica gedomineerde wereld die haar verhindert om te geloven in geniale nonsens, sprekende poezen en lieve ridders. Liever kruipt ze weg in haar eigen zeepbel waar ze zich veilig waant en waar ze vergezeld wordt door een vriend die haar verhalen voert. Abattoir Fermé is een Mechels gezelschap met een fascinatie voor ‘de wereld achter de wereld’. Ze werden meermaals geselecteerd voor Het Theaterfestival en wonnen de Vlaamse Cultuurprijs Podiumkunsten. Na schitterende recensies afgelopen seizoen, speelt Abattoir Fermé met deze ode aan zorgeloosheid en onzin voor het eerst in CCHA. En wij zijn er straks bij (ook voor het eerst trouwens). De regie is in handen van Stef Lernous en op de planken zien we Aat Ceelen, Kirsten Pieters, Lukas Smolders, Anneke Sluiters, Chiel Van Berkel, Tine Van den Wyngaert en Lobke Leirens.

UPDATE

Mijn eerste kennismaking met Abattoir Fermé is er eentje om in te lijsten. Sommige bezoekers moesten vooraf nog naarstig naar hun plaats zoeken (het begrip even/oneven nummers is helaas nog niet overal ingeburgerd), maar van bij de eerste beelden (als het doek opengaat) merk je al dat je in een héél atypisch sprookje zal worden meegesleurd. Er valt behoorlijk wat te lachen (zelfs als het geheel overgaat in ‘overacting’), er gebeurt de hele tijd van alles op de bühne en de acteerprestaties waren meer dan behoorlijk. Nee, ik heb me geen seconde verveeld! Een aangename kennismaking dus, hopelijk haalt CCHA in de toekomst Abattoir Fermé nog eens ooit naar hier.

Advertenties

Posted 21/04/2017 by ambijans in Theater

‘Risjaar Drei’ (Toneelhuis/Olympique Dramatique) @ CCHA   Leave a comment

risjaar drei

Van mensen die het stuk al hebben gezien – zo las ik op de sociale media – zou dit stuk wel eens hét toneelstuk van 2017 kunnen worden. Omdat wij nog ‘in blijde verwachting’ zijn gaan we die stelling hier dus nog niet poneren. Dat het verwachtingspatroon nu hoog is, mag wel duidelijk zijn. ‘Richard III’ is één van Shakespeares vroege stukken, voor het eerst opgevoerd rond 1593. Shakespeare is nog jong – ongeveer 28 – maar hij schept meteen één van de meest memorabele monsters uit de literatuur. Richard III heeft sindsdien niets van zijn glans en aantrekking verloren. Wat hem mee zo aantrekkelijk maakt, is zijn bevrijde en ongegeneerd vrolijk tentoongespreide amoraliteit. Schaamteloze onmenselijke meningen klonken nooit zo lekker. Maar het stuk is meer dan een karakterschets van een psychopaat in wording. Het is vooral een portret van een elite, een klein groepje machthebbers dat de politiek heeft gereduceerd tot een spel, een schaakspel in achterkamers en wandelgangen. Uit verband gespeeld door onderlinge strijd en ambitie vormt dit de ideale voedingsbodem voor de sluwste, de handigste, de meest eloquente, de meest meedogenloze onder hen, om uit te groeien tot een perverse dictator. Macht als doel. Maar wat met die macht eens ze verworven is?

Tis nu dat de winter vant malcontentement
nen dreizestig toer hee gepakt
en nen hete zweetzomer wier
deur die zon van York
m’n bruur Edwaar
de keuning
maar zegt maar Eddy
En alle donderwolken die ons dak deden daveren
zijn verzopen in de zilte zwarte zee
Wij sieren ons vandaag den dag met speekmadolles
en ons blaffers rusten in ons nachtkas
den oorlogsroep is vervangen deur de gangnam style
en ons GI Joe’s dansen godverdomme travolta
rond nen discopaal
Den oorlog is passé
Ons combatshoes aan den haak
ontdaan van modder
opgeblonken met zwarte patinee
En de big bad boys
al huppelend op zwarte lakézolen
hoeren en boeren lijk zot
hun fluiten achterna
uit Risjaar Drei

Risjaar is afstotelijk. Hij is prematuur geboren, onaf. Hij is misvormd, hij mankt en hij is lelijk als de nacht. Tijdens de Rozenoorlogen die plots uitbraken na de dood van Hendrik Vijf, heeft Risjaar als een beest gevochten voor zijn familie, aan de zijde van zijn broer Edwaar. En nu is Edwaar koning, dankzij een aantal brutale politieke moorden, uitgedacht door zijn kreupele broertje. Maar het einde van de oorlog brengt voor Risjaar niet de lang verhoopte rust. Risjaar kent geen vrede. Zijn afkeer voor de mensheid, waar hij nooit echt bij zal horen, zit te diep gebakken. Er is integendeel iets geboren, iets aangewakkerd. Een inzicht. Een drift, een gewetenloze ambitieuze honger. Een mogelijkheid om boven zichzelf uit te stijgen: “Agge ne klootzak zoekt, ksallekikkem wel spelen.” Tom Dewispelaere en Stijn Van Opstal brachten – na ‘AUGUSTUS ergens op de vlakte’ (een stuk dat wij in november 2014 zagen) – weer een absolute topcast bij elkaar met Jan Decleir, Peter Van den Begin, Koen De Sutter, Nico Sturm en Marc Van Eeghem. Wij zijn alvast klaar voor tweeënhalf uur non-stop toptheater!

UPDATE

Een vrijwel volle zaal zat dinsdagavond gedurende tweeënhalf uur op het puntje van zijn/haar stoel voor deze straffe voorstelling. Het kon haast niet anders met zo’n topcast. Het was niet allemaal kommer en kwel, want geregeld viel er te lachen in deze voorstelling. Iets wat vooral het jonge grut in de zaal wel aanstond. De minutenlange staande ovatie op het einde was dus absoluut terecht!

Posted 14/03/2017 by ambijans in Theater

‘Dinez in de sneeuw’ (De Spelerij) @ CCHA   Leave a comment

de-spelerij

Dinsdag theateravond. Wie? Wat? Waar gaat het eigenlijk over? Kurt weet dat hij gaat sterven. Hij weet alleen nog niet wanneer. Misschien is het een kwestie van maanden, misschien heeft hij geluk en leeft hij nog jaren. Samen met zijn vrouw Leen verblijft hij – voor het eerst in 24 jaar zónder de kinderen – in het weekendhuisje van zijn vader in Dinez, een klein plaatsje vlakbij Houffalize. Alleen met z’n twee. Een paar dagen rust … En dan ineens staan Geert en Nora voor de deur. Zonder dat Leen daar iets van af wist, heeft Kurt zijn broer en schoonzus uitgenodigd om samen het weekend door te brengen. En dan begint het te sneeuwen … In ‘DINEZ in de sneeuw’ brengt Mathias Sercu – auteur van ‘Marsman’ – vier personages samen die door het nakende einde van één van hen met hun levenskeuzes geconfronteerd worden. In een stijl die scherp genoeg is om pijnlijk te zijn, maar ook luchtig genoeg om een glimlach te ontlokken, schetst hij het leven van twee broers en hun twee vrouwen op een moment dat alles wat zeker was aan het wankelen gaat. Overigens best een pittige cast met naast Mathias Sercu ook Paula Bangels (Sint-Truiden), Hannelore Bedert en Joris Hessels (bekend van Radio Gaga) én De Slimste Mens ter Wereld! Zin in … nu de acteurs/actrices nog!

UPDATE

Een vrij matig gevulde zaal kreeg een kort maar krachtig stuk voorgeschoteld. De vier acteurs stonden voortdurend op een soort van houten constructie die een (huis)kamer moest voorstellen. Er werd nogal vaak met handjes gewapperd en/of hyperactief gereageerd op de bühne maar die lichte vorm van overacting kon het stuk zelf best hebben. De zaal bleef muisstil op de momenten dat het nodig was. Het applaus achteraf was hartelijk, een aantal jongelui maakten er zelfs een staande ovatie van. In vergelijking met mijn vorige toneelstuk in CCHA vorige maand was dit theaterstuk al een flinke verbetering. Volgende week schotelen Buscemi en Michel Bisceglia ons een alternatieve soundtrack bij de film ‘Nosferatu’ voor.

Posted 07/02/2017 by ambijans in Theater

‘Het diner’ (Herman Koch) @ HHT   Leave a comment

het-diner

Afgelopen zaterdag speelden wij (in onuitgegeven quizsamenstelling) de quiz die wij jaarlijks met stip in onze agenda noteren. De doelstelling was eenvoudig: niet als allerlaatste eindigen. Tot enkele rondes van het einde konden we drie teams achter ons houden, maar in de laatste eindsprint moesten we er nog eentje laten voorbijsteken. Ambitie dus kunnen waarmaken! Wij hopen dat vanavond hetzelfde gebeurt met het theaterstuk waar we naar gaan kijken. Ik heb dit boek niet gelezen noch de film gezien, dus ik start zonder enige voorkennis. Uiteraard weet ik wél héél goed wie Herman Koch is en wat hij in zijn mars heeft. Het toneelstuk werd in mekaar gestoken door Kees Prins, één van zijn kompanen in ‘Jiskefet’. De inhoud? Twee broers dineren met hun echtgenotes in een chique restaurant. Een diner met een missie, want er moet gepraat worden over hun kinderen. De pubers hebben iets uitgespookt wat hun toekomst kan verwoesten. Hoe gaan de ouders hun kinderen beschermen tegen de gevolgen van hun daden? Hoe kunnen ze beletten dat het ook hun eigen leven en carrière op de helling zet? Hoe ver ga je als ouder in het beschermen van je puberzoon?

UPDATE

Een ongeveer halfvolle zaal was gisteravond getuige van deze toneelremake van Koch. Het eerste stuk van het HHT-seizoen lieten we geruisloos aan ons voorbijgaan, het tweede stuk zagen we op de valreep (was oké, maar niet super) en dit derde stuk krijgt van ons een degelijke score. Ook niet helemaal top, maar van een aanvaardbaar niveau. Dat zeker wél! Ik vond het soms nogal vlak, emotieloos. Het allerlaatste stuk ga ik kijken omdat ik de vrouwelijke regisseur ken. Ondertussen staat er (na castingproblemen) een ander stuk op het programma. Ik zag in 2013 al een versie van ‘Oud papier’ van Stany Crets (door TNT). Da’s een prachtig stuk, al zal het stuk vallen of staan met de prestaties van de vrouwelijke hoofdrol. Ik zet voorlopig mijn joker in, mag ik? 😉

Posted 31/01/2017 by ambijans in Theater

‘Hele dagen in de bomen’ (Theater Malpertuis) @ CCHA   Leave a comment

hele-dagen-in-de-bomen

Onze eerste culturele voorstelling van 2017 staat vanavond op ons menu. Als geen ander slaagt de Franse schrijfster Marguerite Duras erin ‘la condition humaine’ in kaart te brengen: hoe weinig zaken eigenlijk echt veranderen in een mensenleven, hoe verleden en heden naast elkaar bestaan, hoe herinnering en fantasie zich vermengen. Een moeder bezoekt na een stilte van vijf jaar haar jongste zoon in Parijs. Ze heeft daarvoor een bijzondere reden maar gaandeweg blijkt die veel dieper te grijpen dan gedacht. Eén dag en één nacht logeert ze bij hem en zijn vriendin. Ze eten samen, gaan uit en worden dronken. Onophoudelijk pratend proberen ze illusies overeind te houden. Maar aan het eind van een even desolate als uitputtende nacht, geeft de werkelijkheid zich prijs. En wat begon als een vermoeide herontmoeting, eindigt onverwacht in grote liefde en de eeuwige wetenschap dat mensen planeten zijn die ieder hun eigen weg volgen door de leegte. Hele dagen in de bomen wordt gespeeld door een topcast: Tania Van der Sanden (In de gloria), Karlijn Sileghem (Katarakt), David Cantens (Marsman) en Kurt Vandendriessche. Regisseur Piet Arfeuille belooft naast spannend acteren ook een visueel hoogstandje.

UPDATE

Een vrijwel volle zaal voor deze voorstelling gisteravond, maar niet iedereen bleef tot het einde hangen (en we kunnen hen ergens wel begrijpen). Nochtans bleef de zaal muisstil tijdens deze tergend trage opvoering die het vooral moest hebben van weggeschoven doeken en deels in beeld gebrachte ledematen en/of acteurs. Oké, visueel oogde het bij momenten prachtig maar écht meeslepend of spannend werd het stuk nooit. Zelf vond ik de gebruikte muziek tijdens deze voorstelling nog het interessantst van alles. Die was goed gemaakt en heel passend bij het geheel. Er werd ook niet slecht geacteerd op de bühne maar al bij al gebeurde er gewoon véél te weinig om er een écht beklijvende avond van te maken. Het applaus na afloop was dan ook bijzonder lauw en het leek meer op een soort van beleefdheidsapplausje (omdat het écht moest). Wij hopen dat onze volgende theatervoorstelling(en) volgende maand net iets sprankelender zullen ogen.

Posted 18/01/2017 by ambijans in Theater

Ambi’s persoonlijke jaaroverzicht van 2016   Leave a comment

ambis-goedgevulde-jaaroverzicht-2016

Terwijl het jaar 2016 haar laatste ademstoten uitpufte, er her en der de laatste uurtjes van 2016 werd gewerkt en we al op zoek konden gaan naar onze mooiste outfit voor het eindejaarsfeest, klaren wij hier nog één jaarlijkse klus: een mooie samenvatting maken van ons persoonlijk jaar. Wie dus maar één keer per jaar toevallig komt voorbijgesurft heeft in principe genoeg aan dit jaaroverzicht, omdat een aantal belangrijke nieuwsfeiten (groot én klein) de revue zullen passeren. Wie daarna interesse heeft in meer achtergrondinfo, moet de bewuste passages maar eens opsnorren via mijn zoekmachine. Genoeg qua inleiding wat mij betreft, straight to the facts please!

Na de familiale nieuwjaarsplichtplegingen op de eerste dag van het nieuwe jaar, schoten wij op dag twee al meteen uit de startblokken op onze allereerste quiz van het jaar in Vorst-Laakdal (in loondienst bij Moordgat/WvA). Onze eerste plezante avond was een feit. Helaas konden we dat niet zeggen over de eerste film die we zagen: wat ons betreft was ‘The Hateful Eight’ van Quentin Tarantino een langdradige zit. Geen nood, onze tweede film brengt misschien redding? Op 11 januari heeft The Roxy Theatre in Koersel af te rekenen met ‘de wet van Murphy’. Hun projector is defect en die kan men (zelfs met enkele technici in de zaal) niet aan de praat krijgen. Uiteindelijk pikken wij ‘Er ist wieder da’ in de herkansing mee op 27 januari. Een amusante film, maar ook niet meer dan dat. 11 januari was overigens een treurige dag, want één van mijn superhelden (David Bowie) overlijdt op 69-jarige leeftijd. Het net daarvoor gereleasete ‘Blackstar’ wordt zijn muzikaal testament. Bowie zet (zonder dat hij het zelf weet) een soort van domino-effect in gang dat uiteindelijk een lang muzikaal kerkhof zal opleveren. Beter nieuws iemand? Ik ga mijn eerste vaccinatie halen in het Jessa ziekenhuis, die mij moet beschermen tegen onheil op de eclipsreis naar Azië in de periode februari-maart. Mijn volgende quiz levert meteen een zege op: als gastspeler bij Remember Londonderry behalen we een mooie overwinning in Tessenderlo. En het wordt nóg beter, want een week later is het opnieuw bingo: deze keer als gastspeler bij Vigor op de Quiz-Ion in Lommel. Geen idee of het aan die liters bier lag, maar gezellig was het wél! Sven Kums won dit jaar de Gouden Schoen en dat was volkomen terecht! Ook interessant voor de statistieken: mijn verjaardagsetentje bij Vivendum (*) in Dilsen-Stokkem, ‘The Revenant’ in de bioscoop, onze eerste boekenbestelling 3.0 via Medioeurope, de jaarlijkse Haute Quizine quiz in Mol was topentertainment en Angelique Kerber wint verrassend de Australian Open. Niet zo héél tof: het overlijden van tv-icoon Terry Wogan en het motortje op de fiets van Femke Van den Driessche.

De tweede maand van het jaar brengt ons meteen ‘The Big Short’ (bioscoop) en een leuk nieuw seizoen van ‘De Mol’ in Vlaanderen. Samen met mijn collega’s vermommen we ons als David Bowie tijdens Vette Dinsdag, we zien dat ‘Spotlight’ een uitstekende film is en gaan ook voldaan naar huis na de doortocht van Massive Attack in het Brusselse Paleis 12. Verwisselen jammer genoeg het tijdelijke voor het eeuwige: Maurice White (Earth, Wind & Fire), Eddy WallyBerre Bergen, Vanity en schrijfster Harper Lee. Ons theaterjaar wordt afgetrapt met ‘Dit zijn de namen’, we laten ons volledig meeslepen door ‘Het smelt’ van Lize Spit dat we in twee dagen verslinden. ‘Hail Caesar!’ is niet de beste van de broertjes Coen, maar er valt genoeg te genieten. Hierna start onze eclipsreis naar Azië met o.a. op het programma de vlucht Brussel-Bangkok, de bustrip van Bangkok naar Chiang Mai en van daaruit naar Chiang Kong. Vervolgens trekken we naar de grens met Laos, waar we met de boot de Mekong zullen afvaren richting Pakbeng. Van Pakbeng varen we verder naar Luang Prabang (een stadje dat UNESCO Werelderfgoed is), waar we enkele dagen verblijven. Een leuke plek met een even memorabel etentje bij Blue Lagoon. Een ‘must’ voor liefhebbers van de betere keuken!

Op 1 maart vliegen we van Luang Prabang naar hoofdstad Vientiane. Daags nadien vliegen we van Vientiane naar Pakse, waar we een bezoek brengen aan watervallen, koffieplantages en enkele dorpen met plaatselijke minderheidsgroepen. In de late namiddag worden we per ferry naar het luxueuze La Folie Lodge op Don Daeng gebracht. Vervolgens gaat onze volgende vlucht via Pakse richting Cambodia, waar we in Siem Reap terechtkomen. Wie Siem Reap zegt denkt uiteraard aan Angkor Wat, waar we enkele dagen tussen de wereldberoemde tempels rondwandelen. Voor de veeleisende toerist is er gelukkig ook lekker eten (zoals een exquis ontbijt elke ochtend), genoeg drank en tussendoor een beetje zwemmen. Via Siem Reap vliegen we naar Bangkok, hebben we een ultrakorte nachtrust om alweer door te vliegen naar Jakarta in Indonesië en een korte binnenlandse vlucht tot in Palembang. Enige nadeel hier: enkele daagjes non-alcoholisch afkicken. We krijgen ongeveer een halve eclips te zien, iets wat als een redelijk succes wordt beschouwd door mijn medereizigers. Via Palembang vliegen we daarna door naar Denpasar om van daaruit naar ons luxe-resort in Jimbaran te worden gebracht. Hierna is het chillaxen geblazen op Bali. We maken een uitstap die mij in de gelegenheid stelt om eens van de dure loewakkoffie te proeven en ik word een beetje onder handen genomen door een plaatselijke aap (gelukkig hebben we de foto’s nog!). Aan alle mooie liedjes komt een eind dus gaat het van Denpasar naar Bangkok en van Bangkok naar Brussel op 13 maart. We eindigen met een enkeltje NMBS Brussels Airport-Hasselt. We pikken ‘Belgica’ mee in de bioscoop en voelen ons betrokken bij de vreselijke aanslagen in Zaventem op 22 maart (nauwelijks 9 dagen na onze terugreis). We zien ‘Visiting Mr. Green’ (HHT), kijken op dvd naar ‘Bevergem’ en we zijn nogal flabbergasted wanneer er 125 bezoekers opdagen voor het dinsdagmenu van Alfred Coninx. Het tweede seizoen van ‘Les Revenants’ jagen we er ook vlotjes door. Halen helaas het einde van de maand maart niet: Johan Cruijff, George Martin, Zaha Hadid en Imre Kertesz.

In april vinden we het toneelstuk ‘De Welwillenden’ (CCHA) een beetje tegenvallen, doen we weer trouw mee aan de Zebracinema filmquiz in Maaseik, zijn we gecharmeerd door de stop-motion prent ‘Anomalisa’, zien we A Place To Bury Strangers live in MOD, hebben we seizoen 2 van ‘Better Call Saul’ helemaal gezien, zijn we blij dat Aviici er de brui aan geeft, constateren we dat Peter Sagan goed bezig is, horen we dat Lesley-Ann Poppe zwanger is, lekken de Panama Papers uit bij het grote publiek en worden we op de Marvaquiz in Mol uitgedaagd met een confituurproef. We leggen VRT-reporter Rudi Vranckx vast voor ons dinsdagmenu de luxe in september, zien met Liverpool-Dortmund in de EL één van de beste voetbalwedstrijden van 2016, horen dat het Limburgse Whispering Sons Humo’s Rock Rally wint en we vinden het een klucht dat de Duitse komiek Jan Böhmermann in de problemen geraakt met zijn Erdogangedicht. Ook bijzonder pijnlijk: het EK-lied van Like Mike & Dimitri Vegas dat wij op onze blog ‘een caminoproof kutnummer’ noemen, de verdwenen chihuahua van Tanja Dexters en het gênante tv-moment Hohohomans versus Luk Alloo. Mijn oorwurmenrubriek ziet het levenslicht, het concert van Nonkeen is zwaar de moeite, de eind 2010 opgestarte rubriek Straffe 1000 eindigt uiteindelijk met nummertje 3000, we hebben een dinsdagmenu met Tom Smeets én een supergezellig etentje met twee vriendinnen bij ‘6 Zinnen’ (inclusief nightlife in Hasselt). Wij zeggen helaas adieu tegen televisiemaker Wim Brands én popicoon Prince. Blij omdat we zijn laatste twee Belgische doortochten meemaakten, droevig dat deze (kleine) topper slechts 57 jaar oud mocht worden.

De meimaand brengt ons theater in de vorm van ‘De gelukzalige’, dompelt Leicester City in feestvreugde na hun titel in de Premier League, verspreidt geruchten dat Janet Jackson op haar 50ste zwanger is (wordt later bevestigd), heeft veel zon in petto op het communiefeest van Bavo en we regelen een hoop bibactiviteiten (o.a. Lize Spit en Luc Nilis). Bingewatchen krijgt een gezicht als we ‘House of Cards’ in grote hoeveelheden tot ons nemen, wij zitten na jaren nog eens een Eurovisiesongfestivalavondje uit (we overleven het gelukkig en we constateren dat het algemene niveau ‘redelijk’ was), denken met een goed gevoel terug aan ons moederdagetentje bij Place Ma Tu Vu, maar ‘My Scientology Movie’ en het feit dat Club Brugge de nieuwe landskampioen wordt liggen wél zwaar op onze maag. Gelukkig hebben wij voldoende antigif liggen in de vorm van ‘Karamazow’ en ‘De dood van een handelsreiziger’ (twee keer toptheater in CCHA), Han Kang wint de Booker Prize, onze vervolgrubriek ’50 onderschatte bands/artiesten’ krijgt een doorstart en kersvers Anderlechtvoetballer Sofiane Hanni die de Ebbenhouten Schoen wint. En in de rubriek ‘kommer en kwel’: Real Madrid dat de CL wint, de dood van Gaston Berghmans, Tanja Dexters die opnieuw vrijgezel is en de aanhoudende stakingsmiserie in ons land.

In juni boek ik al mijn derde quizwinst van 2016 (in Dessel) en daarmee evenaar ik het aantal overwinningen van 2015. Alweer met een ander quizteam: Caoutchouc Botte (voor de ploeg van broer Bart & co de allereerste quizwinst ever), eentje die eindigt met cocktails in Retie. Muguruza wint Roland Garros, Hagar Peeters wint de Fintro Literatuurprijs, Belle Perez stapt in het huwelijksbootje en is tevens zwanger (niet van een nieuwe cd, maar van een kind), ‘The Neon Demon’ is een topfilm, het EK voetbal in Frankrijk gaat van start, onze jaarlijkse UiTdag (dit keer in Valkenburg) is weer top en de mooie Virginia Raggi wordt de eerste vrouwelijke burgemeester van Rome. Verder stellen wij ons nieuwe, culturele seizoen samen, zien wij met lede ogen dat Cultuur in Limburg weer stiefmoederlijk wordt behandeld als het op subsidies aankomt en wordt helaas ook de gevreesde Brexit een feit. Zo dood als een pier deze maand: bokser Muhammed Ali, schrijfster Benoîte Groult, Bud Spencer en futuroloog Alvin Toffler. Op die manier is het jaar alweer halfweg.

In juli geven wij hoge punten aan ‘Elle’ van regisseur Paul Verhoeven, zien wij niet onze Duivels maar outsider Portugal het EK voetbal winnen, ‘Julieta’ van Almodovar krijgt ook een dikke duim, net als het feit dat bondscoach Marc Wilmots wordt bedankt voor (niet) bewezen diensten. Theresa May wordt de nieuwe premier van de UK, een laffe aanslag op le quatorze juillet zaait dood en verderf in Nice, Johan Vansummeren hangt zijn fiets aan de wilgen, ‘Een fractie van het geheel’ van Steve Toltz blijkt een boek dat vlot wegleest, de komedie rond Ahmet Koç barst los in Beringen en omgeving en wij plannen een aangenaam familiebezoek bij een neef in het mondaine Antwerpen. De minder leuke momenten: de begrafenis van nonkel Lucien (voor het eerst in mijn 44-jarige aanwezigheid op deze aardbol een crematie meegemaakt). De bekendere doden deze maand heten Elie Wiesel, Paskal Deboosere en Alan Vega.

In augustus blijkt dat Moedige Missers (ondanks de forse duik in de quizranking) alsnog één sterktepunt mogen meenemen naar het nieuwe seizoen. Het is geen prijs omwille van moed of zelfopoffering maar omdat de Limburgse quizteams nog wat achterop hinken ten opzichte van andere provincies. Ik ben ook enkele dagen internetloos (een technicus komt aan huis om het euvel te herstellen). Geen nood, tijdens die panne zien wij de schitterende reeks ‘Stranger Things’. Ander nieuws die maand: Martinez als nieuwe bondscoach, een aantal Belgische medailles op de Olympische Spelen in Rio, ‘Sleeping giant’ blijkt een aardige film te zijn, we skippen voor het eerst in jaren Pukkelpop, er volgt alweer een golf van terroristische aanslagen, er is het flink oplaaiende racisme (én het veroordelen van de uitwassen ervan) wanneer een Limburgse jongen van Marokkaanse origine ginds met de quad verongelukt en ‘La Pazza Gioia’ tot slot is de moeite in de bios. Onze jaarlijkse zomervakantie begint dus niet op de Pukkelpopwei maar brengt ons regelrecht naar Zuid-Spanje waar wij 26 dagen gaan chillen. Wij bezoeken o.a. San Pedro del Pinatar en houden ons verder onledig met shoppen, eten, zwemmen en lezen. Ons land verliest met Toots Thielemans een fantastisch mens maar bovenal een groot muzikant!

In september moeten alle kindjes terug naar school, maar wij zitten de hele dag in Orihuela. Onze Rode Duivels worden in een oefeninterland door Spanje terug met de voetjes op de grond geplaatst. Wij geven het terras een grondige poetsbeurt, slaan de wintervoorraad hout op in de chalet, zijn gecharmeerd door de eerste uitzending van ‘Sorry voor alles’ en we trekken met papa naar de Belgische dokter in Torrevieja. Als het voor écht is zijn de Rode Duivels op de afspraak: Cyprus-België eindigt op 0-3. Oom en tante zijn ondertussen gearriveerd in Spanje. Wij gaan nog wat shoppen in La Zenia Boulevard, volgen met argusogen de hele burgemeesterssaga rond Hilde Claes in Hasselt, gaan nog eens lekker eten bij La Rebate en bij MardeSal alvorens we terug naar België vliegen. Bij thuiskomst maken we kennis met een prima zaak in eigen dorp: Entre Nous. Rudi Vranckx komt voor een lezing naar onze bibliotheek, door de hoge nazomertemperaturen komen we op de werkvloer in aanraking met aircogate en we worden welkom geheten in het politieke mediacircus (van bedenkelijk allooi) Kitir versus Van Biesen. De eerste quiz (na mijn vakantiebreak) haal ik onmiddellijk een tweede plaats in Kleine Spouwen (aan tafel bij Happy Ending). Ik geraak ook eindelijk door het laatste seizoen van ‘The Good Wife’. In eigen land ontstaat commotie rond de gokaccount van Olivier Deschacht. Of die van zijn broer … wie het weet mag het zeggen!

In oktober geraakt Moedige Missers nog eens op een quiz in Geel, het is doffe ticketellende voor Coldplayfans die de band aan het werk willen zien in Brussel (zalig zij die thuis blijven!), op het werk plannen we een digitaal dinsdagmenu met Katleen Gabriëls (n.a.v. het boek dat zij schreef), onze Rode Duivels halen flink uit tegen voetbaldwerg Gibraltar, we komen nog eens samen met de jonge equipe voor een update rond de zesde Lettermolenkwis, ik haal nog eens een tweede plek (aan tafel bij Remember Londonderry) op een quiz in Heers (de superronde was dit keer de ronde te veel!), ons dinsdagmenu de luxe van 2017 (Griet Op de Beeck) wordt definitief vastgelegd voor 24 oktober 2017 ergens in 2018, naast Janet Jackson blijkt ook Gerri Halliwell zwanger te zijn en we zien/horen ook volgende boeiende dingen: ‘I, Daniel Blake’ (bioscoop), het dinsdagmenu van Lize Spit op het werk, Mount Kimbie (MOD) en Wilco (AB). Dario Fo en Roger Blanpain leggen helaas het loodje!

Nooit gedacht dat ik het ooit kon zeggen: op de dag van Allerheiligen is het genieten geblazen tijdens Tindersticks (CCHA), Olga Leyers evenaart het recordaantal deelnames aan ‘De Slimste Mens’, wij plannen ons jaarlijkse bezoek aan de Antwerpse Boekenbeurs en we zijn voorts terug te vinden bij o.a. concertjes van Jessy Lanza (MOD), Stuff (C-Mine) en TaxiWars (MOD) en het dinsdagmenu van Luc Nilis en Thijs Slegers in de evenementenhal. Donald Trump wint de presidentsverkiezingen in de States, ik haal opnieuw een tweede plaats op de Kiewit 5 quiz (aan tafel bij Happy Ending) en onze zesde Lettermolenkwis wordt gewonnen door NGMB, plaats 2 is voor MVC en De Limburgse Connectie vervolledigt de top 3. Ik scoor tickets voor de Best Kept Secret zondag die Radiohead in juni 2017 naar Hilvarenbeek zal brengen, breng een bezoek aan onze boekenleverancier Medioeurope in Holsbeek en boek met de maten van Moordgat/WvA quizoverwinning nummer 4 in Ham (Super Ivy quiz). Leonard Cohen, Marc Sleen en Fidel Castro blazen hun laatste adem uit.

De decembermaand nemen we ook lekker veel hooi op onze vork. De maand is nauwelijks begonnen of onze vijfde quizwinst komt aangewaaid (voor de tweede keer aan tafel bij Caoutchouc Botte) op de prima quiz van KSK Branddonk (ook al boeken we met dertien punten verschil een straatlengte voorsprong op de runner-up), er zijn concertjes van o.a. Ash, Killing Joke, Blaudzun (allemaal in MOD) en Melanie De Biasio (C-Mine), we zien een schitterend ‘Mémé De Peetmoeder’ in het theater, we haspelen de Sound of C eens af in Moedige Missersmodus (meer van dat in 2017!), we vinden ‘Train to Busan’ een prima zombiefilm en we zien Gilles Van Bouwel (De Mol) zich verdiend tot eindwinnaar van ‘De Slimste Mens’ kronen. Twee keer tweede worden op een quiz in één en hetzelfde weekend? U vraagt, wij draaien! Het lukt ons in Ravels (aan tafel bij FC Annemie), waar we de hele avond leiden, maar waar de superronde ons nog nekt en de dag nadien stunten we opnieuw (met Moedige Missers in Veerle). De IS-aanslag van de maand vindt dit jaar plaats op een kerstmarkt in Berlijn, Sophie Dutordoir wordt de nieuwe NMBS-baas en Zsa Zsa Gabor, George Michael en de moeder-dochtertandem Carrie FisherDebbie Reynolds haalden het einde van 2016 helaas niet meer. Jullie (gesteld dat jullie dit hele epistel hebben uitgeplozen) uiteraard wél en dat stemt ons dan weer uitermate vrolijk. Er is trouwens nog meer heugelijk nieuws: mijn moeder blaast vandaag exact 80 kaarsjes uit. Way to go, mum! Wat denken jullie? Volgend jaar een nieuw, flink en fluks jaaroverzicht? Bij leven en welzijn, tot dan!

zo-dat-jaar-is-ook-weer-helemaal-uitgekleed

Posted 31/12/2016 by ambijans in Algemeen, Culinair, Film, Literatuur, Muziek, Theater, TV

‘De moed om te doden’ (Guy Cassiers/Toneelhuis) @ CCHA   Leave a comment

de-moed-om-te-doden

Tweede toneelervaring van deze week. Met ‘De moed om te doden’ vertaalt Guy Cassiers de problematiek van de macht en de manipulatie – die hij het voorbije decennium vooral vanuit een politieke en Europese dimensie benaderde – terug naar zijn oerscène: het gezin en de spanning tussen ouder en kind, in casu vader en zoon. De setting van ‘De moed om te doden’ kan niet eenvoudiger: een appartement, met daarin een vader en een zoon en later in het stuk diens vriendin Radka. De dialogen zijn grimmig en scherp, maar niet ontdaan van enige (zwarte) humor die de verstikkende atmosfeer van het gebeuren doorbreekt. Als de vader de vriendin van de zoon probeert te verleiden, is het duidelijk dat de confrontatie naar een extreem en onomkeerbaar punt wordt gedreven … ‘De moed om te doden’ sluit aan bij producties als ‘Natuurgetrouw’, een voorstelling die Guy Cassiers samen met zijn vader Jef Cassiers speelde, ‘Rotjoch’ en ‘De wespenfabriek’ waarin de confrontatie tussen kind en ouder leidt tot uitbarstingen van fysiek en verbaal geweld, maar ook tot waarheid en inzicht. Lars Norén staat als Zweed in de grote traditie van Ibsen en Strindberg. En hij is een verlengstuk van O’Neill. Zo maakte hij naam met verhalen over het ik en van daaruit over het gezin en de samenleving. Na Malpertuis, Zuidpool, NTGent, de Queeste e.a. gaat ook Guy Cassiers aan de slag met Norén. Met Dirk Van Dijck als vader, Wouter Hendrickx als zoon en Aminata Demba als Radka is ‘De moed om te doden’ acteurstheater ‘pur sang’.

UPDATE

Een koele, matig gevulde zaal voor dit stuk, dat mij (in tegenstelling tot dat van dinsdagavond) minder wist te boeien. Aan de acteursprestaties lag het zeker niet, want Dirk Van Dijck bijvoorbeeld stak er weer met kop en schouders bovenuit. Maar ik miste hier en daar wat chemie en ook het feit dat er af en toe werd gehoest en dat er zonder geluidsversterking werd gewerkt, vond ik een klein nadeel. Ons volgende bezoek aan CCHA staat pas in 2017 op de kalender!

Posted 08/12/2016 by ambijans in Theater