Archive for the ‘Theater’ Category

Cultuurparticipatie … of het gebrek daaraan   Leave a comment

cultuur in limburg

Enkele dagen geleden berichtte mijn krant dat Vlaams minister van Cultuur Sven Gatz nog 559.000 euro aan projectsubsidies richting Limburg liet gaan. In totaal worden er op die manier nog negen kunstenaars en organisaties uit de nood geholpen. Vooral Muziekodroom (dat 374.000 euro ontvangt) wordt hiermee het meest geholpen, maar zij grepen vorig jaar dan ook naast de werkingssubsidies van de Vlaamse overheid voor de periode 2017-2021. Ik blijf het ook frappant vinden dat van die negen ingediende aanvragen er slechts twee deftige, onderbouwde dossiers bij waren die een goede quotering kregen voor een projectsubsidie, de zeven andere aanvragen uit het rijtje scoorden vrij pover. Toch krijgen nog zeven ‘gebuisde’ projecten ook geld (een beetje goodwill van de minister), dus laat ons daar blij om zijn. Maar zeker niet overdreven enthousiast, want slechts 1,5 (anderhalf  procent!) van de pot wordt onder de Limburgse projecten verdeeld. Daarom kreeg onze provincie in de persoon van Pieter Jan Valgaeren zelfs een heuse ‘aanjager’ om het aantal drastisch te verhogen in de toekomst. Ik stel me dan zo iemand in maatpak voor die als een soort van cultuurpaus cultureel missiewerk moet komen verrichten in onze provincie. ‘Hoe doen ze het nu? Wat doen ze fout? Hoe kunnen ze het in de toekomst een stuk beter doen?’ ‘De Ideale Wereld’ zou daar ongetwijfeld een fantastische sketch over kunnen maken, maar eigenlijk is de situatie vrij schrijnend. We kunnen dus enkel maar hopen dat onze aanjager hen vertelt dat je voor een projectsubsidie meer nodig hebt dan enkele A4’tjes met een realistische toekomstvisie en dat het er niet mag uitzien als een eindwerk van de middelbare school maar meer als een thesis die goed onderbouwd is. Toch laat men nog al te vaak mooie, uitgelezen kansen liggen in de culturele sector. Maar om een dot van een kans ten volle te benutten heb je ook een beetje visie nodig … én snel op de bal spelen is ook handig om je te onderscheiden van je tegenstanders.

Zo zie ik nu langzaam maar zeker de programma’s opdoemen van de voornaamste Limburgse culturele centra (C-Mine, Muze, Velinx, straks ook CCHA) en op het eerste gezicht hebben die weer flink hun best gedaan. Ik kom nooit in GC Tentakel maar ik hoor wél lovende dingen over hun cursusaanbod én enkele kindervoorstellingen die ze programmeren. Zelfs nu ze nauwer samenwerken met het Casino van Houthalen-Helchteren oogt hun programmatie vrij schraal. Als ze iets ‘groters’ programmeren dat interessant is, dan heb ik het vaak elders gezien het seizoen ervoor (ik denk dan aan Wouter Deprez en Wim Helsen in het verleden). Dat verschillende Limburgse cultuurhuizen een vrijwel gelijklopend programma hebben is ook niet meteen bevorderlijk om het verschil te maken in kwalitatief opzicht. Ik heb in het verleden twee keer via mail gewag gemaakt van een culturele opportuniteit voor ons cultureel centrum. Zo heb ik ergens in 2014 gemeld dat er een talentvolle Zonhovense theatermaakster was (Lisaboa Houbrechts) die haar eigen theatergezelschap (Kuiperskaai) in Gent had opgericht en dat die wél op tournee gingen in enkele grote steden, maar dat ze nergens bij ons in de buurt speelden. Op die manier had een nicheproduct een forum gekregen in eigen dorp. Helaas kreeg ik nooit een tegenreactie op mijn mail. Straks komt er een nieuw stuk van haar in roulatie, gelukkig ook één keer in Limburg te bewonderen (liefhebbers moeten daarvoor naar Tongeren rijden op 24 april 2019). Tweede voorbeeld: begin vorig jaar stond er een interview in de krant met Zonhovenaar Bert Dries (beter bekend als Musketon), die daarin vertelde dat hij nog nooit in Limburg had geëxposeerd en dat ie dat eigenlijk jammer vond. Ik stuurde opnieuw een mail naar degene die het proces in gang kon zetten maar … jullie raden het al: het bleef oorverdovend stil aan de andere kant. Tot je dan een jaar later in de krant moet lezen dat ‘Genkenaar’ Bert Dries (‘ze claimden ‘m onmiddellijk alsof hij van hen was!) voor het eerst een Limburgse expositie kreeg in C-Mine. Pas op, ik ben blij voor Bert dat iemand überhaupt de moeite nam om er iets mee te doen (nog tot 24 juni in Genk te zien trouwens), maar dit had zeker niet misstaan in hometown Zonhoven, toch? Straks komt ook de Tim Burton expo nog naar C-Mine (iets om naar uit te kijken!). Zó hoog moet mijn cultuurcentrum de lat niet leggen (dat verwacht ik helemaal niet!), maar een beetje meer enthousiasme, af en toe de vinger eens aan de pols houden en opgelegde kansen benutten als ze zich toevallig eens voordoen. Dat kan toch niet té veel gevraagd zijn?

Advertenties

Posted 14/05/2018 by ambijans in Concert, Film, Literatuur, Muziek, Theater

‘TALK SHOW’ (Suze Milius/Zuidelijk Toneel) @ CCHA   Leave a comment

talk show (c) janne sterke

Alweer mijn laatste CCHA-voorstelling van het lopende seizoen. Het lijkt alsof je in een televisiestudio zit, als klappend publiek bij de opname van een talkshow. Dit is de fysieke arena die ons kijken stuurt, maar misschien moeten we onze blik ergens anders op richten. Op een waardevol detail wellicht, dat je al snel over het hoofd ziet? De nieuwe voorstelling van Suze Milius (1986), één van Nederlands bestbewaarde theatergeheimen (zo las ik ergens) is een ode aan de details in ons bestaan. Milius biedt een andere blik op de waarde van de banaliteiten in ons leven, door ons uit te nodigen er waardig afscheid van te nemen. Suze Milius studeerde ooit antropologie, maar besloot haar onderzoek naar het gedrag van mensen voort te zetten binnen een theatrale context. Haar onderzoeksvragen in deze voorstelling: hoe kennen we waarde aan de dingen in ons leven toe? Wat vinden we (on)belangrijk en waarom? Ze koppelt die vragen aan haar fascinatie voor de vergankelijkheid, de melancholie die schuilt in het verstrijken van de tijd. ‘TALK SHOW’ is veel en is onder andere een poging om waarde toe te kennen aan alles dat anders met het verstrijken van de tijd verloren gaat. Met de liefde voor absurde humor en fijnzinnige esthetiek die Suze Milius zo eigen is.

UPDATE

Al van vóór de start werd je aangesproken door productiemedewerkers die op zoek waren naar mensen die graag een VIP-plaats wilden in de zaal. Je ging naar binnen door een soort van douchegordijn waar ‘STUDIO’ op stond en kon daarna op de tribune plaatsnemen als studiopubliek van een aantal talkshows met daarin vaak triviale onderwerpen (eigenlijk een beetje hetzelfde als wat er nu soms op tv komt). Die onderwerpen kwamen meestal lachwekkend over. Vooral de scène waarin ‘de man die alles kan’ op toeschouwer Bas ging liggen was hilarisch mede door het feit dat Bas mooi opging in zijn rol. Er werd gezongen, er werd gedanst, er was interactie met het publiek en het was voldoende boeiend om ons bijna twee uur aan onze stoel gekluisterd te houden. Op het einde werden alle voorwerpen uit de show die aan bod kwamen nog eens apart op de bühne gezet door een soort van showkoor. Nee, dat apart staaltje theater dat veelal naar het absurdisme neigde heeft ons geen moment verveeld. Het zat goed in mekaar, het was geloofwaardig én er werd deftig geacteerd. Een fijne afsluiter van ons CCHA-seizoen.

Posted 30/04/2018 by ambijans in Theater

‘La Superba – een ode aan de fantasieën van geloof, hoop en liefde’ (Toneelgroep Maastricht) @ CCHA   Leave a comment

la superba (c) Ben Van Duin

Genua. Ofwel ‘la superba’, Ofwel ‘overmoedig, mooi en trots, aanlokkelijk en ongenaakbaar’. Ilja Leonard Pfeijffer schreef een adembenemende lofzang op deze Italiaanse stad, tevens zijn woonplaats. Met dat boek, ‘La superba’, won hij de Libris Literatuurprijs 2014. Een schrijver is neergestreken in Genua. Hopeloos verliefd is hij op het mooiste meisje van Genua dat werkt in de Bar met de Spiegels. Als hij op een avond een vrouwenbeen vindt, begint een lange tocht door de labyrintische stegen van de stad. De aangespoelde Schotse alcoholist, de Marokkaanse rozenverkoper, de Senegalese illegaal, de schrijver uit het Westen, zelfs het mooiste meisje van Genua, er is één ding wat hen bindt. Allen hebben het onuitputtelijke verlangen naar een mooier en beter leven. En voor allen is dit verlangen een fantasie waar ze in verdwalen. Jibbe Willems bewerkte Pfeijffers roman tot een weergaloze theatrale reis door de stad van ratten en kerken, van dromers en gelukzoekers. Een stad die haar geheimen enkel prijsgeeft aan hen die durven te verdwalen. Wim Opbrouck en Angela Schijf (‘Flikken Maastricht’, ‘Meiden van De Wit’) spelen de hoofdrollen. Ook Joke Emmers (‘Beau séjour’, ‘Callboys’, ‘Den elfde van den elfde’) staat op het podium. De live muziek, uit verschillende Italiaanse opera’s, is van Axl Peleman, Roeland van De Moortele en Wim Opbrouck, onder leiding van Ron Reuman. “Genua la superba. Natuurlijk kun je ernaartoe. Maar natuurlijk heb ik haar verzonnen. Je zult haar nooit zo zien zoals ik haar zie, tenzij ik je vertel, hoe je haar moet zien.” Ilja Leonard Pfeijffer

UPDATE

Gisteravond absoluut genoten van dit stuk (én toch blijft het boek beter!) met een goeie cast (ik wil ze graag allemaal in de hulde betrekken). Nu ben ik wél geen fan van ‘Gente di Mare’ van Tozzi & Raf maar als ze dat op een speelse manier verweven met ‘Jealous guy’ van Roxy Music dan zeg ik met plezier ‘chapeau’. Ook de andere muzikale ‘interventies’ waren de moeite. Het werd ook nog eens duidelijk dat beeld, scherm en bepaalde decorstukken (de stoelendans aan het begin van het tweede deel) een meerwaarde geven. Het was alweer een tijdje geleden dat ik nog eens een toneelstuk zag met een pauze in het midden, maar daar leek de goed volgelopen zaal niet om te malen. Wat onthouden we dus: een Wim Opbrouck in grootse doen, dat Joke Emmers bijzonder gemeend tekeer kan gaan, dat Angela Schijf één van de mooiste vrouwen van Nederland is (ook al heeft ze ondertussen de Belgische nationaliteit) en Axl Peleman en de andere twee muzikanten kweten zich uitstekend van hun taak. Maandag a.s. alweer mijn laatste CCHA-voorstelling van dit seizoen. Op naar 2018-2019!

Posted 26/04/2018 by ambijans in Theater

‘Vergeef ons’ (Toneelhuis & Toneelgroep Amsterdam) @ CCHA   Leave a comment

(c) dries segers

Vrijdagavond theateravond. Dit seizoen legt Guy Cassiers zich verder toe op het thema familie. Met een voorstelling over een gewoon doorsnee Amerikaans gezin. De familie is dood! Leve de familie “Alle gelukkige gezinnen lijken op elkaar, elk ongelukkig gezin is ongelukkig op zijn eigen wijze.” Met die beroemde zin opent Tolstoi zijn roman ‘Anna Karenina’. Het ongeluk van de familie Silver begint op Thanksgiving met een flirt tussen Harold Silver, een historicus van middelbare leeftijd, en Jane, de vrouw van zijn broer George. Het is het startpunt van een lange, vaak absurde, grappige en trieste opeenvolging van catastrofes waarbij de hele familie uit elkaar valt. Toch slaagt hij erin, bijna ondanks zichzelf, bij de volgende Thanksgiving een nieuwe samengestelde familie te creëren. ‘Vergeef ons’ van A.M. Homes kan nog het best omschreven worden als een familiesoap. In een groteske sfeer worden de zwakheden van alle personages in hoog tempo opgevoerd: een rollercoaster van personages die hun greep op de realiteit en op hun leven verliezen. De roman is tegelijk een koldereske saga en een schrijnende schets van een maatschappij die haar ethische waarden onderuit haalt: alle hoekstenen ervan – gezin, familie, vriendschap, … – staan onder druk en zijn aan herdefinitie toe. Met de hulp van een topcast – o.a. Katelijne Damen (‘De Ridder’, ‘De smaak van de Keyser’), Evelien Bosmans (‘Marina’, ‘Chaussée d’amour’) en Lucas Vandervost – schetst Guy Cassiers in ‘Vergeef ons’ een humoristisch beeld van de relationele vervreemding en emotionele verwarring van onze tijd. Hij doet dat met tal van visuele referenties naar de Amerikaanse publieke sfeer: de sportwedstrijden, de overkill aan informatie, de publiciteit, … De enscenering ontstaat op het snijvlak tussen het intieme familieverhaal en een omgeving die door de media wordt gedomineerd. Beeld en woord worden ontkoppeld met een hoge dosis absurditeit tot gevolg. “De hele buitenwereld is zo nieuw, zo willekeurig en gespleten dat iedereen er gevaar loopt. We chatten online, worden online ‘Vrienden’ van elkaar zonder te weten met wie we eigenlijk praten – we neuken met vreemden. We zien zo ongeveer alles voor een relatie, voor een band aan, en toch staan we machteloos als we bij onze familie en tussen onze buurtgenoten zijn.” May we be forgiven, A.M. Homes

UPDATE

Vooraf had ik een aantal reviews gelezen over het stuk en die varieerden qua eindoordeel van ‘slecht’ naar ‘héél erg goed’. Als ik zelf een oordeel moet vellen dan neig ik toch eerder naar het kamp ‘héél goed’, al kunnen we daar zeker een aantal kanttekeningen bij maken. Zo vond ik de grote video walls zeker een toegevoegde waarde hebben, al was het ook weer niet de bedoeling dat je er de hele avond naar moest blijven staren. De acteerprestaties waren top, maar dat mocht je dan ook verwachten van deze cast. Het verhaal was (ondanks het strakke tempo, zeker in het begin!) goed te volgen, in die mate dat ik ineens ook bijzonder geïnteresseerd in het boek van A.M. Homes. Misschien dat ik het nog zal lezen! De muziek in de voorstelling was strak met o.a. soundbites van Beastie Boys en Discohen. Als we dan toch één klein minpuntje moeten aanduiden: meer dan tweeënhalf uur stilzitten voor een theatervoorstelling is toch een lange zit. Al hebben wij ons (ondanks de duur) toch vrij goed geamuseerd.

Posted 23/03/2018 by ambijans in Theater

‘Absurde held’ (Arsenaal/Lazarus) @ CCHA   Leave a comment


arsenaal en Lazarus spelen CamusWat te doen met de slechte mop die leven heet? Dat was zo ongeveer de basisvraag in het opvallend samenhangende œuvre van de grondlegger van het absurdisme, liefhebber van vrouwen en koloniaal tegen wil en dank. Kortom, een man die het leven als de ultieme daad van verzet tegen de zinloosheid ziet. ‘Absurde held’ is een voorstelling die hulde brengt aan de absurde held die de schrijver wiens naam we niet zullen noemen zelf geworden is toen hij op 46-jarige leeftijd overleed in een auto-ongeluk, terwijl hij eigenlijk van plan was om de trein te nemen. In, rond en tussen ‘s mans œuvre gaat Lazarus op zoek naar verwantschap, ontroering en engagement, naar opstand en aanvaarding, naar trefzekere woorden en kraakheldere gedachten, naar de geur van gebakken vis en de geluiden van een zomernacht aan zee. Nadat de Lazarussen de Russische literatuur fileerden in ‘Oblomov,’ ‘Idioot’ en ‘Karamazov’ richten ze nu hun pijlen op het werk van Albert Camus. Sinds januari 2017 werkt Lazarus als huisgezelschap in ’t Arsenaal, dat na het vertrek van Michael De Cock naar de KVS, geleid wordt door Willy Thomas (komende van de KVS). Maar Lazarus behoudt er zijn eigen artistieke vrijheid! Baldadige speelsheid en schijnbare lichtvoetigheid. Dat is nog steeds wat je voorgeschoteld krijgt. Of: Lazarus grand cru! En dat krijg ik morgen meteen na het werk opgediend. Het kan dus maar beter goed zijn in dat geval! 😉

UPDATE

Wij wisten na ons vorige Lazarusfeestje (‘Karamazov’) ongeveer waaraan we ons konden verwachten en wellicht had een volle kleine theaterzaal dezelfde verwachtingen. Ik denk dat we niemand voor het hoofd stoten als we zeggen dat lichtvoetigheid gisteren werd afgewisseld met iets zwaarder werk uit het oeuvre van Camus. Dat zorgde ervoor dat het geheel grotendeels nog aardig te behapstukken viel. Zo kregen we al snel archiefbeelden te zien van het ongeval waarbij Camus om het leven kwam, maar omdat de spelers er meteen muzikaal tegenaan gingen werd het behoorlijk luchtig. Ook in de rest van de voorstelling valt er genoeg te lachen en ik denk dat de toeschouwers daar ook wel nood aan hadden. Wat zullen wij van gisteravond onthouden? Dat er goed werd geacteerd (maar ook gedanst én gemusiceerd), dat wij muziek van Nils Frahm in een voorstelling steeds een meerwaarde vinden én het feit dat we er ons van bewust zijn dat het leven zinloos is. Maar dat zal ons niet beletten om er toch proberen het beste van te maken! 😉

Posted 24/01/2018 by ambijans in Theater

‘Het kleine meisje van meneer Linh’ (Guy Cassiers/Toneelhuis) @ CCHA   Leave a comment

het kleine meisje van meneer linh

Voor alles is dit jaar een eerste keer, dus voegen we er meteen ons allereerste toneelstuk van 2018 aan toe. Waarover gaat het stuk nu precies? De vluchtelingencrisis houdt nu al enkele jaren aan. Voor velen die hun land achterlieten op zoek naar betere horizonten eindigt de tocht in een asielcentrum. Maar hoe vind je je plek in die bevreemdende context waar niets of niemand je vertrouwd voorkomt? Ook Meneer Linh ontvlucht zijn door oorlog vernielde land, op zoek naar een betere toekomst voor zijn kleindochter. Hij voelt zich niet thuis in het vreemde land, tot hij op een dag meneer Bark ontmoet. Meneer Bark praat vooral over zijn vrouw die kort voordien is overleden. Meneer Linh verstaat hem niet maar luistert wel. Ze blijven elkaar dagelijks op hetzelfde bankje in het park ontmoeten. Tot op een dag alles verandert … ‘Het kleine meisje van meneer Linh’ is een aangrijpende vertelling, gebaseerd op een novelle van Philippe Claudel. Koen De Sutter geeft gestalte aan de vreemdheid van een nieuwe wereld en de vertrouwdheid die desondanks groeit tussen twee mensen, elk met hun eigen kwetsuren. Koen De Sutter speelt de voorstelling als monoloog. Aanvankelijk stonden Dirk Roofthooft en Gène Bervoets op de bühne maar beide acteurs haakten uiteindelijk af: de eerste om artistieke redenen, de tweede om gezondheidsredenen. Omdat De Sutter alleen op het toneel staat en alle rollen – die van verteller, van meneer Linh en van meneer Bark – speelt, krijgt de voorstelling een bijzondere kleur, atmosfeer en betekenis. Het wordt een voorstelling over de kracht van de verbeelding en de uitbeelding. De Sutter vertelt het verhaal met alle middelen die hem ter beschikking staan: tekst, woorden, beelden, muziek, geluid, projecties, … Maar het is tegelijk ook een voorstelling over eenzaamheid, over het verlangen naar communicatie met de andere en niet in de laatste plaats met het publiek. Zitten we in het hoofd van de verteller? Zijn meneer Linh en meneer Bark stemmen in zijn hoofd? Is vertellen zijn manier om een trauma te verwerken?

UPDATE

Wat kunnen we erover vertellen? Misschien moeten we maar gewoon alle superlatieven bovenhalen als we het over de performance van Koen De Sutter hebben. Dit stuk had ons vermoedelijk niet meer kunnen bekoren, mocht het door twee acteurs zijn gespeeld. De last-minute aanpassingen die de regisseur nog had moeten doen, gaven door de soberheid (maar daardoor net bijzonder efficiënt) een schitterende weergave van het verhaal. Het boek werd ook helemaal gevolgd. Ik zou daarom durven zeggen: mooi boek, schitterend toneelstuk en dat dan even fantastisch gebracht op de bühne. Die combinatie van beeld, geluid, live loops en tekst op het scherm was een zeer geslaagde ingeving. Met minimale ingrepen een maximum aan resultaat genereren, het is enkel grote acteurs én regisseurs gegeven. Wie de kans heeft om nog naar dit stuk te gaan kijken kan ik alleen maar zeggen: zeker doen!

Posted 10/01/2018 by ambijans in Theater

Ambi’s persoonlijke jaaroverzicht van 2017   Leave a comment

kinopoisk.ru

De allerlaatste post van het jaar hebben we ook dit keer gereserveerd voor ons persoonlijke jaaroverzicht van 2017. Het is een traditie die ik eind 2012 blijkbaar in het leven heb geroepen en die ik dus plichtsgetrouw al voor het zesde jaar op rij in mekaar heb gestoken. We kunnen er (om privacy én andere redenen) helaas niet alles insteken wat ons dit jaar is bijgebleven, maar we beloven jullie dat we ervoor zullen zorgen dat de highlights er normaal gezien allemaal tussen zitten. Ik vertoef al eens in een cultureel centrum, een filmzaal of een concertzaal, ik durf al eens een (goed) boek te lezen én ik probeer mijn (eerder bescheiden) kennis al eens aan te spreken op bepaalde quizlocaties. Ik sprak onlangs met enkele doorwinterde quizzers en die kwamen jaarlijks aan ca. 130 à 140 quizzen per seizoen. Ik quiz ook vaker dan ‘de gemiddelde’ medemens, maar het befaamde Guiness Book zal ik met mijn aantal deelnames in 2017 absoluut niet kunnen halen. Toch was 2017 als quizzer een behoorlijk succesvol jaar (mag ik hier in alle bescheidenheid zeggen). In 2016 liet ik slechts een vijftal overwinningen optekenen, maar 2017 spant toch écht wel de kroon met 14 overwinningen. Een kleine telling gisterenmiddag wees uit dat ik 66 keer ben gaan quizzen in 2017 (dus mijn gemiddelde is bijna 1 op 5 overwinningen), voor zover mijn wiskundige kennis klopt. Over die overwinningen én de erbijhorende zegeroes dadelijk uiteraard meer. Mijn overwinningen behaalde ik vooral als gastspeler, al won ik onder Moedige Missersvlag toch ook drie keer dit jaar. 66 quizzen dus … en dan te denken dat we in de glorietijd van onze ploeg tussen de 35 en grofweg 50 keer per jaar speelden. En wij vonden dat toen véél … schreef Bob Dylan daar niet ooit een nummer over? Soit, we zullen er eens aan beginnen.

De eerste dag van het nieuwe jaar bekomen wij van ons achtgangenmenu van de dag ervoor in De Pelikaan. De rustperiode is overigens van korte duur want namiddag staan broer, schoonzus én (klein)kinderen al voor de deur. Ook mijn allereerste film van 2017 (‘Arrival’) van Denis Villeneuve komt er snel aan. Goodreads daagt mij uit voor hun ‘reading challenge’, een uitdaging die we graag aangaan. Ik wil de lat van ca. 30 boeken in 2016 verhogen naar 40 gelezen exemplaren in 2017, een cijfer dat we zelfs met enkele eenheden weten te verpulveren. Het beste boek van januari? Een oudje van Henning Mankell (‘Midzomermoord’). Dingen die wij ook markant vonden: tv-serie ‘Beau Séjour’, de eerste sneeuw die viel, de nieuwe poetsvrouw bij ons op het werk heet Frieda en het feit dat we vóór aanvang van de Amusante quiz iets gaan eten in De Kruimel met de heren van Moordgat/WvA (een traditie die in 2018 vrolijk zal worden voortgezet). Voor mijn verjaardagsetentje trekken we met een zeskoppige bende familieleden naar De Kwizien (15/20 in GaultMillau) en die score is absoluut terecht. Aanrader! De eerste Kiewit 5 levert meteen mijn eerste quizzege op (aan tafel bij Happy Ending). Het personeelsfeest op het werk heeft dit jaar een Caribisch tintje (inclusief palmbomen). Ik begin aan mijn muzieklijst van ‘500 nummers die ik liever niet meer wil horen’. Van de voorstanders krijg ik een dikke duim, tegenstanders dreigen mij uit te nodigen op hun huwelijksfeest (inclusief de muziek die door mij de grond werd ingeboord). De toon is meteen gezet! We komen ook te weten dat er geen zevende Lettermolenquiz zal komen, mijn 80-jarige moeder begeeft zich langzaam maar zeker op het social mediapad, Lobke Husson verzorgt ons allereerste dinsdagmenu op het werk, we worden geconfronteerd met het Publifinschandaal in Wallonië, Sanne Cant wint het WK veldrijden, Romanie Schotte is onze nieuwe Miss België en zanger Peter Sarstedt en acteur John Hurt overlijden.

In februari hebben we blijkbaar zin in een flinke portie cultuur. Zo zien we ‘Moonlight’, ‘La La Land’, ‘Nocturnal animals’ en ‘Manchester by the sea’ in de bioscoop, zijn we getuige van ‘Dinez in de sneeuw’ en de film ‘Nosferatu’ (door Michel Bisceglia/Buscemi) in CCHA. Op tv zijn we gecharmeerd door het nieuwe seizoen van ‘De Mol’ en tv-reeks ‘Ennemi Publique’. Verder is er ook quizwinst op de Trapop quiz in Retie, wint Hugo Broos de Africa Cup, barst de Publipartaffaire los in Gent en bestellen wij voor alle zekerheid toch maar tickets voor de laatste dag van Best Kept Secret. Radiohead is die dag headliner en zoals steeds is het lot ons gunstig gezind wanneer onze bestelling mooi wordt afgerond. Enkele bekende doden in februari: zanger Al Jarreau, ex-wielrenner Serge Baguet, Nijntjebedenker Dick Bruna en acteur Bill Paxton. Om de maand toch met een positievere noot af te sluiten: ons dinsdagmenu van Suzy Kimpen lokt behoorlijk wat volk naar de bib en het beste boek van februari is een behoorlijke turf (‘Een klein leven’) van Hanya Yanagihara (een boek dat op de ‘nog te lezen’ stapel van 2016 was terechtgekomen).

In maart stellen wij vast dat onze Keek op de Week rubriek al meer overhelt naar een Keek op de Maand. Wij beloven hier op ons plechtige communiezieltje dat we in 2018 nog 15 edities brengen zodat we helemaal in schoonheid kunnen eindigen. Gaven onze maartmaand nóg meer kleur: tv-serie ‘Atlanta’, Nafi Thiam werd Europees kampioen in de vijfkamp, dé voetbalwedstrijd van het jaar was toch wel de spectaculaire remonte van Barcelona tegen PSG (6-1!), het toneelstuk ‘Risjaar Drei’ (al konden we toen nog niet vermoeden dat we Marc Van Eeghem voor het laatst zouden zien spelen), het optreden van Flying Horseman in C-Mine, Vera Lynn die 100 werd, Vlaming Thomas Cammaert die de Nederlandse Mol blijkt te zijn, de escape room activiteit met vrienden in Leuven én de uitnodiging voor de trouw van Barbara en Bert in Barcelona (september 2017). Het is ook een bijzonder vruchtbare quizmaand waarin we het volgende oogsten: quizwinst op de KSK Bree quiz (aan tafel bij 4 Wijzen), winst op de Paashaasquiz in Maaseik (Moedige Missers), winst op de Groote Gencker Muziekquiz (Moedige Missers) én winst op de Thesquiz (met Moordgat/WvA). We waren ook een paar keer ‘not amused’: geen Zebracinema filmquiz in Maaseik dit jaar, auteur Griet Op de Beeck cancelt haar dinsdagmenu in het najaar bij ons (ook 2018 wordt al door haar als een ‘no go zone’ beschouwd) en o.a. actrice Kitty Courbois, zanger Chuck Berry en schrijver Colin Dexter leggen helaas het spreekwoordelijke loodje. Zuhal Demir wordt trouwens ook staatssecretaris (maar daar heb ik verder geen enkele verdienste aan).

Nee, het is géén grap. Mijn tante (tevens mijn meter) was op 1 april jarig en zij vierde haar 90ste verjaardag in familiekring in Le Mas. En of dat gezellig was! Hetzelfde kunnen we ook zeggen van Little Waves in C-Mine, een fijn festival dat kon uitpakken met o.a. Grandaddy en Warhaus. De bassist van Grandaddy overlijdt trouwens enkele weken na dit concert. Greg Van Avermaet wint Parijs-Roubaix, mijn ouders verruilen ons koude kikkerlandje voor enkele weekjes Spanje en ikzelf duik onder in een aantal tv-series (o.a. ‘De 16’, ‘Banshee’, ‘Better Call Saul’ en ‘The Leftovers’). Ook ‘quizzen winnen’ is één van mijn hobby’s deze maand. Kunnen we bijschrijven op ons palmares: winst op Kiewit 5 (Happy Ending), winst op Molvocquiz en Witte Molquiz (allebei met Moordgat/WvA). Ook de flagrante paasquiz (een cafétussendoortje met een hoge funfactor) in Laakdal winnen we (maar ‘officieel’ rekenen we dat er niet bij). Ook weer veel volk op het dinsdagmenu van Corda Campus baas Raf Degens. We zitten ook nog in de schouwburg bij ‘Alice’ (Abattoir Fermé) en we gaan naar J. Bernardt in Het Depot. Het derde seizoen van ‘Fargo’ draagt ook onze goedkeuring weg.

De meimaand is er ook eentje met ups en downs (al klinkt dat allemaal relatief). ‘Get out’ is een prima film, we zien na jaren DAAN nog eens in MOD, mijn eerste BOB-controle ’s nachts na een quiz levert meteen een sleutelhanger op (maar het plastic ding haalt het einde van 2017 niet eens) en we plannen een gezellig dagje in Borgloon met ons hele gezin (o.a. het doorkijkkerkje). Salvador Sobral wint voor Portugal het Eurovisiesongfestival, Limburgse trots Nina Derwael haalt goud op het EK turnen, Jeroen Olyslaegers wint de Fintro Literatuurprijs en Alfred Birney mag de Libris Literatuurprijs mee naar huis nemen. Het beste boek van deze maand komt nochtans uit onze gemeente: ‘Mazzel tov’ van Margot Vanderstraeten mag die eer opstrijken. Ik win met Moordgat/WvA de quiz van Schoot Sport, de series ‘Girls’ én de nieuwe Twin Peaks verdienen ook een vermelding. Het mooie weer zorgt ervoor dat we het tuinmeubilair naar buiten kunnen halen (we trakteren onszelf vervolgens op een magnumfles rode wijn). Geen idee of dat bad karma veroorzaakte want onze buxus moet hierna uit de tuin worden verwijderd (de mot zat er letterlijk én figuurlijk in) en mijn ouders vallen daarna ‘en panne’ met hun 12 jaar oude VW Touran. Omdat ze opzien tegen een té dure herstelling besluiten ze gewoon een nieuwe auto te kopen. De veertigste verjaardag van Joachim wordt stevig gevierd in Sans Gêne (dat gelukkig voor mij op wandelafstand van mijn woonst ligt). Die pipo die iets over 3u ’s nachts over straat zwalkte was ik dus! Zanger Chris Cornell (van o.a. Soundgarden), Bondacteur Roger Moore en muzikant Gregg Allman blazen hun laatste adem uit. Tom Dumoulin won de Giro en ‘The Square’ won een Gouden Palm. En er vielen ook 22 doden na een zelfmoordaanslag op een concert van Ariana Grande in Manchester. Soms was de wereld dus ook flink om zeep.

In juni kopen mijn ouders een nieuwe auto: ze schakelen over van Volkswagen naar Peugeot: nu staat er een nieuwe 208 te blinken in de garage. Ik regel ook mijn citytrip naar Barcelona (de betaling dan toch), de rest doen we wel ter plekke. Bij vaderdag trakteer ik mijn ouders nog eens bij Vous Lé Vous. Op seriegebied draaien wij er vlotjes alle jaargangen van ‘Friday Night Lights’ door, Best Kept Secret doe ik opnieuw samen met mijn broer aan (een prachteditie met vééél zon, sfeer, koude pintjes, tetterende Nederlanders, fijne optredens én als top of the bill een weergaloos concert van Radiohead om het geheel af te sluiten). Ook best gezellig: ‘L’amant double’ in de bioscoop, een gezellig Grieks etentje bij Delphi en het samenstellen van ons nieuwe culturele seizoen in CCHA. Zangeres Sandra Reemer en ex-bondskanselier Helmut Kohl overlijden. Ook de ramp met de Grenfell Tower in Londen en het Samusocialverhaal veroorzaaken behoorlijk wat deining.

De grote vakantie is ingetreden (al moeten wij nog ruim anderhalve maand werken vóór we naar Spanje kunnen). Een quiz winnen? U vraagt, wij draaien! Chaotical Brainquiz in Kapellen (een lange reis die gelukkig winst opleverde voor Happy Ending), de Vlee Kier Al Gezeed quiz in Lummen (in het bonte doch ook supergezellig samengestelde collectief FC Annemie) én de Attenrode Kermisquiz (ook met Happy Ending). Die laatste zege is trouwens de twaalfde in het rijtje. We zaten in een tent waar we zelf ons antwoordblad moesten gaan afgeven na elke ronde. Af en toe vindt het quizzen zichzelf nog eens opnieuw uit. Het spreekwoord ‘van het kastje naar de muur worden gestuurd’ leren wij beter kennen wanneer we om nieuwe huisvuilzakken moeten gaan. Nu lachen we erom, toen hebben we ons behoorlijk geërgerd aan onze ritten tussen containerpark, grootwarenhuizen en gemeentehuis. Het tegenovergestelde van ergernis? Via Humo een gratis maand Play More van Telenet. Zo hebben we de gelegenheid gehad om alles van Game of Thrones te bingewatchen én zijn wij zéér te spreken over ‘Big Little Lies’. En buiten Play More om ook genoten van ‘Westworld’. Wij gaan ook in familieverband voor het eerst eten bij Sans Gêne en hierna zullen er nog een aantal etentjes daar volgen. Nog nooit daar geweest? Ga het eens uitchecken zou ik zeggen! Beste boek van de maand? ‘Zijn bloedige plan’ van Graeme Mcrae Burnet. Geven deze maand o.a. hun pijp aan Maarten: acteur Martin Landau, regisseur George A. Romero en actrice Jeanne Moreau.

De augustusmaand brengt ons plaatselijke folklore in de vorm van de zevenjaarlijkse Virga Jessefeesten in Hasselt. Wij gaan naar het gelijknamige spel ‘Een deken van troost’ kijken en zien dat het goed is. Halfweg de maand publiceer ik mijn laatste Keek (maar die krijgt volgend jaar dus een doorstart). Nafi Thiam wint het WK atletiek, de fipronilcrisis breekt uit, Pukkelpop 2017 is uiteraard weer supergezellig en weet in zijn beste momenten een gevoelige snaar te raken bij o.a. Ty Segall, The Flaming Lips, Elbow en Nicolas Jaar. De keerzijde van de medaille: omdat we de nachtbus niet vinden moeten we de eerste avond te voet naar huis wandelen. Dat geeft ons dus blaren én een slecht humeur! Gelukkig hebben we connecties waardoor we de volgende twee dagen met de auto naar ginds gaan (bewonerskaart geregeld en zonder zorgen festivallen daarna). Er zijn weer een aantal IS-aanslagen en onze keuken in Spanje mag dan wel geen UNESCO Werelderfgoed zijn, toch stort ze gedeeltelijk in waardoor we moeten improviseren op vakantie. IS treft voor één keer geen blaam, ook al hadden ze de aanslag opgeëist. Geen nood, want wij amuseren ons o.a. op een plaatselijke fundraiser voor een dierenboerderij, we shoppen in La Zenia Boulevard, enkele regenachtige dagen worden besteed aan boeken lezen of series kijken (o.a. ‘The Handmaid’s Tale’ en ‘The Americans’). We zitten ook eventjes zonder tv (door de storm), maar een Nederlandse technicus helpt ons snel uit de nood. Gratis! In Hasselt is het ondertussen taboe, in Spanje bestaat het nog! Een bezoekje aan het strand van Playa Flamenca luidt de maand uit. Wij geven de titel van beste boeken aan het complete oeuvre (drie stuks) van Donald Ray Pollock.

Ook de septembermaand speelt zich grotendeels in Spanje af. Dat levert o.a. het volgende op: een dagje naar het strand in Guardamar del Segura, een strandwandeling in Campoamor, heerlijke etentjes bij Trüffel en The Cellar Door, toch naar RSCA kunnen kijken via een illegale Play Sports link (met commentaar van Filip Joos), problemen met het bestellen van tickets voor Millionaire (thuis vakkundig opgelost) en de zogezegde handtassendiefstal van mijn moeder aan het einde van onze vakantie. Uiteindelijk dook de handtas veilig én wel weer op, maar kwam er nog een uitstap naar het consulaat van Alicante aan te pas om onze papieren weer in orde te krijgen. Wij gaan ook voor het eerst samenzitten voor de bespreking van ons pas verworven appartement waar we ergens in 2019 hopen te wonen. Serie van de maand: ‘The Deuce’. Onze citytrip naar Barcelona (die ik samen met nonkel Paul maak) brengt ons op een heleboel mooie plaatsen zoals La Rambla, La Barceloneta, Sagrada Familia en Park Güell. En we vermelden ook graag onze metroperikelen, onze nachtelijke gesprekken, socializen in een strandbar vlak voor het huwelijk, het trouwfeest van Bart en Barbara uiteraard waar we als laatsten der Mohikanen standhouden (maar de drank was dan ook op!). ’s Ochtends om half 7 met de metro terug naar ons hotel, daar uitstappen, zeiknat geregend worden in ons kostuum, hopeloos de weg kwijtraken, twee kutmarokkaantjes tegenkomen, hen onderweg in de taxi lozen, om half 8 in het hotel aankomen, ongeveer twee uurtjes slapen en hierna rechtstreeks door naar het ontbijt. Nachtbraken maar dan zonder het braken! Charles Bradley, acteur Harry Dean Stanton en Playboybaas Hugh Hefner zijn hierna niet meer onder ons.

In oktober maken we ‘live’ de Catalaanse revolutie mee op straat in Barcelona. We staan vier uur te schilderen aan Camp Nou in de hoop om het grote Barcelona aan het werk te zien tegen Las Palmas. De wedstrijd wordt uiteindelijk afgewerkt in een leeg stadion. Onze tickets worden terugbetaald, maar onze wedstrijddroom ligt wél aan diggelen. De enige domper op de feestvreugde (als we er eens goed over nadenken). Onze laatste dag in Barcelona verloopt onder een stralend najaarszonnetje en dat levert ons nog wat fijne Gaudímomenten op ginder. Ook te onthouden deze maand: het concert van Grizzly Bear (AB), ‘Curb your enthusiasm’ seizoen 9, het dinsdagmenu van Céline Schraepen en Talisa Loup, het optreden van Stuff. in MOD en de reeks ‘La Forêt’ op Canvas. Net iets minder tof: een knoert van een najaarsverkoudheid na een quiz in Mol (waar we de hele tijd aan de leiding stonden) tot die desastreuze superronde ons volledig nekte. ‘Strikken’ van Domenico Starnone aka Elena Ferrante is ons boek van de maand. Tom Petty, Fats Domino en Brice De Ruyver behoren tot het kransje bekende doden.

November zal de geschiedenis ingaan als de maand waarin wij een gratis maand Netflix probeerden. O.a. ‘Stranger Things 2’, ‘The Americans’, ‘Mindhunter’, ’13 reasons why’ en ‘Bojack Horseman’ werden door ons bekeken én goedgekeurd. Verder zagen we ook ‘Hamlet’ van Abattoir Fermé, ‘Tabula Rasa’, Millionaire in MOD, ‘The Square’ in de bioscoop, ‘Er wordt naar u geluisterd’ (Wim Helsen) en ‘NeoArctic’ in CCHA. Samen met twee andere collega’s bezoek ik de nocturne van de Antwerpse Boekenbeurs, de Kunulo Fiki muziekquiz in Gruitrode is mijn veertiende én laatste quizoverwinning van 2017 en er is de affaire rond Bart De Pauw en de hele #metoo gekte (en dat bedoel ik niet eens zo negatief als het hier misschien klinkt). Nonkel Louis wisselt op 88-jarige leeftijd het tijdelijke voor het eeuwige. ‘Vertel me het einde’ van Valeria Luiselli vinden wij verplichte lectuur. Zeker voor Theo Francken! Italiaanse chef Antonio Carluccio, ex-voetballer Josip Weber en seriemoordenaar Charles Manson werden naar hun laatste rustplaats gebracht. Standardtrainer Ricardo Sa Pinto tot slot wint tien Academy Awards voor zijn meesterlijke vertolking in ‘De Stervende Zwaan’, een voetbalklucht in twee bedrijven. Te koop in elke Standard fanshop.

En dan zijn we aanbeland bij de laatste maand van het jaar. Die brengt ons de übergezellige Sinterklaaslunch van Open Vld (met familie), Netflixgeluk in de vorm van ‘DARK’, ‘Ozark’ en ‘Black Mirror’ (vierde seizoen) en het bijzonder interessante feestdinsdagmenu van Ine Brands. December was in de oertijd een bijzonder luwe quizmaand, maar daar is de laatste jaren toch serieus verandering in gekomen. Ter illustratie: ik speelde deze maand acht quizzen. Ik zie deze maand ook een heel gamma aan keukens en badkamers (in het kader van mijn nieuwe appartement). De Allerbeste Music for Life quiz die wij in Retie speelden bracht maar liefst 8.000 euro voor het goede doel op. Op kerstavond gingen wij (weliswaar in eigen huis) nog eens stevig op zwier. Na wat flessen rode wijn en een overdosis gin tonic zegt de klok hier half 5 ’s ochtends. De hele dag erna wisten we meteen waar we dat ‘zwaar hoofd’ vandaan haalden. ‘De acht bergen’ van Paolo Cognetti is ons boek van de maand. Haalden 2018 niet meer: zanger Johnny Hallyday, ex-hoofdredacteur Manu Ruys, acteur Marc Van Eeghem en schrijfster Sue Grafton. En daarmee zijn we meteen aan het einde van ons spreekwoordelijke Latijn gekomen. We hopen het jaaroverzicht in 2018 nog eens te kunnen herhalen. We wensen iedereen alvast een prettig eindejaarsfeest én een gepaste verwelkoming van het nieuwe jaar!

mooiste gezicht van het jaar 2017 liza soberano wenst jullie een liefdevol 2018

Posted 31/12/2017 by ambijans in Algemeen, Concert, Culinair, Film, Humor, Muziek, Reizen, Sport, Theater, TV