Archive for the ‘Theater’ Category

‘Zomergasten’ (NPO 2)   Leave a comment

zomergasten 2020

Vanaf zondag 19 juli is het eindelijk weer zover! Presentatrice Janine Abbring ontvangt dan weer zes weken na mekaar enkele razend interessante praatgasten die zullen zorgen voor een avondvullend programma. Het programma interviewt al sinds 1988 interessante sprekers aan de hand van hun favoriete televisiefragmenten. Hier en daar zit er al eens een gast bij waarin het gesprek minder vlot verloopt of waarbij het wat schuurt maar véél vaker weet hij/zij de kijker in zijn/haar leefwereld mee te zuigen. In Vlaanderen heeft ‘Alleen Elvis blijft bestaan’ met Thomas Vanderveken op Canvas ongeveer dezelfde insteek, alleen duurt dat programma niet zo lang. Op zondag 19 juli gaan ze van start met een geëngageerde rapper, Typhoon. Je kan een avond verwachten waarover het zal gaan over racisme, afkomst en privacy. Eén week later is het de beurt aan strafpleiter Inez Weski, een nogal opvallende verschijning in het medialandschap. Nóg een week later is het dan weer de beurt aan schrijfster en actrice Nazmiye Oralwiens persoonlijke theatervoorstellingen vaak gaan over de tegenstellingen tussen Turken en Nederlanders. Omdat de actualiteit er ons haast toe dwingt werd er ook een viroloog en epidemioloog gevonden in de figuur van Jaap Goudsmit. Hij is hoogleraar aan de Amerikaanse universiteit Harvard en hij ontwikkelde vaccins tegen aids, ebola en griep. Of politiek ook sexy kan zijn? Daarover kan vicepremier en minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit Carola Schouten vast en zeker een aardig woordje meespreken. Dat ze van de Christenunie is zien we in dit geval graag door de vingers. Op 23 augustus eindigt het programma met een literaire klepper. Deze keer klopt mijn hart een paar tikken sneller wanneer ze aan tafel gaan met schrijver Ilja Leonard Pfeijffer. Veelbekroond, véél gelezen ook (zowel in Nederland als bij ons). Ik verwacht alleszins een zinvol gesprek over migratie en de vloek van het (massa)toerisme. Kijken kan dus vanaf zondag 19 juli. Wie geen écht zittend gat heeft laat die avonden best zijn digicorder gezellig snorren om het programma later in meerdere etappes te degusteren. Enjoy!

Posted 08/07/2020 by ambijans in Algemeen, Kunst, Literatuur, Politiek, Reizen, Theater, TV

‘In een donker huis’ (Neil LaBute) @ HHT   Leave a comment

in een donker huis

Het is alweer een hele tijd geleden dat wij nog naar Zaal Centrum in Hasselt trokken, maar als er ‘bekenden’ spelen en/of regisseren willen wij best nog eens een extra inspanning doen. Waarover gaat dit stuk van vanavond (laatste voorstelling van een premièrestuk voor Vlaanderen)? Terry bezoekt zijn jongere broer Drew in een verslavingskliniek. Drew, een advocaat, is aan de balie geschorst na een voorval met rijden onder invloed en het bezit van cocaïne. De broers hebben mekaar lange tijd niet meer gezien en er ontspint zich een ongemakkelijk gesprek over het verleden. Lang begraven trauma’s borrelen weer op en Drew vindt uiteindelijk de moed om Terry te vertellen wat er in zijn puberjaren allemaal gebeurd is. Een indringend toneelspel over fysiek en mentaal geweld, onrecht en misbruik. Zet u schrap! In een regie en vertaling van Leo Jackers treden op: Jef Dello, Wim Verluyten en Berbe Put.

UPDATE

We belandden zaterdagavond in een vrijwel uitverkochte voorstelling en constateerden dat er nogal wat bekend volk was onder de toeschouwers. Dat zorgde ervoor dat we nog flink bleven plakken in de foyer achteraf. Wij zagen een héél deftige voorstelling van een verdomd moeilijk toneelstuk (voor de spelers dan vooral) die zich voortreffelijk kweten van hun taak. Achteraf bewierookten ze vooral hun regisseur (terecht uiteraard!) die er véél tijd en moeite in had gestoken. Publiek tevreden, acteurs tevreden, HHT tevreden (nemen we aan). Wij keerden tevreden naar huis na een gezellige avond. Er werden zelfs al vervolgplannen gesmeed voor een ander toneelstuk in de buurt volgende maand. Benieuwd wat dat gaat geven …

Posted 15/02/2020 by ambijans in Theater

‘Den beer heeft mij gezien’ (Arsenaal/Lazarus) @ CCHA   Leave a comment

den beer (c) arsenaal lazarus

Wat als de Drie zusters van Tsjechov wél naar Moskou waren gegaan? Wat als ze vandaag na honderd jaar wakker zouden worden? Wat blijft er over van hun dromen en verlangens? En van die van de drie actrices op het toneel? Voor Den beer heeft mij gezien laten Sien Eggers, Jessa Wildemeersch en Sofie Palmers zich inspireren door Tsjechovs Drie zusters en Rusland vandaag. In tegenstelling tot de zusters, dromend en berustend, nemen deze drie actrices het heft in handen. Ze trekken hun warmste jas aan en doen wat de drie zusters nooit deden, ze gaan naar Moskou. Want is het niet hoog tijd om de wereld in te gaan? De drie dames proberen niet alleen Rusland te begrijpen, maar evengoed zichzelf. Want Jessa, Sofie en Sien zouden zichzelf niet zijn als ze niet af en toe de blik richten op elkaar. Het publiek mag zich verwachten aan een voorstelling vol humor, wanhoop en de nodige frivoliteit.

UPDATE

Laat ons zeggen dat we gisteravond een gezellige, entertainende avond hadden. Geen écht topstuk, maar wél bevredigende acteerprestaties. En toch ook wel een visueel pareltje met al die gordijnen en doeken en de daarop geprojecteerde beelden. Hulde voor degene die met dit lumineuze idee op de proppen kwam! Vanavond opnieuw toneel … woppa!

Posted 14/02/2020 by ambijans in Theater

‘2020 Lubricant for Life’ (Woodman) @ CCHA   Leave a comment

woodman (c) fred debrock

Woodman is het kersverse geesteskind van Evelien Bosmans, Joke Emmers, Thomas Janssens en Matthias Meersman. De gemeenschappelijke factor? Allen zijn het jonge theatermakers met ervaring, ambitie en vooral heel veel goesting om te maken en te spelen. Schrijf u in voor WOODMAN’s Lubricant for life seminar 2020 en vind de gebruiksaanwijzing voor het leven. Met ervaringsdeskundigen als gidsen neemt Woodman je mee op een onvergetelijke reis. Na een jaar van wetenschappelijk onderzoek en persoonlijke struggles heeft ons team de toolkit samengesteld die je leven voorgoed verandert. Die je de regie over je bestaan geeft. Wij verkondigen immers geen dogma, prediken geen rigide methode. Hell, we’re not your guru! Lubricant for life biedt je een concreet stappenplan ter creatie van je eigen unieke methode. Het gaat om het vinden van je lubricant. Je glijmiddel om het dagelijks bestaan te smeren. Bereid je voor op een avond vol inspirerende speeches, emotionele getuigenissen en bevrijdende doorbraken! Deze acteurs behoeven al lang geen introductie meer, want ze stonden al eerder in CCHA. Samen maakten de vier reeds You may now kiss the bride en Lost boys. Nu besluiten ze hun krachten formeel te bundelen als Woodman en tweejaarlijks een productie te maken. Het doel: makers en publiek verbinden en mooie, beroerende verhalen vertellen met een beetje magie. Bijkomende ambitie: van theater opnieuw een echte belevenis maken.

UPDATE

Van theater een belevenis maken, daarin slaagde deze bonte bende gisteravond met verve. Als het moest prikkelen, flitsen en wervelen dan is dat zeker zo overgekomen. Niet alles was van ‘even hoog niveau’ (een potje ‘Leef!’ van Hazes hoeft voor mij niet écht), maar het werd wél allemaal met even véél enthousiasme op de planken gebracht. Het einde waarin een zogezegd nietsvermoedende pizzakoerier pizza’s moest komen leveren was eigenlijk dé ideale uitsmijter. Die Eline (ook een actrice) die een gedichtje van Herman De Coninck moest komen voorlezen (terwijl ze eigenlijk geen tijd had), was zó naturel. In die pizzadozen zaten fortune cookies voor de ca. 120 toeschouwers, die zich ongetwijfeld (net als ons) prima hebben geamuseerd. Dat komt wel goed met Woodman!

Posted 05/02/2020 by ambijans in Theater

‘Eh …’ (Brigitte Kaandorp) @ CCHA   Leave a comment

Brigitte Kaandorp (c) Mark Engelen

Het gebeurt me vrijwel nooit dat ik van een cultureel uitje hier een blogbericht vergeet te maken, maar deze keer gebeurde het vreemd genoeg wel. Uitstel is in ons geval geen afstel dus komt er alsnog een korte sfeerimpressie. In 2012 palmde Brigitte Kaandorp moeiteloos voor het eerst de Hasseltse theaterzaal in met een spoedcursus ‘Cabaret voor beginners’. Drie jaar na deze – geheel uitverkochte – passage in Hasselt scoorde ze opnieuw met ‘Kaandorp grande de luxe extra plus’. Met haar 20ste (!) programma intussen doet ze nu een beperkt aantal zalen in Vlaanderen aan. CCHA kon daarin uiteraard niet ontbreken! De cabaretdiva is ouder en wijzer. De allerwildste frisheid van limoenen is er af, de eieren zijn op en de kinderen zijn het huis uit. Ze lust het leven rauw, met al zijn onverwachte plotwendingen en abrupte zijwegen. Beter dan ooit tevoren weet zij op glansrijke wijze haar hachje te redden. Bewapend met haar onverwoestbare humor, haar ontspannen relativeringsvermogen en haar loepzuivere zangstem neemt zij de laatste ontwikkelingen met je door. Brigitte verwelkomde Hasselt helemaal in het rood en na wat kort gepingpong met de mensen op de eerste rij kwam ze vanzelf bij de rode draad van haar voorstelling terecht. Ze komt ogenschijnlijk steeds weer in vreemde, gênante situaties terecht waaruit ze zich telkens weer moet zien te redden. Uiteraard is het geen glashelder non-fictieverhaaltje en wordt er hier en daar wat ‘gechargeerd’ en aangedikt, maar een voorstelling van Kaandorp kan dat wel hebben. Zij is ook geen cabaretière die voortdurend inspeelt op die makkelijke lach. Deze voorstelling is even mooi als er een verhaal passeert over een jonge buurjongen die plots uit het leven stapte terwijl niemand het had zien aankomen. Zoiets komt dan voorbij in een pakkend lied om eventjes een héél ander register te openen. De herkenbaarheid van de geschetste situaties vormen voor de hele zaal ongetwijfeld één van de grote pluspunten van deze dik twee uur durende voorstelling. Hasselt had ook de eer dat het de allereerste voorstelling van haar tournee kreeg voorgeschoteld. Ik denk dat ze daar stevig op kan verder bouwen, want het publiek beloonde haar én pianist Bernd van den Bos met een welverdiende staande ovatie. Ze kwam nog een keer terug op en bood het publiek de kans op een verzoeknummertje. Uiteraard ging iedereen massaal voor ‘Ik heb een heel zwaar leven’. Omdat wij zelf natuurlijk ook een héél zwaar leven hebben doken we na afloop nog snel de foyer in voor een drankje. Toen we even vóór elf uur ’s nachts huiswaarts reden zagen we haar samen met de pianist hun Volvo stationwagon volladen waarna ze vermoedelijk zelf nog iets gingen drinken. Had ik al gezegd dat het een topavond was? 😉

Posted 02/02/2020 by ambijans in Humor, Theater

‘Reverence’ (Chris Lomme & Michael De Cock/KVS) @ CCHA   Leave a comment

chris lomme (c) stephan vanfleteren

Chris Lomme, de grande dame uit het theater en de film, werd tachtig. En dat moest gevierd worden. Op het podium, waar anders? In Reverence blikt ze terug op maar liefst zestig jaar spelen. Met een handvol archiefbeelden, herinneringen en een paar voorzichtige danspasjes kijkt ze over haar schouder en blikt ze vooruit. Een solovoorstelling over groot verdriet en klein geluk, loslaten en een leven vol liefde. Tien jaar geleden schreef Michael De Cock, na lange gesprekken met Chris Lomme, Achter de wolken, een theaterstuk dat later verfilmd werd. De voorbije maanden hebben ze in alle stilte, ver weg van camera’s en media, gewerkt aan een nieuwe voorstelling, Reverence. Na een intense gezamenlijke zoektocht naar verlies en loslaten, staat Michael De Cock in voor tekst en regie. Choreografe en danser Lisbeth Gruwez geeft bewegingsadvies aan één van Vlaanderens grootste diva’s. En documentairemaker Kenneth Michiels doorworstelde het immense VRT-archief.

UPDATE

Korte, ongeveer één uur durende monoloog van één van onze allerbekendste Vlaamse actrices voor een vrijwel volle kleine theaterzaal. Ik vond het stuk op zich niet meteen een meerwaarde hebben, eerder een carrièreoverzicht van een actrice ‘op leeftijd’. Lomme is ontegensprekelijk één van de leading ladies in de sector, maar enkel nostalgici zullen dit een topvoorstelling hebben gevonden. Ik denk dat de staande ovatie aan het eind dit keer eerder was om haar volledige rijkgevulde carrière in de verf te zetten, dan om het stuk van dinsdagavond. Doch laat het slechts detailkritiek wezen in deze al te veel door gif en venijn gedomineerde samenleving. 😉

Posted 18/12/2019 by ambijans in Theater

‘Traces’ (Wim Vandekeybus, Trixie Whitley & Marc Ribot/Ultima Vez) @ CCHA   Leave a comment

traces (c) danny willems

Met TRACES volgt Wim Vandekeybus de sporen die hij heeft getrokken. Hij kijkt om naar de intuïties van waaruit zijn zoektocht begon. Naar het drama van driften en instincten. Naar het spel van energieën en intensiteiten. In de voorstellingen van de voorbije jaren stonden fabels centraal. Verhalen van beschaving en cultuur. Van gemeenschappen en conflicten. Van woorden en wetten. In TRACES keert Vandekeybus terug naar het lichaam, naar de instinctieve reactie, het nu-moment, de imaginaire catastrofe, de onmiddellijke energie die de hartslag vormden van zijn eerste voorstellingen: naar energetische dans! Ver van iedere romantiek en zonder nostalgie naar heroïsche tijden. Met aandacht voor de hedendaagse, complexe, chaotische realiteit. Een herontdekking van een tegelijk krachtige en kwetsbare vitaliteit in een wereld van technologische en ecologische dreiging. TRACES is een zoektocht naar de sporen van de natuur die het lichaam is vergeten. TRACES is een bevrijding uit het stenen labyrint van stad en beschaving. In de overweldiging van de Roemeense natuur met de laatste oerbossen van Europa, zoekt Vandekeybus naar sporen die ouder zijn dan de mens en zijn geheugen. Naar ‘the inner story’, naar het verhaal dat zich voor of voorbij de taal ontvouwt en alleen in de pulsies van de dans en de muziek verteld kan worden. Op het podium: 10 dansers en 5 live muzikanten waaronder Marc Ribot (net als jaren geleden bij Inasmuch as life is borrowed) en Trixie Whitley (die vorig jaar ook de muziek schreef voor TrapTown)!

UPDATE

Ik ben absoluut geen kenner van het dansgenre en de hele scene die er rond bestaat. Wat ik wél heb geconstateerd: dat dit voorstellingen blijkbaar volle zalen weet te trekken en dat rij E (waar ik zat) dit keer de allereerste rij bleek te zijn. Ik moet zeggen: na ca. één uur en 45 minuten dans en performance was ik behoorlijk onder de indruk. Het is eigenlijk ook een soort van theatervoorstelling met dien verstande dat de dans, de lichaamstaal, de mimiek én de handelingen van belang zijn om het verhaal te brengen. Tel daar nog de schitterende begeleidingsband (met Whitley en Ribot in de achtergrond bij) en je krijgt er een mooie, filmische voorstelling voor in de plaats. Achter mij in de zaal hoorde ik iemand zeggen dat de band enkel in Europa ‘live’ zou begeleiden, daarbuiten stond alles op tape, omdat het verschrikkelijk duur is om iedere muzikant naar pakweg de States te laten overvliegen. Ook zij zullen ongetwijfeld andere plannen hebben. Eventjes uit mijn concentratie gehaald door enkele kuchers in de zaal (blijkbaar werkt zoiets besmettelijk!), maar op het eind weergalmde minutenlang applaus door de zaal inclusief staande ovatie. Die was uiteraard volkomen terecht! Spelers én muzikanten glunderden na afloop, je zou voor minder! Volgende week zit ik bij een voorstelling van Chris Lomme.

Posted 10/12/2019 by ambijans in Kunst, Muziek, Theater

‘Angels in America’ (Olympique Dramatique/Toneelhuis) @ CCHA   Leave a comment

Angels in America (c) Vincent Delbrouck

Amerika midden jaren ’80. Het Reagan-tijdperk. Conservatief, rechts en luid. De politiek is hard en koud als nooit voorheen. Aids is een nieuwe ziekte die in New York voornamelijk de homogemeenschap onverwacht snel en meedogenloos hard treft. Hier begint het verhaal van ‘Angels in America’ van Tony Kushner. Het stuk is sinds zijn creatie in 1991 uitgegroeid tot een graag gespeelde topper waar nu ook Tom Dewispelaere en Stijn Van Opstal de tanden in zetten. Ze doen dat overigens met een prachtcast waaronder Peter Van den Begin, Lucas Smolders en Evelien Bosmans. ‘Angels in America’ is een caleidoscopisch verhaal en een complex portret van een strijdvaardige generatie die opstaat tegen de tijdsgeest: de ravage die aids aanricht sterkt de ultraconservatieve krachten in hun strijd tegen de vrije liefde. Tegelijk wordt de ziekte als een op te lossen probleem genegeerd. In dit nietsontziende klimaat volgen we meer dan 30 personages, gespeeld door acht acteurs: van reisagenten en advocaten, verplegers en drag queens tot goddelijke interventies en religieuze minderheden, met ontluisterende scènes over macht en hypocrisie, hilarische verschijningen en intieme dialogen over de angst voor dood en aftakeling. Maar er is ook hoop: nieuwe tijden rijzen aan de horizon. Het millennium nadert … Ik heb destijds de tv-reeks op dvd gekocht en bekeken en ik was er behoorlijk van onder de indruk. Wél een lange zit vanavond want ik heb me laten vertellen dat de theateradaptatie ca. vier uur duurt. Maar als het zo goed is als de serie, dan zal de tijd zeker voorbijvliegen.

UPDATE

Van één ding zijn we overtuigd: hoewel het een best goed gebracht toneelstuk werd, blijven wij de gelijknamige tv-serie toch net iets meer koesteren. Een lange zit (dat sowieso!) met aan het eind een staande ovatie. Deel één kregen enkele spelers af te rekenen met haperende microfoontjes en ook de soms harde muziek met scherpe bastonen tijdens het toneelspel zorgde ervoor dat we (zittend op de vierde rij) niet alles meekregen. Voor mensen op leeftijd met gehoorproblemen moet dat helemaal de hel zijn geweest! Ik vond het tweede bedrijf ook beduidend beter, af en toe viel er zelfs goed te lachen. Vooral de jonge Tijmen Govaerts vond ik een ontdekking (daar gaan we nog veel van horen!) en Tiny Bertels heeft een ongelofelijk goeie zangstem. Klein minpuntje: dat er anno 2019 nog steeds gsm’s beginnen rinkelen tijdens een voorstelling kan je je haast niet meer voorstellen, maar toch gebeurde het gisteravond weer. Zonde!

Posted 04/12/2019 by ambijans in Theater

‘Wie is bang’ (Lanoye & De Sutter/NT Gent & Zeelandia) @ CCHA   Leave a comment

wie is bang

Vanavond mijn allereerste voorstelling in CCHA van het seizoen 2019-2020. Een ouder acteurskoppel, gespeeld door Els Dottermans en Han Kerckhoffs, maakt de balans op van hun liefde voor elkaar en voor het vak. Terend op hun bekendheid willen ze goed geld verdienen met een populaire repertoireklassieker over een scheldend en drankzuchtig koppel intellectuelen. Hun scheldklassieker blijft volk lokken. Avond na avond zijn ze veroordeeld om tegenover elkaar te staan in steeds dezelfde rol. Enkel hun tegenspelers veranderen regelmatig. Zo zijn er de twee jongere acteurs die na een tijdje, net als hun voorgangers, met slaande deuren vertrekken. Maar dan snelt ‘vadertje staat’ te hulp. De nieuwe acteurs ontvangen een cultureel-sociale toelage op voorwaarde dat ze een buitenlandse afkomst en liefst ook een kleurtje hebben. De eerste kennismaking zet meteen alle onderhuidse conflicten op scherp. Een bijzonder opzet en een veelbelovende samenwerking. Noem immers Tom Lanoye, Koen De Sutter, Els Dottermans en Han Kerckhoffs in één zin en de verwachtingen zijn hooggespannen.

UPDATE

Een nagenoeg volle zaal hing gisteravond ruim twee uur aan de lippen van de acteurs tijdens dit stuk. ‘Who’s afraid of Virginia Woolf?’ in de hedendaagse tijdsgeest gevat door Tom Lanoye. Het taalgebruik is bij momenten vrij grof, maar daar hou ik persoonlijk wel van. Hoewel de hele cast deftig acteerde staat/valt het hele stuk vooral door de rol van Dottermans, die opnieuw bewijst dat ze één van ’s lands allerbeste actrices is. Als we dan toch kritiek zouden moeten geven, dan misschien door te zeggen dat het gerust wat korter had gemogen. ‘Kill your darlings’ zegt men al eens, dus als men hier en daar wat flarden tekst had geschrapt dan zou dat het stuk zeker ten goede zijn gekomen. Desalniettemin heb ik me goed geamuseerd, toch ook een belangrijk en niet te onderschatten voordeel. Met nog een speciale vermelding voor het alweer schitterende decor trouwens.

Posted 15/10/2019 by ambijans in Theater

‘Altijd ’t zelfde’ (Tristero) @ voetbalkantine RC Hades   Leave a comment

tristero

Elke vrijdagavond komt de familie Ménard samen in het café van de oudste zoon Henri. Deze keer wordt er ook een verjaardag gevierd! Al snel blijkt dat een aantal oude wonden nog niet helemaal genezen zijn. Het verjaardagsfeestje valt volledig in het water. Het Franse successtuk ‘Un air de famille’ kaapte in 1995 de Molière weg voor beste komedie en raakte later bij het grote publiek bekend door de gelijknamige verfilming van Cédric Klapisch. ‘Altijd ’t zelfde’ is een hilarische en grimmige komedie ‘aan de toog’ waarin familierelaties het zwaar te verduren krijgen. Exact tien seizoenen geleden speelde Tristero de voorstelling al eens in de Hondenschool De trouwe vriend in Kuringen. Met de herneming trekken ze nu naar de voetbalkantine van R.C. Hades in Kiewit. Van ingewijden (die het stuk tien jaar geleden hebben gezien) heb ik al horen zeggen dat het goed zal worden.

UPDATE

Ook hier kunnen we zonder omwegen zeggen: onze laatste theatervoorstelling van dit CCHA-seizoen was een heuse meevaller. Een herkenbaar verhaal in de juiste setting en ook nog deftig gebracht door goeie acteurs: wat kan een mens zich nog meer wensen op een woensdagavond? Een bomvolle voetbalkantine dacht er exact hetzelfde over. Op naar het volgende CCHA-seizoen dan maar?

Posted 22/05/2019 by ambijans in Theater