Archive for the ‘TV’ Category

‘Zomergasten’ (NPO 2)   Leave a comment

zomergasten 2020

Vanaf zondag 19 juli is het eindelijk weer zover! Presentatrice Janine Abbring ontvangt dan weer zes weken na mekaar enkele razend interessante praatgasten die zullen zorgen voor een avondvullend programma. Het programma interviewt al sinds 1988 interessante sprekers aan de hand van hun favoriete televisiefragmenten. Hier en daar zit er al eens een gast bij waarin het gesprek minder vlot verloopt of waarbij het wat schuurt maar véél vaker weet hij/zij de kijker in zijn/haar leefwereld mee te zuigen. In Vlaanderen heeft ‘Alleen Elvis blijft bestaan’ met Thomas Vanderveken op Canvas ongeveer dezelfde insteek, alleen duurt dat programma niet zo lang. Op zondag 19 juli gaan ze van start met een geëngageerde rapper, Typhoon. Je kan een avond verwachten waarover het zal gaan over racisme, afkomst en privacy. Eén week later is het de beurt aan strafpleiter Inez Weski, een nogal opvallende verschijning in het medialandschap. Nóg een week later is het dan weer de beurt aan schrijfster en actrice Nazmiye Oralwiens persoonlijke theatervoorstellingen vaak gaan over de tegenstellingen tussen Turken en Nederlanders. Omdat de actualiteit er ons haast toe dwingt werd er ook een viroloog en epidemioloog gevonden in de figuur van Jaap Goudsmit. Hij is hoogleraar aan de Amerikaanse universiteit Harvard en hij ontwikkelde vaccins tegen aids, ebola en griep. Of politiek ook sexy kan zijn? Daarover kan vicepremier en minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit Carola Schouten vast en zeker een aardig woordje meespreken. Dat ze van de Christenunie is zien we in dit geval graag door de vingers. Op 23 augustus eindigt het programma met een literaire klepper. Deze keer klopt mijn hart een paar tikken sneller wanneer ze aan tafel gaan met schrijver Ilja Leonard Pfeijffer. Veelbekroond, véél gelezen ook (zowel in Nederland als bij ons). Ik verwacht alleszins een zinvol gesprek over migratie en de vloek van het (massa)toerisme. Kijken kan dus vanaf zondag 19 juli. Wie geen écht zittend gat heeft laat die avonden best zijn digicorder gezellig snorren om het programma later in meerdere etappes te degusteren. Enjoy!

Posted 08/07/2020 by ambijans in Algemeen, Kunst, Literatuur, Politiek, Reizen, Theater, TV

‘Why we hate’ (NPO 2)   Leave a comment

why we hate

In deze zesdelige documentaireserie zien we dat haat en conflict door de geschiedenis heen altijd al onderdeel geweest zijn van ‘het menszijn’. Van wrede extremen als de Holocaust of de Rwandese genocide, wanneer haat zich ontpopt in massavernietiging, tot alledaagse incidenten als pesterijen op het schoolplein of kwaadaardig trollen op social media. Haat vormt onze levens op veel manieren. En hoewel het menselijke ras de capaciteit bezit om te haten, begrijpen maar weinig mensen wat haat uitlokt en wanneer haat zich transformeert in een vernietigende kracht. Waarom zijn we als mensheid in staat om de ander zo intens te haten? Die existentiële vraag staat centraal in de reeks ‘Why We Hate’, geproduceerd door Steven Spielberg en Alex Gibney. Waarom kiezen mensen naast liefde en samenwerking ook voor de donkere tegenhanger ervan? Men onderzoekt de geschiedenis van deze oeroude menselijke emotie: van de evolutionaire biologie tot de kwaadaardige consequenties in de huidige maatschappij. Aan de hand van de modernste journalistiek, historisch onderzoek en baanbrekend onderzoek op het gebied van psychologie, biologie en neurowetenschap, traceert ‘Why We Hate’ de basis van haat, de evolutie van haat en de krachtige impact van haat op mensen en hun omgeving in de geschiedenis van de mensheid. De wetenschap waarom men haat is een krachtige tool om inzicht te krijgen en te begrijpen wat conflict veroorzaakt en wat ervoor zorgt dat mensen samen in gesprek gaan over dit gedrag en deze onderwerpen. De serie blijft niet hangen in negativisme en wil een boodschap van hoop meegeven.

Zowel kenners, daders als slachtoffers van haat komen aan het woord. Van neurowetenschappers, evolutie-antropologen en extremisme-experts tot mensen die haat dagelijks in praktijk brengen zoals neo-nazi’s, jihadisten en leden van de omstreden Westboro Baptist Church die jubelen bij elke dodelijke ramp die plaatsvindt. We zien in iedere aflevering experts de revue passeren. “Om tot de menselijke psyche door te dringen is niet alleen fascinerend, maar ook nodig om te begrijpen wie we zijn. Dit is geen serie die alleen vastlegt wat er gebeurt; het is een onderzoek – een poging om te begrijpen waarom wij haten, door middel van wetenschap en door het begrijpen van onze gemeenschappelijke humaniteit. Haat zit in ons DNA. Als we begrijpen waarom we handelen zoals we doen, dan kunnen we ook ons gedrag veranderen. Dit is wat ons ‘menszijn’ uniek maakt.”, aldus Gibney en Spielberg. Elke aflevering zoomt de serie in op de verschillende aspecten van haat:
Aflevering 1 ‘Origins’ : Waar komt haat vandaan? Als mensen in staat zijn om lief te hebben en samen te werken, waarom kiezen we dan heel vaak voor haat?
Aflevering 2 ‘Tribalism’ : Waarom verdelen we de wereld zo makkelijk in ‘wij’ en ‘zij’, zoals bijvoorbeeld gebeurt bij sport en politiek? Waarom leidt de liefde voor de ene groep zo snel tot haat van de ander?
Aflevering 3 ‘Making Hate’ : Wat is ervoor nodig om haat aan te wakkeren? We hebben allemaal de mogelijkheid om te haten, maar welke triggers halen het slechte daadwerkelijk in ons naar boven? Deze aflevering wordt morgenavond uitgezonden.
Aflevering 4 ‘Ideologies of Hate’ : Wat drijft ons om hatelijke ideeën te omarmen? Welke factoren zijn ervoor nodig dat mensen achter ideologieën aanlopen die haat en geweld verkondigen.
Aflevering 5 ‘Mass Destruction’ : Hoe kan het dat we deelnemen aan de meest extreme vorm van haat: genocide.
Aflevering 6 ‘Overcoming Hate’ : Hoe kunnen we weerstand bieden tegen onze slechte impulsen? Zijn we in staat om haat te overwinnen en wat is daarvoor nodig.

Posted 21/06/2020 by ambijans in TV

Twee voor Twaalf (NPO 2)   Leave a comment

twee voor twaalf

Het coronavirus heeft er in versneld tempo voor gezorgd dat onze nationale tv-omroepen nóg minder creativiteit aan de dag moeten leggen om hun zendschema’s te vullen. Men is al dik twee maanden vroeger begonnen met het uitzenden van heruitzendingen of met de normale herhalingen. Ik begrijp zelf best dat het geen pretje is om televisie te maken in deze barre tijden, waarin productiehuizen en zenders véél restricties krijgen opgelegd die het werk belemmeren. Maar vóór de coronacrisis werd er ook al uit hetzelfde vaatje getapt, dus dat kan bezwaarlijk een excuus worden genoemd. Nu we zelf al maanden uit diverse Vlaamse quizzalen worden verbannen, moeten we ons vertier steeds vaker op tv zoeken. Ik heb me hier al dikwijls laten ontvallen dat de Vlaamse tv-quizzen hard zuigen. ‘Blokken’ mag dan een heuse kijkcijfertopper zijn voor de modale Vlaming, de meerwaardezoeker wordt achteraf comateus aangetroffen in zijn/haar luie fauteuil. Naar ‘De Slimste Mens’ kijken mensen ook louter voor het vertier of om eens goed te kunnen lachen. Af en toe gebeurt dat nog wel, maar ik zie ook hier sleet op de formule komen. Misschien is het vat van de interessante BV’s af? Zou het programma niet authentieker worden met onbekende Vlamingen? Ik denk dan aan programma’s als ‘Expeditie Robinson’ of ‘De Mol’ die juist lekker wegkijken omdat er geen bekende snoeten in zitten. Nu ‘Switch’ van Adriaan Van den Hoof herbegint lijkt er beterschap te komen, al zal die weer van tijdelijke duur zijn. Na het verdwijnen van De Canvascrack (ondertussen alweer zes jaar geleden, de tijd vliegt!) is er nooit een deftig alternatief gekomen in ons land. Sterker nog: alles moest gezellig én doenbaar zijn, eenheidsworst zou ik bijna durven zeggen. Alsof alle Vlaamse kranten een variant op Het Laatste Nieuws zouden zijn. Dat is iets wat we liever niet willen, toch? Dat onze programmamakers nog nooit een blik hebben geworpen op het tv-landschap van onze noorderburen blijf ik dan ook frappant vinden. Daar loopt sinds 1971 ‘Twee voor Twaalf’ op tv, een kennisquiz die ook doenbaar is maar die net iets dieper durft te boren in ons kennisspectrum. Ik herinner me als kind nog vaag hun allereerste presentator Joop Koopman (die tot 1981 presenteerde) omdat mijn ouders al eens naar het programma keken. Daarna werd het programma blijkbaar een tiental jaar on-hold gezet waarna het opnieuw werd opgevist. Sinds 1991 heeft de ravissante Astrid Joosten het stokje overgenomen en zij doet dat al jaren uitstekend. Twee teams moeten twaalf vragen beantwoorden in diverse categorieën en daarna met de gevonden letters een twaalfletterwoord zien te vinden. In de loop der jaren werd een aantal spelonderdelen hier en daar wel eens aangepast, maar dat deed zelden iets af aan de kwaliteit van de quiz. Wanneer de eersterondespelers tegen kandidaten spelen die voor de tweede of derde keer terugkomen, dan krijgen die één of twee minuten minder tijd op de aftelklok. Dat zou méér stress kunnen opleveren, maar over het algemeen lijken de kandidaten daar weinig problemen mee te hebben. Ik vind het gezellig om zelf mee te spelen, om het woord te zoeken maar ook om beide teams met mekaar te vergelijken. Het is ook heerlijk om te zien hoe spannend het soms is. Het ligt soms aan één letter die ze meer hebben gevraagd om het woord te vinden. Of de opzoektijd die ze hebben gebruikt. In tegenstelling tot bijvoorbeeld het hierboven al geroemde De Canvascrack krijgen beide teams steeds andere vragen. Mijn vraag (waarvoor geen punten worden uitgedeeld): ‘waarom heeft Canvas nog nooit aan een eigen Vlaamse versie van Twee voor Twaalf gedacht?’ Ik zeg nu wel Canvas maar het kan even goed op EEN, want niet alle deelnemers zijn professoren of hoogopgeleide grootverdieners. Vaak hebben ze wel een zeker niveau, maar ik neem aan dat ze zelfs bij ‘Blokken’ preselecties organiseren? Wanneer wordt onze slapende openbare omroep eens wakker uit haar schoonheidsslaapje om er werk van te maken? Misschien nog een jongere versie van Frieda Van Wijck klaarstomen als presentatrice en klaar is kees (of een vrouwelijke variant daarvan). We willen uiteraard niet discrimineren op basis van gender! 😉 Televisiebazen, maak er eens werk van, kom op!

Posted 14/06/2020 by ambijans in TV

Reizen Waes : Japan (EEN)   Leave a comment

reizen waes japan

Reizen of op vakantie gaan zit er deze zomer naar alle waarschijnlijkheid niet in. We zullen straks ongetwijfeld weer van punt a naar punt b kunnen gaan, maar als ik voor mezelf praat denk ik dat het een kelk is die is voorlopig veiligheidshalve aan mezelf voorbij ga laten gaan. Dat wil dus zeggen dat ik voor het eerst in dik vijftien jaar niet naar Spanje zal afreizen deze zomer. Wanneer je de vakantiesfeer niet meteen kan opsnuiven is er altijd een (weliswaar minder interessant) alternatief. In dit geval dacht ik dat te vinden in het EEN programma ‘Reizen Waes : Japan’. Ik zeg er vooraf al maar meteen bij dat ik geen enkel voorgaand seizoen van dit programma had meegepikt. Maar nadat ik enkele maanden geleden ook eens in ‘Kamp Waes’ verzeild ben geraakt en ben blijven kijken wilde ik dit programma best een faire kans geven. Dat is me eerlijk gezegd om een aantal redenen een beetje tegengevallen. Voor zover ik kan beoordelen heeft Waes op een drieëntwintigtal dagen drie van de vier eilanden ter plekke bezocht. Toen ik zelf ter plekke was met mijn nicht (april 2008) hebben we op veertien dagen enkel Honshu gedaan, het grootste eiland. Geloof me, toen hebben we al serieus gas gegeven om zoveel mogelijk indrukken op te doen. Wat me vooral heeft gestoord aan het hele programma is het feit dat er zoveel triviale dingen in zaten. Het leek veelbelovend te beginnen toen hij startte in Nagasaki, maar dan kwam hij plots in een edelkitschthemapark (Huis Ten Bosch) terecht, dat door de Japanners was nagebouwd. En dan zwijgen we nog van dat eiland waar allemaal konijnen rondliepen, die konden worden geknuffeld. Of dat weirde restaurant waar een stukje barslechte comedy werd opgevoerd. De meerwaarde van het Naked Men Festival ontging me ook weer volledig. Het was alsof Madame Tussauds of het Münchener Oktoberfest plots tot UNESCO Werelderfgoed werden verheven. In aflevering twee kwamen de geisha’s van Kyoto in beeld (tot daar geen probleem), maar dan werd de modale Japanner weer weggezet als een curiosum: eerst dat soort van bootcamp voor managers en daarna de hikikomori, de jonge studenten die zich terugtrekken uit het sociale leven. In de laatste aflevering zondagavond eindigden we dan eerst in Fukushima waar de ramp uit 2011 nog eens uitgebreid werd geanalyseerd, daarna volgde nog een noedeleetwedstrijd om het geheel terug wat verteerbaarder te maken om tenslotte te eindigen bij het beste van die aflevering: de landschappen van Hokkaido, waar Waes toch tijd maakte om eens een onsen te testen (iets wat ikzelf ook deed in de buurt van Nikko). Als ik beleefd wil blijven, moet ik zeggen dat er in deze drie afleveringen vooral véél entertainment zat en héél weinig reisinformatie waar de modale Japanliefhebber nu zijn/haar voordeel mee kon doen.

Hoe anders was onze eigen reis naar ginds in 2008. Ten eerste heb ik er twee weken gezond maar lekker gegeten (vier kilo lichter bij thuiskomst), heb ik er zowel thee als sake gedronken (waarna we vrolijk in de bergen gingen wandelen). Wij vlogen toen (met een tussenstop in Londen) naar Narita en vervolgden onze weg per trein naar Tokyo. Daar hebben we op enkele dagen tijd een hele hoop tempels bezocht. Vanuit Tokyo ondernamen we dagtrips naar Nara (waar de sikaherten vrij rondliepen in het park) en Kamakura. Vervolgens wilden we naar Kyoto (voor de bloesems) maar omdat alle hotels ginds vol zaten omwille van één of ander festival vonden we een uitvalsbasis op een zestigtal kilometer van daar (in Amagetsui als ik me niet vergis). Daarvoor hadden we een korte tussenstop gemaakt in Nagoya (waar we overnachtten in een ryokan), een typisch Japans familiehotel. Na nog enkele dagen met tempels e.d. teruggekeerd naar Tokyo voor nog wat sightseeing ter plekke. Daarna naar Nikko geweest, waar we logeerden in het knusse Teddy Bear House. Vooral onze zoektocht naar dat speciale restaurant met hun veelgangenmenu zal voor altijd in mijn geheugen gegrift blijven. Geen idee soms wat ik allemaal heb gegeten maar het was allemaal even speciaal en lekker! Dat is meteen hetgeen ik het meeste heb gemist in Reizen Waes: het ontdekken van nieuwe, speciale bezienswaardigheden die een land de moeite waard maken. In de plaats daarvan kreeg ik vaak het gevoel dat er een beetje lacherig werd gedaan over het gedrag van de Japanners, die nog net niet als aliens werden weggezet. Ik heb niet het idee dat er na drie afleveringen over Japan véél zieltjes zijn gewonnen om eens naar ginds te gaan in de nabije (of iets verdere) toekomst. In dit geval kunnen we écht over een gemiste kans spreken, want Japan is zeker de moeite!

Posted 09/06/2020 by ambijans in Reizen, TV

‘De Campus Cup’ (Canvas)   Leave a comment

campus cup

Nu ‘De Container Cup’ op VIER is afgelopen (én gewonnen door Mathieu Van der Poel), is het weer tijd om onze zinnen op een ander gezellig programma te zetten. Zo loopt sinds een tweetal weken opnieuw ‘De Campus Cup’ op Canvas, een quizcompetitie tussen diverse Vlaamse hogescholen en uniefs. Het geheel wordt vakkundig aan mekaar gebabbeld door Otto Jan Ham. Omdat ‘Blokken’ nooit mijn quiz zal worden en omdat ik vorig seizoen regelmatig een aflevering van dit programma meepikte, zit ik nu vanaf het begin van de uitzendingen tussen pakweg 22u15 en 22u30 klaar om wat mee te quizzen. De vragen zijn (zeker in het begin) voor de eerder modale quizzer nogal pittig (omdat het dan over de ‘vakgebieden’ van de studenten gaat). Maar er zit gelukkig ook een ludieker kantje aan wanneer ze een vooraf opgelegde cursus moeten gaan blokken die meestal buiten hun vakgebied én comfort zone ligt. Het valt mij ook op dat die docenten vrijwel allemaal sympathieke mensen zijn. Op tv kunnen ze dat onmogelijk acteren (denk ik dan spontaan). In de voorlaatste ronde moeten ze bij enkele fotoreeksen dan bieden om het aantal juiste antwoorden. Daar zitten altijd fijne opdrachten in, al waren bijvoorbeeld de literaire én zelfs de kunstvragen héél erg goed doenbaar. Bij Canvas mag het er bij momenten dus best wat pittiger aan toe gaan, maar ze schieten nooit uit de bocht. Het team dat op het einde naar de finale mag, moet zo snel mogelijk tien vragen juist proberen te beantwoorden. Dat zijn altijd vragen die op de één of andere manier (desnoods in een andere vorm) in de uitzending zijn gepasseerd. Bij elk derde fout antwoord verdwijnt de speler die dat antwoord gaf uit zijn team, waarna de rest mag verder quizzen. Er komen dan ook tien strafseconden bij. Ik denk dat er voorlopig twee teams zijn die er niet in zijn geslaagd om met hun viertal tien juiste antwoorden te geven. Het allerbeste team zit voorlopig iets over één minuut. Het is ook weer frappant dat de top drie op dit moment bestaat uit allemaal Gentse teams. Als ik me niet vergis was dat ook vorig jaar de te kloppen studentenstad. Toch nog even meegeven dat er zowel goeie als slechte quizzers bij die studententeams zitten. Voorlopig is mijn broek slechts twee keer afgezakt dit seizoen: één keer wist een vrouwelijke studente het antwoord niet op de som 45 gedeeld door negen (I kid you not!) en één mannelijke quizzer moet écht nooit op vakantie gaan in ‘het land van de reizende zon’ (de vraag was hoe men het woord ‘rijzende’ daarin spelde). Eerder grappig: één van de Limburgse PXL-deelneemsters (zij verloren enkele dagen geleden) maakte van de fluitende pretparkeigenaar uit Lichtaart Nonkel Bob in plaats van Bobbejaan Schoepen. Daar kan ik dan weer smakelijk om lachen! Wie dus verlegen zit om een plezant quizprogramma ‘op niveau’ moet maar eens tussen maandag en donderdag naar Canvas zappen …

Posted 30/05/2020 by ambijans in TV

De Container Cup (VIER)   Leave a comment

(c) VIER

Omdat we de komende maanden allicht toch verstoken zullen blijven van échte topsport, kwam er iemand op het simpele maar geniale (lumineus zouden we hier bijna durven zeggen!) idee om in enkele weken tijd een ludiek vervangprogramma in mekaar te boksen voor VIER. Het concept (bedacht door een programmamaker van Woestijnvis) blijkt wonderwel aan te slaan want straks zullen ook enkele buitenlandse gegadigden (o.a. Frankrijk en Amerika) hun eigen versie hiervan gaan opnemen. Voor de totale leken onder ons even kort samengevat waar het in dit programma om draait. Dertig topsporters en tien BV’s gaan de uitdaging aan om competitief met mekaar in de clinch te gaan in exact zeven onderdelen. Die staan allemaal opgesteld in een soort van container (27 m² groot), een vrachtwagen die tot bij de topsporters thuis rijdt waarna ze aan hun sportieve verplichting kunnen beginnen. De zeven onderdelen waarin ze zich meten zijn 1500 meter lopen, de monkey bars, golf, één kilometer roeien, schieten, benchpress én drie kilometer fietsen. Het geheel wordt vakkundig maar vooral ludiek aan mekaar gepraat door Pedro Elias en sidekick Wesley Sonck. Elias zorgt voor de grappen en grollen, Sonck moet voor iets meer ernst zorgen. Ik ga hier niet beweren dat dit een absoluut topprogramma is maar voor mij is het alleszins een verademing én een korte vluchtweg van een dagelijks halfuurtje zonder coronasores aan je hoofd. Nog wat korte extra info bij de onderdelen: de monkey bars zijn een soort van klimparcours waar je jezelf op armkracht doorheen moet zien te worstelen, bij golf krijgen ze drie pogingen om een balletje zo ver mogelijk weg te slaan, schieten is met een geweer én vijf kogeltjes zoveel mogelijk het doel proberen te raken en bij de benchpress moeten ze een zelfgekozen gewicht vijf seconden vanuit lighouding boven zich uit kunnen tillen.

Wij zagen al wat straffe sportieve prestaties (een tijdlang stond zelfs een roeier op één bij het fietsonderdeel), maar hebben ook al gegierd door underachievers zoals Erik Van Looy (die bijvoorbeeld een ladder nodig had bij de monkey bars), waarna zijn schouder meteen uit de kom vloog. Ja, wij hebben een bizar gevoel voor humor zoals je zal merken. 😉 Je kijkt dus (als passieve sporter) naar topsport waardoor je spontaan begint mee te leven met alle deelnemers. Dat zelfs gedreven sportmensen na afloop steendood zitten geeft aan dat zo’n quarantaineperiode er bij iedereen serieus inhakt. Mens sana in corpore sano zegt het spreekwoord, maar dat is dus helaas niet altijd en overal het geval. Het competitie-element (dat we ook weer niet zó serieus moeten nemen), de gulzigheid waarmee de kandidaten zich smijten én de tongue in cheek commentaar die erbij wordt geleverd is wat ons betreft dé verrassing op televisiegebied. Nu lijkt het of wij easy te teasen én pleasen zijn, maar blijkbaar denkt zelfs de modale tv-kijker er hetzelfde over. Gemiddeld 331.000 kijkers (20,4 % marktaandeel) en zelfs bij de laatavondherhaling 187.000 kijkers (20 % marktaandeel), dus all-in méér dan een half miljoen geïnteresseerden is lang niet slecht voor een relatief goedkoop gerealiseerd idee. En dat is écht zo, want je wil niet weten hoeveel een gemiddeld tv-programma kost. De Container Cup kost in vergelijking daarmee peanuts. Waarmee eigenlijk wordt bewezen dat je wél creatief kan zijn met een beperkt budget. In zowat alle sectoren moeten mensen zichzelf heruitvinden en kijken waar ze relevant zijn én een verschil kunnen maken. Bij VIER hebben ze met dit kleine doch fijne programma getoond dat het écht wel kan. Ook zonder toeters en bellen. Hulde daarvoor!

Posted 13/05/2020 by ambijans in Humor, Sport, TV

De nare kant van reality tv   Leave a comment

het mooiste robinsonsnoepje dit jaar, nelleke verkaart

Oké, ik laat mij niet in met strontvervelende programma’s genre ‘Temptation Island’, heb nog nooit een glimp opgevangen van ‘Blind getrouwd’ en ik was zeker geen fan van ‘De Pfaffs’, hoogstens van de persiflages die er in ‘Het Geslacht De Pauw’ voorbijkwamen. Toch constateer ik dat we niet helemaal immuun zijn voor wansmaak of intriges. Dat geldt bijvoorbeeld voor ‘Expeditie Robinson’ en in iets mindere mate voor de Nederlandse versie van ‘De Mol’. Laat ons starten bij ‘De Mol’. Daar waar de Vlaamse versie doorgaans braaf blijft zonder al te veel tactische rompslomp is de Nederlandse BN’ers versie vaak bitser van toon. Ze zijn nauwelijks uit het vliegtuig gesukkeld na een lange vlucht of ze lopen al ‘bondjes’ (zoals ze dat zo mooi noemen!) met mekaar te maken. Je kan er vergif op innemen dat iedereen deals met mekaar probeert te maken. Het is zo erg dat ik er de programmamakers bijna van verdenk dat ze hun pappenheimers lijken aan te sporen om mekaar wat op weg te helpen (op het goede spoor of ergens naar een verkeerde afslag). De kandidaten die er lang in blijven hebben meestal geluk dat ze met de juiste persoon in zee gaan, wie met De Mol aanpapt loopt een enorm risico. Dat ‘bondjesprincipe’ en jokers/groene en anderskleurige vrijstellingen doen wat afbreuk aan het spel. Wat me ook enorm opvalt bij de NPO-versie: de bombastische muziek tijdens de opdrachten komt zo hard door de boxen binnen dat we nauwelijks nog iets meekrijgen van de opdracht zelf of de tactiek die de kandidaten zullen gebruiken om het spel te spelen. Doch dit geheel terzijde. Expeditie Robinson zorgde jaren voor héél wat vertier en kijkplezier. Sinds men er een soort van Nederland-België (de clash der Lage Landen) van heeft gemaakt lijkt er voortdurend een soort van vijandigheid in de lucht te hangen. Dit jaar spant wel héél erg de kroon in ‘schijnheiligheid’ en complotjes. De deelnemers weten vooraf al dat er sowieso een Vlaamse én een Nederlandse finalist moet overblijven dus wordt er vanaf aflevering één eigenlijk al tactisch gestemd. Moesten ze alle deelnemers van dit seizoen aan de leugendetector hangen, dan zouden ze bijna allemaal grandioos falen. De ene keer willen ze de zwakste schakel wegstemmen, de andere keer willen ze die graag nog eventjes aan boord houden en liever een sterke tegenstander elimineren. Dat doen ze dan door hun mede-eilandbewoners via een serieuze mindfuck mentaal te bespelen. ‘Je zal meer stemmen moeten inzetten de komende eilandraad want jouw positie is héél penibel op dit ogenblik’. Je leest de twijfel bij de kandidaat die in de gevarenzone zit, maar bij sommige kandidaten is er dan weer een stemmetje dat zegt ‘Wacht eens even? Proberen ze me nu in een bepaalde positie te wringen om me daarna makkelijker te kunnen lozen?’ In eerste instantie hadden we een Belgisch én een Nederlands kamp, maar daar is na een kleine herverdeling al wat aan veranderd. Door al dat gekonkel op beide eilanden kon het derde eiland haast geen betere naam krijgen dan Wraakeiland, de plek waar afgedankte kandidaten zich kunnen rehabiliteren én eventueel revancheren in een latere fase van de expeditie. Meestal hebben we tijdens het seizoen wel een favoriete kandidaat-eindwinnaar, al wordt dat dit seizoen vooralsnog een héél moeilijke opdracht met zoveel deelnemers met ‘een dubbele agenda’. Doe ons dan toch maar model Nelleke Verkaart (bij voorbaat wellicht kansloos), maar wél een genot om naar te kijken! En het oog wil ook wat ten huize Ambi … 😉

Posted 28/02/2020 by ambijans in TV

Een doordeweekse tv-avond   Leave a comment

programmaoverzicht

Ik ben eigenlijk niet zo’n groot tv-kijker (of moet ik er ondertussen al ‘was’ van maken?), maar het was eigenlijk al jaren zo dat ik vrijwel nooit samen met mijn ouders naar tv-programma’s keek (hier en daar een uitzondering niet te na gesproken zoals bijvoorbeeld ‘De Mol’). Dat komt eigenlijk omdat onze interesses vaak nogal uiteenlopend zijn, het zogenaamde ‘generatieconflict’ om het eens met een mooie term te zeggen. 😉 Als mijn vader en ik naar het voetbal wilden kijken verkaste mijn moeder gewoon naar boven, om de eenvoudige reden dat ‘de mannen’ het pleit steeds met 2-1 wonnen. Een geluk dat er al die jaren een tweede tv-toestel in huis was of het had er misschien wel eens bovenhands op kunnen zitten (zei hij met nogal véél zin voor overdrijven). Nee, plaats moeten ruimen voor de belangrijkste bijzaak ter wereld (voetbal), het is vast geen pretje! Mijn kijkgedrag speelde zich dus eigenlijk ook boven af (aan de pc of op het andere tv-toestel). Sinds een aantal maanden ga ik vaker beneden kijken om de sociale cohesie wat te versterken, want altijd maar aan die pc zitten is het eigenlijk ook niet! De televisieavond van mijn ouders wordt op weekdagen meestal aangezwengeld door Jeroen Meus, gevolgd door het onvermijdelijke ‘Blokken’ van Ben Crabbé. Ik val er meestal ergens in tegen het einde van het journaal. In dat geval zappen we van maandag tot donderdag naar VIER voor het eveneens weinig verheffende ‘Huizenjagers’ (onder het mom: de boog moet niet altijd gespannen staan). Na ‘Huizenjagers’ volgt dan ‘Topdokters’ (een programma waar een mens weer terug nederig van wordt), af en toe durven we al eens zappen naar ‘Axel Opgelicht’ op VTM waarin acteur Axel Daeseleire zich ergens in de wereld laat oplichten. Meestal belanden we dan terug op VIER voor ‘Help, mijn borsten staan online’ waarin de ravissante Evi Hanssen ons meeneemt naar de krochten van het social mediagebeuren. Soms waag ik me echter (terug boven) aan ‘Extra Time’, waarna ik meestal nog wat lees (zoals elke avond trouwens voor het slapen gaan). Dinsdag geven de vaderlandse tv-zenders niet thuis want dan pik ik op NPO 1 ‘Opsporing Verzocht’ mee dat meestal wordt gevolgd door ‘Opgelicht’ met Jaap Jongbloed. Wanneer de gasten bij ‘Op1’ meevallen durf ik daar al eens blijven hangen. Woensdagavond werk ik tot 19u, vallen we na het eten meteen in ‘Huizenjagers’, ‘The Sky is the Limit’ (zeker geen topprogramma!) terwijl de digicorder de reportagereeks ‘De verdwijning van Britta Cloetens’ op EEN opneemt. ‘Stukken van mensen’ met Evy Gruyaert waarin mensen dingen veilen/verkopen sluit onze tv-avond af. Op donderdag valt er na de finale van ‘Huizenjagers’ een klein gat (mijn moeder die een ander programma volgt), waarna we uitgesteld naar ‘Expeditie Robinson’ kijken. In het weekend ben ik op vrijdag én zaterdag héél vaak niet thuis (er is altijd wel een voorstelling of quiz), dus hebben mijn ouders vrij spel. De digicorder ronkt dan om ‘Twee voor Twaalf’, een Nederlandse tv-quiz op te nemen. Op zaterdag gebeurt exact hetzelfde met de NL-versie van ‘Wie is de Mol?’. Dat bekijken we dan samen meestal in uitgesteld relais de dag nadien. Zondag begon meestal met ‘Kamp Waes’ (ondertussen vervangen door een tv-quiz van Jeroen Meus die mij weinig interesseert), dus ik pik pas aan bij ‘Over Water 2’ (ook geen échte hoogvlieger) en de docu ‘Flying to the ends of the earth’ (tenzij Barcelona of Inter Milaan een match hebben op tv). En dan zwijg ik nog over de rest van het zondagmiddagvoetbal! 😉 Tel daar binnenkort weer ‘De Mol’ en het nieuwe sketchprogramma van Bart De Pauw en de zondagavond lijkt weer te worden ingepalmd door VIER straks. Ik zou soms andere keuzes maken (mocht ik de zapper in mijn handen hebben), maar zoals in bijna elk doorsnee Vlaams gezin wordt ook bij ons ‘de kerk mooi in het midden gehouden’.

Posted 23/02/2020 by ambijans in TV

10 series van 2019   Leave a comment

het beste van 2019

Seriegewijs kunnen we eind 2019 bijna exact hetzelfde riedeltje afspelen als eind 2018, toen we eigenlijk van een grand cru jaar konden spreken. En dan te bedenken dat we her en der ongetwijfeld nog interessante reeksen hebben gemist. Nu ja, onze dagen tellen eveneens 24 uur dus moeten er hartverscheurende keuzes worden gemaakt. Hadden bijvoorbeeld eveneens in ons eindlijstje kunnen zitten: ‘Veep’ (compleet gezien na een gratis maandje Play More), ‘Sharp Objects’ (een reeks van 2018), de laatste reeks van ‘Orange is the new black’, het eerste deel van ‘Bojack Horseman’ (seizoen 6), ‘You’, ‘The Deuce’ (laatste seizoen), ‘Barry’ (seizoen 2), ‘Quicksand’ en ‘When they see us’. Ik zet voorlopig mijn joker in voor een eindoordeel over ‘The Handmaid’s Tale’ (seizoen 3) en ‘Dark’ (seizoen 2). Reeksen die eigenlijk al een perfect einde kenden, maar toch (tegen wil en dank) een vervolg kregen zoals ‘The end of the f***ing world’ en ‘Big Little Lies’ wisten helaas niet te overtuigen. En dan te bedenken dat we straks ook nog een vervolg krijgen op ‘Russian Doll’ en ‘Sex Education’ (die hieronder in mijn lijst staan) en waar we een beetje voor vrezen. Om die reden ben ik maar niet begonnen aan ’13 reasons why’ (seizoen 3). Haalden wél mijn eindlijst (in willekeurige volgorde) en krijgen daarbij véél lofbetuigingen én een must see labeltje:

10. Escape at Dannemora: een op ware gebeurtenissen gebaseerde ontsnapping uit een gevangenis bij de Canadese grens in 2015 geregisseerd door Ben Stiller met o.a. deftig acteerwerk van Benicio del Toro, Patricia Arquette en Paul Dano.

9. Studio Tarara: nooit gedacht dat een VTM-serie over het leven van de acteurs van een populaire sketchserie anno 1993 op die bewuste zender zoveel positieve respons teweeg zou brengen. Het ligt uiteraard aan de ijzersterke casting, maar een deftig scenario helpt ook altijd.

8. Il Miracolo: prestigieuze achtdelige Italiaanse tv-reeks van auteur Niccolò Ammaniti over een tranen van bloed huilend Mariabeeld. Voor vier personen betekent deze miraculeuze vondst een breekpunt in hun leven, elk van hen heeft op de één of andere manier een mirakel nodig.

7. After Life: heerlijke zwartkomische dramareeks waarin Ricky Gervais een schrijver voor een krant speelt die moet proberen om de dood van zijn vrouw te verwerken. Klinkt héél somber, maar toch valt er ook genoeg te lachen in deze serie.

after life

6. Fleabag: komische dramaserie over een jonge vrouw (gespeeld door bedenker/schrijver Phoebe Waller-Bridge) die in Londen worstelt met de dood van haar moeder, relaties en haar seksleven. In 2019 bekroond met maar liefst zes Emmy Awards, onder meer voor beste komedieserie en beste vrouwelijke hoofdrol. Terecht!

5. Sex Education: zijn moeder is therapeute, dus de onzekere Otis heeft alle antwoorden als het om seks gaat. De rebelse Maeve stelt voor een sekstherapiepraktijk op school te openen. Aanrader!

4. Russian Doll: acht hapklare afleveringen van een dikke twintig minuutjes waarin hoofdpersonage Natasha Lyonne (die je vast nog kent van ‘Orange is The New Black’) zo’n duizend keer sterft. Maar is ‘Russian Doll’ ook meer dan een eigentijdse knipoog naar ‘Groundhog Day’? Ik was alvast overtuigd!

3. Chernobyl: vijfdelige HBO-reeks over de kernramp in Tsjernobyl in 1986. Misschien wel dé meestbesproken reeks van het afgelopen jaar. Wie nog wat geduld kan oefenen: Canvas zendt ‘m uit in april 2020.

2. Unbelievable: waargebeurd verhaal over een tienermeisje dat wordt verkracht, maar die bij ondervraging op een muur van ongeloof stoot. Twee vrouwelijke speurders proberen samen te achterhalen wat er nu écht is gebeurd.

1. Euphoria: gedurfde, donkere, alternatieve, gewaagde en bij momenten overrompelende young adultreeks van HBO gebaseerd op een Israëlische reeks. We volgen de (ontspoorde) levens van enkele tieners en de gevolgen daarvan op hun omgeving.

euphoria

Posted 21/12/2019 by ambijans in TV

De top 100 tv-series (100) Black Books (2000-2004)   Leave a comment

black books

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de beste tv-reeksen/sitcoms/miniseries e.a. die bij mij een onuitwisbare indruk nalieten in de loop der jaren. Het gaat meestal om dingen die langer liepen dan één seizoen, een uitzondering niet te na gesproken. Omdat ook mijn dagen maar 24 uur tellen is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één serie die de 100 niet heeft gehaald, omdat ze mijns inziens ‘totally overrated’ is.

‘Black Books’ is een Britse komische televisieserie, geproduceerd door Channel 4. De serie wordt deels geschreven door Dylan Moran, die er tevens de titelrol in vertolkt. De reeks won zowel in 2001 als 2005 een BAFTA voor de beste sitcom; in 2001 kreeg ze eveneens, op het Rose d’Or-festival te Montreux, de bronzen roos toegekend. De serie draait om een boekhandel in het Londense Bloomsbury, die geëxploiteerd wordt door Bernard Black (vertolkt door Dylan Moran), een bijzonder norse, sarcastische, vuilgebekte Ierse zuiplap. Hij is het prototype van de misantroop. Zijn enige personeelslid is Manny (gespeeld door Bill Bailey), een langharige, ietwat schuchtere en gezette man die Bernards slaafje is. Manny is stukken sympathieker dan Bernard. Het derde vaste personage is buurvrouw Fran (gespeeld door Tamsin Greig), die het goed met Manny kan vinden, tot Bernards onmetelijke ergernis. Fran is een alleenstaande vrouw die Bernard geregeld hard aanpakt. Het bijzondere aan de serie is de bizarre werkelijkheid waarin alles zich lijkt af te spelen: in tegenstelling tot de meeste sitcoms poogt ‘Black Books’ absoluut niet realistisch te zijn. Absurde, surreële taferelen ontstaan voortdurend en de dialogen zijn soms nogal experimenteel. Jullie hebben van ons enkel nog een trailer te goed.

Absoluut te mijden op tv: ‘Drie mannen onder één dak’ (1989-1994)

Posted 17/04/2019 by ambijans in TV