Vaccinatie of niet?   Leave a comment

Nu men eindelijk is begonnen aan het grote vaccinatievraagstuk en men alle puzzelstukken ongeveer op tafel heeft, luidt dé hamvraag uiteraard: ‘ga je jezelf laten vaccineren of niet?’ Om maar onmiddellijk met de deur in huis te vallen: ik ben niet het ‘kat uit de boom kijk’ type dat eerst nog wat afwacht, alvorens ik een weloverwogen beslissing neem. Het is namelijk al lang duidelijk dat ik voor mijn spuitje zal gaan. Dat de farmaceutische industrie er wel bij vaart is natuurlijk een zekerheid. Gaat het daarom mijn nachtrust verstoren? Ik dacht het niet! In mijn kennissenkring lopen zowel ‘believers’ als ‘non-believers’ voor het gegeven ‘vaccineren’. Raar maar waar zitten er in beide kampen redelijke mensen. Ik zou willen dat ik de gave had om mensen te motiveren én hen duidelijk te maken dat vaccineren écht wel een must is in deze barre tijden. Alleen vrees ik dat ik daar nooit in zal slagen. En het zijn heus niet alleen complotgekkies die passen voor een vaccinatie. Als je er geen vertrouwen in hebt, heb je altijd het recht om te weigeren. Daar valt gewoon geen speld tussen te krijgen. Ik vind het wél bijzonder jammer dat bepaalde mensen (onder druk van de publieke opinie?) of omdat ze zich véél te veel door complotdenkers op Facebook laten leiden, plots in het kamp van de ‘twijfelaars’ zijn beland. Zo’n beslissing moet je toch niet laten afhangen van allerhande lulkoekverhalen die worden opgehangen in social medialand? We hebben toch allemaal een brein gekregen waarmee we logisch kunnen nadenken? Zo’n vaccin neem je niet enkel voor je eigen gezondheid maar ook én vooral voor je dierbaren. Mijn gezond boerenverstand zegt dat we enkel op die manier van verdere ellende bespaard zullen blijven. Tenzij dat allerlei coronavarianten die nu opduiken daar straks weer een flink stokje voor steken. De experts zeggen (gelukkig) dat er vooralsnog geen reden tot ongerustheid is. En voor alle duidelijkheid: ik neem de mensen die straks geen vaccin willen niets kwalijk. Want de meeste antivaxxers zullen hun keuze eveneens in eer en geweten maken. Er zijn tig redenen om het wél te doen en mogelijk bestaan er zelfs redenen om ervan af te zien. Ik ken ze niet, maar als je je duim inventief gebruikt kan je vast een theorietje vinden om aan iets te verzaken. De toekomst zal uitwijzen of ze mij bij mijn pietje hebben gehad. Zij die geen spuitje willen zullen straks ook de bluts met de buil moeten nemen. Wat als instanties straks gaan aandringen om een vaccinatiebewijs voor te leggen bij festivals, reizen, rusthuisbezoek, culturele evenementen, … Ik zeg niet dat het straks effectief zal gebeuren, maar het lijkt mij een vrij realistisch scenario. Zonder te willen pushen: wie dan nog louter uit stoerdoenerij een spuitje weigert, die moet de gevolgen maar aanvaarden. Nu ja, dit gezegd zijnde: ik verwacht de komende maanden niet meteen een doorbraak in mijn eigen situatie, omdat ik niet in de leeftijdscategorie zit die snel zal worden bediend. Tenzij jullie allemaal collectief verzaken aan een vaccin, maar zo’n vaart zal het niet lopen, zeker? 😉

Posted 16/01/2021 by ambijans in Algemeen

50 onderschatte bands/artiesten (196) Run The Jewels   Leave a comment

Run The Jewels, ook bekend onder de initialen RTJ, is een Amerikaans hiphop-supergroepduo dat bestaat uit de in Brooklyn gevestigde rapper en producer El-P en de in Atlanta gevestigde rapper Killer Mike. El-P zat ooit in het Amerikaanse hiphoptrio Company Flow en hij was producer voor o.a. DJ Krush, Aesop Rock, Prefuse 73 en Das Racist. Killer Mike was eventjes actief bij Outkast, maar verkoos daarna een solocarrière. Daarnaast hield hij zich bezig als acteur, activist en hij was zelfs actief in de politiek. In 2011 komen beide heren met mekaar in contact door een gezamenlijke kennis. Het wordt het begin van een samenwerking. In eerste instantie treedt de ene nog op als producer van het volgende soloalbum van de ander, maar na een succesvolle tour besluiten beide heren dat hier een bredere samenwerking inzit in de vorm van een eigen groep. Het zal een gok worden die zéér goed uitpakt, want dat heeft ondertussen gezorgd voor vier full cd’s én één verzamelcd.

1. ‘Run the jewels’ (uit ‘Run The Jewels’, 2013)

2. ‘Get it’ (uit ‘Run The Jewels’, 2013)

3. ‘Twin hype back’ (uit ‘Run The Jewels’, 2013)

4. ‘Close your eyes (and count to fuck)’ (uit ‘Run The Jewels 2’, 2014)

5. ‘Angel duster’ (uit ‘Run The Jewels 2’, 2014)

6. ‘Legend has it’ (uit ‘Run The Jewels 3’, 2016)

7. ‘Thursday in the danger room’ (uit ‘Run The Jewels 3’, 2016)

8. ‘Yankee and the brave (ep. 4)’ (uit ‘Run The Jewels 4’, 2020)

9. ‘Walking in the snow’ (uit ‘Run The Jewels 4’, 2020)

10. ‘Pulling the pin’ (uit ‘Run The Jewels 4’, 2020)

Posted 15/01/2021 by ambijans in Muziek

‘Ted Lasso’ (Apple TV+)   Leave a comment

Ik ben een fervent kijker van de (betere) tv-series. Althans, dat vind ik toch van mezelf. Wanneer er iets interessants verschijnt op één of ander (betaal)kanaal, dan probeer ik (als het goed klinkt) wel eens aan te pikken bij de reeks in kwestie. Zo zag ik in een aantal lijstjes met interessante nieuwe titels verscheidene keren ‘Ted Lasso’ terugkeren. Genoeg redenen om dat eens snel uit te checken. Met een gemiddelde imdb-score van 8,7 lagen de verwachtingen uiteraard hoog. Ik moet zeggen: de verwachtingen werden grotendeels ingelost. Maar wie of wat is nu die Ted Lasso? Een rancuneuze clubeigenaar stelt een American football-coach aan om de dolende Britse voetbalclub van haar ex-man te gronde te richten. Deze Ted Lasso – type Mr. Nice Guy uit Kansas – weet niets van voetbal en dus wordt hij al snel afgemaakt door pers, publiek en spelersgroep. Maar uiteindelijk lijkt niemand bestand tegen de eindeloze, bijna onmenselijke goedheid van Lasso. Hoofdacteur Jason Sudeikis (Saturday Night Live) was nooit eerder zo goed als in deze titelrol. De niet zo subtiele cultuurverschillen komen verrassend leuk uit de verf in deze hartverwarmende popcorncomedy. Ongecompliceerde feel good tv zou ik het zelfs durven noemen. Zitten verder ook nog in de cast: Hannah Waddingham (Sex Education) en Juno Temple (Vinyl). Laat jullie niet té veel beïnvloeden door deze trailer, die niet altijd een correcte weergave is van de reeks. Kom je er na een aflevering of drie achter dat het niet boeiend is, dan kan je nog steeds skippen. Het is alleszins van een beter niveau dan die Vlaamse reeks over een (amateur)voetbalclub. Beloofd! 😉

Posted 14/01/2021 by ambijans in TV

‘Pieces of a woman’ (Kornél Mundruczó)   Leave a comment

Omdat de bioscopen voorlopig nog geen safe spaces zijn blijven wij onze inspiratie halen op Netflix. Het jonge stel Martha (Vanessa Kirby) en Sean (Shia LaBeouf) verliest hun baby bij een thuisbevalling. Vooral Martha weet zich met haar emoties geen raad. In deze droeve periode moet ze tevens leren omgaan met de gevolgen van haar relaties met haar echtgenoot enerzijds en haar vervreemde moeder (Ellen Burstyn) anderzijds. Het begint al met de ijzersterke bevallingsscène. Je ziet de pijn, inleving en liefde ervan afspatten. De vroedvrouw (Molly Parker) speelt haar rol trouwens ook uitmuntend. Dat is een uitstekende prémisse om je verder te kunnen inleven in de rest van het verhaal. Het helpt uiteraard ook als je weet dat de Hongaarse regisseur Kornél Mundruczó en zijn echtgenote hebben meegemaakt wat de protagonisten in deze film overkwam. Ik moest bij het kijken een beetje denken aan ‘Marriage Story’ dat er qua thematiek soms wat aan doet denken. Ook in deze film wordt er sterk geacteerd, vooral dan door Vanessa Kirby. Wat een ontdekking! Hier nog een trailer om te kijken of het iets is dat in jullie cinefiele straatje past.

Posted 13/01/2021 by ambijans in Film

‘Immuun : blijf gezond, bewaak je weerstand’ (Servaas Bingé)   Leave a comment

Je wordt om de oren gelagen met gezondheidsinformatie. Tips & tricks om je immuunsysteem te boosten zijn wijdverspreid. Iedereen heeft een mening, maar wie kan fabels nog van feiten onderscheiden? In zijn vierde boek (ook de overige drie staan in onze bibliotheekcollectie) neemt arts Servaas Bingé ons mee op een reis door het fascinerende immuunsysteem en legt uit hoe we ziek worden. Hij vertaalt de laatste wetenschappelijke inzichten rond immuniteit naar helder advies waarmee je jouw levensstijl kan optimaliseren. Na het lezen van dit boek weet je precies hoe je met voeding, stressreductie, slaap en beweging je afweersysteem kan versterken. Je krijgt inzicht in het verband tussen voeding, inflammatie en een gezonde darm én leert kritisch kijken naar de vele gezondheidstips & tricks. Auteur Servaas Bingé is huisarts en sportarts. Vanuit zijn werk als hoofdarts van wielerploeg Lotto-Soudal legde hij de basis voor de healthitude en het healthigram. Hiernaast werkt hij aan een startup die healthcoaching-trajecten op maat zal aanbieden. Servaas geeft regelmatig lezingen voor artsen en niet-artsen. Hij spreekt een no-nonsense taal en maakt moeilijk verteerbare onderwerpen tastbaar. Met humor en een creatieve toets maakte hij al veel mensen wat wijzer in de complexe wereld van de ideale gezondheid.

Posted 12/01/2021 by ambijans in Literatuur

Oorwurm van de week (242)   Leave a comment

Hier zijn we alweer met onze volgende oorwurmeditie. Normaal gezien hadden we het hier in geuren en kleuren kunnen hebben over bijvoorbeeld ons personeelsfeest, maar dat evenement slaat om begrijpelijke redenen een jaartje over. Wat kwam er dan wél voorbij? Onze thuiswerkdag van afgelopen dinsdag bijvoorbeeld. Die benutte ik om een nieuwe bestelling te doen. Voor het eerst zat er ook eentje bij voor grootletterboeken. Ik greep meteen de kans om op de allereerste soldendag mijn slag te slaan bij Cartouche. Eén t-shirt, twee pulls én een nieuwe jeans. Ik was behoorlijk tevreden over het resultaat. We hadden ook een coronaverjaardag (het allerlaatste jaar op tram 4), waarop we gewoon gingen werken. Pas ’s avonds kon de druk van de ketel en dronken we meerdere glaasjes cava én prosecco. Deze week krijgen we terug méér van hetzelfde (altijd maar werken!), maar we zijn gezond (daar trekken we ons aan op!) en we slaan ons relatief goed door deze crisis. Volgend weekend doen we opnieuw een online quiz (eentje met Moedige Missers zowaar) in goed gezelschap. Mét special treat, maar daarover meer in onze volgende oorwurmeneditie volgende maandag. ‘Mooi, ’t leven is mooi!’ zou Will Tura zingen en we zouden ‘m voor één keer zelfs gelijk durven geven. 😉

Bad girl – Sun June: we trappen deze week af met een Amerikaanse band met liefst twee vrouwen in de gelederen. De vijf groepsleden uit Austin, Texas noemen hun stijl ‘regret pop’, maar wij betreuren het alleszins niet dat we hen vandaag onder de aandacht brengen. Ze debuteerden in 2018, begin februari verschijnt opvolger ‘Somewhere’.

The triumph of king freak (a crypt of preservation and superstition – Rob Zombie: het mag net iets steviger knallen in ons volgende nummer. Wij kennen deze man als het opperhoofd van White Zombie, een band die wij in de jaren ’90 regelmatig hoorden voorbijkomen in het rockcafé waar wij al eens een pint durfden gaan pakken. Ja, wij waren durvers! Zijn solowerk is trouwens vergelijkbaar met zijn vroegere band. ‘The lunar injection kool aid eclipse conspiracy’ verschijnt trouwens in maart.

Fall on me – R.E.M.: onze classic zijn we deze week in 1986 gaan zoeken. Wat mij betreft ook de sterkste periode van Michael Stipe en zijn kompanen. Commercieel gezien zullen de nineties hen meer windeieren hebben gelegd, maar wij verkiezen kwaliteit boven kwantiteit in dit geval.

True – SYML: nieuw werk van de Amerikaanse singer-songwriter Brian Fennell is altijd weer iets van de top shelf. De man had lang zijn eigen band, tot hij besliste om aan een solocarrière te beginnen. Zijn titelloze debuut uit 2019 was héél aardig en dit nummer laat alvast uitschijnen dat ie op dezelfde manier wil doorgaan. Voorlopig is er nog geen releasedatum bekend voor een nieuw album.

Iris2iris – Barbarossa: en we sluiten deze editie af met knappe Britse electronica. James Mathé – want zo heet de man – maakt minimalistische plaatjes sinds 2005. Gooi daar nog wat synths, ambient en wat lichte beats tegenaan en je krijgt het volgende resultaat. ‘Love here listen’ (vanaf maart beschikbaar) is alweer zijn zesde worp. Wij zijn hier uitgeworpen, maar we broeden ondertussen uiteraard wél al op een gloednieuwe aflevering voor volgende week. Als de wind een beetje gunstig staat, zijn we volgende week opnieuw van de partij.

Posted 11/01/2021 by ambijans in Muziek

Hoe Pukkelpop 2021 er zou kunnen/mogen uitzien!   Leave a comment

We hebben een tijdje getwijfeld of het wel opportuun was om opnieuw voor Nostradamus te gaan spelen als het om ons favoriete zomerfestival ging. De Veiligheidsraad van afgelopen vrijdagmiddag heeft al onze twijfels hieromtrent weggenomen. Maanden geleden zei ik tegen mijn broer dat de prognose voor een editie in 2021 quasi nihil was. Dat zei ik n.a.v. de alarmerende coronacijfers maar ook omdat buitenlandse topacts misschien niet zo happig zouden om een trip naar Europa te maken. Mijn broer dacht dat het wél mogelijk zou zijn, in het slechtste geval enkel voor de jongere festivalbezoekers of voor een beperkter publiek. In die optiek had Pukkelpop moeten terugschakelen naar een ‘modalere’ line-up, maar wie zegt dat ze geen 40.000 bezoekers zouden halen die festivalhongerig genoeg zouden zijn om erbij te zijn? Een jaartje ‘zonder’ doet namelijk nogal wat met een mens. Ik heb dat persoonlijk toch ook serieus gemist. Als de vaccinatiestrategie een beetje vlot begint te lopen en als men de doelstellingen probleemloos haalt, dan zie ik het vrij positief in. ‘Optimism is a moral duty’ beweerde Karl Popper ooit en ik ben geneigd om hem hierin te volgen.

1. Charlotte Adigéry : het festival zal ook dit jaar blijvend inzetten op ‘talent van eigen bodem’, dus nogal wiedes dat zij straks een podium krijgt. Ook al omdat ik haar vooralsnog nooit ‘live’ heb kunnen zien. Duh!

2. Phoebe Bridgers : er is uiteraard ook plek voor de zangeres die verantwoordelijk was voor hét album van 2020. Misschien een Whatsappgroepje maken om ergens af te spreken in de tent?

3. Loma : Amerikaans trio dat twee schitterende cd’s in de aanbieding heeft. Er zijn er al geweest die met minder adelbrieven toch een forum hebben gekregen. Dit lijkt me een must!

4. Dua Lipa : niet meteen mijn meug, maar dat hoeft in dit geval niets te betekenen. Misschien zou ik toch eens gaan piepen als ze Angèle als ‘special guest’ zou laten opdraven.

5. Slipknot : en deze band is zéér zeker niet aan mij besteed. Ik heb ergens gelezen dat er na hun tour eind augustus wat vrije data zijn. Dus komen Lowlands én Pukkelpop in aanmerking.

6. Deftones : deze heren zou ik dan weer wél durven gaan bekijken. In het verleden heb ik het ooit gedaan, dus we weten wat we mogen verwachten.

7. Lous and The Yakuza : een beetje ‘the next big thing’ uit eigen land. Hebben al wat muziekrecensenten de ogen geopend, dus dat vraagt om bevestiging. Ik verwacht ze nóg eerder op Rock Werchter, maar Pukkelpop zou ook zo maar kunnen.

8. Aaron Frazer : deze man stond er al met zijn band Durand Jones & The Indications, maar met een fonkelnieuwe solocd onder de arm zie ik ‘m nog wel op een wei in Kiewit performen.

9. SAULT : één van dé ontdekkingen zal zichzelf moeten ‘ontmaskeren’ en niet langer (vrij) anoniem blijven. Want zeg nu zelf: iedereen wil deze extreem geweldige band toch eens live aan het werk zien?

10. Balthazar : als er één Belgische band een stek op de main stage verdient, dan toch zeker deze heren. De zin ‘hebben straks ook een nieuwe cd in de aanbieding’ kan zeker helpen als open sollicitatie.

11. Eefje De Visser : Nederlandse dame die al een tijdje aan de weg timmerde, maar die sinds ondertussen een bredere fanbase heeft gevonden. Ideaal om die mensen nu eens in levenden lijve met haar kennis te laten maken.

12. The Avalanches : ook ooit al gezien op de Pukkelwei met een optreden dat toen meer op een dj-set leek. Ik verwacht dit keer iets héél anders, al zou ‘méér van hetzelfde’ voor mij eveneens goed zijn.

13. Steven Wilson : bijzonder creatieve Britse singer-songwriter die van véél markten thuis is. Zou zeker op mijn Pukkelpopparcours liggen in augustus.

14. Glass Animals : als ik hier één persoonlijke favoriet mag binnensmokkelen, laat het dan deze band zijn. Psychedelica van de betere soort.

15. Jonny Polonsky : na de docu ‘Hi, I’m Jonny Polonsky’ van Otto-Jan Ham op Canvas ben ik helemaal om. Een cultfiguur vraagt gewoon om een optreden mét deftige band (sorry OJ!) dus Isolde en Frank zou nog wél mogen. Speelt zelfs verzoeknummers (als jullie het beleefd vragen).

16. Julien Baker : net als haar vriendin Phoebe Bridgers ook aanwezig. Als ze ook Lucy Dacus weten te strikken dan zit er zelfs een optreden van boygenius in.

17. Bright Eyes : bij Conor Oberst en zijn maten noteren wij alvast in het Frans ‘Vaut le détour’. Michelinsterrenmateriaal in de ware zin van het woord.

18. Khruangbin : ik heb ze eens ooit gemist op Best Kept Secret, omdat we te lang moesten aanschuiven aan de ingang. Dat was toen een serieuze domper. Als goedmakertje smeken we hier bijna om een herkansing.

19. Run The Jewels : er mag zelfs een hiphopact doorkomen. Als de uitverkorenen talent hebben (check!) en fijne plaatjes hebben gemaakt (double check!) dan kan dat geregeld worden, toch?

20. Thundercat : eveneens gemist op BKS omdat er een overlapping was van twee uitstekende artiesten op hetzelfde ogenblik. Dit jaar zou ik écht eens uit de bol willen gaan op deze man, zeker als daar nog een funky begeleidingsband wordt meegeleverd.

21. Billy Nomates : één van de allerfijnste verrassingen van vorig jaar. In 2019 hadden we Billie Eilish al, dus laat 2021 maar het jaar worden van deze Billy Nomates. Zet er ook Sleaford Mods nog bij, dan kunnen ze dat duet samen nog brengen.

22. Mogwai : een plekje voor deze magistrale Schotten zou mijn Pukkelpopervaring nu al ‘af’ maken. Oordoppen in, laat die scheurende gitaren maar komen!

23. Black Country, New Road : misschien wel één van de allerfijnste debuten om dit jaar naar uit te kijken. Er is al genoeg licht verteerbare muziek op de wei aanwezig, dus voor de liefhebbers van het experiment mag dit altijd doorkomen.

24. Black Pumas : staat eind dit jaar sowieso al geprogrammeerd in de AB. Kunnen op Pukkelpop alvast extra zieltjes komen winnen met een ongelofelijk sterke liveset. Dit gaat écht top zijn!

25. Viagra Boys : hadden zichzelf al bevestigd voor de 2020 editie, dus een logische keuze in 2021. Chokri zegt dat deze editie geen copy paste zal worden van het jaar voordien. Maar hier zie ik het wél gebeuren.

26. Arlo Parks : Eppo Janssen heeft het wierookvat al eens bovengehaald, toen hij het over deze jonge Britse singer-songwriter had. Ik ben geen aanhanger van complottheorieën, maar hierin zat ik toch een duidelijke hint naar de 2021-editie. 😉

27. Smith & Burrows : voor de zoveelste keer Editors? Nee, bedankt! Doe ons dan maar Smith en Burrows met hun muzikale samenwerking. Daar zou ik wél durven naar gaan kijken voor de verandering.

28. Tash Sultana : we gooien er ook nog een Australische ontdekking tussen. Als ze afkomen met een alternatief als Noémie Wolfs, zal ik toch lichtjes ontgoocheld zijn.

29. Solomun : omdat er ook aan de dancekant wat animo moet zijn, vragen we deze man. Deze Bosnische-Duitser krijgt de wei gegarandeerd aan het shaken. En dat er straks gedanst zal worden …

30. Kings of Leon : omdat er nog een ‘grote’ naam moet zijn die een headlinerstek zou mogen claimen. Hun hoogdagen liggen ondertussen al enige tijd achter hen maar er blijft een publiek voor. En ze brengen in de zomer een nieuw album uit dus het zou relevant zijn.

Posted 10/01/2021 by ambijans in Muziek

Mijn auto, mijn vrijheid   Leave a comment

In oktober 2020 was het al een uitgemaakte zaak dat het autosalon van Brussel (dat normaal midden deze maand van start zou gaan) dit jaar zou worden geannuleerd. Niet dat wij daar persoonlijk tranen met tuiten om moesten huilen, maar we hadden toch een beetje medelijden met de modale autoliefhebber. Ik heb een collega (die tot vóór enkele jaren) nog ieder jaar trouw naar onze hoofdstad afzakte om de nieuwste modellen te gaan ontdekken. Ik ken zelf vrij weinig van auto’s (een groot understatement in dit geval), maar ik weet uiteraard wél (net zoals bij pakweg wijn) welk merk én type ik graag zie (of drink als het om wijn gaat) maar daarover dadelijk meer. Die collega van mij kent er wél iets van. Vraag hem iets over het acceleratievermogen van model x, welke elektrische modellen auto y heeft en of het verbruik van wagen z een beetje meevalt. Als hij het antwoord niet zou kennen, dan zoekt ie het dadelijk op via één of andere gespecialiseerde site. Ik overdrijf niet, als ik zeg dat dit soort weetjes voor hem een ware passie zijn geworden. Of het nu een duur of net een goedkoop karretje is, hij weet er altijd wel iets bijzonders over te vertellen. Dus als wij om advies verlegen zitten, is er voor ons slechts één adres. Verdomd handig! Nochtans was ik als kind redelijk gepassioneerd door auto’s. Ik herinner me nog dat ik zo rond mijn achtste verjaardag een soort van overall had. Wanneer ik die aanhad, durfde ik al eens als een échte monteur onder de auto gaan liggen. En daarbij een rakkenjak vasthouden alsof ik er dringend aan moest sleutelen. Later zou nog duidelijk worden dat ik geen handige Harry zou worden (maar da’s weer een héél ander verhaal).

Ik heb ook altijd geweten dat mijn vader een nieuwe auto wilde hebben, geen tweedehandsmodel. Dat was ook niet het geval toen we eens een ongeval kregen in de buurt van café De Zweep in Hechtel-Eksel. Daar werden we aangereden door een onoplettende dame die ons nogal onzacht raakte. Wij waren (gelukkig met drie wagens) op weg naar de markt in Valkenswaard. Onze groene Opel Kadett was nauwelijks twee jaar oud, maar na de aanrijding was ie wél total loss. Nadat alle formaliteiten waren vervuld (o.a. auto getakeld), werden we herverdeeld en kon er koers worden gezet richting markt. Ik herinner me (naast het ongeval) enkel nog dat we die dag een LP van Vader Abraham en zijn Smurfen hebben gekocht (maar dat is verder niet van belang). Tijdens zomervakanties moesten mijn broer en ik ook worden beziggehouden tijdens de trip naar ons vakantieadres. Dus kende ik als kind eigenlijk alle automodellen én bijhorende types. Toen we zowat alle bestaande automerken hadden gehad, konden we de landen noteren aan de hand van de passerende nummerplaten. Die liefde voor auto’s heeft er dus altijd ingezeten. Ik woonde bijna 49 jaar (tot eind vorig jaar) in dezelfde straat. Daar woonde jarenlang een populaire, bekwame dierenarts waar bijzonder veel volk over de vloer kwam. Zó veel dat zijn patiënten soms bijna bij ons op de oprit moesten parkeren. Omdat er dus vaak luxewagens in onze straat stonden, gingen mijn broer en ik die wel eens bewonderen. Op het dashboard van mijn vaders auto ging de kilometerteller tot 200 km/u. Toen we eens bij een BMW binnengluurden, bleek die begrensd te zijn tot 280 km/u. En bij Porsche ging dat zelfs tot 300 km/u. Ik had ook een goeie vriend, die naast Formule 1 (toen nog in Zolder) een passie had voor snelle wagens. Toen mijn neef een paarse Porsche 944 kocht in 1982, keken we samen onze ogen uit toen hij op bezoek was bij zijn ouders thuis langs. Sinds die tijd hadden wij een passie voor de grommende motoren van Porsche. Er zijn diverse andere autobouwers die knappe, dure modellen op de markt brengen, maar geen één die tot aan de enkels van Porsche komt (wat ons betreft). Mochten mijn financiële middelen onbegrensd zijn geweest, dan was ik vast en zeker een Porschist geworden. Ik kan ervan genieten als ik op de autosnelweg een Porsche 911 Carrera 4 S met horizontale LED-streepjes passeer. Ik heb er op de autostrade zelfs eens eentje ingehaald (zo trots als een pauw!) en dat met mijn poor men’s Porsche, een Volkswagen Polo. Een kinderhand is gauw gevuld, zullen we maar zeggen! 😉

Posted 09/01/2021 by ambijans in Algemeen

50 onderschatte bands/artiesten (195) Little Dragon   Leave a comment

Little Dragon is een Zweedse elektronische band die werd opgericht in 1996. De band bestaat uit Yukimi Nagano (zang en percussie), Fredrik Källgren Wallin (basgitaar en keyboards), Håkan Wirenstrand (keyboards) en Erik Bodin (drums). Ze leerden elkaar op de middelbare school kennen. Ze oefenden na schooltijd op nummers van De La Soul, A Tribe Called Quest en Alice Coltrane. De bandnaam is afkomstig van Nagano’s bijnaam, die ze kreeg vanwege haar driftbuien.  Hun derde album kwam in de lijst van ’50 beste albums van 2011′ van het tijdschrift Rolling Stone terecht. Hun vierde album werd begin 2015 genomineerd voor een Grammy Award in de categorie ‘Beste dance/elektronische muziekalbum’. Hun discografie omvat vooralsnog zes EP’s, zes full cd’s én een verzamelcd.

1. ‘Twice’ (uit ‘Little Dragon’, 2007)

2. ‘Constant surprises’ (uit ‘Little Dragon’, 2007)

3. ‘Looking glass’ (uit ‘Machine Dreams’, 2009)

4. ‘Swimming’ (uit ‘Machine Dreams’, 2009)

5. ‘Ritual union’ (uit ‘Ritual Union’, 2011)

6. ‘Seconds’ (uit ‘Ritual Union’, 2011)

7. ‘Paris’ (uit ‘Nabuma Rubberband’, 2014)

8. ‘Sweet’ (uit ‘Season High’, 2017)

9. ‘Hold on’ (uit ‘New me, same us’, 2020)

10. ‘Where you belong’ (uit ‘New me, same us’, 2020)

Posted 08/01/2021 by ambijans in Muziek

Facebook, waer bestu bleven …   Leave a comment

Toen wij onszelf in het begin van de zomer van 2008 een facebookaccount aanmaakten, kwamen we ongeveer net na de ‘early adopters’ in aanraking met dit (toen zeker nog) sociale netwerk. Daar is de laatste jaren helaas weinig of niets meer van overgebleven. Ik herinner me mijn eerste week nog vrij goed. Nadat ik mezelf een account had aangemaakt, diepte ik voor de aardigheid wat namen uit mijn familie, kennissen én werkkring op in de hoop dat ook zij al actieve gebruikers waren. Zo zat bijvoorbeeld niemand van mijn collega’s op de netwerksite. Maar na enkele uren ‘browsen’ en aanpassingen doen aan mijn profiel ging mijn aantal vrienden van twee naar acht en daarna plots tot elf vrienden. Je zag je eigen netwerk letterlijk groeien. Elk nieuw vriendschapsverzoek dat werd aanvaard kreeg nog net geen virtuele high five om zijn of haar oren geslagen. De dag nadien vertelde ik enkele collega’s over Facebook. De meerderheid hoorde het donderen in Keulen, maar één collega greep de gelegenheid aan om in haar pauze ook een profiel aan te maken. Wanneer ze mij al dadelijk toevoegde was ze niet langer eenzaam én vriendenloos, dus zo gezegd zo gedaan. De rest van de pauze begon ook zij vrienden en bekenden op te zoeken én toe te voegen. Het was de start van een avontuur, dat uiteindelijk zou uitmonden in een plek waar je (weliswaar virtueel) nogal wat uren van je dag zou gaan spenderen. Elke dag ’s morgens naar je computer lopen, hem opstarten en dadelijk naar Facebook. Wachten op nieuwe vriendschapsverzoeken of mensen die je verzoek hadden aanvaard, was ongeveer even spannend als de winnende lottogetallen of het luisteren naar de voetbaluitslagen op zondagavond tijdens mijn vroege jeugdjaren. Het was iets om naar uit te kijken. Nadat we al een flink netwerkje hadden was het ook supergezellig om je vrienden een gelukkige verjaardag te wensen als het zover was. Het is ogenschijnlijk té onnozel voor woorden, maar ik kreeg er toen een instant happy gevoel van. Toen ik een maand later in Spanje zat instrueerde ik ook mijn nicht. Het was de tijd vóór we met de smartphone online gingen, er was zelfs nog geen internetverbinding in ons huis daar, waar ze op dat moment volop in verbouwingsmodus zaten. Dus trokken we een straat verder naar Morgan’s Bar, waar je voor een vast bedrag een half uur of een uurtje op internet kon. Ik denk dat ik toen één of twee keer per dag te voet naar daar taffelde (enkel en alleen om te zien of er nog iets loos was op Facebook). Het was nog nét geen obsessie.

De jaren verstreken en Facebook kreeg steeds meer features en andere toeters en bellen. De teneur van de gesprekken veranderde, net zoals hun héle policy over bepaalde maatschappelijke feiten. Je kon bijvoorbeeld onmogelijk een vakantiefoto posten met daarop een topless vrouw die lag te zonnen op het strand. Oké, ik kon daar inkomen, dat men bepaalde grenzen wilde bewaken. Maar zieke mensen die filmpjes postten over mishandelde huisdieren, die extreem-rechtse prietpraat verkondigden of die zinloos geweld prima vonden en daar zelf trots op waren, dat kon dan weer wél? Al die oelewappers passeerden bijna probleemloos de sensors van het netwerk. Het kon enkel worden voorkomen, wanneer bezorgde gebruikers er melding van maakten bij een administrator. Het bericht werd dan zowat ‘in quarantaine’ geplaatst, tot één van de beheerders eens ging uitpluizen of hetgeen werd vertoond of gezegd wel koosjer was. Als het écht grof was, kreeg je meestal gelijk. Maar dat er toch behoorlijke lacunes ontstonden in wat nu ‘done’ of ‘not done’ was, dat werd intussen duidelijk. Mark Zuckerberg en zijn maten beloofden later trouwens dat ze er werk van gingen maken om het netwerk terug daar te brengen waar het oorspronkelijk voor was bedoeld. In zijn geval is dat uiteraard ‘massaal veel geld verdienen’, maar voor de buitenwereld moet het terug een plek worden waar iedereen uit gezelligheid blijft ‘hangen’, want dat is natuurlijk kassa kassa voor de initiatiefnemers én de adverteerders. Dat ik echter ongevraagd campagnefilmpjes of wervende teksten van Vlaams Belang zie passeren is afschuwelijk. Dat er bijna uitsluitend wordt gemekkerd over ons ‘apenland’, over corona, over wél of niet vaccineren (hopelijk kunnen ze straks ook vaccineren tegen het posten van bullshit op internet!), over onze politici, over Donald Trump, mensen die acute jeuk ontwikkelen als ze Marc Van Ranst op tv zien verschijnen, over irritante tv-programma’s, mensen die initiatieven ontplooien en worden afgekraakt of andere maatschappelijke fenomenen: daar heeft elk weldenkend, doorsnee mens ondertussen hopelijk zijn bekomst van. Dat mensen elkaar (nog net niet) beledigen omdat ze een ander gedachtengoed hebben, dat er constant naar elkaar wordt gesneerd, dat mensen voor ‘onnozelaars’ worden uitgemaakt omdat ze hun mening met argumenten kunnen staven, zoveel verzuring, venijn, afgunst en woede … De fijne, plezante dingen raken volledig ondergesneeuwd in een brij van frustratie, botte onbeleefdheid én oeverloze discussies. De social media zijn verworden tot een bijzonder asociaal medium. Ze gaan bij wijze van spreken (in theorie) allemaal een mars op Brussel organiseren voor alle onrecht dat hen de laatste maanden is aangedaan, maar als puntje bij paaltje komt blijven ze toch liever roepen én tieren vanachter hun veilige computerscherm (in praktijk). Typisch Belgisch! Een revolutie ontketenen, maar dan liefst vanuit de huiskamer. Benieuwd of pakweg Ché Guevara het in zijn tijd ook op die manier heeft aangepakt. Ik zie véél mensen die hun ongenoegen uiten in tal van berichten die ‘hun grote waarheid’ moeten illustreren. Vrijwel nooit worden er oplossingen aangedragen, er wordt enkel maar benadrukt ‘hoe fout’ alles is. Misschien moeten alle misnoegde mensen eens op visite gaan bij een goeie psycholoog of psychiater om hun diepste zielenroerselen eens uit de doeken te doen. Op termijn kost dat ongetwijfeld een flinke duit (hopelijk mét resultaat!), maar het geeft wél wat gemoedsrust aan alle Facebookers die wél van goeie wil zijn. Het is een vrijblijvende tip voor alle narcisten die denken dat de evenaar door hun gat loopt (én geloof me, dat zijn er nogal wat). De goedkopere oplossing is net iets eenvoudiger: als je weer eens acute gal voelt opkomen, zet dan je computer gewoon af en ga iets anders doen. Dat zeggen ze ook wanneer er een slecht tv-programma op het scherm komt: draai die knop om. Oké, ik durf (zelfs als ik die bewuste knop heb omgedraaid) al eens doordrammen over het slechte tv-programma in kwestie. Waarmee we meteen bij onze eindconclusie komen: niets menselijks is mij vreemd. Ook ik zal proberen om het door yoga en mindfulness onder controle te krijgen. Dit laatste is absoluut niet waar, maar het klinkt wél als een late nieuwjaarsresolutie, niet? 😀

Posted 07/01/2021 by ambijans in Algemeen