Beste. Film. Ooit. (11) Irréversible   Leave a comment

irréversible

De film die we vandaag een beetje willen promoten is om meerdere redenen bijzonder. Toch moeten we jullie vooraf ook waarschuwen. Het is geen film voor mensen met een zwakke maag, voor mensen die geweld meestal schuwen of kijkers die wat claustrofobisch worden als de camera de neiging heeft om alle kanten op te draaien of wanneer ie alles nogal realistisch in beeld brengt. Exact vijftien jaar geleden schokte regisseur Gaspar Noé vriend en vijand met dit verhaal. De hoofdrollen worden vertolkt door de ravissante Monica Bellucci en haar ondertussen ex-man Vincent Cassel. Net zoals bij ‘Memento’ wordt de film achterstevoren verteld. Het verhaal? Twee vrienden, Marcus en Pierre, zijn in Club Rectum op zoek naar een persoon met als bijnaam ‘de lintworm’. Marcus is blind van woede en Pierre onderneemt vruchteloze pogingen om de wraaklust van Marcus te temperen door op hem in te praten. Waarom Marcus zo obsessief op wraak uit is blijft vooralsnog onduidelijk. Tot je de hele film hebt gezien uiteraard.

De film blijft bij mij vooral hangen omwille van een bijzonder realistische bijna twintig minuten durende verkrachtingsscène (hoe wreed die ook is!) waarvan ongeveer negen minuten in één take zijn opgenomen. Verder is er een bijzonder brutale nachtclubscène met een brandblusser te zien en op het eind horen we tot en met de eindgeneriek een stuk uit de geniale zevende symfonie van Beethoven. Een muziekfragment dat trouwens opduikt in meer films en tv-series, zo merkte ik later op. De film is dus niet zo zeer interessant door het verhaal maar eerder door de soundtrack, de sfeer, het camerawerk, de belichting en de cinematografie. Wie de carrière van regisseur Noé een beetje heeft gevolgd zal merken dat die wordt gekenmerkt door zijn nogal extreme aanpak. De man maakt geen films voor doetjes! Jullie hebben nog een trailer van ‘Irréversible’ te goed.

Advertenties

Posted 11/10/2017 by ambijans in Film

De top 100 tv-series (19) Arrested Development (2003-)   Leave a comment

Arrested Development

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de beste tv-reeksen/sitcoms/miniseries e.a. die bij mij een onuitwisbare indruk nalieten in de loop der jaren. Het gaat meestal om dingen die langer liepen dan één seizoen, een uitzondering niet te na gesproken. Omdat ook mijn dagen maar 24 uur tellen is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één serie die de 100 niet heeft gehaald, omdat ze mijns inziens ‘totally overrated’ is.

‘Arrested Development’ is een Amerikaanse komedieserie over de rijke familie Bluth, die daarnaast ook excentriek en disfunctioneel is. Michael Bluth (Jason Bateman) tracht samen met zijn zoon, broers en zus het familiebedrijf van de ondergang te redden, nadat zijn vader wegens fraude in de gevangenis komt. De serie won onder meer zes Emmy’s en een Golden Globe. In 2007 prijkte de serie in Time in de lijst van honderd beste tv-programma’s aller tijden. In verdere rollen zien we o.a.ook Portia De Rossi, Will Arnett en Michael Cera. De eerste drie seizoenen werden gedraaid tussen 2003 en 2006, het vierde seizoen volgde in 2013. Seizoen 5 wordt in 2018 verwacht. Er zit een hele hoop woord -en situatiehumor in deze reeks zoals misschien al zal blijken uit de trailer die we erbij plaatsen.

Absoluut te mijden op tv: ‘Die Schwarzwaldklinik’ (1985-1989)

Posted 10/10/2017 by ambijans in TV

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (42)   Leave a comment

écht allemaal hè

We zullen nog eventjes rewinden naar het afgelopen weekend. Na één quizvrij weekend (door ons fameuze Barcelonatripje) vlogen we er afgelopen vrijdag weer stevig in op de Stelenbaanquiz in Geel. We hadden lange tijd uitzicht op een plekje in de top 10, maar de ex-aequoregeling zorgde er helaas voor dat we nog van plek 9 naar plaats 14 donderden. Lang geen slecht resultaat op 70 deelnemende teams. Zaterdag werd voorbehouden aan voetbal: zo zagen we onze Rode Duivels zegevieren in Bosnië-Herzegovina (3-4) na een aantrekkelijke pot voetbal op een weliswaar dramatisch slechte grasmat. ‘Dramatisch’ was ook van toepassing op Oranje dat we met 1-3 zagen winnen in Wit-Rusland. Wij vrezen eerlijk gezegd dat een monsterscore thuis tegen Zweden (7-0?) er niet meteen zal in zitten. Zondag mag worden bijgeschreven als een lui dagje waarin wij wat lazen en een beetje verder keken naar ‘Top of the Lake : China Girl’. Vandaag roept de werkplicht alweer! Het leven is hard, maar het valt best mee (als je onderstaande tien nummers) voor eeuwig uit je geheugen zou kunnen bannen bijvoorbeeld.

411. Jessie – Joshua Kadison : als muzikale invloeden noemt de zanger Cole Porter en George Gershwin, maar hij komt nog niet aan de hielen van beide musici. Dit snertlied uit 1993 schreef hij nadat zijn relatie met actrice Sarah Jessica Parker op de klippen liep. Hij zal hoogstwaarschijnlijk ‘Mr. Right’ niet zijn geweest …

412. Ik neem je mee – Gers Pardoel : geachte dames en heren, deze single stootte het lied van Corry en de Rekels (die hier al eerder in onze lijst passeerden) van de eerste plaats als succesvolste Nederlandstalige single aller tijden in de Nederlandse Top 40. Deze mijlpaal bereikte Gers in 2012. Fijn voor hem!

413. Torn between two lovers – Mary MacGregor : debuutsingle van deze Amerikaanse die in 1976 werd gemaakt, maar die in 1977 een heuse wereldhit werd. Ze kon dit succes uiteraard niet herhalen. Ergens in 1999 vroeg ze haar muziekpensioen aan.

414. Hold the line – Blue Blot : het origineel van Toto vind ik nog best te pruimen, maar de cover van deze Belgische bluesband uit 1992 is voor mij altijd een doorn in het oog geweest. Frontman Luke Walter jr. overleed in 1996 aan de gevolgen van leukemie. De muzikale voortzetting met een nieuwe zanger werd geen succes.

415. Vurige tongen – Philippe Robrecht : Vlaamse zanger die uitblonk in heuse levenswijsheden die je tegenwoordig nog steeds kan terugvinden op van die tegeltjes in Delfts blauw. In 1992 was dat misschien bijzonder hip, een kwarteeuw later is het concept totaal voorbijgestreefd.

416. Dance the way I feel – Où est le swimming pool : tegen wil en dank een one hit wonder geworden, omdat hun frontman Charles Haddon in 2010 op de artiestenparking van Pukkelpop een einde maakte aan zijn leven. Hij werd slechts 22 jaar oud. Duikt nog te pas en te onpas op in quizzen.

417. Sonnentanz – Klangkarussell : instrumentale, Oostenrijkse electronische muziek die hier in 2012 een nummer één hit mee scoorden, o.a. in de Nederlandse Top 40 al gebeurde dat wél in 2013. Desalniettemin blijft het een niemendalletje van dertien in een dozijn. Doorspoelen!

418. Livin’ la vida loca – Ricky Martin : Puerto Ricaan die later de Spaanse nationaliteit nam, verkocht tot op heden ruim 55 miljoen geluidsdragers wereldwijd. Naast zijn muzikale carrière werd er ook druk gespeculeerd over ’s mans seksuele geaardheid. Aanvankelijk was hij veertien jaar samen met een vrouw, maar in 2010 kwam hij uiteindelijk toch uit de kast. Het heeft allemaal weinig belang want deze erbarmelijke single teistert al sinds 1999 de ether.

419. Pompeii – Bastille : Britse band die het tegenwoordig (om volstrekt onverklaarbare redenen) tot headliner schopt op grote festivals (lijst verkrijgbaar op speciale aanvraag). Ooit op Rock Werchter tussen krijsende bakvissen gestaan tijdens hun optreden. Staat nog steeds in mijn ‘grote blunderlijst’. Gelukkig tijdig kunnen ontsnappen via de nooduitgang. De feiten dateren uit 2013 toen deze single populair was.

420. The key, the secret – Urban Cookie Collective : Britse eurotrash die in 1993 o.a. een nummer 1 positie haalde in Nederland met dit nummer. Zangeres Diane Charlemagne overleed in 2015 op 51-jarige leeftijd aan de gevolgen van leverkanker. Meer crappy music serveren we graag volgende week!

Posted 09/10/2017 by ambijans in Muziek

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (9)   Leave a comment

te voet naar scherpenheuvel

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

N.a.v. de 10.000 stappenchallenge waaraan ons gemeentebestuur deelneemt (ook ondergetekende onderneemt een vruchteloze poging!) moest ik meteen terugdenken aan een herinnering uit 1987, ik was op dat moment 15 jaar. Als jonge gast (bijna onze hele middelbare schoolperiode zullen we zeggen!) brachten wij veel van onze vrije tijd door een drietal straten van thuis. Op zeker moment gingen leden van het gezin V. samen met wat familieleden en kennissen een voettocht naar Scherpenheuvel ondernemen. Blijkbaar was dat een soort van jaarlijkse traditie die in ere werd gehouden. Iedereen die zin had mocht met hen mee naar ginds wandelen. De zoon des huizes en enkele neven en nichten van ongeveer dezelfde leeftijd hadden al aangegeven dat ze zo’n wandeling wel zagen zitten. Uiteraard had ik ook wel oren naar dat idee, geen idee of De Marlets uit Alken toen het beslissende duwtje hebben gegeven. Zij scoorden in 1985 een dikke Vlaamse hit over het onderwerp op de tonen van ‘The way to Amarillo’. Puntje kwam dus bij paaltje: ik ging mee naar Scherpenheuvel stappen. Mijn moeder had (ongetwijfeld om mij aan te moedigen) wat horrorverhalen in petto over haar voettochten naar diezelfde plek. Wél de finish gehaald, maar dat had blijkbaar bloed, zweet en tranen gekost. Het zou alleszins geen plezierreisje worden, zoveel was duidelijk. Ik maakte nog vóór ons vertrek al één kapitale blunder: we zouden de wandeling maken met gloednieuw sportschoeisel (Rode Nikes air max als ik mij goed herinner), waar we tot dan toe nauwelijks mee hadden gelopen. Geen nood, ons wandelgroepje (dat ergens op de Halveweg vertrok) om 22u ’s avonds was 20 à 25 wandelaars groot, we zouden onszelf er wel doorheen slaan. Véél mensen op leeftijd, dat zou een makkie worden voor ons jonkies. De temperatuur buiten was goed, ons humeur was top en we zagen het helemaal zitten. Mijn vader had zich voorgenomen om ons parcours met de wagen op te volgen. Hij ging vermoedelijk af en toe iets drinken in één van de vele cafés onderweg (denk ik nu). Onderweg kwamen we hem enkele keren tegen. Toen we bijvoorbeeld een eerste tussenstop maakten in Lummen wist hij ons te vertellen dat we eigenlijk al een kilometer of drie té veel hadden gewandeld, want hij kende een vééél kortere weg naar de basiliek. Ons traject lag ook grotendeels langs drukke invalswegen dus we zaten bijna constant tussen het voorbijrazende verkeer. In Diest namen de jonge deelnemers een beetje voorsprong op de oudere wandelaars. We besloten even op een bankje aan een bushalte te gaan zitten om de rest van de groep terug op te wachten. Alweer geen goed idee want toen we opstonden waren we allemaal zo stijf als een plank! Ineens leek het alsof wij bejaarden waren en zij jonge veulens. Van Diest tot in Scherpenheuvel hebben we langs elkaar op gezwalkt omdat we moe waren, maar met humor hielden we onszelf staande tot het einde. Toen we eindelijk aankwamen pikten we rond een uur of 5 ’s morgens de eerste mis mee (ik heb de hele tijd geslapen in de kerk, dus over de inhoud van de preek kan ik hier geen gebenedijd woord vertellen). Terug thuis was de conclusie dat ik een aantal blaren aan mijn voeten had. Die werden door mijn moeder liefdevol verzorgd. Goed tien jaar later ben ik nog eens opnieuw naar Scherpenheuvel gewandeld met enkele neven en een oom. Ook toen op de bonnefooi zonder al te veel voorbereiding. Wél aandacht geschonken aan mijn schoeisel. Eén van mijn neven had stafkaarten bij zodat we vrij vaak door de natuur wandelden in plaats van langs de grote weg. Het resultaat was dat ik achteraf geen blaren had, dat we de misviering skipten en dat we in de eerste de beste frituur een frietje staken. Een derde keer ‘te voet naar Scherpenheuvel’ is er nog niet van gekomen …

Posted 08/10/2017 by ambijans in Algemeen

Babe van de week (36) Alexandra Daddario   Leave a comment

Alexandra Daddario

‘Babe van de week’ is een rubriek, die net zo eenvoudig klinkt als ie eruit ziet. Iedere week stellen wij een (jonge)dame aan jullie voor die om een bijzondere, buitenissige en daardoor wellicht volstrekt onbelangrijke reden het nieuws, de boekskes of Ambijans’s Blog heeft gehaald. Binnen (on)afzienbare tijd heeft elke meelezende man hier een pak nieuwe ‘vriendinnen’ gemaakt, beloofd! Waar het begint weten we nu al, waar het eindigt …

Alexandra Daddario (31) is een Amerikaanse actrice die op zestienjarige leeftijd debuteert in een ABC-soapserie die ‘All my children’ heet. Verder was ze ook te zien in o.a. ‘Life on Mars’, ‘The Sopranos’, ‘White Collar’, de Percy Jacksonfilms, ‘Texas Chainsaw 3D’, ‘True Detective’, ‘It’s always sunny in Philadelphia’, ‘American Horror Story’, ‘San Andreas’ en heel recent in ‘Baywatch’. Ze heeft Hongaars, Italiaans, Tsjechisch, Brits en Iers bloed door de aderen stromen. Beide ouders zitten in de advocatuur, Alexandra is de oudste van drie kinderen. Ze heeft nog een acterende broer en een zus die niet in de showbizz actief is. Alexandra is 173 centimeter groot en ze weegt 61 kilogram droog aan de haak. Haar stralende blauwe ogen en haar interessante cupmaat 32C zijn verder ook troeven die ze wel eens uitspeelt. Over haar borsten doen trouwens de wildste geruchten de ronde: de één beweert dat ze is langs geweest bij een goede plastisch chirurg, de ander zegt dan weer dat ze er niet aan heeft laten sleutelen. Tot in 2010 was ze eigenlijk niet sportief aangelegd maar de Percy Jackson saga verplichtte haar om o.a. te gaan joggen, aan aerobic te doen en om te gaan trainen in een krachthonk. Hier kweekte ze naar eigen zeggen tien kilogram aan spieren. Sommige dames zullen best jaloers zijn als ze dit horen, maar naar het schijnt is ze op dit moment samen met acteur Zac Efron, die ze leerde kennen op de set van ‘Baywatch’. Al zou het uiteraard ook een gerucht kunnen zijn!

Posted 07/10/2017 by ambijans in Babes

‘De bewuste Bourgondiër : van ongezond naar gezond voedingspatroon’ (Erica Rutten)   Leave a comment

erica rutten

Voeding staat onder vuur. Iedereen weet wel wat gezonde voeding is, maar we passen het op grote schaal niet toe. We blijken massaal een westers voedingspatroon toe te passen, dat in verband staat met de ontwikkeling van een aantal chronische ziekten. Hoe is het zo ver kunnen komen? Het boek gaat terug naar het begin van de twintigste eeuw en bekijkt de toepassing van voeding tot in het heden. Op deze wijze wordt duidelijk hoe het huidige westerse voedingspatroon is ontstaan. Het gevolg is een jungle van voeding, kennis en dogma’s waar we vandaag mee te maken hebben. Tevens wordt de complexiteit van de voedingswetenschappen toegelicht evenals de relatie van het westerse voedingspatroon met tal van chronische ziekten. In detail gaat de auteur in op het genoemde westerse voedingspatroon en op de verschillen met het gezonde voedingspatroon dat vaak beschermend werkt. Om de transitie naar een dergelijk gezond voedingspatroon succesvol te maken is de rol van de consument erg belangrijk. Enkel met een mentaliteitswijziging zal dit mogelijk zijn. Om het gezonde voedingspatroon gemakkelijk toepasbaar te maken wordt ‘de bewuste Bourgondiër’ in het leven geroepen. Want voeding is vooral genieten, maar bewust. Deze indringende publicatie is niet alleen bestemd voor professionals, maar evenzeer voor consumenten en patiënten en voor ouders en grootouders die een verschil willen maken voor hun eigen gezondheid, maar ook die van hun kinderen en kleinkinderen. Kortom, voor iedereen die de dagelijks noodzakelijke voeding als een te respecteren levenszaak beschouwt en een gezond voedingspatroon wil aanleren. Erica Rutten studeerde voeding- en dieetleer aan de KU Leuven en werd vervolgens doctor in de voedingswetenschappen aan de Universiteit Maastricht. Ze schreef en werkte mee aan tal van internationale onderzoeken en wetenschappelijke artikelen. Met het concept ‘De stem van de Bewuste Bourgondiër’ wil ze haar kennis delen met particulieren, bedrijven, organisaties en professionals. Daarnaast heeft ze een netwerk van Bewuste Partners die haar concept ondersteunen. Ze is lid van de Nederlandse Academie voor Voedingswetenschappen en van de Belgian Nutrition Society.

Posted 06/10/2017 by ambijans in Literatuur

De top 100 tv-series (18) Van vlees en bloed (2009)   Leave a comment

van vlees en bloed

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de beste tv-reeksen/sitcoms/miniseries e.a. die bij mij een onuitwisbare indruk nalieten in de loop der jaren. Het gaat meestal om dingen die langer liepen dan één seizoen, een uitzondering niet te na gesproken. Omdat ook mijn dagen maar 24 uur tellen is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één serie die de 100 niet heeft gehaald, omdat ze mijns inziens ‘totally overrated’ is.

‘Van vlees en bloed’ is een Vlaamse tragikomische televisieserie die gaat over beenhouwerij Vangenechten, een familiebedrijf sinds 1952 waar moemoe Maria Vangenechten nog nadrukkelijk aanwezig is en ook formeel eigenaar is, maar zoon André Vangenechten in principe de touwtjes in handen heeft. Kleinzoon Rudy Vangenechten komt na 10 jaar spoorloze afwezigheid terug, tot grote vreugde van moeder Liliane Verstappen en moemoe, maar André denkt daar heel anders over. Enkele belangrijke rollen worden vertolkt door o.a. Lucas Van den Eynde, Sien Eggers, Tom Dewispelaere, Tom Van Dyck, Koen De Graeve, Maaike Neuville en Herwig Ilegems. Deze minireeks telde slechts zeven afleveringen maar dat was ruim voldoende om indruk te maken op het grote publiek. Het leverde hen in 2009 o.a. De Ha! van Humo op. Dat er ook tijdens de opnames goed werd gelachen maakt deze trailer alvast duidelijk.

Absoluut te mijden op tv: ‘Full House’ (1987-1995)

Posted 05/10/2017 by ambijans in TV