50 onderschatte bands/artiesten (150) Glen Hansard   Leave a comment

glen hansard

Glen Hansard (° 1970) is een Ierse zanger/gitarist en acteur, bekend van de bands The Frames en The Swell Season en tegenwoordig is hij al een aantal jaar actief als solo-artiest. Hij speelde in de prijswinnende speelfilms ‘Once’ en ‘The Commitments’. Hij is wellicht één van de getalenteerdste en innemendste singer-songwriters van dit moment. Hoewel hij niet meteen bekend is bij het grote publiek, heeft hij ondertussen toch al een Grammy Award en een Academy Award op zak, toch een teken van kwaliteit. Zijn solobiografie omvat drie EP’s en vier full cd’s.

1. ‘You will become’ (uit ‘Rhythm and Repose’, 2012)

2. ‘Love don’t leave me waiting’ (uit ‘Rhythm and Repose’, 2012)

3. ‘Philander’ (uit ‘Rhythm and Repose’, 2012)

4. ‘Winning streak’ (uit ‘Didn’t he ramble’, 2015)

5. ‘Her mercy’ (uit ‘Didn’t he ramble’, 2015)

6. ‘Lowly deserter’ (uit ‘Didn’t he ramble’, 2015)

7. ‘Wreckless heart’ (uit ‘Between two shores’, 2018)

8. ‘Time will be the healer’ (uit ‘Between two shores’, 2018)

9. ‘I’ll be you, be me’ (uit ‘This wild willing’, 2019)

10. ‘Fool’s game’ (uit ‘This wild willing’, 2019)

Onze derde reeks van 50 is ondertussen de revue gepasseerd. Ik neem me voor om binnen afzienbare tijd nog één keer 50 artiesten te promoten zodat we uiteindelijk mooi kunnen afronden met 200 stuks. Voor wie het hier niet wekelijks heeft gevolgd zetten we graag nog eens kort onze bijdrages van 101 tot 150 in een overzichtelijk rijtje: Ween, Paolo Conte, James Blake, Dirty Projectors, Sophia, Unknown Mortal Orchestra, METZ, Scorn, Death Cab For Cutie, Tune-Yards, M83, LCD Soundsystem, Father John Misty, Trans Am, Air, Jamie Lidell, Drexciya, They Might Be Giants, Nitin Sawhney, Parquet Courts, Arno, Eels, Burial, Four Tet, Bonobo, Apparat, !!!, Cranes, Hundred Waters, Nicolas Jaar, Nils Frahm, Low, Lamb, Feist, Crystal Castles, Ty Segall, TV On The Radio, Patrick Watson, Suuns, Junior BoysJessie Ware, Broken Social Scene, Band of Horses, Caribou, Yeasayer, Cinematic Orchestra, Coldcut, Madensuyu, Kevin Morby en tot slot Glen Hansard.

Posted 16/05/2019 by ambijans in Muziek

‘Een fatsoenlijke familie’ (Rosa Ventrella)   Leave a comment

rosa ventrella

Het zijn de jaren tachtig. De hete zomers in Bari versterken de geuren van romige sauzen, gegrild vlees en verse pasta die uit de ramen komen. Door de kleine steegjes van de oude stad rennen en spelen de kinderen van families uit de buurt. Maria is echter een buitenbeetje en trekt liever op met haar twee oudere broers. Ze vindt haar uitweg uit de dagelijkse sleur van een groot arm gezin in de vriendschap met Michele, een jongen uit een beruchte criminele familie. Bij elkaar vinden ze voor het eerst een houvast die ze beiden nog niet kenden. Maar vanaf het moment dat de families met elkaar te maken krijgen, lijkt hun groeiende band geen schijn van kans meer te maken. ‘Een fatsoenlijke familie’ is een verhaal over een liefde die, zelfs als ze onmogelijk is, twee jonge mensen weerhoudt van wrok tegen de haatdragende, bedreigende wereld om hen heen. Ontroerend van begin tot eind, aldus mensen die het boek reeds lazen. Auteur Rosa Ventrella brak in Italië door met Il giardino degli oleandri (2013). Het boek verkocht meer dan 40.000 exemplaren en werd in zes landen uitgegeven. Haar nieuwe saga werd in korte tijd aan zeventien landen verkocht. Ventrella studeerde geschiedenis en woont in Cremona.

Posted 15/05/2019 by ambijans in Literatuur

Dinsdagmenu Jozef Plevoets (Festicup)   Leave a comment

jozef plevoets

Truienaar Jozef Plevoets (Festicup) begon zijn bedrijf ooit in de garage van zijn ouders maar is ondertussen doorgegroeid naar een bedrijfspand in Zonhoven. Hij werd eerst Limburgse Starter van het jaar 2018 en daarna werd hij Vlaamse Starter van het jaar. In tijden waarin klimaatspijbelaars het nationale nieuws domineren ontwikkelde hij een vrijwel identieke filosofie: hoe kunnen we een zo milieuvriendelijk mogelijk bedrijf worden? In zijn geval wil hij zo snel mogelijk komaf maken met die zee van plastic bekers die jaarlijks onze festivalweides ontsieren. Dat doet hij door onbreekbare en herbruikbare bekers te produceren en ook elders proberen ze symbool te staan voor de circulaire economie. Hoe minder afval hoe beter! Hoe is zijn bedrijfsfilosofie ontstaan? Hoe ziet hij de toekomst en wat wil hij nog graag verwezenlijken? Hij komt het allemaal vertellen tijdens ons dinsdagmenu.

UPDATE

Als er geen voetbal op tv is, heb je altijd nog kans dat het net terrasjesweer is … of dat zo’n idioot Eurovisiesongfestival (wie kijkt daar nog naar?) wat roet in het eten gooit. Dat belette Jozef Plevoets niets om zijn levenshandel én wandel bij ons uit de doeken te doen. Het is ook plezant om vast te stellen dat er steeds een klein én fijn publiek is voor onze lezingen en dat zij ook niet aarzelen om actief vragen te stellen aan de spreker van dienst. Dat zorgt er mede voor dat het nooit saai is. Het publiek tevreden, wij dus ook. Voor ons volgende dinsdagmenu is het nu wachten tot 22 oktober a.s. wanneer postdoctoraal onderzoeker Elisabeth Timmermans de geschiedenis van het daten uit de doeken komt doen. Eigenlijk krijg je deze maand twee dinsdagmenu’s voor de prijs van één, want één week later hebben we Jolien Durwael te gast. Waar zij het over gaat hebben maken we te gepasten tijde nog bekend.

Posted 14/05/2019 by ambijans in Algemeen

‘Bagaar’ (Guy Cassiers/Toneelhuis & Arsenaal/Lazarus) @ CCHA   Leave a comment

(c) lara gasparotto

Guy Cassiers en LAZARUS. Scenografische precisie versus baldadige speelsheid. Literaire ernst tegenover schijnbare lichtvoetigheid. En toch vinden deze theatermakers elkaar in hun zoektocht naar de donkerste diepten van de menselijke ziel. Deze tocht voerde Guy Cassiers eerder langs voorstellingen als ‘Atropa’, ‘De wraak van de vrede’, ‘Duister hart’, ‘Musil 3: De misdaad’, ‘MCBETH’, ‘Bloed & rozen’, ‘Het lied van Jeanne en Gilles’ en ‘De welwillenden’. Theatercollectief LAZARUS maakte op haar beurt bewerkingen van klassieke romans van onder meer Dostojevski, Boelgakov, Gontsjarow, Gombrowicz én Bukowski. Met ‘Bagaar’ zetten zij samen hun versie neer van ‘Coup de torchon’, een film van Bertrand Tavernier uit 1981 over een ontwrichte gemeenschap van witte kolonialisten in een Afrikaans land net voor het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog. In de theaterbewerking is het verhaal gesitueerd in een niet zo verre toekomst op een eiland waar ‘vluchters’ samengebracht worden totdat een beslissing is genomen of ze naar het continent mogen of niet. Maar het continent houdt al jaren de grenzen stevig dicht. Hulpverleners en militairen zijn aan zichzelf overgelaten om de boel draaiende te houden. De samenleving zakt weg in morele lamlendigheid. De chef van het eiland, Lucien Cordier, is een zwakkeling, de risee van de stad die de corruptie van zijn omgeving door de vingers ziet. Totdat er iets in hem kantelt en hij zich zonder enige scrupule begint te ontdoen van iedereen die hem voor de voeten loopt. Bevolkt met groteske personages in extreme situaties en vol scherpe dialogen balanceert het universum van ‘Bagaar’ op de rand van de afgrond. Bijtende maatschappijkritiek vermengt zich met zwarte humor. Een ongemakkelijke fabel over het morele bankroet van een samenleving die heel erg veel op de onze lijkt.

UPDATE

Er stond gisteren een topcast op de bühne met o.a. Katelijne Damen, Koen De Graeve, Günther Lesage en Charlotte Vandermeersch, maar dat maakte het nog geen topstuk. Het acteren was best oké, maar van het stuk zelf kreeg ik het warm noch koud. Het bleef bij mij alleszins niet ‘hangen’. Dat er nogal wat huppelkutjes in de zaal zaten die begonnen te gieberen bij elke krachtige vloek, seksuele act of bepaalde tic van een acteur/actrice werkte gisteravond eerder storend dan bevorderend. Ik heb geen probleem met een enthousiaste zaal, maar als het stoort dan stoort het gewoon. Naar het einde van het stuk ging er nog twee keer een gsm af in de zaal. Dat er na al die jaren nog steeds mensen bestaan die ‘vliegtuigmodus’ of ‘stil’ niet kennen op hun smartphone … Na anderhalf uur spel doken wij met enkele theaterminnende vrienden de foyer in. Als de nabespreking gezelliger was dan wat er zich op de scène afspeelde, dan weet je het wel. Een herkansing dan maar volgend seizoen?

Posted 13/05/2019 by ambijans in Theater

Oorwurm van de week (151)   Leave a comment

famke louise

Wij keren nog eventjes terug naar de bijna afgelopen week. Die begon op maandag met ‘Le Bal’ van Jakop Ahlbom Orchestra, een bijzonder entertainende dans/theater/muziekvoorstelling in CCHA, op dinsdag konden we (in goed gezelschap dan nog!) genieten van Dead Can Dance in Brussel (hier een integrale link van identiek dezelfde setlist) en op donderdag lieten we een CT-scan maken in het Salvatorziekenhuis. Daags nadien kregen we gelukkig bevrijdend nieuws dat er niets was gevonden. Wij zijn nu gerustgesteld. Vrijdagavond hadden we een gezellige muziekquiz opstaan in Ham, die ons in onuitgegeven samenstelling een mooie bronzen plak opleverde. Achteraf werden er plannen gesmeed voor andere muziekquizzen elders weliswaar in de verre toekomst. Volgende week lijkt een bijzonder rustige aangelegenheid te worden met slechts enkele plannen. Maandagavond een theatervoorstelling in CCHA en dinsdagavond een dinsdagmenu op het werk (Jozef Plevoets van Festicup is dan onze centrale gast). Zoals het er nu naar uitziet zelfs geen quiz dit keer, tenzij ik me ergens ultiem nog als gastspeler zou presenteren. Op serieel gebied kunnen we het volgende melden: wij zagen ondertussen zes seizoenen van ‘Veep’, ‘Grenslanders’ (volledig) en verder volgen we nog steeds ‘Barry’ (seizoen 2) en ‘Game of Thrones’ (laatste seizoen). Binnen enkele dagen vervalt ons gratis maandje Play More alweer. Kunnen we eindelijk weer wat werken aan ons sociaal leven! Naar muziek luisteren kan uiteraard ook …

Derrière – Famke Louise: eind 2017 dook deze ondertussen 20 jaar oude muzikante plots op binnen mijn gezichtsveld. Eigenlijk dacht ik toen ik ‘Op me monnie’ voor het eerst hoorde dat het om een grap ging. Een non-talent dat ook eens muziek probeert te maken. Toen ze even later ook meteen ‘Vroom’ lanceerde was ik haast overtuigd dat we hier te maken zouden hebben met een eendagsvlieg. Maar kijk, ondanks het feit dat ze nogal wat rabiate tegenstanders heeft blijft ze gewoon moedig doorzetten. That’s my girl! Oké, die vervelende autotune moet verdoezelen dat ze eigenlijk helemaal geen toonhoogte kan houden, maar het nummer op zich is best aanstekelijk. Dat vindt zelfs deze jongeman die een knappe persiflage maakte. 😉

Future love – Ride: één van mijn favoriete Britse shoegazebands komt sneller dan verwacht alweer met de aankondiging van een nieuwe cd, ‘This is not a safe place’ getiteld, die ergens midden augustus het levenslicht zal moeten zien. Hun vroegere niveau zullen ze hoogstwaarschijnlijk nooit meer halen, maar van mij krijgen deze heren eeuwig respect voor hun knappe backcatalogue.

Hotel last resort – Violent Femmes: dit Amerikaanse folkpunktrio begon er lang geleden in 1980 aan om er in 2009 een tijdje de brui aan te geven. Sinds 2013 zijn ze weer ‘back on track’ en eind juli brengen ze een nieuwe cd uit waarvan wij graag de titeltrack presenteren.

The wounds we bled – Heather Nova: in een ver verleden durfden wij wel eens optreden meepikken van deze knappe blondine uit Bermuda, ondertussen ook alweer 51 jaar oud. Voor het laatst gezien op Suikerrock in Tienen, maar da’s ook alweer minstens tien jaar geleden. Je krijgt van ons de openingstrack van ‘Pearl’ dat eind juni verschijnt.

Walk on by – Dionne Warwick: we gaan er deze week uit met onze classic, die in 1963 door Burt Bacharach werd geschreven voor deze Amerikaanse zangeres. De tante van de betreurde Whitney Houston is ondertussen 78 jaar oud. Zo zijn we meteen bij het einde gekomen van onze wekelijkse inzendingen. Volgende week zelfde tijd, zelfde plaats … maar weer héél andere nummers. Altijd spannend, toch?

Posted 12/05/2019 by ambijans in Muziek

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (72)   Leave a comment

een spookhuisje

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Ik heb het hier al vaker gehad over de straat van mijn vrienden (enkele straten verder dan mijn ouderlijke woonst). Vroeger was dat eigenlijk al een halve speelstraat waar weinig of geen verkeer doorrijdt. Eigenlijk is dat meer dan dertig jaar na datum nog steeds het geval. Je kon eender wat doen op straat: voetballen, lopen, fietsen, rolschaatsen, … je kan het zo gek niet bedenken of het behoorde tot de mogelijkheden. Een rustige woon-wandel-speelstraat waar héél uitzonderlijk eens een wagen doorreed. Een stuk of vijf goede vrienden (plus aanverwanten) woonden allemaal dus in die straat. Tegenover één van die vrienden stond een huis dat ik later een beetje gekscherend ‘the haunted house’ ben gaan noemen. Het huis was eigenlijk zo anoniem dat ik mij onlangs afvroeg of het er eigenlijk überhaupt nog wel staat. Toen ik er met de auto eens langsreed zag ik dat het er na al die jaren haast identiek uitziet. Het huis werd in eerste instantie bewoond door een oudere, alleenstaande dame waar we af en toe (als zij eens buitenkwam) wel eens een praatje mee sloegen. Op zekere dag stond er een lijkwagen voor de deur. Blijkbaar had men haar een aantal dagen niet meer gezien, dus werd er alarm geslagen. Ik heb eigenlijk nooit écht zeker geweten of ze nu een natuurlijke dood is gestorven of dat ze daar een wanhoopsdaad heeft gepleegd. Hierna kwam er een Kempens koppel in wonen dat nogal into hard rock was. Ze liepen vaak in het zwart rond, leren jekker en ze reden op een zware motor. Het was pas in de zomer dat we merkten dat de man in het gezelschap maar één been meer had. Hij vertelde toen we in zijn achtertuin een pintje zaten te drinken dat hij die amputatie had overgehouden aan een motorongeluk. ‘Maar’ zei hij al lachend, ‘Ook zonder dat been houden wij ons makkelijk overeind’. In het begin was dat ene been een raar zicht, maar al snel viel het niemand meer op. Op zekere dag vertrokken zij naar elders. Toen kwam er een nieuw samengesteld gezin in wonen. Twee gescheiden stellen met hun gezamenlijke kinderen. Ze hadden een vlotte, blonde dochter. Wij vonden dat helemaal oké, haar ouders waarschijnlijk net iets minder want ze was net zwaar aan het puberen geslagen. Ze was misschien 13 maar ze gedroeg zich alsof ze 17 was en al vrank en vrij al haar beslissingen zelf mocht maken. Naar wat ik heb gehoord van de overburen heeft het daar regelmatig zwaar gestoven. Maar zoals dat met alles gaat: vorige week zag ik haar ergens op reageren via facebook. Ze ziet er nog exact hetzelfde uit, alleen wat ouder en ondertussen is ze zelf ook moeder geworden. Ze woont niet meer in Zonhoven, maar is wél in de buurt blijven hangen. Eind goed, al goed!

Posted 11/05/2019 by ambijans in Algemeen

De top 100 boeken (4) ‘High fidelity’ (Nick Hornby) (1995)   Leave a comment

nick hornby

In deze nieuwe rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de honderd beste romans die ik ooit heb gelezen. Over kleuren en smaken valt eigenlijk een hele hoop te redetwisten dus het staat eenieder vrij om het met mij eens/oneens te zijn. Nu we jaarlijks weer (meer dan 40 boeken!) ‘back on track’ zijn qua leesgewoontes moet zo’n all time favouritesleeslijstje zeker lukken. Omdat ik bepaalde genres liever lees dan andere is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één boek dat de 100 niet heeft gehaald, omdat het mijns inziens de hype niet waard was.

‘High Fidelity’ gaat over Rob Fleming, een vijfendertigjarige aan popmuziek verslaafde eigenaar van een slecht lopende platenzaak. Hij stort zich van de ene relatie in de andere en legt top-tienlijstjes aan van zijn ex-vriendinnen. Kortom, hij is aangekomen op een cruciaal punt in zijn leven: wordt het zo langzamerhand niet eens tijd om volwassen te worden? Auteur Nick Hornby (1957) is ook de sterauteur van onder meer ‘About a Boy’, ‘Fever Pitch’ en ‘Juliet, naakt’. Veel van zijn romans zijn succesvol verfilmd. Dit boek is hilarisch, ontroerend en hartverwarmend. Als muziekliefhebber is er dan nog dat extraatje dat er heel veel muziekreferenties zijn, al zal de jongere lezer er ongetwijfeld het predikaat ‘oudezakkenmuziek’ ophangen.

Laat deze kelk passeren: ‘Zusters in pijn’ (Florence Dugas) (1998)

Posted 10/05/2019 by ambijans in Literatuur