Babe van de week (73) Nikita Klaestrup   Leave a comment

Nikita Klaestrup, model en liberale politica

‘Babe van de week’ is een rubriek, die net zo eenvoudig klinkt als ie eruit ziet. Iedere week stellen wij een (jonge)dame aan jullie voor die om een bijzondere, buitenissige en daardoor wellicht volstrekt onbelangrijke reden het nieuws, de boekskes of Ambijans’s Blog heeft gehaald. Binnen (on)afzienbare tijd heeft elke meelezende man hier een pak nieuwe ‘vriendinnen’ gemaakt, beloofd! Waar het begint weten we nu al, waar het eindigt …

Nikita Klaestrup (23) is een Deens model dat ook politiek actief is. In eerste instantie was ze tot 2015 lid van de Conservatieve Partij, maar ondertussen is ze overgestapt naar de Liberal Alliance, de liberale vleugel. Ook haar beide ouders waren politiek actief. Na de gemeenteraadsverkiezingen van 2013 kwam ze steeds nadrukkelijker in de boekskes omwille van haar fysieke verschijning in het openbaar. Zonder schroom durfde ze zich al eens aan een prikkelende shoot wagen. Kwatongen beweren zelfs dat Nikita nooit een politieke carrière heeft gehad, enkel een modellencarrière. Die aandacht speelde ze uiteraard nadrukkelijk uit door in te gaan op talrijke fotoshoots, doortochten in realityprogramma’s en mediaoptredens. In 2015 wees een onderzoek uit dat ze de meest gegoogelde Deense vrouw van het jaar was. Nikita is 164 centimeter groot, ze heeft blauwe ogen, ze heeft een kat als huisdier en ze schijnt nog vrijgezel te zijn. Waar wachten jullie op?

Advertenties

Posted 15/07/2018 by ambijans in Babes

50 onderschatte bands/artiesten (105) Sophia   Leave a comment

sophia

Het moest er ooit van komen, maar voor het eerst duikt er iemand twee keer in deze rubriek op. Robin Proper-Sheppard passeerde hier al ooit de revue met zijn ter ziele gegane band The God Machine (nr. 15, april 2013), die er in 1994 noodgedwongen mee stopte. In 1996 komt hij met zijn nieuwe geesteskind Sophia (oorspronkelijk een soloproject) waarrond hij later een band formeert. Onder impuls van Studio Brussel bouwt de band een behoorlijke cultstatus uit in ons land (Proper-Sheppard woont zelfs een tijd in Brussel). Op het gevaar af om vrolijke mensen in een diepe depressie te storten vermelden we hier toch graag dat Sophia vaak introverte, trieste, trage songs maakt die over eenzaamheid, doodgaan en liefdesverdriet gaan (het leven zoals het is, quoi!). De discografie van Sophia bestaat uit ca. zes full cd’s, één verzamelcd en vier live cd’s.

1. ‘So slow’ (uit ‘Fixed Water’, 1996)

2. ‘Bastards’ (uit ‘The Infinite Circle’, 1998)

3. ‘The River Song’ (uit ‘The Infinite Circle’, 1998)

4. ‘Bad Man’ (uit ‘De Nachten’, 2001)

5. ‘If a change is gonna come’ (uit ‘People are like reasons’, 2004)

6. ‘I left you’ (uit ‘People are like reasons’, 2004)

7. ‘Signs’ (uit ‘There are no goodbyes’, 2009)

8. ‘Leaving’ (uit ‘There are no goodbyes’, 2009)

9. ‘Resisting’ (uit ‘As we make our way’, 2016)

10. ‘California’ (uit ‘As we make our way’, 2016)

Posted 14/07/2018 by ambijans in Muziek

Pukkelpop 2018 … voor wie door het bos de bomen niet meer ziet! (1)   Leave a comment

Nicole Aniston, voor een vrouwvriendelijker pukkelpop

Zoals elk jaar opnieuw proberen wij de absolute muziekleken of zij die bijzonder veel moeite hebben met hun jaarlijkse Pukkelpopparcours alvast een zetje in de juiste richting te geven. Dat Pukkelpop 2018 Best Kept Secret 2018 niet meteen naar de kroon kan steken als ‘vrouwvriendelijkste festival’ compenseren we jaarlijks met het tonen van een mooie deerne (die voor de rest uiteraard volstrekt niets met het festival te maken heeft). Maar omdat #metoo nooit compleet uit beeld zal verdwijnen zullen wij in onze keuze toch een beetje rekening houden met vrouwelijke representatie. Om een kat gewoon een kat te noemen: de Pukkelpopdonderdag is mijn geprefereerde dag dit jaar. Ik zal naar alle waarschijnlijkheid straks een ticket hebben gekocht om op die manier toch een beetje Pukkelsfeer te kunnen snuiven (bij gebrek aan andere verdovende middelen). Onze elf Pukkelpoptips  hieronder.

Bonobo : stond al een aantal keer op Pukkelpop en deed dat telkens prima. Ideaal om een kater of stijve spieren mee weg te dansen. Je kan ook opnieuw richting special beers om verder te drinken, maar in onze jonge tijd (jaren ’80) kregen wij vriendelijk een Apollinaris aangeboden waarna we terug onder de mensen belandden. Toen hadden ze nog geen Bonobo …

Brockhampton : hier en daar al eens The New Kids On The Block voor gevorderden genoemd. Dat lijkt oneerbiedig te klinken, maar ze vinden zichzelf ook gewoon een boysband. Get ready (no pun intended) voor deze heren!

Dirty Projectors : Pukkelpoppers die niet denken in de welbekende muzikale vakjes maar die zich graag (zonder oogkleppen op) laten verrassen, die moeten zeker naar deze band gaan kijken. Ze zijn niet op één stijl vast te pinnen waardoor de kans op verveling serieus slinkt.

Grizzly Bear : één van mijn persoonlijke donderdagfavorieten, maar ik ben dan ook een absolute fan. Psychedelische pop met harmonieuze vocalen, zowat het allerbeste in zijn genre. Zet het in jullie Spotifylijstjes, luister er naar en ga kijken!

James Holden & The Animal Spirits : oké, ik laat mij in mijn keuzes vaak leiden door het experiment en meestal krijg ik daar geen spijt van. Wanneer ze bij ‘FC De Kampioenen’ besluiten om bij wijze van experiment de scenariotwist ‘één groot misverstand’ te introduceren, dan voel ik de bui al hangen. James Holden is gelukkig geen one trick pony.

Kelly Lee Owens : een Welshe die haar verpleegstersuniformpje inruilde voor een carrière in de muziek. Als kind schreef ze poëzie, later kwam ze terecht in het schoolkoor en leerde ze enkele instrumenten bespelen. Owens gelooft sterk dat muziek een helend effect heeft op de mensen. Dat mag ze ons in de Castello bewijzen!

Phoebe Bridgers : 23-jarige blondine die even mooi zingt als ze eruit ziet. Gelukkig is dat geen must voor ons (maar het helpt wél). Deze singer-songwriter begon ooit onder de vleugels van Ryan Adams maar fladderde ondertussen al haar eigen weg.

Shellac : wie een legendarische artiest wil zien kiest best voor de band van Steve Albini, de man die bekend is als producer van o.a. (hou jullie vast!) Pixies, Nirvana, PJ Harvey, Raketkanon, Ty Segall, METZ, Manic Street Preachers enzovoorts.

Superorganism : bont allegaartje zowel qua nationaliteit als qua leeftijd. Muziek voor de internetgeneratie of zij die ermee zijn opgegroeid. Ik hoorde eens iemand zeggen dat hij dit ‘kindermuziek’ vond, dus volledig op maat van de huidige doelgroep is dit een rake aanvulling in de line-up wat mij betreft.

Trixie Whitley : Gentse zangeres die al lang van het label ‘dochter van wijlen Chris Whitley‘ is verlost wat ons betreft. Nu ze wat van stijl is veranderd lijkt het me nóg interessanter om dit mee te pikken.

Unknown Mortal Orchestra : sinds een aantal jaar één van mijn persoonlijke favorieten. Hun doortocht op Best Kept Secret was nog onderhevig aan geluidsproblemen, maar wij hopen dat ze op Pukkelpop wél kunnen overtuigen. Betere kiwi’s ga je op Pukkelpop 2018 niet vinden, trust me!

Posted 13/07/2018 by ambijans in Muziek

De top 100 tv-series (60) I’m Alan Partridge (1997-2002)   Leave a comment

i'm alan partridge

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de beste tv-reeksen/sitcoms/miniseries e.a. die bij mij een onuitwisbare indruk nalieten in de loop der jaren. Het gaat meestal om dingen die langer liepen dan één seizoen, een uitzondering niet te na gesproken. Omdat ook mijn dagen maar 24 uur tellen is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één serie die de 100 niet heeft gehaald, omdat ze mijns inziens ‘totally overrated’ is.

‘I’m Alan Partridge’ is een BBC sitcom met Steve Coogan die door hemzelf, Peter Baynham en Armando Iannucci werd geschreven.  Hierin volgen we de belevenissen van hoofdfiguur Alan Partridge, een tactloze en onzinnige radio DJ, nadat hij door zijn vrouw in de steek is gelaten en werd ontslagen door de BBC. De show volgt Partridge die in het eerste seizoen in een weghotel woont, terwijl hij in de luwte radioprogramma’s mag presenteren. Tussendoor probeert hij wanhopig om ideeën voor nieuwe tv-shows te slijten. In het tweede seizoen woont hij in een stacaravan herstellend van een zenuwinzinking. Naast wat vage vriendschappen krijgt Partridge gelukkig steun van zijn persoonlijke assistente Lynn (Felicity Montagu) en klusjesman Michael (Simon Greenall). De serie werd drie keer genomineerd voor de BAFTA’s (twee keer winst) en won o.a. ook twee British Comedy Awards. De reeks staat ook prominent in een lijst van 100 beste Britse tv-programma’s. Geen trailer deze keer maar een aflevering van seizoen 2.

Absoluut te mijden op tv: ‘Geordie Shore’ (2011-)

Posted 12/07/2018 by ambijans in TV

Málaga (dag 3)   Leave a comment

kathedraal van málaga

Na het ontbijt ’s morgens trekken we opnieuw naar onze hotelkamer. We praten nog wat na over de trouw van gisteren (vergelijkingen met de trouw van vorig jaar in Barcelona drongen zich uiteraard op). We kwamen tot de conclusie dat een mooie mix van de twee feesten zou hebben geleid tot hét ultieme trouwfeest. Ze deden het allemaal op hun eigen manier en dat leverde in beide gevallen een meer dan degelijk eindresultaat op. Ik heb nog nooit een trouwfeest gehad dat op muzikaal gebied aan mijn verwachtingen tegemoetkwam, maar ik haast mij erbij te zeggen dat ik nogal eclectisch ben ingesteld op dat gebied. 90 à 95 % van je gasten kan je paaien met een traditioneel avondfeest, ik zit bij de 5 % die iets geks zou doen (al weet ik natuurlijk niet of dj Reinier Zonneveld zich helemaal heeft laten gaan vanaf 3u). Dat elk avondfeest waarop ik was uitgenodigd steeds startte met een stevige windvlaag die Sabine Hagedoren (Nicolien Kroon voor de Nederlanders) niet had voorspeld komt door ‘Les Lacs du Connemara’ van Michel Sardou. Dat oudvlaamse ritueel werd ooit in het leven geroepen toen de kinderen van Jean-Marie Pfaff gingen trouwen. Door een triest misverstand (denk ‘FC De Kampioenen’!) menen de Vlamingen nu dat dit schouwspel volgens de overlevering in ere moet worden gehouden voor komende generaties. Niet dus! Ik mag hopen dat de gemiddelde Nederlander dit aloude volksgebruik met lede ogen heeft aanschouwd, zodat het geen epidemie zal veroorzaken in de rest van de Lage Landen. Zo, dat moest er even uit! 😉

In de vroege namiddag besluiten we opnieuw de binnenstad van Málaga in te trekken. Oorspronkelijk was het de bedoeling om dadelijk naar Soho, de kunstzinnige en coole wijk van de stad, te trekken. Helaas had onze Paulse kaartlezer van dienst een mindere dag. Hijzelf had het over een black-out, omdat hij een beetje dul (met één ‘l’) in zijn hoofd was. De warmte natuurlijk! In eerste instantie slenteren we wat doelloos rond, maar op zeker moment zitten we er gewoon middenin. Het is vandaag maandag maar al aardig druk in de buurt van de kathedraal. Die hadden we eventueel kunnen bezoeken, maar onze grommende maag beslist er anders over. Tapastijd! Die worden genuttigd bij 12” Sound restaurant, een hippe keet die ons vooral charmeert omdat de diensters (twee lachende jongedames) alleen al overtuigen door hun lichaamstaal. De blondine lijkt ons van Russische origine, de donkerharige is een rasechte Spaanse. Wij bestellen een aantal tapa’s én een fris pintje. Dat er ‘Heineken’ op het glas staat is een kleine domper. Voor ons tweede pintje hoeven we zelfs de naam Cruzcampo niet te laten vallen. Onze blik was zo universeel dat ‘zonder woorden’ hier ruimschoots volstond. 😉 Tot aan ons dessert hebben we louter vrouwelijke bediening, maar dan zit de shift van beide dames er blijkbaar op. We zien ze kortgerokt naar huis lopen. Zij worden afgewisseld door een Italiaanse ober. Van een bont Europees gezelschap gesproken! Wij proberen ook nog een dessertje uit: nonkel Paul gaat voor een torrija espuma tiramisu en ik neem een ijsje op basis van pina colada. Voor ons avondmaal trekken we naar restaurant Picasso in ons eigen hotel. Als starter kiezen we allebei voor gazpacho, nonkel Paul heeft als hoofdgerecht inktvis, voor mij wordt het zeebaars. Na cava en witte wijn sluiten we af met koffie. De dag erna vliegen we zorgeloos én op tijd terug naar Brussel. Ook de taxirit huiswaarts verloopt voorspoedig. Ons weekje vakantie is morgen alweer afgelopen! Nu is het wachten tot eind augustus …

Posted 11/07/2018 by ambijans in Reizen

Málaga (dag 2)   Leave a comment

castillo de santa clarita málaga

‘Je wordt ouder, Ambi!’ Ik kon het Peter Koelewijn haast in mijn oren horen brullen toen ik ’s morgens om 7u de eerste keer ontwaakte. Rugpijn en zo stijf als een plank, maar we zullen doorgaan (zoals de legendarische Ramses Shaffy ooit zong). Ons ontbijt is nogal basic (‘klinken wij nu blasé?’), al staat er wél cava … maar als geen van de ontbijters een dorstig gezicht trekt blijft die fles natuurlijk ongeopend. Mijn reisgenoot (een man met haar op zijn tanden) vraagt gewoon om de fles eventueel te ontkurken. Het is maar een woord. Ze sturen iemand, waarna de fles alsnog kan worden leeggedronken. Wij gaven de aanzet, de meute volgt al snel. Het verhaal van de trekkers en de volgers. Tot de fles terug leeg is … dan moeten ze op zoek naar een nieuwe trekker! We blijven tot ongeveer ’s middags op onze kamer. In de vroege namiddag is er opnieuw animo om de stad in te gaan. Een wandeling brengt ons in de buurt van de puerto en het verderop gelegen La Malagueta (het strand dan). We komen ook voorbij de ingang van het échte La Malagueta. Met iets meer training in de benen (maar vooral als we meer tijd hadden uiteraard), had een wandeling hogerop ons een mooi uitzicht geschonken over deze stad. Dan zag je de stierenarena mooi liggen, al ben ik persoonlijk geen liefhebber van dit volks vermaak (traditie of niet!).

Omdat wij vanavond al overvloedig worden voorzien van spijs en drank op onze feestlocatie (Castillo de Santa Catalina), besluiten we een slaatje te eten bij La Cueva de 1900. Vergezeld met een paar biertjes om alles weg te spoelen. Terug in het hotel beginnen we ons langzaam maar zeker te prepareren voor het trouwfeest van Jeroen en Alexandra. Douche nemen, de haren goed leggen, kostuum aantrekken en schoenen netjes gepoetst. Envelop met tekst én centjes niet vergeten. Klaar! Taxi laten bellen door ons hotel, die stond in minder dan vijf minuten voor de deur. De afstand naar het feest bedraagt goed zes kilometer. Eén snelle rit later arriveren wij (enkele snelle Nederlandse jongelui niet te na gesproken) zowat als eerste aan het kasteel. Ruim tien minuten vóór het aanvangsuur. We krijgen wat raadgevingen en instructies van het Vlaams-Nederlandse koppel dat nu eigenaar is van deze locatie. Met een verfrissend glas water in de hand trekken wij naar de plek waar de ceremonie zal plaatsvinden. Omdat het nog steeds bloedheet is verkiezen wij een plekje in de luwe schaduw boven een plek in de zon. Over de ceremonie kunnen we vrij kort zijn: die was kort maar krachtig (vrij strak geregisseerd) in ongeveer een half uurtje afgehandeld. Een paar getuigenissen van vooraanstaande familieleden, het afleggen van de huwelijksgeloften (Jeroen kon het in alle emotie eventjes niet meer aan) en daarna het uitwisselen van de ringen. Nadat er traditioneel nog wat mocht worden gegooid met bloemblaadjes naar het pasgetrouwde stel was het tijd voor een groepsfoto. Na het openingsglas werd vrijwel meteen de receptie met hapjes in gang geschoten. Ze bleven maar komen. Na cava schakelde ik eventjes over op sangria om uiteindelijk toch maar terug te grijpen naar cava.

Rond 22u wordt ons onder zachte dwang gevraagd om alvast aan tafel te gaan. Het bruidspaar zal daarna in stijl van het balkon komen afgedanst. Iedereen krijgt aan tafel een welkomsdrankje ingeschonken. Na een zwierig openingsdansje komt men ons al het voorgerecht brengen: Bogavente kreeft met andijvie, paddenstoel en een groentepannenkoekje. Snel daarna volgt al een sorbet onder de vorm van een koude meloenencrème vermengd met Jabugohamschaafsel. Als hoofdgerecht is er geweekt kalfsvlees met risotto, asperges en kerstomaten met sojasaus. We krijgen die gerechten uiteraard toegediend met de juiste dosis witte en rode wijn. Naast de gesprekken aan tafel volgen er tijdens de gerechten regelmatige tussenpozes waarin een aantal vrienden getuigenissen brengt. De beste vriend van Jeroen, een ex-collega van Alexandra, de vriendinnen van Bree (karamellenverzen vind ik nooit een goed idee, sorry! Ook al rijmt mijn zin toevallig in dit geval), ze mogen allemaal hun ding komen doen. Rond middernacht volgt als mooie afsluiter nog het dessert (niet van de hand van Zonneveld’s bakkerij). Het bestaat uit drie chocoladetexturen van natuurlijke frambozen en aardbeien , frambozencoulis en leche merengada ijscrème (blijkbaar een Spaanse zomerklassieker op basis van melk, citroen, kaneel, suiker, vanille en eiwitten). We mogen nog eens toosten op het bruidspaar en daarna mogen we naar een zaaltje waarin de openingsdans zal doorgaan. Ik vond ‘Harvest moon’ van Neil Young trouwens een uitstekende keuze (dikke duim!), een nummer dat al snel uitliep in iets van The Black Eyed Peas en vóór we er erg in hadden werd het feestje overgenomen door een coverband. Voor een aantal mensen het sein om toch maar terug naar buiten te gaan om op het terras iets te drinken.  Een whisky-cola bijvoorbeeld, ik noem maar wat! 😉 Een aantal familieleden worstelt dan al met een acuut slaaptekort. Wij besluiten rond half drie het pand te verlaten en een taxi te delen met familie. Voor ons is dat een korte rit, voor hen leidt de trip nog naar Torremolinos (iets verderop). We laten nog een foto maken in de neergezette photoboot en schrijven een korte maar krachtige boodschap in het gastenboek. We missen op die manier (de ongetwijfeld waanzinnige dj-set van Reinier Zonneveld) om 3u, maar omdat we geen ‘jongelui’ meer zijn verkiezen we voor één keer de bedstee boven de dansvloer. Om 4u kruipen we erin. Morgen is er nog een dag!

jeroen en alexandra, het bruidspaar

Posted 11/07/2018 by ambijans in Reizen

Málaga (dag 1)   Leave a comment

La Farola de Málaga

We zijn nog slaapdronken van de duivelse overwinning tegen Brazilië, wanneer we zaterdagmorgen om 3u15 richting luchthaven vertrekken met onze taxi. Onze chauffeur heeft nog eventjes problemen met de slagbomen om Zaventem binnen te rijden, maar uiteindelijk geraken we vrij vlot op onze bestemming. Het is al bijzonder druk, zelfs op dit ontiegelijk vroege tijdstip. Wanneer we ons door de incheck én douane hebben gemanoeuvreerd gaan we kijken op welke gate we moeten inchecken. De informatie is nog niet meteen beschikbaar maar er staat op het bord dat er ongeveer een kwartier vertraging in de lucht hangt. Uiteindelijk zullen we ongeveer drie kwartier later dan voorzien koers zetten richting Málaga. Onze zitplaats bevindt zich helemaal achteraan in het vliegtuig, ter hoogte van het stewardessengedeelte. Wanneer er net vóór ons ook nog twee dames moeten zitten met huilende kinderen lijkt een horrorscenario in de maak. Gelukkig worden de ukjes snel rustig en hebben we geen schijntje last. Al klopt dat niet helemaal. We vliegen namelijk in een krap toestel met Tomorrowlandopschrift. Ideaal voor het doelpubliek van een dancefestival dat ter plaatse snel hun stijve nek -en andere spieren wegdanst, maar een ware marteling voor een midveertiger van het zittende type. We zitten dus behoorlijk krap met weinig beenruimte en wanneer je je hoofd tegen de steun achteraan wil leggen komt je rug plots in het luchtledige te hangen. ‘Have a nice flight’ zegt onze flight attendant. Really?

Wanneer we zijn geland en onze koffers hebben gevonden, besluiten we met een bus richting hotel te geraken. Voor een paar euro geraken we vrij snel in het stadscentrum, maar waar ligt dan je hotel? Tip: wat Spaans kunnen spreken is een meerwaarde hier, al kan je ook een reisgenoot zoeken die de Spaanse taal redelijk beheerst. Ik koos voor optie 2 (nonkel Paul), die in de bus op eenvoudig verzoek een gesprek aangaat met twee oudere dametjes. Dat blijkt zowaar een gouden zet. Ze vertellen ons waar we best afstappen, toevallig net de plek waar ook zij de bus verlaten. Ze lopen met ons mee naar lijn 7 die een halte heeft in Mármoles. We hebben nauwelijks twee stops gedaan of er komt een wisseling van de wacht: de ene buschauffeur komt de andere aflossen. Terwijl ze elkaar kruisen toont de vervangen buschauffeur ons drie vingers en de woorden ‘tres paradas’. Wij begrijpen de boodschap en besluiten deze wijze raad op te volgen. En inderdaad, nadat we uitstappen moeten we tweehonderd meter terug wandelen en arriveren we bij onze uitvalsbasis voor enkele dagen, Sallés Malaga centro. Het mag dan niet zo hip ogen als ons hotel vorig jaar in Barcelona, maar eenmaal geïnstalleerd zijn we toch tevreden. Nette badkamer, zacht bed, aangename kamertemperatuur. Meer moet dat niet zijn, toch?

Hierna is het tijd om voor het eerst de stad te gaan verkennen. Hoewel Málaga sinds 2014 trotse eigenaar is van een eigen metronetwerk, hebben wij die geen enkele keer benut. Sterker nog, geen idee waar het zich bevindt! Wij vertrouwen op onze benen en enkele keren een taxitrip. We beseffen al snel hoe dicht we bij het oude stadscentrum zitten. Een paar honderd meter wandelen en we zitten er pal in. Málaga bezit een mengeling aan pittoreske steegjes en een aantal mooie winkelstraten (met Calle Larios als trekpleister) waar je ook nogal wat straatanimatie aantreft. Véél Nederlandse toeristen ook, wellicht een uitloper van het feit dat ze dit jaar geen WK-agenda op de planning hadden staan. De honger slaat toe, dus eten we binnen in de cafetaria van Hotel Venecia een tapasdriegangenmenuutje (10,50 euro, inclusief drank). Wanneer we terug in ons hotel arriveren zijn we net op tijd om de volgende WK-match te bekijken. Engeland heeft weinig moeite met de tamme Zweden en wint na een saaie, slaapverwekkende wedstrijd met 2-0. De tijd vliegt, want onze volgende afspraak staat dan gepland. We moeten naar La Farola de Málaga, een plek met een oude vuurtoren. Die buurt wordt bevolkt door tal van strandbarretjes, chiringuitos genoemd. In La Farola groeten wij familie en kennissen die morgen het feest zullen bijwonen. Met uiteraard een hapje en drankje erbij, dat spreekt voor zich. Tussen 19u30 en ca. 22u zorgt dat voor het nodige vertier. De honger slaat dan weer ongenadig toe, dus trekken we opnieuw de oude binnenstad in voor een hapje. Tijdens onze zoektocht zien we hoe gezellig druk het hier ’s avonds is. Overal televisieschermen (buiten én binnen) die Kroatië-Rusland uitzenden. We zien de Kroaten 1-2 voorkomen (in de verlengingen) en denken dan dat het binnen is voor hen. Onze eetkeuze valt uiteindelijk op een visrestaurant, puro pescaito genaamd. Het eten is er prima, zelfs wanneer de Russen nog gelijk maken blijft ons humeur opperbest. Strafschoppen die gelukkig in het voordeel van de Kroaten uitdraaien. Via enkele tussenstations komen wij na ca. 19.000 stappen (dik 14 kilometer afstand) net vóór middernacht terug aan in ons hotel. Wij gaan onze nachtrust goed kunnen gebruiken!

Posted 11/07/2018 by ambijans in Reizen