‘Jackie’ (Pablo Larraín)   Leave a comment

jackie

‘Jackie’ geeft een blik op enkele dagen uit het leven van Jackie Kennedy (Natalie Portman). Het betreft de periode van de aanslag op haar man, John F. Kennedy, tot aan zijn begrafenis. Een periode waarin ze de liefde van haar leven verloor, maar de liefde won van het volk. De regie is in handen van de Chileense cineast Pablo Larraín. In andere rollen zien we verder o.a. Peter Sarsgaard, Max Casella, wijlen John Hurt en Greta Gerwig. We gaan een kat gewoon een kat noemen: deze film wordt helemaal recht gehouden door de fenomenale acteerprestatie van Natalie Portman. Portman is niet enkel een goede actrice maar ook bloedmooi (naar mijn bescheiden mening één van de mooiste vrouwen ter wereld). Het siert de regisseur ook dat hij de film bewust ‘klein’ houdt en niet té véél hooi op zijn vork neemt door per sé alle verhaallijnen te willen integreren. Jackie moet niet alleen afrekenen met de moord op haar man (die in haar schoot stierf), maar ook met de druk van de buitenwereld en de pers, haar huwelijk dat barstjes vertoonde, haar twee overleden kinderen en de geplogenheden binnen het Witte Huis. De filmbeelden worden ook mooi afgewisseld met écht beeldmateriaal. Portman won overigens een Golden Globe voor haar rol, de Oscar ging echter naar Emma Stone. Een trailer voor alle liefhebbers om mee af te sluiten.

Posted 16/03/2017 by ambijans in Film

50 onderschatte bands/artiesten (89) Prefuse 73   Leave a comment

prefuse 73

Achter Prefuse 73 zit een 40-jarige producer uit Miami die naar de naam Scott Herren luistert. De man is nog eigenaar van een aantal andere muzikale alter ego’s waarvan Savath and Savalas wellicht de bekendste is. Dat de man ooit een smeltkroes aan muzikale stijlen zou hanteren lag een beetje voor de hand, want hij is de zoon van een Catalaanse vader en een Iers/Cubaanse moeder. Op vroege leeftijd wordt Scott door zijn ouders al aangemaand om verschillende muziekinstrumenten te leren bespelen. Niet veel later krijgt hij de smaak van het dj’en te pakken door op te treden in een kleine nachtclub. Het is dan nog maar een kleine stap van dj’en naar het producen van hip hop tracks voor andere artiesten. Herren wil echter zelf muziek maken. Hij verhuist naar New York, gaat daar studeren en niet veel later in 1997 brengt hij zijn eerste full cd op de markt. In 2001 komt zijn Prefuse 73 debuut uit op Warp, een label waar hij lang mee in zee zal gaan. Prefuse 73 is moeilijk vast te pinnen op één genre, maar één ding is zeker: wie een flinke boon heeft voor hiphop, experimentele muziek en electronica zal dit vast kunnen pruimen. Her en der wordt hij al wel eens vergeleken met DJ Shadow, al komen Herren zijn gastmuzikanten uit een breder muzikaal spectrum. Zijn oeuvre omvat vooralsnog acht EP’s, acht studioalbums en vier compilatiecd’s.

1. ‘Radio attack’ (uit ‘Vocal Studies + Uprock Narratives’, 2001)

2. ‘Perverted undertone’ (uit ‘One Word Extinguisher’, 2003)

3. ‘Drum machine, cello, headwrap’ (uit ‘Extinguished’, 2003)

4. ‘Pagina Dos’ (uit ‘Surrounded by Silence’, 2005) featuring The Books

5. ‘When the grip lets you go’ (uit ‘Security Screenings’, 2006)

6. ‘The class of 73 bells’ (uit ‘Preparations’, 2007) featuring School of Seven Bells

7. ‘Regalo’ (uit ‘Everything she touched turned Ampexian’, 2009)

8. ‘The only hand to hold’ (uit ‘The Only She Chapters’, 2011) featuring Shara Worden

9. ‘Still pretending’ (uit ‘Forsyth Gardens’ EP, 2015)

10. ‘Quiet one’ (uit ‘Rivington Não Rio’, 2015) featuring Rob Crow

Posted 15/03/2017 by ambijans in Muziek

‘Risjaar Drei’ (Toneelhuis/Olympique Dramatique) @ CCHA   Leave a comment

risjaar drei

Van mensen die het stuk al hebben gezien – zo las ik op de sociale media – zou dit stuk wel eens hét toneelstuk van 2017 kunnen worden. Omdat wij nog ‘in blijde verwachting’ zijn gaan we die stelling hier dus nog niet poneren. Dat het verwachtingspatroon nu hoog is, mag wel duidelijk zijn. ‘Richard III’ is één van Shakespeares vroege stukken, voor het eerst opgevoerd rond 1593. Shakespeare is nog jong – ongeveer 28 – maar hij schept meteen één van de meest memorabele monsters uit de literatuur. Richard III heeft sindsdien niets van zijn glans en aantrekking verloren. Wat hem mee zo aantrekkelijk maakt, is zijn bevrijde en ongegeneerd vrolijk tentoongespreide amoraliteit. Schaamteloze onmenselijke meningen klonken nooit zo lekker. Maar het stuk is meer dan een karakterschets van een psychopaat in wording. Het is vooral een portret van een elite, een klein groepje machthebbers dat de politiek heeft gereduceerd tot een spel, een schaakspel in achterkamers en wandelgangen. Uit verband gespeeld door onderlinge strijd en ambitie vormt dit de ideale voedingsbodem voor de sluwste, de handigste, de meest eloquente, de meest meedogenloze onder hen, om uit te groeien tot een perverse dictator. Macht als doel. Maar wat met die macht eens ze verworven is?

Tis nu dat de winter vant malcontentement
nen dreizestig toer hee gepakt
en nen hete zweetzomer wier
deur die zon van York
m’n bruur Edwaar
de keuning
maar zegt maar Eddy
En alle donderwolken die ons dak deden daveren
zijn verzopen in de zilte zwarte zee
Wij sieren ons vandaag den dag met speekmadolles
en ons blaffers rusten in ons nachtkas
den oorlogsroep is vervangen deur de gangnam style
en ons GI Joe’s dansen godverdomme travolta
rond nen discopaal
Den oorlog is passé
Ons combatshoes aan den haak
ontdaan van modder
opgeblonken met zwarte patinee
En de big bad boys
al huppelend op zwarte lakézolen
hoeren en boeren lijk zot
hun fluiten achterna
uit Risjaar Drei

Risjaar is afstotelijk. Hij is prematuur geboren, onaf. Hij is misvormd, hij mankt en hij is lelijk als de nacht. Tijdens de Rozenoorlogen die plots uitbraken na de dood van Hendrik Vijf, heeft Risjaar als een beest gevochten voor zijn familie, aan de zijde van zijn broer Edwaar. En nu is Edwaar koning, dankzij een aantal brutale politieke moorden, uitgedacht door zijn kreupele broertje. Maar het einde van de oorlog brengt voor Risjaar niet de lang verhoopte rust. Risjaar kent geen vrede. Zijn afkeer voor de mensheid, waar hij nooit echt bij zal horen, zit te diep gebakken. Er is integendeel iets geboren, iets aangewakkerd. Een inzicht. Een drift, een gewetenloze ambitieuze honger. Een mogelijkheid om boven zichzelf uit te stijgen: “Agge ne klootzak zoekt, ksallekikkem wel spelen.” Tom Dewispelaere en Stijn Van Opstal brachten – na ‘AUGUSTUS ergens op de vlakte’ (een stuk dat wij in november 2014 zagen) – weer een absolute topcast bij elkaar met Jan Decleir, Peter Van den Begin, Koen De Sutter, Nico Sturm en Marc Van Eeghem. Wij zijn alvast klaar voor tweeënhalf uur non-stop toptheater!

UPDATE

Een vrijwel volle zaal zat dinsdagavond gedurende tweeënhalf uur op het puntje van zijn/haar stoel voor deze straffe voorstelling. Het kon haast niet anders met zo’n topcast. Het was niet allemaal kommer en kwel, want geregeld viel er te lachen in deze voorstelling. Iets wat vooral het jonge grut in de zaal wel aanstond. De minutenlange staande ovatie op het einde was dus absoluut terecht!

Posted 14/03/2017 by ambijans in Theater

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (10)   Leave a comment

geef mijn portie maar aan fikkie

Nu ik de komende week zo eens bekijk, zie ik onmiddellijk twee constanten. Op de werkvloer zal het druk worden, want ik zie o.a. Jeugdboekenweekspel en liefst drie keer uitleendienst opstaan. De andere constante is het woord ‘geannuleerd’. Dinsdagavond zitten wij bij een theatervoorstelling, maar de voorstelling van woensdag (Nordmann plays Dementia) is afgelast omwille van productionele redenen. In het weekend stonden er oorspronkelijk drie quizzen op, maar de zondagse Zebracinema filmquiz in Maaseik viel weg omdat er maar een beperkt doelpubliek voor had ingeschreven. Vrijdagavond spelen we de Paashaasquiz in Maaseik (daar zoeken we nog een quizduo voor) en zaterdagavond is er de Groote Gencker Muziekquiz. Of de muziek hieronder daar ook van de partij zal zijn? Ik mag hopen van niet!

91. Pearlydumm – BZN : de band die van de ‘palingsound’ een heus begrip maakte. Ten tijde van ‘Pearlydumm’ (1980) was Anny Schilder nog de zangeres, iets dat ze zou blijven tot 1984. Zij zou worden opgevolgd door Carola Smit, die bleef tot de definitieve split in 2007.

92. If I could turn back time – Cher : ze won ooit een Oscar voor ‘beste actrice’, ze onderging tal van schoonheidsoperaties maar het allerergste zijn vast en zeker enkele singles die ze in de jaren ’80 en ’90 van de vorige eeuw op ons losliet.

93. You can win if you want – Modern Talking : megasellend Italodiscoduo uit Duitsland bestaande uit een donkerharige zanger met een falsetstem en een blondje dat zorgde voor het typische synthgeluid. Vijf nummer 1 hits in Duitsland, in 1988 stond hun teller al op 85 miljoen (!) verkochte platen. Ik zou haast durven zeggen: hun muziek is zó slecht dat het terug goed wordt.

94. Born to be wild – Steppenwolf : ik ken mensen die dit riedeltje als gsm-toon hebben ingesteld, maar daar hoeven we verder niets achter te zoeken (denk ik). Het nummer kwam in 1968 voorbij in de cultfilm ‘Easy Rider’.

95. Touch me – Samantha Fox : ik denk dat ik toentertijd Samantha Fox niet uit mijn bed zou hebben getrapt (mocht ze er ooit per ongeluk in zijn beland). Dat Page Three Girl zijn deed ze met verve, haar zangcarrière was helaas net iets minder memorabel.

96. Ice ice baby – Vanilla Ice : zorg voor een bekend riffje (‘Under Pressure’ van Queen featuring David Bowie) en lul daar gewoon een andere tekst over. Zo simpel kan het soms gaan om een nummer één hit te scoren. Gelukkig was het ’s mans enige hit. De kerel zelf bleek zo fake als zijn muziek: hij vroeg geen toestemming voor de bekende sample én zijn biografie had hij opgesmukt met ruige impressies om zichzelf wat meer street credibility te geven. Speelt volgens de recentste geruchten in een hardrockband ondertussen.

97. I’ve been thinking about you – Londonbeat : was toevallig nog een recente muziekvraag in de quiz ‘Twee voor Twaalf’. In 1990 scoorden ze een dikke nummer één hit. Shi pow pow!

98. To be with you – Mr. Big : niet te verwarren met het personage uit ‘Sex & The City’. Dit is een Amerikaanse hairmetalband die in 1991 hun ‘finest moment’ beleefden. Door een hoop conflicten ging de band uit elkaar, maar sinds 2009 hebben ze elkaar weer liefdevol in de armen gesloten.

99. Hero – Chad Kroeger featuring Josey Scott : no worries, Nickelback komt verderop in deze lijst nog aan bod. Dit nummer kan je o.a. kennen uit de film ‘Spiderman’. Kroeger was eventjes de wederhelft van Avril Lavigne, maar vorig jaar liep hun huwelijk op de klippen.

100. Tausendmal Du – Münchener Freiheit : oh waar is de tijd waarin we elke week naar de krantenwinkel snelden om de nieuwe Bravo te halen. Het kenmerkte zo’n beetje het midden van de jaren ’80. Mijn keuzeplaat komt uit in 1986 dus dat bevestigt wat ik reeds heb geschreven. Het succes beperkte zich niet tot Duitsland en de buurlanden, want een jaar later nemen ze ook een cd op in het Engels (onder de groepsnaam Freiheit). Geloof het of niet, maar ze bestaan nog steeds zij het wel in een lichtjes gewijzigde bezetting.

Posted 13/03/2017 by ambijans in Muziek

Oorwurm van de week (46)   Leave a comment

Photo for front cover of "Casanova" single

Wij komen in deze inleiding kort terug op dit weekend, dat straks alweer voorbij zal zijn. Wij hadden onszelf spontaan aangeboden om voor het eerst als gastspeler mee aan tafel te schuiven bij 4 Wijzen op de KSK Bree quiz. Doordat ik zelf wat laattijdiger richting Bree kan rijden, is het nog flink stressen om tijdig ter plaatse te geraken. Uiteindelijk slagen we daar wel in. Wij hadden een plezante avond, zeker gezien het scoreverloop. Na de eerste tussenstand slechts één misser, maar onze twee grootste tegenstanders (Aftrekaanval en Vur d’Leut) speelden tot dan toe nog foutloos. Hierna bleven we in het spoor van Aftrekaanval. Na de lijstjesrondje (een fout of zeven gemaakt), denken we dat het kalf is verdronken. Drie punten achterstand op Aftrekaanval net vóór de superronde. Daar halen we 26/30 zodat we voor de laatste ronde met exact hetzelfde puntenaantal staan als Aftrekaanval. Ook na de laatste ronde is het ex-aequo bovenaan. De schiftingsvraag zorgt ervoor dat ik met 4 Wijzen mijn derde quizzege van het seizoen mag noteren. Het is weliswaar mijn minst geprefereerde manier om een quiz te winnen, maar het is niet anders. Zaterdagavond speelde ik dan weer mee met Moordgat/WvA mee in Veerle (dit keer in het gezelschap van Hanne). Het was niet meteen de meest geïnspireerde quiz en ook het tempo hielp niet écht mee. Pas rond 00.40 was er een einduitslag. Uiteindelijk met de derde plaats toch een podiumplaats kunnen wegkapen!

You’re the greatest lover – Luv’: ik ging er écht van uit dat deze ooit in mijn Straffe lijst was beland, maar dat blijkt helaas niet zo te zijn. Daarom krijgt deze ‘guilty pleasure’ uit mijn jongste Ambijaren hier vandaag eerherstel. Onze classic komt uit 1978 deze week.

3WW – Alt-J: één van mijn favoriete bands een aantal jaar geleden. Straks in juni verschijnt hun nieuwe cd ‘Relaxer’ dus mogen we dit alvast beschouwen als een aanloopje naar daar.

Love is mystical – Cold War Kids: veel oorwurmen belanden in deze lijst omdat ze straks een nieuw album in de aanbieding hebben. Dat is ook het geval bij deze Amerikaanse band die begin volgende maand ‘L.A. Divine’ op ons los zal laten.

Halfway there – Sheryl Crow: idem voor Sheryl Crow dus, die op 21 april ‘Be myself’ uitbrengt. De zangeres zegt zelf dat dit album een soort van terugkeer is naar de nineties uit haar carrière, die ik persoonlijk ook het best te pruimen vond.

Out of this world – Pogo: ik had er nog nooit van gehoord, maar het is Australische dance van de hand van de 28-jarige Nick Bertke uit Perth. Op eerdere albums samplede hij al eens geluidsfragmenten uit ‘Alice in Wonderland’ en uit Harry Potterfilms. Op deze track krijgt hij hulp van Earthling, een triphopband uit Bristol.

Posted 12/03/2017 by ambijans in Muziek

‘Montana’ (Smith Henderson)   Leave a comment

smith henderson

Nadat hij Benjamin Pearl, een ondervoede, verwilderde jongen die in de wildernis van Montana woont, probeerde te helpen komt maatschappelijk werker Pete Snow oog in oog te staan met Jeremiah, de ernstig getroebleerde vader van de jongen. Met moed en omzichtigheid weet Pete langzaam het vertrouwen te winnen van deze kluizenaar. Terwijl Petes eigen gezin uit elkaar valt, trekken de activiteiten van Jeremiah de aandacht van de FBI. Pete raakt verzeild in een klopjacht waaruit niemand zonder kleerscheuren tevoorschijn zal komen. In deze verpletterende en beeldende roman verkent Smith Henderson de complexe vragen die begrippen als vrijheid, genade, achterdocht en anarchie met zich meebrengen. Hij schetst op briljante wijze een beeld van de tegenstrijdigheden die Amerika kenmerken. ‘Montana’ is een onvergetelijk, voor niets terugdeinzend debuut dat de entree van een groot literair talent markeert. Het boek verscheen in 2014, lang voor er sprake was van Trump, maar nu leest Hendersons boek haast als een visionaire waarschuwing en het is sowieso een scherpe kritiek op een mensonterende ideologie. Bij elk personage dat sneuvelt, voel je de onzichtbare zwarte hand van een nietsontziende markt en de nutteloosheid van elk verzet. Dat Henderson daarbij een bloedmooie taal bezigt, maakt het zo mogelijk nog gruwelijker. Schoonheid kan de mensheid blijkbaar niet redden.

Posted 11/03/2017 by ambijans in Literatuur

Babe van de week (9) Freida Pinto   Leave a comment

Freida Pinto

‘Babe van de week’ is een rubriek, die net zo eenvoudig klinkt als ie eruit ziet. Iedere week stellen wij een (jonge)dame aan jullie voor die om een bijzondere, buitenissige en daardoor wellicht volstrekt onbelangrijke reden het nieuws, de boekskes of Ambijans’s Blog heeft gehaald. Binnen (on)afzienbare tijd heeft elke meelezende man hier een pak nieuwe ‘vriendinnen’ gemaakt, beloofd! Waar het begint weten we nu al, waar het eindigt …

Freida Pinto (32) is een Indiaas filmactrice en fotomodel. Ze brak in 2008 door met ‘Slumdog Millionaire’, een film die acht Oscars won. Vóór ze in de filmwereld terechtkwam was Freida een fotomodel voor Elite Model en ze was ook presentatrice van een internationale reisshow. Regisseur Danny Boyle merkte haar op en gaf haar meteen een hoofdrol. Het was een ingeving van het moment, want Pinto had geen acteerervaring. Later ging ze alsnog een workshop acteren volgen bij John Barry. In 2010 was ze eventjes in de running om de nieuwe Bondgirl te worden, maar dat ging niet door. Haar carrière in India kwam niet écht van de grond, omdat men vond dat haar boezem te klein was. Dat belette haar echter niet om bijrollen te bemachtigen in Britse en Amerikaanse films. Naast acteren is Freida voornamelijk bekend als voorvechtster in humanitaire kwesties, waaronder vrouwenrechten. Ze was zes jaar lang de vriendin van haar co-ster uit ‘Slumdog Millionaire’, Dev Patel. Ondertussen is ze al een tijdje single. Nadat ze eerst voortdurend pendelde tussen Mumbai, Londen en Los Angeles (om aan zoveel mogelijk projecten te kunnen meewerken) woont ze sinds 2015 vast in LA. Dat ze vaak circuleerde in lijstjes met daarin de mooiste vrouwen ter wereld zal wellicht niemand verwonderen. Een écht topmodel werd ze helaas nooit: dat ze 56 kilogram woog was geen issue, maar 166 cm is helaas te klein om de grote opdrachten binnen te halen.

Posted 10/03/2017 by ambijans in Algemeen