De top 100 tv-series (28) In de gloria (2000-2001)   Leave a comment

in de gloria

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de beste tv-reeksen/sitcoms/miniseries e.a. die bij mij een onuitwisbare indruk nalieten in de loop der jaren. Het gaat meestal om dingen die langer liepen dan één seizoen, een uitzondering niet te na gesproken. Omdat ook mijn dagen maar 24 uur tellen is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één serie die de 100 niet heeft gehaald, omdat ze mijns inziens ‘totally overrated’ is.

‘In de gloria’ was een Vlaams, komisch televisieprogramma dat in de periode 2000-2001 te zien was op Canvas. De serie was bedoeld als een satire op reality-tv en hoe televisie gewone mensen soms misbruikt voor haar eigen sensatiezucht. De reeks bestond uit 2 seizoenen, waarvan er in totaal 20 afleveringen beschikbaar zijn. Het programma werd geschreven en geregisseerd door Jan Eelen en geproduceerd door Woestijnvis. ‘In de gloria’ kende in Vlaanderen een grote waardering en kreeg meerdere malen positieve kritieken en bekroningen. De belangrijkste rollen waren weggelegd voor o.a. Wim Opbrouck, Tom Van Dyck, Tania Van der Sanden, Sien Eggers, Lucas Van den Eynde en Frank Focketyn. Als voorbeeld kozen wij voor een ‘iets minder bekend moment’ uit deze reeks.

Absoluut te mijden op tv: ‘Gloria’ (1982-1983)

Advertenties

Posted 11/12/2017 by ambijans in TV

20 dance tracks van 2017   Leave a comment

shake that booty

Het is weer dát moment van het jaar waarin wij een lijstje maken van 20 dance tracks die ons de afgelopen twaalf maanden zijn opgevallen in positieve zin. Er zitten best wel wat commerciële schijfjes tussen maar we kunnen sommige mensen gerust stellen: dit jaar voor mij écht geen Calvin Harris, Tiësto, David Guetta, Martin Garrix, Skrillex, Avicii of andere Chainsmokers dus dan valt het nog wel mee, niet? De nummers staan in willekeurige volgorde (zoals ieder ander jaar). We kunnen liefhebbers van lijstjes gerust stellen: weldra volgen er meer!

20. Automaton – Jamiroquai

19. Ratio – Floating Points

18. Tonite – LCD Soundsystem

17. Tresor – Lauren Lo Sung

16. Anymore – Goldfrapp

15. Touch absence – Lanark Artefax

14. Sweet – Little Dragon

13. On hold (Jamie XX remix) – The XX

12. KDM – Blondes

11. SW9 9SL – Four Tet

10. Is it always binary – Soulwax

9. Show you the way – Thundercat

8. Controller – Hercules & Love Affair

7. Joli mai – Daphni

6. No life (Roman Flügel remix) – Phil Kieran

5. Each moment like the first – James Holden & The Animal Spirits

4. Arms out – Forest Swords

3. You look certain (I’m not sure) – Mount Kimbie

2. Blood on me – Sampha

1. Deep dream – Lali Puna

Posted 10/12/2017 by ambijans in Muziek

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (16)   Leave a comment

omdat het niet altijd in je neus moet zitten

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Omdat de weersvoorspellingen op dit ogenblik laten uitschijnen dat er sneeuw op komst is, keren wij terug naar de tijd dat er nog koude, harde winters waren. Ik denk dan in eerste instantie aan het einde van de jaren ’70, toen wij op zaterdagavond in bad gingen, in een pyama werden gehesen, voor de open haard werden gezet (waar onze haren konden drogen bij het vuur) met op de achtergrond ‘Ivanhoe’ dat door de Nederlandse televisie werd uitgezonden. We hadden zelfs geen koude voeten want onze moeder had ons elk een paar wollen sokken gebreid. Of de winters écht veel kouder waren vroeger? Ik ben vrijwel zeker van wél. Zo zie ik nog altijd een beeld van vroeger voor me dat mijn vader ons op de slee door een heel stuk van onze straat voorttrekt. Meestal staken we hierna de straat over naar de velden van een paar boeren, die net achter de baan Hasselt-Eindhoven lagen. Meestal lag daar een flink pak sneeuw zodat je geen moeite moest doen om een slee deftig vooruit te trekken. Iedereen die jonger is dan 25 jaar kan zich waarschijnlijk geen voorstelling maken bij de Elfstedentocht. Ik kan zeggen dat ik er drie bewust heb meegemaakt omdat ze rechtstreeks werden uitgezonden op de Nederlandse tv. Zo zagen wij Evert van Benthem twee jaar na mekaar zegevieren in 1985 en 1986, in 1997 was Henk Angenent de snelste. Er was ook een keerzijde aan deze winterse ellende (al waren we ons in die tijd nog van geen kwaad bewust). Het was op exact dezelfde plek als waar wij vroeger onze ‘dirty magazines’ vonden (zie enkele edities geleden). Wanneer wij naar de laatste bewoners van onze straat trokken (net vóór de brug van Houthalen-Helchteren), dan namen we onze slee mee omdat je daar een mooie helling naar beneden had. Als er voldoende sneeuw lag ging je soms zo hard dat je vanzelf met de slee in de gracht erachter terechtkwam. Dat vonden wij allemaal fantastisch! Dat we vuil en stinkend naar huis gingen namen we er gewoon bij. Dat we vuil werden viel eenvoudig te verklaren, maar die stank? Ik kwam er pas jaren later achter dat de gracht waarin we telkens belandden eigenlijk de riolering was van onze buren. ‘Er is stront aan de knikker’ was een spreekwoord dat in die tijd helemaal bij ons paste. 😉

Posted 09/12/2017 by ambijans in Algemeen

‘De pelikaan’ (Martin Michael Driessen)   Leave a comment

martin michael driessen

Begin dit jaar engageerde ik me om via Goodreads mee te doen aan hun ‘reading challenge’. Dat deed ik eigenlijk omdat ik het jaar ervoor niet tevreden was met het aantal boeken dat ik had gelezen: 29 stuks. Ik legde de lat voor 2017 net iets hoger en mikte hierbij op 40 exemplaren. Persoonlijk dacht ik dat dit aantal té hoog zou zijn, maar wat blijkt: met nog méér dan drie weken te gaan in dit leesjaar zit ik ondertussen aan mijn 40 stuks. Sterker nog: het boek dat we vandaag wat extra aandacht geven is mijn 41ste boek van 2017. De inhoud? Andrej is postbode in een slaperig stadje aan de Adriatische kust in communistisch Joegoslavië. Josip is verantwoordelijk voor de kabeltrein naar het heldenmonument boven op de heuvel. Hij is ongelukkig getrouwd en houdt er een minnares op na. Amateurfotograaf Andrej weet beelden van een amoureuze ontmoeting vast te leggen en begint Josip ermee te chanteren. Kort hierna ontdekt Josip dat postbode Andrej brieven open stoomt en geld steelt. Om aan de verwachtingen van zijn onbekende chanteur te voldoen begint hij op zijn beurt Andrej te chanteren. Intussen kabbelt de blauwe zee rustig door. Met een gedegen blik op beider geestesgesteldheid en met empathie zet Martin Michael Driessen zijn hoofdpersonen vast in een parabel van wederzijdse gebondenheid. Deze roman toont tegen een achtergrond van kapitalistisch hoogstandjes als gokken en knevelarij in laat-communistische Joegoslavië Driessens ongeëvenaarde vermogen alledaags leven te verheffen tot opwindende literatuur. De auteur won in 2016 de ECI Literatuurprijs voor zijn vorige roman ‘Rivieren’. Het boek is te koop in de betere boekhandel, maar je vindt ‘m uiteraard ook terug in elke zichzelf respecterende plaatselijke bibliotheek.

Posted 08/12/2017 by ambijans in Literatuur

Oorwurm van de week (78)   Leave a comment

jen cloher

Het was eventjes stil aan het oorwurmenfirmament maar na bijna twee weken pauze pikken we hier terug de draad op. Woensdagavond speelden Hanne en ik samen met twee D.A.M.’ers (Ludo en Tom) de Sound of C (editie Trivial Time) in Lummen onder MM-vlag. Komende vrijdag zitten we op een quiz in Oostham. Het draait in deze rubriek uiteraard om muziek, maar voor we zover zijn geven we nog een kleine update over de stand van zaken in serieland. Zo zijn we ondertussen door seizoen 9 van ‘Curb your enthusiasm’ geraakt, hebben we bijna seizoen 2 van ‘Suits’ gezien en zijn we ook over halfweg in de Duitse reeks ‘Dark’. En er ligt nog een hele hoop lekkers op ons te wachten. Al zullen we in eerste instantie overschakelen naar onze oorwurmen.

Regional echo – Jen Cloher: Jen Cloher is voor velen waarschijnlijk een relatief onbekende naam, al zal er bij sommige mensen wellicht een belletje rinkelen als ik zeg dat deze Australische singer-songwriter de partner is van Courtney Barnett. Dit nummer komt van haar titelloze derde full cd.

Emigré – Alela Diane: de muziek van deze Amerikaanse singer-songwriter wordt ook wel eens omschreven als New Weird America, folk en ‘kampvuurgospel’. Ze maakt soortgelijke muziek als Joanne Newsom, die toevallig ook goed met haar is bevriend. In februari 2018 verschijnt haar vijfde cd ‘Cusp’.

Golden brown – The Stranglers: bij het naar huis rijden na het werk gisteravond kwam deze classic uit 1981 nog eens voorbij op Radio 1. De presentatrice was duidelijk fan, zo bleek na de outro. En wijzelf constateerden dat we ‘m ook hardop meezongen in de wagen. Vandaar dat ie een plaats in onze oorwurmenselectie verdiende.

Every’1’s a winner – Ty Segall: enkele dagen geleden kwam deze zanger nog in onze ‘concerten van het jaar’ lijst terecht, vandaag voeren we ‘m alweer op. We kozen een nummer uit zijn nieuwe cd ‘Freedom’s Goblin’ die volgende maand verschijnt, maar eigenlijk is het eveneens een classic want een cover van Hot Chocolate.

Scientists – Four Tet: wij hebben eigenlijk wel een boon voor het werk van Four Tet aka Kieran Hebden. Onlangs bracht hij ‘New energy’ uit waaruit wij deze track plukten. Volgende week meer ear candy!

Posted 07/12/2017 by ambijans in Muziek

Babe van de week (42) Debby Gommeren   Leave a comment

debby gommeren

‘Babe van de week’ is een rubriek, die net zo eenvoudig klinkt als ie eruit ziet. Iedere week stellen wij een (jonge)dame aan jullie voor die om een bijzondere, buitenissige en daardoor wellicht volstrekt onbelangrijke reden het nieuws, de boekskes of Ambijans’s Blog heeft gehaald. Binnen (on)afzienbare tijd heeft elke meelezende man hier een pak nieuwe ‘vriendinnen’ gemaakt, beloofd! Waar het begint weten we nu al, waar het eindigt …

Debby Gommeren (29) is een Vlaamse schone, die enkele jaren geleden haar hele hebben en houden in ons land verkocht en die naar Los Angeles verkaste om ginds haar eigen ‘American dream’ na te streven. Ze was eerst een tijdje model in eigen land, deed mee aan tal van Missverkiezingen (Miss Benelux, Miss Earth, …) en ze kwam zelfs op televisie in o.a. ‘Beauty and The Nerd’ en ‘Take me out’. Verder sierde ze o.a. de covers van P-Magazine, Ché Magazine, Maxim, FHM enzovoorts. In het begin was haar verhuis naar Amerika niet meteen een succes, maar ondertussen heeft Debby zich ginds helemaal gesetteld. Al kostte dat wél wat moeite! Debby is 163 centimeter groot, ze weegt 48 kilogram en ze heeft een natuurlijke C-cup. Ze is één van de weinige Belgische vrouwen die ooit binnenraakte in de Playboy Mansion van wijlen Hugh Hefner. Zeggen dat Debby niet te verlegen is om af en toe een streepje bloot te tonen is waarschijnlijk een open deur intrappen.

Posted 06/12/2017 by ambijans in Babes

De top 100 tv-series (27) Northern Exposure (1990-1995)   Leave a comment

northern exposure

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de beste tv-reeksen/sitcoms/miniseries e.a. die bij mij een onuitwisbare indruk nalieten in de loop der jaren. Het gaat meestal om dingen die langer liepen dan één seizoen, een uitzondering niet te na gesproken. Omdat ook mijn dagen maar 24 uur tellen is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één serie die de 100 niet heeft gehaald, omdat ze mijns inziens ‘totally overrated’ is.

‘Northern Exposure’ is een Amerikaanse tragikomische televisieserie, bedacht door Joshua Brand en John Falsey. De serie werd oorspronkelijk van 1990 tot en met 1995 uitgezonden door CBS, met een totaal van 110 afleveringen verdeeld over zes seizoenen. ‘Northern Exposure’ won zowel in 1992 als in 1993 de Golden Globe voor beste dramaserie. Daarnaast won de productie 25 andere prijzen, waaronder Primetime Emmy Awards voor beste dramaserie, beste art direction, beste cinematografie in een serie, beste montage, beste aflevering in een dramaserie, beste bijrolspeelster in een dramaserie (Valerie Mahaffey) en beste geluidsmontage. Waarover ging het? New Yorker Joel Fleischman (Rob Morrow) komt na het afronden van zijn studie geneeskunde aan in het (fictieve) plaatsje Cicely in Alaska. Hij heeft een contract getekend om hier vier jaar aan de slag te gaan als plaatselijke dokter, om zo de studielening af te betalen die hij van de staat Alaska kreeg om zijn opleiding te financieren. Cicely blijkt een plaats waar de bewoners op hun eigen manier met elkaar omgaan en doen wat ze doen. Fleischman komt daardoor meer dan eens in voor hem verrassende situaties terecht. Verdere rollen zijn weggelegd voor o.a. John Corbett, Janine Turner en Cynthia Geary. Een korte introductie tot de reeks krijg je van mij in een trailer met daarin enkele prominente medewerkers aan deze reeks.

Absoluut te mijden op tv: ‘De Strangorianen’ (1991)

Posted 05/12/2017 by ambijans in TV