Archive for the ‘Abu Ghraib’ Tag

Pukkelpop 2009, dag 1   Leave a comment

X0672

We vertrokken rond 14u richting Pukkelpopwei en namen daarvoor het risico om op één of andere bus van De Lijn te gaan wachten. Het busje kwam dit jaar echter binnen de 5 minuten, dus dat was mooi meegenomen. Het aanschuiven om op de wei zelf te geraken had wat meer voeten in de aarde. Nu ja, ’t is een lichtelijke overdrijving want rond 14u50 arriveren we op snikheet terrein. We gaan op zoek naar drankbonnen en food tickets en ons eerste dagje pukkelpoppen kan beginnen.

Het begint meteen goed want we pikken nog dé zomerhit van enkele jaren geleden mee, ‘Disko partizani’ van Shantel & Bucovina Club Orkestar. We zijn meteen in the mood om voor de eerste keer richting main stage te trekken voor Paolo Nutini, een Schotse Italiaan, nog heel jong en met een horde jongedames als fanclub, zo zien we als vooraan postvatten. Maar wat een stem heeft die kerel zeg. We horen o.a.  ‘Candy’ en ‘New shoes’ de revue passeren. Wij noteren ‘beloftevolle artiest’ die het begrip soul knap invult.

paolo-nutini

Daarna denken we het best te kunnen gedijen bij Bon Iver, maar daar zit de tent zo propvol, dat zijn veelal intimistische songs volledig hun doel missen. We blijven er slechts kort plakken, want ik denk dat het nooit iets zal worden tussen mij en Bon Iver. Ik moet het nog eens een kans geven op cd, want de muziekkenners aller landen spreken vol lof over ’s mans werk. De dance hall dan maar voor een stukje Asher Roth, in combinatie met een stuk Maxïmo Park. De door mezelf bestelde bubbels aan de drankenstand vond ik echter net iets meer sprankelen.

Omdat we graag nog eens een volledige set meepikken, blijven we hangen bij Passion Pit @ Club. Het geluid vanop onze plek vond ik niet bijster goed, maar aan het aantal heupwiegende meiden in mijn omgeving te zien zal het toch wel goed zijn geweest. De band joeg er bijna hun complete cd ‘Manners’ door en ze bewaarden ‘The reeling’ heel toepasselijk als laatste nummer. We houden het gewoon op ‘aardig’, maar zeker niet meer dan dat. ‘The Bony King of Nowhere zal met vrij grote zekerheid één van de betere binnenlandse producties van het jaar hebben gemaakt, getuige zijn ‘Alas my love’. Toch vond ik ‘m in de Wablief?! tent niet écht overtuigend. Het kan allemaal worden geplaatst onder de noemer ‘een beetje meer van steeds weer hetzelfde’. Desalniettemin hoort zijn debuutcd thuis in ieders cd-collectie.

Daaropvolgend hebben we de inwendige mens eens van spijs en drank voorzien. We maken aan dance en boiler een combi tussen Busy P en Zombie Nation. Die we niet veel zaaks vinden overigens. Busy P draait wel een uitstekend nummer van LFO en gooit de bekendste van Beastie Boys in zijn set, maar dat mag niet baten. We kiezen, geheel tegen alle conventies in, voor Grizzly Bear, die nu al één van de albums van 2009 hebben gemaakt, ‘Veckatimest’. Kopen die handel! Iedereen zal wel voor de surprise act gaan, die nu ook weer niet zo ‘surprise’ was achteraf gezien. Grizzly Bear blijkt vervolgens een terechte keuze, de songs klinken vrijwel identiek aan wat op hun albums is terug te horen en hun mooi contrasterende stemmen doen de rest. ‘Southern point’, ‘Cheerleader’, ‘Two weeks’ (met de vocale hulp van Beach House member Victoria Legrand), ‘Ready, able’ en als afsluiter een magistraal ‘On a neck, on a spit’. Fantastisch optreden. Tijdens het concert van Grizzly Bear heeft iemand ergens hierboven de hemelsluizen open gezet. De enige bui van vanavond trekt zo volledig aan ons voorbij.

grizzlybear1

Snel haasten we ons nog voor de laatste tonen van de met veel bombarie aangekondigde ‘surprise act’, Them Crooked Vultures. We horen nog 2 nummers, die volgens ons een kruising zijn tussen Black Zeppelin en Led Sabbath. Het klinkt als één langgerekte jamsessie. Ik heb de rest natuurlijk niet gehoord, maar afgaand op de laatste twee songs was ik ‘not impressed’. Na nog een kort tussendoortje aan de dancekant, zijn we weer present bij Beirut, wiens zigeunerdeuntjes zeer aanstekelijk klonken. Na verloop van tijd werd het wel weer eentonig. Dus besluiten we snel door te lopen voor één van de topacts van vanavond, Faith No More.

Die trappen af met ‘Reunited’ van Peaches & Herb, waarna ‘Land of the sunshine’ de boel écht op gang trapt. Hierna enkel klassiekers: o.a. ‘Midlife crisis’, ‘Epic’ (waarbij een waaghals een onwaarschijnlijke duik onderneemt in de front stage met als resultaat een fikse kwak op zijn snufferd), ‘Evidence’, ‘Last cup of sorrow’ en ‘Easy’ om er enkele te noemen. In de bis o.a. ‘We care a lot’. Ook leuk was het brugje in die bisronde, waarin wij ‘Chariots of fire’ van Vangelis herkenden. Het best in zijn element is Mike Patton als hij mensen in de front stage gaat dissen. Ronduit hilarisch wordt het wanneer hij hen een microfoon onder de snufferd steekt, waarna blijkt dat ze geen enkele zin kunnen meezingen. Geweldig optreden, het was alweer mijn vijfde FNM-concert sinds die eerste Pukkelpop in 1990. Na een koffietje gaan we tot slot voor een geluidsorkaan genaamd My Bloody Valentine. En het begrip noiserock kon niet beter worden geïllustreerd vanavond. Slepende gitaren, bombastisch geluid, een regelrechte aanval op ons gehoor en tevens op dat van iedereen in onze omgeving (zag ik als ik zo eens rondkeek). Nochtans zat er melodie in hun nummers, anders had ik ‘Only shallow’ en ‘Soon’ bijvoorbeeld nooit herkend. Het zou me niet verbazen, mocht de decibelgrens constant rond de 130 db hebben gezeten. Loeihard, iets anders kan ik er niet van maken. Draai dit in Abu Ghraib en je hebt er weer een foltertechniek bij.

Afsluitend kunnen we op dag 1 met een tevreden gevoel terugkijken: nu al met voorsprong de heetste Pukkelpopdag ooit, muzikaal misschien nog niet de absolute hoogvlieger maar daar kunnen dag 2 en dag 3 allicht nog verandering in brengen. En de slotact deed het geluid van rakelings overvliegende straaljagers gewoon verbleken. Memorabel!

De beste ballads : persoonlijke keuze   Leave a comment

Gisteren las ik toevallig een bericht op Zita over de beste ballads die ooit werden gemaakt. De top 5 kregen we hierbij cadeau. Nu ben ik niet écht een liefhebber van het genre (hey, what’s new?), sterker nog … de hele top 5 uitzitten zou voor mij wellicht gelijk staan aan de martelingen in de Abu Ghraib-gevangenis in Irak. http://www.zita.be/entertainment/nieuws/204014_everything-i-do-i-do-it-for-you-is-beste-ballad-ooit.html

Om helemaal mee te zijn in de kwestie ‘ballads’ polste ik een collega naar de precieze omschrijving van de term ‘ballad’. Is dat nu een ‘trage slow’ zoals wij vroeger zeiden, moet men er zijn liefdesperikelen in kwijt of mag ie gewoon lekker klef zijn om als ballad te worden omschreven? Volgens mij vond de collega in kwestie het raadzamer om op Wikipedia te gaan spieken naar een gepaste omschrijving om zelf niet in affronten te vallen. 😉 http://nl.wikipedia.org/wiki/Ballad

Maar neem nu de winnaar: Bryan Adams of all people! Kan het nog kleffer? Wellicht wel, bespaar me de voorbeelden aub. Onder het mom ‘dat kan toch vééél beter’ ben ik zelf op zoek gegaan naar 5 ballads die mij kunnen bekoren. Sterker nog: ik heb ze zelfs gevonden. Yihaaaa! Applausje voor mezelf, bank naar voren, obligatoire kus van de juf. Geef toe, much better … niet?

In mijn eigenste geboortejaar 1972 bracht Jim Croce ‘Time in a bottle’ uit. Hij kwam in september 1973 om het leven in een vliegtuigcrash. Hij schreef deze song voor zijn pasgeboren zoon A.J. Croce.

Een onvergetelijk muziekmoment uit de film ‘Magnolia’ van P.T. Anderson komt van Aimée Mann, vrouw van Michael Penn, die op zijn beurt weer het minder bekende broertje is van Sean. Na dit nummer kwam haar carrière eindelijk van de grond.

Als het op het maken van fantastische muziek aankomt heeft Pearl Jam meer dan zijn steentje bijgedragen. In 1993 wordt het lichtjes fantastische ‘Oceans’ op de wereld losgelaten. Eat this, Bryan!

5 jaar geleden benam Elliott Smith zich op 34-jarige leeftijd het leven nadat hij zichzelf 2 steken in de borstkas gaf. Bepaalde bronnen beweren zelfs dat hij zou zijn vermoord. Diezelfde mensen vermoeden wellicht ook dat zelfs Elvis nog onder ons is. Smith leed aan depressies, was alcoholist en druggebruiker: een combinatie die hem uiteindelijk fataal werd. Gelukkig heeft de man ons prachtige muziek nagelaten.

In 1995 woedde de strijd tussen britpopbands Blur en Oasis hevig: beide bands brachten op dezelfde dag hun nieuwe single uit, waarna Blur doorstootte naar nr 1 in de hitparade, op de voet gevolgd door Oasis. Achteraf nam Oasis weerwraak doordat hun cd stukken beter verkocht dan die van Blur. Zelf had ik het meer voor Blur moet ik zeggen. Gelukkig heb ik ze ooit live kunnen meemaken op het alweer jaren geleden ter ziele gegane festival ‘Zwemdokrock’ in Lummen.

Posted 18/11/2008 by ambijans in Muziek

Tagged with , , , , , , , , , ,