Archive for the ‘Amy Winehouse’ Tag

Jack Peñate @ MOD   Leave a comment

Vanavond pikken we nog eens een clubconcertje mee. We misten Jack Peñate tijdens de afgelopen Pukkelpopeditie, waar hij op zaterdag rond de klok van 14u van jetje gaf in de Marquee. Blijkbaar deed hij dat toen lang niet slecht, getuige zijn uitverkocht optreden van vanavond in Muziekodroom.

Waar zouden jullie deze Britse jongeman (25) met Spaanse roots van kunnen kennen? Hij mengt rock ‘n’ roll met ska, reggae en Spaanse tinten. Hij tourde samen met Lily Allen en Amy Winehouse en bracht in juni dit jaar zijn tweede full cd op de markt. Misschien dat ‘Spit at stars’, zomerhitje ‘Today’s tonight’, ‘Be the one’ en zijn laatste single ‘Pull my heart away’ bekend in de oren klinken.

UPDATE

Door onvoorziene omstandigheden (woelige zee en een ferry met vertraging) stond Jack Peñate pas om 22u10 op het podium i.p.v. om 20u. Hij verontschuldigde zich hiervoor, maar dit akkefietje had zijn opperbeste humeur blijkbaar niet aangetast. Samen met zijn groepsleden had hij voor ca. 50 euro per persoon die morgen de plasoversteek gemaakt rond 6u, waarna hij pas om 20u voet aan wal zette in België. Overduidelijk een gewone jongen gebleven, die Jack. Hij ging trouwens opvallend vaak  het gesprek aan met zijn publiek.

Hij trapte af met ‘Everything is new’, gevolgd door o.a. ‘Spit at stars’, ‘Pull my heart away’, ‘Every glance’, ‘Let’s all die’, ‘Body down’ en ‘Torn on the platform’. Omdat er bij de clubconcerten in MOD geen backstageruimte is moesten de groepsleden vooraf improviseren hoe ze het gingen aanpakken voor hun bisnummers. Ze gaven er een grappige draai aan en speelden tot slot nog ‘Be the one’ en ‘Today’s tonight’. Dik 55 minuten duurde de totale doortocht. Ik stond heel erg dicht in de buurt van Jack, je kon zijn zweet bij wijze van spreken ruiken. Het slechte geluid hielp een tweetal nummers gedeeltelijk de mist in, doch Peñate en groep wisten dat uiteindelijk vakkundig te camoufleren.

Globaal gezien zeer tevreden over het optreden dat prijs/kwaliteit zijn eurootjes meer dan waard was. Hopelijk doet MOD in de toekomst meer van dit soort concertjes. Eerder dit jaar zagen we Mocky hier optreden en ook dat was een klein doch fijn concertje.

Posted 18/11/2009 by ambijans in Concert, Muziek

Tagged with , , , , ,

Legendarische Pukkelpopoptredens   1 comment

lucht3

Na enkele zomerse dagen met mooi zonnig weer droomt een mens weer spontaan van festivalweides, frisse pinten, mooi vrouwvolk en schitterende optredens. Iedere muziekliefhebber die erbij was (including me) herinnert zich vast de legendarische doortocht van Faith No More nog met een flinke portie schoenen gooien in 1990. Een jaar later verving het onbekende Nirvana nog Limbomaniacs als openingsact. Niemand kon toen vermoeden dat een dikke maand later ‘Nevermind’ en ‘Smells like teen spirit’ als een bom zouden inslaan.

Als ik wat verder graaf in mijn ondertussen 19 Pukkelpopedities vind ik nog enkele schitterende, onvergetelijke optredens terug. 1994 was bijvoorbeeld het jaar waarin men naast de main stage en de marquee voor het eerst uitpakte met een dance hall. Het regenachtige weer zorgde ervoor dat we daar o.a. Tekton Motor Corporation, Ulanbator, Biosphere en Underworld meepikten. Het was zo gezellig dat we er gewoon gebleven zijn dat jaar. De eerlijkheid gebiedt me nu te zeggen dat het charmante vrouwelijke gezelschap die dag o.a. ook een reden was om er bijna te blijven kamperen. En het fantastische optreden van Underworld natuurlijk. 😉

ra080-underworld

Verschillende bands speelden al meerdere keren op Pukkelpop. Enkele ervan wisten me evenveel keer te overtuigen. Röyksopp (drie Pukkelpopedities) was telkens verrassend, net zoals Zero 7 in 2001 en 2006. Dit jaar prijkt Zero 7 trouwens opnieuw op de affiche.

Of wat te denken van de spectaculaire openingsact van The God Machine in 1993. Overdonderend! Een jaar later kwam de grote klap toen bassist Jimmy Fernandez plots overleed aan een hersentumor. De rest van de groepsleden kon het niet meer aan en na een postuum uitgebracht tweede album volgde de split. Zanger Robin Proper-Sheppard dook later op in Sophia.

Eerder toevallig liepen we in 2004 de Chateau tent binnen waar een jongedame stond met een stem als een klok, Amy Winehouse, 21 jaar oud, een vriendelijk en verlegen dutske als het ware. ‘Talent met toekomst’ dachten we toen nog. Helaas hadden we haar geleidelijke aftakeling helemaal niet zien aankomen …

2003 tot slot had zelfs drie memorabele optredens in petto. Foo Fighters rockte als een tiet, iets dat ik helaas miste op Pinkpop vorig jaar. Ook voor PJ Harvey mogen ze me altijd uit mijn bed halen. Massive Attack zorgde zowel in 2003 als in 2006 voor kippenvelfactor 10. Als ik er alleen al aan denk hoop ik dat we snel terug midden augustus zijn!

massiveAttack

Alice Russell (Depot Leuven)   Leave a comment

alice_russell_new-thumb-473x341

We gaan terug naar 19 augustus 2006. Alice Russell staat die dag geprogrammeerd in de Club op Pukkelpop. Dus volle goede moed trek ik richting tent. Daar aangekomen blijkt dat ons Alice de verkeerde afslag heeft genomen in Aarlen en niet tijdig op het festival zal geraken. Het strakke schema zorgt ervoor dat ze ook niet meer komt. Ik zie de jongens van Hot Chip al op het podium staan ter vervanging, maar daar had ik geen behoefte aan. Dus maar terug richting main stage geslenterd voor Arctic Monkeys. Ondertussen is het heel hard beginnen regenen, ondanks dat alles een straf concert van de heren. 2009 krijgen we dus een herkansing. Alice Russell vanavond in Leuven, Arctic Monkeys (in hopelijk vééél betere weersomstandigheden) opnieuw op Pukkelpop.

Het Depot vertelt het volgende over het concert van vanavond. Alice Russell past zonder moeite in het rijtje van neo-soul diva’s als Amy Winehouse, Duffy en Adele. Beïnvloed door Aretha Franklin, Chaka Khan en Jill Scott, klinkt ook haar eigen stem als die van een doorleefde zwarte soulzangeres. Eerder zong de Britse zangeres samen met gerenommeerde bands als Massive Attack, The Quantic Soul Orchestra en The Roots. Haar vierde soloplaat ‘Pot Of Gold’ klinkt funky en groovy. Sensitive soulmuziek met een rauw randje. Samen met haar zeskoppige liveband brengt Alice Russell een gedurfde mix van blues, soul, jazz, funk én gospel. Blanke soul is hot! Brazaville is support act en er is ook een afterparty met Bugalu Sound System.

UPDATE

Uiteindelijk zijn we met z’n vieren (Bart, Frederic, Joeri en ik) richting Leuven gereden. Om 19u45 komen we vanuit de ondergrondse parking boven op de Bondgenotenlaan. Het regent in Leuven, net zoals in de rest van Vlaanderen. Het Depot is nog gesloten, maar enkele moedige wachtenden staan al aan te schuiven. We hebben nog tijd om iets te gaan drinken in een aanpalend café.

Rond half 9 gooit men de poorten open en kunnen we naar binnen. De zaal baadt in een soort van paarsig licht. Brazaville trapt even later af en ze doen dat goed. Na dat optreden maak ik nog twee sanitaire tussenstops en we tanken nog eens drank bij, zodat we klaar zijn voor de hoofdbrok van vanavond: Alice Russell. Haar begeleidingsmuzikanten (drummer, twee gitaristen en een achtergrondzangeres) zijn geheel gekleed volgens de ‘Sensation White dress code’. Alice is gekleed in een spuuglelijk (écht waar) eng, bruin glinsterend kleedje en ze draagt kousen in tijgermotief. Is dat nu terug hip of is dat nog steeds een modemisser? Iemand?

Gelukkig kunnen we over het muzikale gedeelte positiever berichten: Alice Russell is een kleine, blonde dame met een dijk van een stem. We merken dat de meeste songs die ze vanavond brengt nogal uptempo zijn, zelfs haar rustige nummers op cd brengt ze op die manier. Heeft ze schrik om het jonge grut in de zaal af te schrikken of vindt ze het geen nummers om ‘live’ te spelen? Er zal vast wel een reden voor zijn. Natuurlijk passeert het overbekende ‘Seven nation army’ (die voetbalhymne van White Stripes) en in de bisronde waagt ze zich aan ‘Crazy’ van Gnarls Barkley (dat ze voor de gelegenheid wel tot een trage sleper uitwerkte). Tussendoor geeft ze ook haar mannelijke muzikanten de gelegenheid om te soleren. Zo mag de bassist eventjes het knappe ‘Funkin’ for Jamaica’ van Tom Browne uit de kast halen.

Terwijl de toetsenist helemaal los mocht gaan in een selectie spacy bleeps, die ik door een gebrek aan geestverruimende middelen niet helemaal thuis kon brengen. Het deed een kenner uit het publiek (you know who you are) een beetje denken aan de jonge Mario Mathy (maar dan zonder haarband). Mario Mathy baat tegenwoordig een snackbar uit in Houthalen (I kid you not!) en in een vorig leven stond hij zelfs in het bloemendepartement van het Genkse GB-warenhuis. Om maar duidelijk te maken dat talent alleen niet voldoende is. 😉

Alice was zichtbaar tevreden over haar ‘L(e)uvin’ audience’ en omgekeerd ging die vlieger eveneens op. Wij pikten nog de begintunes mee van Bugalu Soundsystem, maar ‘our main man’ Fred (BOB voor de vrienden) had honger, dus zijn we nog snel een frietje gaan steken aan de Tiense Poort in Leuven. Moe maar voldaan was ik om iets over 2u vannacht terug thuis. Het enige ergerlijke van de avond waren die enkele 16 à 17-jarige scouts of chiro chicks (whatever!) die de hele avond zaten te roken terwijl ze aan de rum zaten. Lekker stoer wellicht én besmettelijk! Als de één er eentje opstak, dan de rest ook. En ik die dacht dat in alle concertzalen het rookverbod van kracht was. Dat ze daar binnenkort in een ongetwijfeld mooi vernieuwde Depot concertzaal maar een absolute richtlijn van maken.