Archive for the ‘Brian Eno’ Tag

Grace Jones @ Lotto Arena   Leave a comment

Straks is het eindelijk zo ver! Kim, Hanne, Martine, Patrick, ik en met ons vele duizenden zullen getuige zijn van de doortocht van Grace Jones in Antwerpen. Vooraf gaan we weer gezellig een hapje eten in de buurt van het Sportpaleis (goede tradities mag je nu eenmaal nooit overboord gooien) en daarna (hopelijk) een flukse Grace Jones on stage.

Grace Jones, stijlicoon van de jaren ’80 en zoveel meer. Zangeres, maar ook actrice, topmodel, muze van Andy Warhol en dochter van een predikant. De Jamaicaans-Amerikaanse heeft de kaap van 60 ondertussen al overschreden maar zorgt wereldwijd steevast nog voor grote ogen en open monden. Jones is waarschijnlijk meer befaamd om haar unieke look dan om haar muziek. Toch is het in 1981 uitgebrachte album ‘Nightclubbing’ een begrip. Meer tijdloze hits als ‘Private Life’, ‘My Jamaican Guy’ en ‘Slave To The Rhythm’ volgden. Verder breidde ze haar repertoire uit met klassiekers van anderen die ze moeiteloos naar haar indrukwekkende stem zette. Kijk maar naar ‘La Vie en Rose’ of ‘I’ve Seen That Face Before’.

In 2008 verbaasde Grace na negentien jaar muzikaal stilzwijgen met een geweldig nieuw album ‘Hurricane’. Daarvoor zaten niemand minder dan Tricky, Brian Eno en het van ‘Nightclubbing’ bekende duo Sly & Robbie aan de knoppen. En dat we het geweten hebben! We horen regelmatig haar sound van de jaren ’80 terug bij nummers als ‘Well Well Well’ en ‘Love You To Life’. Haar donkere kantje is te horen in single ‘Williams Blood’. In 2009 toerde ze de wereld rond. Haar passages in België werden door pers en publiek unaniem lovend onthaald met uitroepen als ‘hors catégorie’, ‘voortreffelijk’, ‘groots’ en ‘AF’. Een uitverkochte Brusselse AB ging op 16 maart vorig jaar gewillig aan haar voeten liggen. Een paar maanden later bewees ze haar tijdloze karakter door ook de volle Marquee van Rock Werchter tot het kookpunt te brengen. Grace Jones brengt dan ook een indrukwekkende en excentrieke show. Een ware lust voor het oog. Amazing Grace! Als de marketingmensen van de Lotto Arena het al zeggen, wie zijn wij dan om daaraan te twijfelen? 😉

UPDATE

Uiteindelijk vertrokken de vaste vier musketiers (Kim, Hanne, Pat en ik) even over zessen richting Antwerpen. Onderweg twijfelde Kim over de bandenspanning van de wagen, dus besloten we ze allemaal een beetje bij te pompen in een tankstation. Mede hierdoor belandden we in de buurt van Herentals in de file. Dat zorgde er meteen voor dat we pas rond 19u30 in Deurne arriveerden. Onze vaste pita en shoarmazaak bleek gesloten en de zaak van de buren erlangs stond zelfs over te nemen. Omdat de volgende kebapzaak amper 100 m verder lag besloten we daar binnen te gaan voor een snelle hap. Snelle hap als in 1 x köfte en 3 x kip kebap. Blijkbaar was de inburgeringscursus van de uitbater niet meteen succesvol geweest, want Pat kreeg de verkeerde bestelling op zijn bord.

Uiteindelijk hadden we even over 20u ons eten naar binnen gewurgd (letterlijk en figuurlijk) toen we de Lotto Arena betraden. Daar al onmiddellijk Nick en Martine gespot (die op de verkeerde plek zaten), maar dat bleek vrij vaak voor te komen want ook onze plaatsen werden bezet door luitjes die in blok 120 moesten zitten en zich nu in blok 118 bevonden. Tot 21u15 liet la Grace nog op zich wachten. Zowat de laatste mensen die hun zitjes innamen waren acteur Gène Bervoets en gevolg die in onze onmiddellijke nabijheid vertoefden. De vraag van de avond: zou dit concert de moeite van het wachten waard geweest zijn?

Waarmee we meteen kunnen zeggen dat de grootse verwachtingen bij ons niet volledig werden ingelost. Het werd een beetje de avond van de gemiste kansen en dat op velerlei vlakken. Als je concert staat aangekondigd om 20u, dan klaagt geen mens als je er uiteindelijk pas 20 minuten later aan begint maar 75 minuten ‘retard’ is bijna alsof je ‘the queen of Sheba’ in hoogsteigen persoon bent. Het allereerste nummer van de avond ‘This is’ ging geluidstechnisch al volledig de mist in door een overmacht aan zware bassen. Een euvel dat we gisteravond wel vaker hebben gehoord, bij wijlen was het een regelrechte aanval op ons trommelvlies maar daar heeft ongetwijfeld iedereen in de zaal last van gehad. Gelukkig was er visueel genoeg te zien. Zo projecteerde men voortdurend dingen op doek, tijdens het eerste nummer zat Grace verstopt onder een zilvergrijs doek dat door middel van een windmachine uitwaaierde. Meermaals werden we op enkele technische hoogstandjes van dit allooi getrakteerd. Waarbij je je dan kan afvragen: doet men dat misschien om het gebrek aan muzikale kwaliteit een beetje te verdoezelen?

Waarmee we meteen bij het tweede pijnpunt van de show aankomen: het omkleden tussen de nummers nam de vaart stevig uit het geheel. De zangeres was snel genoeg uit het ene technisch geconstrueerde kostuum in haar volgende pakje gestapt maar de ene keer kon de band een nummer wat rekken in een soort van extended mix, een andere keer sprak Grace tijdens het omkleden wat met haar publiek. Die gesprekken waren volstrekt banaal. Haar uitstekende begeleidingsband bevond zich trouwens achter het podium iets lager, zodat Grace Jones het middelpunt van de belangstelling zou blijven. Dat lukte haar af en toe wel, hoewel ik het gevoel had dat ze zangtechnisch slechts op 70 % van haar mogelijkheden acteerde.

Passeerden na het openingsnummer nog de revue: ‘Private life’, ‘William’s Blood’, ‘Love You To Life’, ‘My Jamaican Guy’, ‘La vie en rose’, ‘I’ve seen that face before’, het van Roxy Music gepikte ‘Love is the drug’, ‘Corporate Cannibal’, ‘Well Well Well’, ‘Sunset Sunrise’, ‘Devil in My Life’, ‘Demolition Man’ en ‘Hurricane’. In de bisronde kwam er alsnog beweging in de tent door ‘Pull up to the bumper’ en slotnummer ‘Slave to the rhythm’. Op die manier klokten we alsnog af op 2 uur concert. 16 nummers op 2 uur, terwijl ze in Brussel en op Werchter 12 nummers bracht in een uur. Kan je al een beetje uitrekenen hoeveel tijd verloren ging aan onnodige tussendoortjes.

Visueel vond ik de show zeker geslaagd, muzikaal was het helaas niet sterk over de hele lijn. Ik heb nergens een ‘wow-moment’ beleefd in de zaal. Grace Jones kan absoluut zingen (da’s al een pluspunt dat ze voor heeft op Madonna), maar gisteravond kwam het er naar mijn gevoel gewoon te weinig uit. Ik had hier graag geschreven dat Grace Jones de even kwieke, energieke doch jongere bijna 62-jarige zus van Tina Turner was op muzikaal vlak. De trefwoorden ‘jong’, ‘energiek’ en ‘kwiek’ zijn zeker van toepassing maar ‘all in’ blijft Tina Turner ook na gisteravond muzikaal op eenzame hoogte staan. Zoals ik elders al schreef: gemiste kansen. Heb enkel terug naar het concert verlangd toen we in de wagen op weg naar huis naar de ‘lulradio’ van Otto-Jan Ham op StuBru moesten luisteren. Maar ook hier werden we snel uit ons lijden verlost toen we terug thuis waren. 😉

Posted 15/04/2010 by ambijans in Concert, Muziek

Tagged with , , , ,

High Five voor februari   Leave a comment

Tweede maand van het nieuwe jaar en we verblijden jullie alweer met vijf muzikale tips om de kortste maand van het jaar probleemloos te overleven. Om voor één keer chauvinistisch te zijn starten we met vaderlandse rock. BBR (The Black Box Revelation), onze sterkste live-band heeft een nieuw album uit. ‘Do I know you’ is de eerste single uit het deze maand verschenen ‘Silver threats’. Alweer een puike tweede cd moet ik zeggen.

Een aantal mensen kent wellicht de betreurde Elliott Smith. Fantastische artiest, veel te vroeg gestorven, doodzonde! Voor de film ‘Paranoid Park’ van Gus Van Sant werd zijn song ‘Angeles’ destijds gebruikt. Nu is er een herwerkte versie die furore maakt. Niet alleen is het een supersong, maar van uitvoerders Jump Clubb is bitter weinig bekend. Sterker nog, de mensen achter dat project maken er vooralsnog een sport van om anoniem te blijven. Wie hen kent, mag ons een seintje geven!

Jon Hopkins zal bij weinig mensen een belletje doen rinkelen vermoed ik. Nochtans was hij nauw betrokken bij o.a. Massive Attack, Coldplay (co-producer) en Brian Eno. In 2008 bracht hij ‘Insides’ uit, dat pas medio vorig jaar tot bij ons waaide. Op deze (overigens uitstekende) cd een mix van ambient en electro gedragen door piano’s en andere klassieke muziekinstrumenten. ‘Vessel’ zal veel duidelijk maken. Voor liefhebbers van The Orb en Ludovico Einaudi.

Als we een lijstje zouden maken van bands die in 2010 zouden moeten kunnen doorbreken, dan zou Everything Everything uit Manchester daar zeker bij zijn. Art-pop en prog-rock zijn twee labels die hen werden opgeplakt door het kennerspubliek. Wie o.a. Max Tundra, Split Enz en They Might Be Giants wel kan pruimen, zal ook genieten van ‘My keys, your boyfriend’.

Eveneens in het bezit van een nieuwe cd, zijn de heren van Hot Chip. ‘One life stand’ heet die. De cd kan me niet in zijn geheel bekoren, maar er staan toch weer een aantal pareltjes op. Zondag 7 maart staan ze in de AB in Brussel. Tot die tijd kunnen we jullie zoet houden met ‘Take it in’. See you next month!

Classix (3)   Leave a comment

Rock_Classics

We posten hier nog eens een kort muzikaal Classics-verhaaltje, waarbij vandaag de rockmuziek centraal staat. Je zal merken dat ik meer een fan ben van radiovriendelijke rockmuziek, liefst niet té commercieel. Hoewel … het ligt eraan hoe je het begrip ‘commercieel’ nu precies verwoordt. Heavy metal en puberpogo zijn in ieder geval niet aan mij besteed, meestal loop ik daar in een wijde boog omheen.

Nogal logisch dat we beginnen met één van de beste rockgroepen ter wereld, U2. Het was nogal vreemd toen we hoorden, dat ze België in 2009 geen plaatsje gunden in hun tourschema, terwijl ze toch wel wat te danken hebben aan ons land. Rock ballads kunnen mij eigenlijk niet bekoren, maar die van U2 wél. Vandaag valt mijn keuze op ‘Even better than the real thing’.

Nog een goede 80’s band, hun toenmalige zanger David Byrne, doet het tegenwoordig niet zo slecht solo. Talking Heads scoorde een flink aantal hitjes in de jaren ’80, ik herinner me zelfs nog enkele geinige clips uit die tijd. ‘Burning down the house’ blijft één van mijn favoriete TH-songs aller tijden.

image003

Nog zo’n ultieme rockband die al sinds 1963 meegaat zijn The Rolling Stones. Ik kan me als kind nog levendig de top 1000 voorstellen van rond de feestdagen, toen ‘(I can’t get no) Satisfaction’ steeds hoge ogen gooide. ‘The last time’ is ook één van die échte Stones classics.

We blijven gewoon in de golden sixties hangen voor de psychedelische sound van Pink Floyd. Natuurlijk heb ik hen pas later ontdekt, want ik ben een kind van de jaren ’70 en ’80. ‘See Emily play’ is één van hun tijdloze klassiekers.

En we sluiten af met een band, waarvan zowel de zanger als keyboard player solo gingen: Bryan Ferry en Brian Eno waren allebei lid van Roxy Music, ook een band die me lichtjes intrigeert. Ook hier enkele BRT Top 30 momenten aan over gehouden. ‘Same old scene’ is trouwens van 1980.

roxy_music