Archive for the ‘Das Pop’ Tag

Bye Bye Linda De Win, Hello Bent Van Looy   Leave a comment

Gisteravond is er rond de klok van 22u45 onvermijdelijk in vele Vlaamse huiskamers een groot gejuich opgegaan. Linda De Win moest na 11 uitzendingen eindelijk de duimen leggen in de finale van ‘De Slimste Mens’. Tegenstander Peter Vandermeersch had daarvoor wel de hulp nodig van de goden hierboven (hoewel ‘Artsen Zonder Grenzen’ niet meteen een weggever was).

Op Facebook groeide het aantal anti-Lindapagina’s aan tot monsterlijke proporties. Nooit gedacht dat een simpel tv-spelletje zoveel teweeg kon brengen op een sociale netwerksite. Er werd dan ook duchtig naar mogelijke oorzaken gezocht. Zo hoorde ik Expeditie Robinsonpsycholoog Robin Ibens op de radio een logische verklaring geven: ‘mensen houden niet van erg competitieve vrouwen.’ Greet Op De Beeck, eveneens een winnaar in hetzelfde programma kwam destijds sympathiek over op het scherm en vertoonde blijkbaar niet dat machogedrag van Linda.

Maar we zijn dus verlost van Linda, in het dagelijkse leven ongetwijfeld de beminnelijkheid zelve neem ik aan. We zetten alvast ons geld in op Das Pop frontman Bent Van Looy om het record één van de volgende dagen scherper te stellen. Ik was al een grote fan van zijn muziek, maar ik vond ‘m ook zeer te pruimen in de dagelijkse uitzendingen. Hopelijk zorgt het programma ervoor dat meer mensen moeite doen om zijn muziek te leren kennen. Dat het Bart De Wever-effect onze Bent ook ten deel mag vallen. Hallelujah!

Sterk cd-debuut : The Hickey Underworld   Leave a comment

3996468

In mijn jeugdige Avro’s Toppopjaren keken we vaak bewonderend naar Nederlandse bandjes die als paddenstoelen uit de lucht schoten en daarna in het buitenland furore maakten. Ondertussen kijken onze Noorderburen al jaren richting ons land als het over de betere rockmuziek gaat. We hebben dan ook een serieus inhaalmanoeuver gemaakt het laatste decennium. Vroeger haalde zo’n Nederlandse groep moeiteloos onze Top 30, maar ondertussen exporteren wij beduidend meer artiesten naar ginds dan andersom.

Misschien loopt het binnenkort wel zo’n vaart met een band die vorige week zijn debuutcd voorstelde: The Hickey Underworld. In 2006 wonnen ze Humo’s Rock Rally, hoewel daar achteraf nogal wat verzuurde reacties op kwamen toen bleek dat één van de groepsleden een vast redactielid was van de Humorubriek ‘Uitlaat’. Het woord ‘belangenvermenging’ dook hier en daar op. Nochtans zijn we achteraf gezien overtuigd dat het destijds een terechte winnaar was. Hun debuutcd bewijst dit trouwens.

Naast een cheque van 10.000 euro mocht de band eveneens mee op tournee met dEUS. Hierna kregen ze een contract bij het Parijse label Naïve, die o.a. ook mevrouw Sarkozy, Carla Bruni, in hun stal hebben. Hun eerste cd werd geproducet door de jongens van Das Pop, een andere ex-RR winnaar. Het bijzonder aardige resultaat is een mengeling van songs die zowel doen denken aan de betere noiserock, Fugazi en grunge maar die bovenal bijzonder catchy is. Samen met het debuut van The Bony King of Nowhere is dit schijfje van de Antwerpenaars nu al een reden om optimistisch te zijn voor de rest van 2009. Wij kijken bijvoorbeeld ook al een tijdje reikhalzend uit naar de nieuwe Das Pop. Tot die tijd doen we het gewoon met THU.

‘Geef me de Vijf’: 5 hotshots voor de maand november   Leave a comment

We zijn nu dik twee weken aan het bloggen, dus wordt het tijd voor ons eerste vaste rubriekje. Omdat het ding toch een naam moet hebben en onze inspiratie op zondagmiddag meestal onder het vriespunt zit heb ik voorlopig geopteerd voor ‘Geef me de Vijf’. Mocht er iemand een meer flitsende of flashy naam hebben voor deze rubriek, dan sta ik steeds open voor suggesties. Jaja, ik overweeg serieus om het ding een andere, meer de lading dekkende naam te geven. Maar soit, het kind moet voorlopig een naam hebben dus tot nader order ‘Geef me de Vijf’. Yeah I know, it sounds silly! 😉

Bedoeling van deze rubriek is om elke maand vijf dingen voor te stellen die me hebben geraakt op muzikaal gebied. Dat kan gaan van een nieuw ontdekte band, een golden oldie (niet die van de kwis gisteravond, bespaar ze ons) tot dikke schijven die je nooit té veel op de radio kan horen. Maar mocht de horlepiep plots zijn come-back maken onder de hipsters, dan zou ik het hier ook kunnen vernoemen.

We trappen af met TV on the Radio, een band uit New York, die eind september hun derde full cd ‘Dear science’ afleverden. Ik zag hen enkele jaren geleden aan het werk in de Club op Pukkelpop en dat concert was zwaar de moeite. Op 22 november jl. concerteerden ze normaal in ‘Het Depot’ in Leuven, dat logischerwijs al een tijdje was uitverkocht. Helaas cancelden ze toen omdat één van de bandleden ziek was.

Das Pop won in 1998 (alweer 10 jaar geleden ondertussen) Humo’s Rock Rally. In die tien jaar brachten ze o.a. ‘I Love’ en ‘The human thing’ uit. De release van hun nieuwe cd werd al enkele keren uitgesteld, maar in januari 2009 zal het titelloze ‘Das Pop’ normaal op de mensheid worden losgelaten. De plaat wordt geproduceerd door de Dewaele broertjes, de verwachtingen zijn dan ook hooggespannen. De eerste singles doen in ieder geval het beste verhopen.

Van de ene op de andere dag besluit Ray LaMontagne zijn job in de schoenenfabriek vaarwel te zeggen om zijn kans te wagen in de muziek. In 1999 begint hij te touren, maar het duurt tot 2004 voor zijn carrière van de grond komt. Vanaf 2004 tot nu brengt hij drie cd’s uit in de beste folksinger-songwritertraditie.

Iedereen die beweert een kind van de jaren ’80 te zijn (en die dus naast de hele hoop shit ook de ‘betere’ dingen heeft opgepikt) kan er niet onderuit: ondanks hun split in 1987 hebben The Smiths een hele grote invloed gehad op de popmuziek, vooral dan op de Britpop. Denk hierbij spontaan aan Oasis, Suede en Radiohead. Bij Rhino verschijnt deze maand de ultieme verzamelaar ‘The sound of The Smiths’. Pikant detail: The Smiths zijn er (on)rechtstreeks voor verantwoordelijk dat het Zonhovense muziekfestival Festivalcatraz op de fles ging, nadat ze cancelden.

We eindigen deze maand bij een Londense band, die vijf jaar na het titelloze ‘Red Snapper’ opnieuw met een cd op de proppen komt: ‘A pale blue dot’. Red Snapper maakt muziek die je het best kan omschrijven als ‘experimentele, elektronische jazz’. Heel aanstekelijk, maar dat roep ik al sinds 1995. Tijd dat ze eens serieus gaan doorbreken. Check ook de rest van hun discografie uit zou ik zeggen!

Ergens in december breien we ongetwijfeld een vervolg aan dit muziekhoofdstuk. Tot dan!