Archive for the ‘David Lynch’ Tag

‘A serious man’ (Coen Brothers) @ Roxy   1 comment

Er zijn enkele filmregisseurs wiens nieuwe films mij steeds reikhalzend doen uitkijken naar het resultaat. Aan de ene kant heb je bv. David Lynch, die vrijwel nooit een traditioneel verhaal vertelt dat bij punt a begint om bij punt z te eindigen. Aan de andere kant zijn er de broertjes Joel en Ethan Coen, waarvan ik gewoon alles heb gezien. Ondertussen hebben die al een aardig palmares opgebouwd. Vanavond duik ik de bioscoop in voor (hopelijk) een nieuw pareltje. Het is trouwens een avant-première.

Terwijl Jefferson Airplane op de radio klinkt, valt het leven van de Joodse professor Larry Gopnik in 1967 uit elkaar. Zijn vrouw wil van hem scheiden, zijn dochter steelt geld van hem voor een neuscorrectie en zijn zoon houdt zich bezig met rock-‘n-roll en blowt liever met z’n vrienden dan dat hij zich op z’n Bar Mitswa voorbereidt. Daarnaast zit hij nog opgescheept met zijn sociaal gehandicapte broer die weigert het huis te verlaten en wordt zijn hoofd ook nog eens op hol gebracht door de beeldschone buurvrouw, die steeds naakt ligt te zonnebaden. En aangezien dit nog lang niet alle problemen van Larry zijn, wordt het hem erg moeilijk gemaakt om ‘een serieuze man’ te zijn.

Geef toe, weer genoeg elementen om een aangename film rond te breien. Liefhebbers kunnen hier alvast een trailer terugvinden.

UPDATE

Bij wijze van introductie kregen we een filmpje over Schrödingers kat. En een beetje ‘Joods voor beginners’ aaneengepraat met wat flauwe humor. Humor, ’t blijft een vak apart natuurlijk. Ook zo bij de broertjes Coen, die weer de nodige weirde figuren samenbrengen die in nóg vreemdere situaties terechtkomen. Amusant is het allemaal wél, maar de mensen die wilden bulderlachen waren eraan voor de moeite. Een typisch geval van Joodse humor volgens mij. Je moet daar écht van houden.

Michael Stuhlbarg zet anders een uitstekende tragikomische Larry Gopnik neer. Misschien zal de gemiddelde filmliefhebber wat op zijn honger blijven zitten door het nogal bruuske einde van de film, maar ik denk dat het perfect verklaarbaar is. Larry rolt vanaf het begin van de ene teleurstelling in de andere en net wanneer alles weer zijn oude gangetje schijnt te lopen gaat hij interveniëren in het examencijfer van een student. Onmiddellijk hierna krijgt hij al telefoon van zijn dokter (vrijwel zeker negatief nieuws) en lijkt zijn zoon in het midden van een tornado terecht te zullen komen. Door in te grijpen in het ene, ontketent hij een nieuwe keten van handelingen. Iets wat ik hier gemakshalve determinisme zal noemen.

‘A serious man’ is een uitstekende film, maar ik had er (misschien ten onrechte) iets meer van verwacht. Maar ga binnenkort vooral zelf kijken zou ik zeggen. Het is nu weer wachten tot 2011 op een nieuwe film van de broers. ‘Hail Caesar’ en ‘True grit’ zitten naar het schijnt in hun preproductiefase. We hebben m.a.w. iets om naar uit te kijken. 🙂

Advertenties

Posted 18/01/2010 by ambijans in Film

Tagged with , , ,

‘The Box’ (Richard Kelly)   Leave a comment

Norma en Arthur Lewis, een jong stel dat in de buitenwijken woont, krijgen een simpel houten doosje cadeau. Een vreemdeling komt langs met het bericht dat de eigenaar van het doosje $1.000.000 zal krijgen als die op een knop drukt. Maar de druk op de knop zorgt er ook voor dat ergens anders op de wereld iemand sterft, iemand die ze niet kennen. Met de doos maar 24 uur in hun bezit, zitten Norma en Arthur met een dilemma.

De film is van de hand van Richard Kelly, regisseur van het fantastische ‘Donnie Darko’. Zijn vorige film ‘Southland tales’ flopte nochtans grandioos en haalde ondanks zijn selectie voor het Cannes Film Festival 2006 vrijwel nergens de bioscopen in ons land. In ‘The Box’ acteren o.a. James Marsden, Cameron Diaz en Frank Langella. Een trailer van de film kan je hier vinden.

De trailer geeft helaas een verkeerd beeld van de film. Er wordt geïnsinueerd dat de film is opgebouwd rond de keuze die het koppel uiteindelijk moet maken, terwijl veeleer de gevolgen van hun beslissing in beeld worden gebracht. Dan nog is deze prent geen makkie voor mensen die van hapklare dingen houden. De film haalt nergens het niveau van ‘Donnie Darko’, daar is dit verhaal (dat losjes is gebaseerd op een aflevering van The Twilight Zone), écht wel te mager voor. Nochtans zitten er best aardige momenten in de film (de bibliotheekscène bijvoorbeeld), maar de regisseur tracht te vaak David Lynch te plagiëren en zoals iedereen ondertussen weet is het origineel meestal stukken beter dan de kopie. Zo dacht ik een paar keer bekende Twin Peaks koppen te herkennen, de meest frappante was toch wel een agent die op het einde tijdens de inval te zien is, die leek als twee druppels water op Deputy Andy Brennan. Heeft de regisseur het erom gedaan? Geen idee.

Mijns inziens houdt de acteerprestatie van Frank Langella de film uiteindelijk nog recht. De uitwerking van het scenario had volgens mij beter gekund. Met ‘Donnie Darko’ maakte Kelly reeds een meesterwerk, met ‘The Box’ zal hij dat kunstje wellicht niet kunnen herhalen. Het is allemaal té middelmatig, te gewoontjes. Hoogstens voor een gezellig bioscoopavondje, helaas is het geen klassieker geworden!

Antichrist (Lars von Trier)   Leave a comment

antichrist-poster

Als er één film was, die dit jaar ontzettend veel stof deed opwaaien in Cannes, dan toch wel ‘Antichrist’ van Lars von Trier. Persoonlijk ben ik wel een liefhebber van zijn werk: ‘The Idiots’ en ‘Dogville’ waren bijvoorbeeld uitstekend, ‘Dancer in the dark’ vond ik dan weer véél minder goed. Over ‘Antichrist’ deden vooraf al sterke verhalen de ronde: de expliciete beelden, het geweld, seks, de symboliek en wegvluchtende mensen tijdens de vertoningen. Een reden te meer om te zien of het allemaal wel klopte. Waar gaat de film eigenlijk over?

Terwijl een echtpaar de liefde bedrijft, valt hun kind uit het raam en sterft. De vrouw raakt in een diepe depressie. Haar man, zelf therapeut, wijst de medische behandeling die ze krijgt af en wil haar genezen met rationele praatsessies. De vrouw heeft een diepe maar onbestemde angst die verband lijkt te houden met het woud waar ze eerder aan een historisch onderzoek naar religieus gefundeerd geweld tegen vrouwen werkte. Om haar met die angst te confronteren reist het paar af naar het woud dat de Bijbelse naam Eden draagt.

Al vanaf de werkelijk prachtige (in zwart-wit gedraaide) proloog met muziek van Händel word je het verhaal binnengezogen. Wat hierna volgt is eigenlijk een gigantische trip, waarbij ik soms zelfs aan David Lynch (die ‘dronende’ geluiden) moest denken. Af en toe merkte je in het begin wel eens een bibberende camera (de fragmenten die von Trier zelf draaide zonder zijn vaste cameraman Anthony Dod Mantle). Slechts twee personages (Willem Dafoe en Charlotte Gainsbourg) in een alweer uit hoofdstukken bestaande film. Beide protagonisten spelen hun rol overigens voortreffelijk, de pijn van hun ‘verloren kind’ is werkelijk voelbaar. Hier en daar bevat de film horrorelementen, maar ‘m daarom ook in dit genre plaatsen zou wat té ver gaan. Maar de onderhuidse spanning is wel constant voelbaar.

Gainsbourg_1443690c

De bijbelse symboliek ging soms wat aan mij voorbij (hiervoor ben ik al té lang van mijn geloof gevallen vermoed ik), maar ik heb er me allerminst aan gestoord. Nadat ik de film had gezien, kon ik best begrijpen dat von Trier tijdens het draaien met een knoert van een depressie worstelde. Deze film is een échte aanrader voor elke filmliefhebber die op tijd en stond wil worden geprikkeld (zowel visueel als psychisch), maar moet absoluut worden gemeden door mensen die gezellig een avondje uit willen of die houden van een gewone standaardfilm, want dat is het allerminst. Een film die bij mij nog een tijdje gaat blijven nazinderen. Liefhebbers vinden hier alvast een trailer terug.

Fantastische filmmuziek   Leave a comment

The-Great-Movie-Songs-Volume-Two

Als filmliefhebber ben ik uiteraard geïnteresseerd in bepaalde filmmuziek. Dikwijls tilt het films die sowieso al goed zijn naar een nóg hoger niveau. En er bestaan ook films die gewoon slecht zijn, maar waarvan de filmmuziek gelukkig nog wél deugde. Vandaag maken we een combinatie van beide ingrediënten, i.e. een degelijke film met een even degelijke soundtrack.

Fans van filmmuziek kunnen onmogelijk voorbij aan de prachtige soundtrack die Nino Rota maakte voor The Godfathertrilogie. De trilogie wordt algemeen beschouwd als zijnde één van de betere films aller tijden. Naast een topcast én topregisseur, Francis Ford Coppola, was de muziek van wezenlijk belang.

Ander mooi voorbeeld van fantastische filmmuziek is die uit Cape Fear. Elmer Bernstein en Bernard Herrmann waren zowel voor de originele film uit 1962 als voor de remake uit 1991 verantwoordelijk voor de muziek. Bombastisch muziek die de spanning opwekt en ervoor zorgt dat iedereen op het puntje van zijn stoel blijft zitten.

De bekendste en ook anno 2009 nog steeds het meest tot de verbeelding sprekende filmmuziekcomponist is John Williams, die voor gigantisch veel filmscores verantwoordelijk is. O.a. ook voor Angela’s ashes, het verfilmde boek van Frank McCourt. Je kan hier een uitgebreid overzicht vinden van films waaraan hij meewerkte.

Iemand die ik ken van vóór zijn filmmuziektijdperk is Clint Mansell. In een vorig leven nog zanger én gitarist van Pop Will Eat Itself, ondertussen in zijn volgend leven actief in filmmuziekmiddens. O.a. de vaste componist voor de soundtracks bij films van Darren Aronofsky. Pi is een uitstekend voorbeeld.

Pi%20movie%20poster

En we gaan eruit door een klein beetje vals te spelen, omdat het fragment wat ik eruit pik uit een tv-serie komt en niet uit een film. Maar niet getreurd, Angelo Badalamenti is gewoon de huiscomponist voor de projecten van David Lynch. En die maakt naast tv-series ook gewoon films! 😉