Archive for the ‘Depeche Mode’ Tag

Depeche Mode ‘Tour of the Universe’ @ Sportpaleis   Leave a comment

Het Britse trio Depeche Mode is de trotse eigenaar van een van de mooiste en merkwaardigste succesverhalen uit de muziekgeschiedenis. Een boysband met synthesizers groeit uit tot wegbereider en referentie. Depeche Mode is de eerste elektronische band die voetbalstadions wist te vullen en door rockfans werd omarmd. Debuut ‘Speak & Spell’ verscheen in 1981. Single ‘Just Can’t Get Enough’ leverde de doorbraak en een dikke hit op. Heel groot werden ze dankzij ‘Music For The Masses’ (1987) en ‘Violator’ (1990). Het ‘winning team’ (Depeche Mode + Corbijn + topproducer Flood) maakte ook ‘Songs Of Faith And Devotion’ (1993). Het album kwam overal in de wereld op 1 binnen. De tol van de roem was hoog. Alan Wilder verliet de groep, Dave Gahan rekende af met verslavingen. De sobere en grimmige voltreffer ‘Ultra’ (1997) vertelt er uitgebreid over. Toch kampte de groep met een mindere periode. Met ‘Playing The Angel’ (2005) zwengelden ze de machine echter gezwind weer aan. Het elfde studioalbum van de groep is het eerste waarop Gahan als tekstschrijver staat vermeld. De daaropvolgende tournee bracht hen naar een pak nieuwe landen (Roemenië, Bulgarije,…) en oude bekenden (Rock Werchter).

Het nieuwe ‘Sounds Of The Universe’ (2009) gaat door op het elan van zijn voorganger. Volgens de groep is het hun strafste en meest diverse album in lange tijd. Vanavond moet de band het Sportpaleis in Antwerpen trachten in te palmen. In het voorprogramma staat Nitzer Ebb, op zich ook nog wel interessant vind ik. Of ze daarin zullen slagen lees je straks in mijn iets uitgebreider verslag.

UPDATE

Rond kwart voor zes vertrokken richting Antwerpen met de gloednieuwe Ford S Max, die Kim voor de gelegenheid mocht lenen van Domenico (waarvoor dank) of moeten we KRC Genk hiervoor een bedankje sturen? Zo konden we comfortabel met zijn vijven naar het Sportpaleis rijden. We moesten door omstandigheden wel op de voorziene parking in de buurt van de muziektempel parkeren. Hierna togen we naar Pax, onze vertrouwde shoarma -en pitatent in de buurt voor een snelle hap.

Zo kwamen we nog ruim op tijd binnen voor de set van Nitzer Ebb. Die speelden voor een vrijwel vol huis, maar écht veel animo was er niet. Nogal logisch, want het geheel viel vrij licht uit. Net vóór het optreden stommelde Gert ook nog binnen zodat we met zes op onze plek zaten. Blijkbaar is de controle om op de staanplaatsen te geraken een pak strenger, dan die om je zitplaatsen in te nemen. Dat betekende dat hij de hele avond werd gescheiden van vriendin Martien. Jammer!

Depeche Mode begon overigens met een sterk trio aan zijn optreden: ‘In chains’, ‘Wrong’ en ‘Hole to feed’. Daarna passeerden o.a. het fantastische ‘Walking in my shoes’, ‘I feel you’, ‘World in my eyes’, ‘Precious’‘A question of time’, ‘It’s no good’ en ‘In your room’. Martin Gore mocht drie nummers voor zijn rekening nemen (o.a. ‘Home’), hierna volgde mijns inziens een kleine dip met o.a. ‘Policy of truth’ en het eerder zwakke ‘Miles away’. ‘Never let me down again’ en ‘Enjoy the silence’ waren dan weer prima. In de bisronde ‘Stripped’, ‘Behind the wheel’ en ‘Personal Jesus’.

Na bijna twee uur gaven de heren er de brui aan, ondanks het tevergeefs, luide gejoel van het publiek dat graag nóg ‘more’ had gekregen. Opvallend: de show was knap, mede door de oogstrelende visuals. De band was bijzonder aardig op dreef: Gahan molenwiekend en heupwiegend, Gore nog steeds met zeer foute kledingskeuze en Fletcher met de kenmerkende donkere bril. Een échte ‘best of’ werd het niet vanavond, nochtans is de backcatalogue er ruim genoeg voor om het in de toekomst ooit te overwegen. Blijkbaar hebben de heren nog zin om enige tijd door te gaan, wat we overigens ten zeerste toejuichen.

Persoonlijk heb ik er wel van genoten, het concert was niet schitterend te noemen, maar het predikaat ‘oerdegelijk’ was zeker op zijn plaats denk ik. Het publiek was vanavond aan de enthousiaste kant, absoluut een meevaller dit keer. Het was ooit anders (remember Werchter Classic). Op weg naar huis trouwens nog één en ander meegemaakt: bij het verlaten van de parking nog lichtelijk gehinderd door twee gebotste wagens bij ons in de buurt (even Apeldoorn bellen), even verderop nog een serieuze knokpartij zien afspelen voor onze ogen en tot slot onderweg nog een ster in onze voorruit (steentje van voorganger?), toch wel even schrikken op het moment zelf. Verder verliep alles vrij smooth. Rond de klok van enen alweer terug in Zonhoven. Op ons volgende concert is het nu weer twee weekjes wachten.

Sounds of the universe (Depeche Mode)   1 comment

2931728680_aaa96457c8

Dik vier jaar hebben we weer moeten wachten op de opvolger van ‘Playing the angel’, het vorige Depeche Mode album. ‘Sounds of the universe’ is alweer hun twaalfde album, dat vanaf 20 april in de handel verkrijgbaar is. Met dit album gaan ze weer terug naar hun roots, die in de jaren ’80 liggen, in hun geval betekent dat vooral veel synths. Dave Gahan blijft het prominentst aanwezig, maar ook Martin Gore doet hier en daar zijn duit in het zakje.

sounds_of_the_universe_album_cover

Vanaf het prille begin in 1981 had ik de band al in de mot. Single ‘See you’ uit 1982 vond ik al aanstekelijk, ‘Everything counts’ uit ‘Construction time again’ één jaar later blijft voor mij vooralsnog één van de beste singles aller tijden. ‘Some great reward’ kocht ik zelf en die stond vol fantastische muziek. Tussen ’84  en ’90 had ik een DM-dipje dat ‘Violator’ echter weer ruimschoots goedmaakte. Raar maar waar wekte de band daarna pas in 1997 terug mijn interesse met ‘Ultra’, dat voor mij ook tot hun sterkste albums mag worden gerekend. Inmiddels zijn we alweer ‘a giant leap’ verder in 2009 en ik denk dat ik weer terug mee ben. Depeche Mode is al eens uit het oog, maar nooit uit het hart. Ik ben ze altijd blijven volgen, weliswaar niet fanatiek maar toch …

‘In chains’ begint een beetje spacey maar mondt al snel uit in een nummer dat blijft hangen. We zijn meteen mee, zoveel is duidelijk. ‘Hole to feed’ bevindt zich eigenlijk in hetzelfde aangename luisterstraatje. Single ‘Wrong’ kent iedereen onderhand wel. Voor mij was dat er dadelijk ‘boenk’ op, met een knap duister kantje erin. Ook ‘Fragile tension’ is de moeite met overheersende synths en enkele keren een gitaartussendoortje. ‘Little soul’ is een mooi, traag nummer dat wat gelijkenissen vertoont met ‘Behind the wheel’ (zoals ie op ‘Music for the masses’ verscheen).

‘In sympathy’ refereert dan weer meer aan het solowerk van Dave Gahan. Het allerbeste nummer zit mooi in het midden verstopt. ‘Peace’ lijkt al van bij de eerste synths op het begin van ‘See you’ maar verwordt langzaam tot een fantastisch 80’s klinkend hoogtepunt met bovendien aanstekelijke samenzang. Zonder twijfel het hoogtepunt van deze SOTU.

Hierna wordt het echter een stuk minder. ‘Come back’ heeft nog jagende, hypnotiserende synthesizerklanken, ‘Spacewalker’ is een fijn, kort instrumentaal tussendoortje dat een perfect bruggetje slaat naar ‘Perfect’ dat in het begin wat weg heeft van ‘Lady shave’ van Fad Gadget. ‘Miles away’ vind ik persoonlijk een niemendalletje dat me helemaal niets doet. ‘Jezebel’ heeft gelukkig weer zijn Martin Gore momentje. Misschien wordt het in de toekomst wel een oorwurm zoals bijvoorbeeld het bekende ‘Somebody’ of ‘Home’. Afsluiter ‘Corrupt’ is pure retro Depeche Mode. De plaat eindigt dus zoals ze begon: zeer degelijk.

Als eindconclusie kan ik hier poneren dat Depeche Mode een vrij goed album heeft gemaakt, maar dus geen meesterwerk. Vooral de tweede helft van de cd is daar een beetje debet aan. Misschien zijn er meerdere luisterbeurten aanbevolen, dat is meestal zo bij de betere muziekalbums. De muziek klinkt vaak nogal jaren ’80 maar da’s net leuk vind ik. Depeche Mode maakt al van in de beginjaren een soort electropop, die ondertussen al is uitgegroeid tot een heus subgenre op zich. 2009 zou best wel eens het jaar van de (bijna) vijftigers in de popmuziek kunnen gaan worden. Want na The Cure en U2 eerder dit jaar zijn onze verwachtingen eveneens hooggespannen voor de nieuwe Simple Minds release volgende maand. Ook die plaat wekt bij mij meer dan gewone belangstelling.

Posted 11/04/2009 by ambijans in Muziek

Tagged with , , , ,

TW Classic-affiche volledig   Leave a comment

65337

Gisteren is de volledige affiche van TW Classic bekend geraakt. Vorig jaar vond ik enkel Iggy Pop & The Stooges en The Police interessant, de rest was veredeld opvulsel. Dit jaar lijkt het een interessantere editie te gaan worden.

Het festival wordt afgetrapt door Motor, het vaste voorprogramma van Depeche Mode tijdens de nieuwe tournee. Daarna mag de Leuvense bard Tom Helsen het podium beklimmen. Vervolgens moeten alle mannen wat dichter voor het podium gaan staan als Duffy daar passeert. Tussen 17u30 en 18u30 kunnen we de inwendige mens gaan versterken tijdens het optreden van Keane (de enige misser op de affiche dit jaar volgens mij). Zo staan we weer netjes paraat voor Moby, die hierna wordt afgelost door de heren van Depeche Mode. Het feestje wordt uiteindelijk afgesloten door het uiterst dansbare Basement Jaxx.

Als het goed is, dan durven we dat ook te zeggen. Dit jaar ben ik vrij tevreden over de Werchter Classic-affiche. Waarmee nog niet is gezegd dat ik daadwerkelijk op de wei zal staan op 20 juni. Mocht dat wel het geval zijn dan neem ik alvast mijn tentje mee voor het concert van Madonna op 11 juli, kwestie van een goed plekje te hebben op de eerste rij. 😉

High Five voor maart   Leave a comment

ist2_451212-high-five

Deze maand trappen we af met een Scandinavisch duo, Röyksopp, afkomstig uit Noorwegen. Eind deze maand brengen ze alweer hun derde full cd ‘Junior’ uit. Ik ben al fan van tijdens hun doorbraak met het absoluut onweerstaanbare ‘Eple’. En ik heb het genoegen gehad om hen twee keer aan het werk te zien op Pukkelpop. Dat waren telkens leuke concertjes.

Wie nog nooit van Vive La Fête heeft gehoord kan eindelijk zijn schade inhalen. De groep rond Danny Mommens aka ‘Cool Rocket’ en Els Pynoo heeft met ’10 ans de fête’ een verzamelcd uitgebracht met daarop 18 electropareltjes. Karl Lagerfeld is een zelfverklaarde fan, nu u nog!

Omdat ik al eens durf afstemmen op Radio 1 (vooral als  er op StuBru wordt gezeverd of te veel puberpunk en aanverwanten wordt gedraaid) kom ik wel eens bij Fleet Foxes terecht. Vorig jaar wellicht terecht bij de topcd’s van het jaar gerekend. Word ik nu oud of drijft goeie smaak nu eenmaal vanzelf boven?

In 2007 bracht de Braziliaan Gui Boratto het heel aardige schijfje ‘Chromophobia’ uit. Datzelfde jaar zag ik ‘m trouwens op I Love Techno in Flanders Expo te Gent. Zijn nieuwe cd ‘Take my breath away’ ligt een beetje in het verlengde van de voorganger. De cd is minder catchy maar verre van slecht. Misschien voer voor de betere zomerfestivals?

Onze goede Gentse vriend Frederik Sioen heeft ook weer een nieuwe cd bij elkaar gepend, ‘Calling up Soweto’. Zoals de titel doet vermoeden trok hij hiervoor richting Zuid-Afrika waar hij met lokale musici een fijn plaatje in mekaar knutselde. Ik heb hem ondertussen al verschillende keren ‘live’ aan het werk gezien en die concerten waren altijd super.

Deze maand krijg je van mij alweer een extraatje. Ik heb altijd al een flinke boon gehad voor Depeche Mode. Volgende maand brengt deze groep ‘Sounds of the universe’ uit. Daar ben ik eigenlijk wel razend nieuwsgierig naar. Bovendien heeft de band een ijzersterke livereputatie. Misschien dat we hen dit jaar gaan bekijken op Pinkpop. Dat lijkt me haalbaarder dan Werchter Classic, omdat je daar altijd minder goed ‘opvulsel’ krijgt in het voorprogramma. Hun nieuwe single ‘Wrong’ belooft alvast veel goeds.

Madness @ Vorst Nationaal   Leave a comment

madness11

Toen wij nog 16 waren (nu dik twee decennia geleden) noemden wij muziekliefhebbers met een hang naar retromuziek of een voorliefde voor hun vroegere bands openlijk ‘oude zakken’. Want als je 16 bent wil je enkel nieuwe dingen ontdekken, de nieuwste hypes volgen en het liefst heelder dagen in zwarte kleding rondlopen want da’s stoer en alternatief. Nu moet ik toegeven dat ik nog altijd graag mee ben met de laatste muziekreleases en bands , maar als ik hier of daar een trein mis lig ik daar niet meer zo van wakker. Het is niet meer van moeten, maar ’t blijft wel handig voor het werk als we wél meegaan met onze tijd natuurlijk. 😉

We zijn al enige tijd aanbeland in het stadium waarin we weer retro mogen zijn. Zo waren we vorig jaar in juni aanwezig bij George Michael in het Sportpaleis, in oktober waren we bij de ‘happy few’ die het eerste concert van Sting en zijn kompanen van The Police konden meepikken in datzelfde Sportpaleis, want de dag erna annuleerde men het tweede concert na stemproblemen van Sting. In maart van dit jaar trokken we opnieuw richting Antwerpen voor Robert Smith en zijn kornuiten van The Cure.

Vanavond rijden we richting Vorst voor een optreden van Madness, de Britse band die al bijna dertig jaar een mengeling van ska en popmuziek maakt. Madness is zo’n band waar ik spontaan Avro’s Toppopherinneringen bij krijg. Ad Visser moet ongetwijfeld één van mijn eerste helden zijn geweest destijds. Ik ben een paar keer eerder in Vorst Nationaal geweest: zo herinner ik me nog concerten van Tori Amos, The Prodigy en Jamiroquai. De akoestiek in Vorst was nooit zo heel goed bij mijn weten of het zou nu sterk moeten zijn veranderd.

In de toekomst hoop ik nog steeds op concerten van Prince, Depeche Mode, David Bowie en andere oude(re) krasse knarren. Prince zou op pensioen zijn, Depeche Mode behoort tot de mogelijkheden (Pinkpop of Werchter Classic), op Bowie blijft het voorlopig wachten. Volgende maand wacht ons trouwens de kraste aller knarren: Tina Turner. Vanavond doen we het dus met Madness. Benieuwd wat dat gaat geven!

UPDATE

Parkeerplaats vinden was geen sinecure vanavond in de buurt van een bijna uitverkochte concertzaal. Madness ging van start met ‘Night boat to Cairo’ gevolgd door ‘Embarassment’ waarna het geluid iets beter werd. Wij zaten redelijk vanboven rechts vooraan. Hoorde ik verder nog voorbijkomen: ‘Baggy trousers’, ‘Grey day’, ‘Shut up’, ‘It must be love’, ‘House of fun’, het luid meegebrulde ‘Our house’, ‘Wings of a dove’, ‘The sun and the rain’, ‘My girl’ en ‘NW5’. In de eerste bis kwam ‘The liberty of Norton Folgate’ langs, het tweede bisnummer was natuurlijk ‘One step beyond’. Dik anderhalf uur een degelijk uit de verf komende band aan het werk gezien (10 man sterk op het podium) maar het geluid was op bepaalde momenten abominabel. Ik ken mensen die klagen over het Sportpaleis, maar Vorst slaat volgens mij werkelijk alles. Kan niemand daar verandering in brengen?