Archive for the ‘Faith No More’ Tag

Fennesz @ CCHA   Leave a comment

Christian Fennesz is één van de enige laptop-muzikanten die ook buiten het eigen wereldje naam maakte en werkte met artiesten zoals Mark ‘Sparklehorse’ Linkous, Ryuichi Sakamoto, David Sylvian en Mike Patton van Faith No More. Zijn elektronische geluidsschakeringen zitten vol warme ruis en emotionele subtiliteit. Zijn meesterwerk ‘Endless summer’ uit 2001 noemt Fennesz zijn persoonlijke reflectie op The Beach Boys; opvolger ‘Venice’ uit 2004 klonk donkerder maar was (alweer) briljant en op het eind 2008 verschenen ‘Black sea’ distilleert hij zijn typische geluid van gitaar en laptop verder.

Benieuwd of ik er meer aan ga vinden dan afgelopen zomer op Pukkelpop. Fennesz is veel gepiel en geëxperimenteer, weidse klanktapijten weven is zowat zijn hobby maar ’t is muziek die slechts een select publiek aanspreekt. Deze voorstelling loopt in het kader van fricties, een artistiek tafelblad voor avonturiers. Met fricties wil men werk tonen dat fragiel, jong en kwetsbaar is. Werk dus van jonge en/of nieuwe makers die een zoektocht bezig zijn naar een eigen stem en geluid.

UPDATE

Pakweg 50 moedige, muzikale allesvreters waagden zich aan een ‘experiment’ dat de naam Fennesz droeg. Met een laptop van Apple en een elektrische gitaar deed de man zijn ding. Toegegeven, het was al iets toegankelijker dan zijn set op Pukkelpop (die hij bovendien een kwartier vroeger afsloot dan voorzien). Vandaag rekte hij zijn optreden tot een kleine drie kwartier (één bisnummer) dus de voorziene anderhalf uur werd niet volgemaakt. Wat kunnen we verder nog vertellen: de man zal nooit toegankelijk worden voor het grote publiek, laat staan dat ie ooit een top 40 hit zou scoren. Onmogelijk! Dit was iets voor de liefhebbers, want meerdere luisterbeurten van zijn cd’s (bij voorkeur met koptelefoon op een degelijke stereo-installatie) legt misschien onvermoede muzikale horizonten bloot. Ik ben nogal breed geörienteerd in het musicale smakenspectrum, maar ik vrees dat ik Fennesz niet zal kunnen doorgronden. Speciaal én vernieuwend klinkt het anders wél. Morgenavond op dezelfde plek gaan we voor een iets toegankelijker act, finn..

Advertenties

Pukkelpop 2009, dag 1   Leave a comment

X0672

We vertrokken rond 14u richting Pukkelpopwei en namen daarvoor het risico om op één of andere bus van De Lijn te gaan wachten. Het busje kwam dit jaar echter binnen de 5 minuten, dus dat was mooi meegenomen. Het aanschuiven om op de wei zelf te geraken had wat meer voeten in de aarde. Nu ja, ’t is een lichtelijke overdrijving want rond 14u50 arriveren we op snikheet terrein. We gaan op zoek naar drankbonnen en food tickets en ons eerste dagje pukkelpoppen kan beginnen.

Het begint meteen goed want we pikken nog dé zomerhit van enkele jaren geleden mee, ‘Disko partizani’ van Shantel & Bucovina Club Orkestar. We zijn meteen in the mood om voor de eerste keer richting main stage te trekken voor Paolo Nutini, een Schotse Italiaan, nog heel jong en met een horde jongedames als fanclub, zo zien we als vooraan postvatten. Maar wat een stem heeft die kerel zeg. We horen o.a.  ‘Candy’ en ‘New shoes’ de revue passeren. Wij noteren ‘beloftevolle artiest’ die het begrip soul knap invult.

paolo-nutini

Daarna denken we het best te kunnen gedijen bij Bon Iver, maar daar zit de tent zo propvol, dat zijn veelal intimistische songs volledig hun doel missen. We blijven er slechts kort plakken, want ik denk dat het nooit iets zal worden tussen mij en Bon Iver. Ik moet het nog eens een kans geven op cd, want de muziekkenners aller landen spreken vol lof over ’s mans werk. De dance hall dan maar voor een stukje Asher Roth, in combinatie met een stuk Maxïmo Park. De door mezelf bestelde bubbels aan de drankenstand vond ik echter net iets meer sprankelen.

Omdat we graag nog eens een volledige set meepikken, blijven we hangen bij Passion Pit @ Club. Het geluid vanop onze plek vond ik niet bijster goed, maar aan het aantal heupwiegende meiden in mijn omgeving te zien zal het toch wel goed zijn geweest. De band joeg er bijna hun complete cd ‘Manners’ door en ze bewaarden ‘The reeling’ heel toepasselijk als laatste nummer. We houden het gewoon op ‘aardig’, maar zeker niet meer dan dat. ‘The Bony King of Nowhere zal met vrij grote zekerheid één van de betere binnenlandse producties van het jaar hebben gemaakt, getuige zijn ‘Alas my love’. Toch vond ik ‘m in de Wablief?! tent niet écht overtuigend. Het kan allemaal worden geplaatst onder de noemer ‘een beetje meer van steeds weer hetzelfde’. Desalniettemin hoort zijn debuutcd thuis in ieders cd-collectie.

Daaropvolgend hebben we de inwendige mens eens van spijs en drank voorzien. We maken aan dance en boiler een combi tussen Busy P en Zombie Nation. Die we niet veel zaaks vinden overigens. Busy P draait wel een uitstekend nummer van LFO en gooit de bekendste van Beastie Boys in zijn set, maar dat mag niet baten. We kiezen, geheel tegen alle conventies in, voor Grizzly Bear, die nu al één van de albums van 2009 hebben gemaakt, ‘Veckatimest’. Kopen die handel! Iedereen zal wel voor de surprise act gaan, die nu ook weer niet zo ‘surprise’ was achteraf gezien. Grizzly Bear blijkt vervolgens een terechte keuze, de songs klinken vrijwel identiek aan wat op hun albums is terug te horen en hun mooi contrasterende stemmen doen de rest. ‘Southern point’, ‘Cheerleader’, ‘Two weeks’ (met de vocale hulp van Beach House member Victoria Legrand), ‘Ready, able’ en als afsluiter een magistraal ‘On a neck, on a spit’. Fantastisch optreden. Tijdens het concert van Grizzly Bear heeft iemand ergens hierboven de hemelsluizen open gezet. De enige bui van vanavond trekt zo volledig aan ons voorbij.

grizzlybear1

Snel haasten we ons nog voor de laatste tonen van de met veel bombarie aangekondigde ‘surprise act’, Them Crooked Vultures. We horen nog 2 nummers, die volgens ons een kruising zijn tussen Black Zeppelin en Led Sabbath. Het klinkt als één langgerekte jamsessie. Ik heb de rest natuurlijk niet gehoord, maar afgaand op de laatste twee songs was ik ‘not impressed’. Na nog een kort tussendoortje aan de dancekant, zijn we weer present bij Beirut, wiens zigeunerdeuntjes zeer aanstekelijk klonken. Na verloop van tijd werd het wel weer eentonig. Dus besluiten we snel door te lopen voor één van de topacts van vanavond, Faith No More.

Die trappen af met ‘Reunited’ van Peaches & Herb, waarna ‘Land of the sunshine’ de boel écht op gang trapt. Hierna enkel klassiekers: o.a. ‘Midlife crisis’, ‘Epic’ (waarbij een waaghals een onwaarschijnlijke duik onderneemt in de front stage met als resultaat een fikse kwak op zijn snufferd), ‘Evidence’, ‘Last cup of sorrow’ en ‘Easy’ om er enkele te noemen. In de bis o.a. ‘We care a lot’. Ook leuk was het brugje in die bisronde, waarin wij ‘Chariots of fire’ van Vangelis herkenden. Het best in zijn element is Mike Patton als hij mensen in de front stage gaat dissen. Ronduit hilarisch wordt het wanneer hij hen een microfoon onder de snufferd steekt, waarna blijkt dat ze geen enkele zin kunnen meezingen. Geweldig optreden, het was alweer mijn vijfde FNM-concert sinds die eerste Pukkelpop in 1990. Na een koffietje gaan we tot slot voor een geluidsorkaan genaamd My Bloody Valentine. En het begrip noiserock kon niet beter worden geïllustreerd vanavond. Slepende gitaren, bombastisch geluid, een regelrechte aanval op ons gehoor en tevens op dat van iedereen in onze omgeving (zag ik als ik zo eens rondkeek). Nochtans zat er melodie in hun nummers, anders had ik ‘Only shallow’ en ‘Soon’ bijvoorbeeld nooit herkend. Het zou me niet verbazen, mocht de decibelgrens constant rond de 130 db hebben gezeten. Loeihard, iets anders kan ik er niet van maken. Draai dit in Abu Ghraib en je hebt er weer een foltertechniek bij.

Afsluitend kunnen we op dag 1 met een tevreden gevoel terugkijken: nu al met voorsprong de heetste Pukkelpopdag ooit, muzikaal misschien nog niet de absolute hoogvlieger maar daar kunnen dag 2 en dag 3 allicht nog verandering in brengen. En de slotact deed het geluid van rakelings overvliegende straaljagers gewoon verbleken. Memorabel!

Pukkelpop 2009 : lijstjestijd   Leave a comment

pukkelpop2009

Het is weer zover: Pukkelpop polst  naar jullie muzikale voorkeur voor het festival dit jaar. Voor mij wordt het een jubileumeditie, mijn twintigste keer op het festivalterrein. Natuurlijk stuur ik elk jaar een persoonlijke top 5 door. Niet omdat ik zo graag druk wil zetten op de organisatie, maar omdat het gewoon leuk is om een persoonlijke voorkeur door te geven. Ik denk trouwens dat de meeste namen op mijn lijstje redelijk haalbaar zijn. Misschien ben ik overmoedig, maar Faith No More staat bijvoorbeeld niet in mijn lijstje omdat ik vermoed dat die sowieso zullen komen. Animal Collective ga ik dan weer bekijken in de AB op 18 maart a.s.

We starten met een groep die niet zo gek vaak optreedt, maar wel redelijk exclusief is hierdoor. Volgens mij heb ik ze al meer dan vijf jaar steevast in mijn top 5 staan (in de hoop dat de organisatie ooit eens door de knieën gaat). Boards of Canada  maakt ambientachtige IDM. Pure kippenvelmuziek bij momenten. Geen idee of zoiets ‘live’ goed uit de verf komt, maar ik wil het risico wel nemen.

Toegegeven, als er één naam in dit lijstje staat die wellicht té hoog gegrepen is dan zal het wel David Bowie zijn. Toevallig of niet deelt hij dezelfde geboortedatum als mezelf, waarna elke verdere vergelijking wellicht stopt. Bowie staat absoluut op één in het lijstje artiesten die ik nog ooit wil zien.

De vreemde eend in de bijt is zeker DJ Koze. Hij heeft deze maand een cd gemaakt, ‘Reincarnations – the remix chapter 2001-2009’, die lekker wegluistert. Bepaalde bronnen beweren dat deze man van zijn dj-sets ware feestjes maakt, iets waar de doorsnee dance-liefhebber altijd wel oren naar heeft op Pukkelpop. Hij komt trouwens al naar Tomorrowland eind juli in Boom.

Ben ook zeer benieuwd naar een live optreden van Free Blood. Ze stonden al eens in mijn high five lijstje trouwens. Experimentele popmuziek waar elk festivalterrein wel eens nood aan heeft. Vanaf april zouden ze naar Europa komen om op te treden.

En we eindigen dan maar bij Fever Ray. ’t Is niet dat ik er meteen wild van ben, maar ’t is wel absoluut intrigerende muziek. Eigenlijk was dat ook al zo bij het andere project van Karin Dreijer, de ene helft van The Knife.

Iedereen die zin heeft om zijn eigen lijstje in te sturen kan dat doen via het invulformulier op www.pukkelpop.be  De eerste 5000 inzendingen krijgen bovendien exclusief een Pukkelpopsticker in de bus. Gewoon doen!

Faith No More reünie : puur jeugdsentiment   Leave a comment

fnm

Komen ze nu wel of niet terug bij elkaar? Sinds vorig jaar werd het meerdere malen opgeworpen, nu lijkt het een vaststaand feit. Faith No More is officieel opnieuw samen en ze zouden tijdens de zomer gaan touren in o.a. België en Nederland. Goed nieuws voor de fans waartoe ik mezelf ook reken, want 11 jaar geleden splitte de groep vroegtijdig.

Samen met Metallica denk ik dat ik deze band het meest heb zien optreden. Metallica was puur jeugdsentiment en het doet me nu helemaal niets meer. Vijf of zes keer live gezien denk ik. Faith No More zag ik vier keer aan het werk. Voor het eerst in 1990 op een memorabele editie van Pukkelpop, in november én december 1992 in de Brielpoort in Deinze (met L7 in het voorprogramma) en in 1993 op (toen nog) Torhout-Werchter.

Aan elk feit FNM-concert hangt wel een speciale herinnering. Op Pukkelpop werd er massaal met schoenen richting podium gegooid, in de Brielpoort werd de kleding van Mike Patton tijdens het stagediven gewoon aan flarden gescheurd zodat hij uiteindelijk poedelnaakt op een stoel terechtkwam waarna hij gewoon een ballad inzette. En tijdens hun gig op TW was het zo warm dat men met een tuinslang het publiek diende af te koelen.

Na hun split ging ieder zijn eigen weg, waarbij vooral frontman en muzikale duizendpoot Mike Patton zich niet onbetuigd liet. Hij richtte in 1999 het onafhankelijke platenlabel Ipecac Recordings op. Daarna hield hij zich o.a. bezig met Mr Bungle, Fantômas, Tomahawk en Peeping Tom naast diverse muzikale duetten en samenwerkingen waarbij hij betrokken was.

Als we het geruchtencircuit mogen geloven zouden Pinkpop en Rock Werchter nog te vroeg komen, maar behoren Lowlands en Pukkelpop wel tot de mogelijke kanshebbers. Chokri, de sympathieke Pukkelpaus zou al met de band in onderhandeling zijn. We hopen in ieder geval dat de geruchten kloppen. De band zou wel afzien van de diensten van gitarist Jim Martin, officieel omdat hij aan de basis zou hebben gelegen van vroegere conflicten.

UPDATE

Ondertussen is het officieel: Faith no more staat op het Pukkelpoppodium op 20 augustus. Dit zou wel eens een knaleditie kunnen worden. Laat de azijnpissers maar klagen over Pukkelpop classic, wij weten al waarnaartoe eind augustus! 😉