Archive for the ‘Front 242’ Tag

Gewaagd : Milk Inc. op Rock Werchter   Leave a comment

768172

Eergisteren sloeg Herman Schueremans de muziekwereld met verstomming door mede te delen dat Milk Inc. Rock Werchter zou afsluiten in de Marquee, omdat The Flaming Lips hadden gecanceld. Het lag dan ook in de lijn der verwachtingen dat het verzuurde reacties zou gaan regenen de voorbije dagen. Voor de verstokte festivalganger is Milk Inc. absoluut ‘not done’. En niet alleen omdat je zo moe wordt van ‘die handjes’ die je in de lucht moet steken.

hands20up

Toch komt dit bericht niet helemaal als een verrassing. Tot nader order blijft Werchter een beetje het muziekfestival voor de gevestigde waarden, sporadisch aangevuld met opkomend talent. Milk Inc. draait ondertussen alweer 10 jaar succesvol mee in het muziekwereldje én is daarmee onmiskenbaar een vaste waarde geworden. Mij kan het persoonlijk niet bekoren, maar zes uitverkochte concerten in het Sportpaleis vorig jaar: buiten Clouseau zijn de Vlaamse artiesten die dit kunnen verwezenlijken op minder dan één hand te tellen. Je moet het toch maar doen! Petje af!

Wie op muzikale ontdekkingstocht wil kan beter uitkijken naar de jaarlijkse festivals in Dour of op de Pukkelpopwei in Kiewit die (laat ons eerlijk zijn) toch meer de muzikale meerwaardezoeker wil bereiken. Pukkelpop sla ik bijvoorbeeld nooit over, niet alleen omdat het lekker dichtbij is. Maar tevens omdat je daar een betere staalkaart krijgt van wat er zo al beweegt in muziekland.

Omdat ik de beroerdste niet ben ging ik op zoek naar enkele pro’s en contra’s voor de hele Milk Inc. historie. Waarom past die groep wél op Werchter? Of waarom juist helemaal niet? En ik brei er exclusief nog een mooie slotconclusie aan vast. Alstublieft! We beginnen onmiddellijk met de minpunten.

Het grote manco aan hun muziek voor mij persoonlijk (voor de liefhebbers is dit ongetwijfeld hét grote pluspunt) is het feit dat het allemaal zo herkenbaar, zo makkelijk, zo tam klinkt. Je hoeft maar een paar noten te horen of je weet het al: alweer zo’n typisch Milk Inc. deuntje. En dat terwijl er in ons Belgenlandje zoveel betere dance-muziek is: Praga Khan, Sweet Coffee, The Subs, Front 242, The Neon Judgement, … om maar enkele voorbeelden te noemen. En in mijn laatste kritiekpunt komt de muziekliefhebber in mezelf het meest naar boven: ik heb absoluut geen moeite met het feit dat meer en meer mainstream muziek aan de oppervlakte komt op festivals. Bepaalde artiesten verkopen nu eenmaal goed en ook hier geldt het credo ‘Klant is koning’. Maar wil Rock Werchter in de toekomst zijn reputatie van ‘beste festival ter wereld’ in ere houden dan mag men de lat vooral niet té laag leggen. Dit jaar Milk Inc. Volgend jaar 2 Fabiola? Als dat maar geen trend wordt! Het is niet omdat Werchter ook dit jaar moeiteloos uitverkoopt dat je eens kan gaan ‘stunten’. Volgens mij pikken festivalgangers niet alles, dus voorzichtigheid blijft geboden.

Waarmee we meteen bij de pluspunten belanden. De herkenbaarheid van Regi’s nummers is zó groot dat de sfeer er meteen goed inzit. Er mag nog 65.000 man naar Metallica gaan kijken, de overige 5.000 (als het er niet meer zullen zijn) bouwen gezellig een feestje in de Marquee. Gegarandeerd! Om het met de lichtjes gewijzigde woorden van bekend dorpsfilosoof Walter Grootaers samen te vatten: ‘Milk Inc. is als een jokari, hoe harder je erop slaat, hoe sneller ze terugkomen’. En dan vergeten we gemakshalve nog het feit dat de groep elke pensenkermis, parochiezaal, gemeenteplein of cultureel centrum moeiteloos vol laat lopen. Omdat ze nu eenmaal makkelijk ‘ambiance’ in de keet krijgen, zelfs hun grootste kritikasters zullen dat beamen. Hun muziek mag dan wel de noemer ‘commercieel, inspiratieloos en goedkoop’ meekrijgen, maar dan blijft de vraag: ‘als het allemaal zo makkelijk is wat ze doen, waarom hebben ze dan zo weinig concurrentie in hun segment? Waarom komt er dan niemand op het lumineuze idee om hun concept gewoon straffeloos te kopiëren? Of is het dan toch niet zo makkelijk als het in eerste instantie lijkt?

Normaal zou ikzelf hier de grootste kritikaster moeten zijn van deze groep, maar laat ik voor één keer eens tegen de stroom in zwemmen. Dus doe voor één keer die oog -en oorkleppen af en ga gewoon naar Rock Werchter om je te amuseren. Er is niets zo ergerlijk als hokjesdenken en veralgemenen. Ik doe daar zelf ook aan mee, ik ben allerminst te beroerd om dat toe te geven. Muziekpuristen gaan altijd blijven bestaan en je kan nooit voor iedereen goed doen. Ik herinner me zo twee gevallen waar ik me destijds enorm aan heb geërgerd. In mei 1993 stond ik tijdens de Zoo TV Tour van U2 op de Werchterwei. De twee voorprogramma’s Stereo MC’s en Urban Dance Squad werden toen door het publiek van de eerste tot de laatste minuut uitgefloten. Ik waande me precies in een vijandig voetbalstadion. Absoluut respectloos! En het tweede geval was de I Love Techno-editie van 2007 toen men het lef had om tussen al dat technogeweld Klaxons, een overigens fantastische rockband met rave-invloeden, te programmeren. De technopuristen maakten er toen ook een heel ‘spel’ van, terwijl het eigenlijk ‘no big deal’ was.

Of Herman Schueremans gelijk heeft zal na begin juli wel weer duidelijk worden. Maar het siert hem alleszins dat hij niet zo bekrompen is om geen risico’s te nemen. Misschien moet die ‘kerktorenmentaliteit’ er bij bepaalde festivalgangers eens uit. In plaats van kritiek te geven kan je ook opteren om niet te gaan of om andere keuzes te maken, zonder dat met veel bombarie kenbaar te maken. Voor elke tegenstander ga je ongetwijfeld een voorstander vinden. De toekomst zal m.a.w. uitwijzen of het een geslaagd ‘experiment’ was.

UPDATE

Het experiment met Milk Inc. ligt sinds afgelopen weekend achter ons. Naar het schijnt geen ‘rotte tomaten’ e.d. naar hun hoofd geslingerd gekregen. Alle pussies die dat idee nogal zagen zitten hebben bewezen dat ze totaal geen kloten aan hun lijf hebben. Of ze zijn tot inkeer gekomen, dat kan natuurlijk ook. Naar het schijnt bracht de band het er nog vrij aardig vanaf. Dus geen massale uittocht richting Metallica. Dat de sfeer tijdens Milk Inc. erin zat bewijst dit fragmentje.

The Greatest Switch: mijn persoonlijke keuze   Leave a comment

Een kleine maand geleden bracht Studio Brussel een 8 uur durende dance-marathon waarbij men op zoek ging naar de 100 beste dance tracks aller tijden. Op 20 oktober kwam de driedubbele verzamelaar ‘The Greatest Switch’ trouwens op cd uit, binnenkort zeker ook terug te vinden in de rekken van de bibliotheek van Zonhoven. http://www.stubru.be/node/70167

‘Born slippy’ van Underworld werd daarbij verkozen als dé ultieme dance track. Ik ben absoluut een liefhebber van het genre maar persoonlijk vind ik ‘Born slippy’ zowat de zwakste single die Underworld ooit heeft uitgebracht. Het is net zoals bijna iedereen ‘Purple rain’ van Prince geweldig vindt terwijl ik dat nr nu net niet kan pruimen van ‘onze purperen held’. Anyway, ik doe jullie vandaag een selectie van 10 van mijn favoriete dance tracks cadeau. Alstublieft!

We beginnen meteen met de recentste track uit het rijtje. Vorig jaar volgens mij de single die het meest in het gehoor bleef hangen, deze ‘Why not’ van de Duitse electro-minimal act Alter Ego. Ik vind dit nr aanstekelijker dan het deuntje ‘Rocker’ dat in 2004 in eenieders hoofd bleef zitten.

Wellicht de allerbeste track uit het hele lijstje en daarom wellicht ook dé ultieme dance track die alle dansvloeren in geen tijd gevuld krijgt: ‘Blue Monday’ van New Order. Hun 12 ” track van dit nr is na al die jaren nog steeds de bestverkochte maxi-single aller tijden. Geheel terecht natuurlijk.

12 jaar geleden bracht ‘Insomnia’ van Faithless een ware schokgolf teweeg bij het danslustige publiek, hoewel ik hier wel moet bekennen dat ik hun live-reputatie tijdens hun Pukkelpopdoortocht uiterst magertjes vond destijds.

http://www.youtube.com/watch?v=JOy5LOsV6Vs

De alleroudste track komt uit Düsseldorf en nee, dat heeft niets met de oorlog te maken. Kraftwerk is ondertussen bijna 40 jaar bezig en je kan ze eigenlijk The Rolling Stones van de dance muziek noemen. Heel wat artiesten hebben de mosterd hier gehaald.

Er mag zeker geen baanbrekende en Belgische band in dit overzicht ontbreken. Sinds 1981 maakt deze band die in Aarschot ontstond elektronische muziek, Front 242 stond daarmee aan de wieg van de Electronic Body Music en ze worden beschouwd als de voorlopers van de techno en de New Beat.

Al het goede komt blijkbaar uit Duitsland als je zo mijn lijstje bekijkt, want ook Digitalism is een Teutoonse band die op het behoorlijk hippe Franse label Kitsuné hun platen uitbrengen.

Ook Detroit mag in mijn top 10 zijn graantje meepikken, want in 1988 lanceerde Kevin Saunderson zijn project Inner City waarmee hij enkele wereldhits scoorde.

De grootste vernieuwers van de housemuziek in de late jaren ’90 zijn ongetwijfeld de Franse heren van Daft Punk. Hun concerten waarbij beide heren gehelmd en in motorpak op de bühne staan zijn waanzinnig. Zo snel mogelijk terug programmeren in het Sportpaleis zeg ik.

The Chemical Brothers uit Manchester zijn de volgende in het rijtje. Ze maken een mix van diverse housestijlen waaronder ook hiphopbreaks. Door hun zeer herkenbaar geluid worden bandleden Tom Rowlands en Ed Simons ook veel gevraagd voor remixes van andere bekende artiesten.

We besluiten met alweer een Duitse groep die deel uitmaakte van de ‘Neue Deutsche Welle’. Liaisons Dangereuses brachten niet gek veel materiaal uit, maar zijn toch invloedrijk geweest voor de Duitse techno -en electrostroming.

Zoals bij alle lijstjes kan je natuurlijk opwerpen dat deze of gene groep of muzieknummer ontbreekt in dit lijstje. En dat zal zeker kloppen. Welke tracks hadden jullie er zeker ingestoken als je de keuze had?