Archive for the ‘Kamagurka’ Tag

Ambi’s Pop Poll van onnuttige feiten   Leave a comment

In navolging van het ondertussen welbekende weekblad voor radio en televisie, dat de traditie reeds jaren in ere houdt probeer ik hier eenmalig een soort van alternatieve, persoonlijke prijsuitreiking te ensceneren. Enige gelijkenis met bestaande personen of bepaalde gebeurtenissen berust geheel op toeval (zullen we hier diplomatisch achter plaatsen).

1. Heugelijkste gebeurtenis: er waren er een aantal, maar de dag dat werd aangekondigd dat de bioscoopfilm van ‘FC De Kampioenen’ werd uitgesteld was een absolute voltreffer. Het scenario had letterlijk én figuurlijk weinig om het lijf, zo bleek. Hopelijk wordt afstel in dit geval gewoon uitstel. De firma dankt u!

2. Ergerlijke radiotrend: blijkbaar is het een échte ziekte geworden, maar het oeverloze gezwam, de ontelbare kwisjes en het algemene niveau van onze vaderlandse radiozenders is bij momenten bedroevend. Ik denk met heimwee terug aan de tijd dat elke radiozender vooral muziek draaide. Zelfs mijn (tot op heden) favoriete radiozender Studio Brussel heult gewoon mee met de rest en zorgt ervoor dat ik tegenwoordig meer cd’s in de wagen heb opstaan dan dat ik naar de radio luister. Een test wees uit dat Radio 2 per uur het meeste muziek draaide (gemiddeld 32 minuten per uur), een tendens die ik erg jammer vind. Met irritante reclame tussendoor had ik me onderhand verzoend, krijgen we nu ineens pure talk radio op ons bord? Mijn oproep: ‘Heren radiomakers, hou jullie waffel eens dicht en geef ons aub terug meer muziek!’

3. Irritantste geluid van 2009: opvallende gsm-signalen die aangeven dat de personen in kwestie sms-berichten hebben ontvangen, waarmee wetenschappelijk is bewezen dat ze ofwel a) wel degelijk populair zijn b) nog steeds de tril én stilfunctie op hun gsm niet hebben gevonden c) iemand in hun kennissenkring hebben die én té veel tijd en haast zeker té veel sms’jes in zijn basispakket heeft zitten d) dat hun prestaties op de werkvloer rechtevenredig zijn aan het aantal gekregen sms’jes en e) dat ze zéker nog nooit hebben gehoord van woorden als ‘discreet’, ‘etiquette’ en ‘low profile’.

4. Beste Vlaamse tv-reeks: ‘FC De Kampioenen’. Hahahaha (lachband) Nee, dat zal ongetwijfeld de slagersreeks ‘Van vlees en bloed’ zijn die ons vorig jaar wist te verblijden. Bart De Pauw zou alweer met iets nieuws bezig zijn. We kijken er al naar uit!

5. Beste Boek: We lazen alweer te weinig vorig jaar, shame on us! Als we dan toch een auteur én titel moeten geven: ‘Onzichtbaar’ van Paul Auster. Ik beloof voor dit jaar alweer beterschap. Come and see next year! 😉

6. Beste tekenaar: vroeger zou ik gewoon gegaan zijn voor Kamagurka of Gummbah, maar tegenwoordig ben ik meer gecharmeerd door de absurditeiten van Kabouter Wesley, meer bepaald in de tv-versie van ‘Man Bijt Hond’.

7. Spannendste gebeurtenis(sen) op het werk: belangrijke levensvragen zoals daar zijn ‘Wanneer komt er een uitbreiding van onze bibliotheek?’, ‘Wanneer gaat onze lift nu eens eindelijk fatsoenlijk worden gemaakt?’ en verder de uitleendiensten op mooie zomerdagen (‘spannend’ but not as you know it) en dé vraag die alle personeelsleden al jáááren bezig houdt: ‘wanneer is er nu eindelijk die grote loempiaparty van onze ex-baas?’. 😀

8. Beste popconcert(en): we vallen alweer in herhaling, maar dat moeten ongetwijfeld die drie zomerdagen ergens in augustus zijn, wanneer alle muziekliefhebbers zich op de Pukkelwei in Kiewit bevinden. Zere voeten, stijve ledematen (mijn benen én mijn rug dus) en kilometerslange wandelingen maar we doen het nog steeds met volle overgave!

9. Bekwaamste radiofiguur: dat moet tegenwoordig nog steeds Luc Janssen zijn, ook bekend van zijn soms hilarische bindteksten op Pukkelpop. Sommige beroepslullers die de ether nu dagelijks vervuilen zouden veel kunnen leren van die man, mochten ze op tijd en stond hun muil eens dichthouden op de radio zodat ze konden horen hoe het moest.

10. Wie zou ik eens graag uit de kleren zien gaan?: Marie Vinck zou een mogelijk antwoord kunnen zijn, maar die heeft op dat gebied al de nodige adelbrieven. Ook Maaike Neuville heeft er ervaring mee. Tess Goossens en Lien Van de Kelder (hoewel Lien er allicht allergisch voor is) komen ook in aanmerking. Laat ik hier maar een joker inzetten. 😉

Advertenties

Are you having a laugh? Is she having a laugh?   Leave a comment

527035857_3d103f84c2

Onlangs kreeg ik van iemand de opmerking dat mijn blog een beetje té ernstig begon te worden en dat het dringend tijd werd dat het er terug iets luchtiger aan toe zou gaan in de toekomst. Niet dat we aan ieders wil én wensen willen of kunnen tegemoetkomen, maar zo af en toe iets ludieks erbij: dat moet zéker kunnen. Droogstoppels aller landen: geen nood, we zullen de ernst ook in de toekomst niet schuwen! 😉

Niet dat ik iets te bewijzen zou hebben, maar om mezelf geen eeuwigdurend azijnpissersimago te bezorgen wil ik jullie hier graag deelgenoot maken van dingen waar ikzelf hard om kan lachen. Voor zover iemand er hier aan zou twijfelen: ik lach graag, liefst zo hard mogelijk. Zo hard dat het soms zelfs verdacht lijkt voor mijn medemensen. 😛

Lang geleden had ik een stevige boon voor de humor van Paul De Leeuw. Ondertussen volg ik zijn doen en laten niet meer zo erg, maar ik ben er vrij zeker van dat ik ‘m nog steeds zou appreciëren, mocht ik naar zijn programma’s kijken. De Leeuw was/is vrij vaak controversieel, maar heeft dan ook voor een aantal waanzinnig goede tv-momenten gezorgd. Hij was de laatste 50 jaar zowat altijd de laureaat in Humo’s Pop Poll in de categorie ‘Bekwaamste buitenlandse tv-figuur’. Een aantal van zijn typetjes is legendarisch, waaronder Bob de Rooij. Zoals die keer toen hij zijn Turkse buurman Nederlands ging leren.

Ik geef toe, het Vlaamse concept van Trigger Happy (later o.a. omgevormd naar Tragger Hippy en Hagger Trippy) was niet altijd origineel, omdat ze vaak inspiratie haalden bij hun Britse buren. Maar soms is het beter om goed te kopiëren dan om een slecht ‘eigen’ produkt te lanceren. De korte sketch van de meeneemchinees vond ik in ieder geval hilarisch.

Kamagurka en Herr Seele mogen zowat de huistekenaars van Humo worden genoemd, maar af en toe verblijdt Humo ons nog eens met de absurde humor van Gummbah. Het is meestal geen hapklare brok, maar ’t is wel mijn soort humor. Hopelijk zitten er nog liefhebbers onder jullie?

smurf2mi

Ik ken weinig mensen die zich geen breuk lachen met katten én hondenfilmpjes waarop hun favoriete huisdieren de meest rare fratsen uithalen. Die zijn er in overvloed te vinden op Youtube. Sommige katten kunnen zelfs praten of piano spelen. Eigenlijk lijken ze heel erg op mensen, maar dan net iets anders!

Of ik een fan ben van The Simpsons? Laat het me zo zeggen: ik bleef er niet voor thuis om het op tv te bekijken, maar ik heb ondertussen wel al 11 reeksen op dvd gekocht. Dus waarschijnlijk ben ik toch wel een fan! Ik vind het zo’n geweldige reeks omdat het zowel een jong als ouder publiek aanspreekt. Vooral het feit dat men zoveel zaken parodieert vind ik gewoon geniaal.

Voor mij gaat er niets boven een portie fijne Britse humor: Monty Python, Harry Enfield & Chums, The Fast Show, Little Britain, … you name it! Onze vaderlandse humoristen (enkele uitzonderingen niet te na gesproken) zijn eerder soft op humoristisch gebied. Of het nu droge humor, zwarte humor of sarcastische humor is, ook de jongens van Top Gear kennen er iets van!

topgear460

Tot slot toch nog een bewijs dat er in ons land wel degelijk goede humor op tv kwam, maar het was dan wel onbedoeld grappig. In 1987 waagde de openbare omroep zich aan een uitzending, die hen nu al 22 jaar achtervolgt. In ‘De Pak De Poen Show’ liep zowat alles wat mis kon gaan gewoon mis. Men ging toen ‘live’ en dat bleek een erg grove inschattingsfout. Na enkele afleveringen (ik herinner me dat Luc Appermont de presentatie van de gebroers Verreth overnam) gaf men er wijselijk de brui aan.

‘Dokters en dochters’ (Man Bijt Hond)   Leave a comment

a812e441-bd8d-1abc-cd107a67ebef1d61

Gisterenmorgen bij het krieken van de dag (5u45) waren mijn moeder en enkele bevriende amateurtoneelspelers -en speelsters al onderweg richting Woestijnvisstudio’s in Vilvoorde voor opnames van een welbepaalde rubriek in ‘Man Bijt Hond’, een soort van soap die ‘Dokters en dochters’ heet. Mijn broer en ik hadden het mijn moeder nochtans sterk afgeraden en daar hadden we zo onze redenen voor. Kijk naar het fragment hieronder en huiver!

Eenieder die dit fragment ziet moet haast denken dat alle amateurtoneel in Vlaanderen van een erbarmelijk slecht niveau is. Niets is minder waar, want wat bijvoorbeeld TNT en Caleido in Tongeren of Het Hasselts Toneel soms brengen mag best worden gezien. En er zijn nog andere goede amateurgezelschappen in ons land. Mijn broer en ik (en wij zullen vast niet de enige personen zijn die deze mening zijn toegedaan) hebben een sterk vermoeden dat het de makers van deze reeks niet te doen is om boeiende, sterke televisie te maken maar eerder een soort van ‘uitlachtelevisie’. Iemand moet hen eens vertellen dat je de beste takes gebruikt om een goed produkt te maken. Niet de bloopers of de versprekingen.

We kunnen het niet bewijzen, maar veel elementen wijzen alleszins in die richting. Onder het mom van ‘Dat kunnen wij toch veel beter’ schreven enkele moedige acteurs van het gezelschap waarin mijn moeder speelt zich dus in. De opnames zitten erop en zullen normaal in de week van 2 maart op het scherm komen. Mijn moeder ‘speelt’ (hoewel ik dat een groot woord vind) de oude vrouw die niet kan praten en gewoon in de zetel zit. De scenarist van de reeks is onlangs zelfs nog genomineerd voor de Oscars … of waren het de Razzies, daar wil ik nu vanaf zijn.

Bij thuiskomst waren we benieuwd naar het verloop van de dag. Zoals ze vooraf zelf al aangaven gingen ze vooral om zich te amuseren en ze zijn in hun opzet geslaagd. Het was leuk om eens mee te maken. En veel bekend volk gespot precies: de jongens van Neveneffecten, Tom Lenaerts, Jan Eelen, Kamagurka, Michiel Devlieger, Frieda Van Wijck & co. En vooral goed gelachen. Nu de rest van tv-kijkend Vlaanderen nog! Ik overweeg nog steeds om a) te emigreren b) mijn tv-toestel buiten te zwieren c) die week op café te gaan of d) een combinatie van al deze mogelijkheden. Zeg nu niet dat we jullie niet hebben gewaarschuwd. 😉

UPDATE

Vanmorgen zag ik dat er ook een artikel over de soap staat in Op&ndoek, het blad voor amateurtheater in Vlaanderen. De meningen over het programma zijn overigens verdeeld. Een van de bedenkers, Jelle De Beule van Neveneffecten, benadrukt overigens dat het geheel moet worden gezien als een persiflage op de soap. Mijn bedenking: hoeveel ‘modale Vlamingen’ hebben dat concept door?

UPDATE 2

Deze week zijn de bewuste afleveringen gepasseerd in MBH.  Via de site van D&D kan je binnenkort de hele prestatie nog eens online terugzien. Voor wie niet kan wachten post ik er alvast zelf enkele. Al bij al valt het resultaat nog mee vind ik. I’ve seen worse, zullen we maar zeggen. 😉

Nederlandse humor: een persoonlijke top 5   Leave a comment

lachende_zalm

Humor, het blijft iets speciaals. De een houdt van FC De Kampioenen, de ander van Blackadder. Je kan daar geen lijn in trekken. Gelukkig ken ik een aantal mensen die van de betere humor houden. In Vlaanderen komt het (stand-up comedy) genre stilaan een beetje van de grond, terwijl het in Groot-Brittannië en buurland Nederland al jaren een traditie is. Ik hou zelf absoluut niet van Geert Hoste, Raf Coppens of Bert Kruismans. Hun stijl is gewoon de mijne niet. Nee, doe mij dan maar Wouter Deprez, Alex Agnew of Kamagurka.

In Nederland zapte ik vroeger wekelijks naar de VPRO, waar op zondagavond de heren van Jiskefet voor de nodige hilariteit zorgden. Blijkt dat Kees Prins, Michiel Romeyn en Herman Koch maandag a.s. een eenmalige come-back maken in Amsterdam. In 2005 kapten ze er nl. mee. http://www.deredactie.be/cm/de.redactie/cultuur%2Ben%2Bmedia/081204Jiskefet

Daarom 5 (in mijn ogen) grappige fragmenten uit de rijke Nederlandse humortraditie. We beginnen met ‘De Lullo’s’, een persiflage op de corpsballen in het studentenleven. Bekend geworden van de kreet ‘Hey lullo, heb je nog geneukt?’ en ook uit het programma van Jiskefet.

De Marokkaanse Nederlander Najib Amhali zagen we vorig jaar aan het werk op ‘Humo’s Pop Poll de Luxe’ met deze bekende vliegtuigsketch.

Javier Guzman won in 2002 zowel de jury als de publieksprijs op het Leids Cabaret Festival. Na een moeilijke periode in zijn privéleven lijkt hij nu terug op de goede weg.

Ik hou niet van carnaval, maar wél als Theo Maassen er een sketch over schrijft. Dan wordt het ineens een subliem staaltje humor.

Begin dit jaar wilden we nog naar De Vliegende Panters gaan kijken, maar helaas was één van de comedians toen door ziekte op non-actief gezet, dus werd de voorstelling gecanceld. Hopelijk krijgen we nog ooit een herkansing.