Archive for the ‘Klaxons’ Tag

Shy Child @ MOD   Leave a comment

Shy Child, sinds 2006 onder contract bij Wall of Sound, is een fenomenaal synthpop-duo uit New York City. Na drie sabbatjaren komen Pete Cafarella en Nate Smith op de proppen met ‘Liquid Love’, reeds de 4de plaat van deze 10 jaar jonge band. Een album dat – net als de voorgangers – nog steeds gedragen wordt door de simpele maar geniale combinatie van drums, synths en straffe vocals. Hoewel het aanbod aan indietronica, synthpop en electropop tegenwoordig immens groot is, slaagt Shy Child erin om een eigen stempel te drukken op het genre.

Klaxons, Bj√∂rk en Muse zijn alvast fan en gaven Shy Child een plek in hun voorprogramma. Interessant: ‘Disconnected’, de eerste single van het nieuwe album kreeg heel wat airplay op Studio Brussel. Blink die dansschoenen al maar op! Voor fans van Klaxons (ik! ik! ik!), Metronomy en Late Of The Pier (ik opnieuw). ūüėČ Support act vanavond is Superlijm, die tegenwoordig nogal wat airplay krijgen op StuBru voor hun single ‘Area 51’. Mogelijk kan je ze ook kennen van hun door Gunter Lamoot gemaakte videoclip ‘Michael Jordan’. Wij zetten straks al bijna het weekend in (onze collega’s mogen dan wel de brug maken, wij dus niet), maar we hebben de komende dagen nog genoeg op het programma staan.

UPDATE

Voorprogramma Superlijm (vier jonge onopvallende kerels, die¬†elkaar¬†hoogstwaarschijnlijk¬†kenden¬†van de plaatselijke scoutsafdeling) deed het eigenlijk vrij aardig als voorprogramma.¬†Nochtans was de zanger niet erg spraakzaam en als hij al iets zei dan was het¬†eerder banaal (dat hij bijvoorbeeld¬†van gitaar ging wisselen e.d.).¬†¬†Muzikaal moest ik even aan Weezer denken. Op dat vlak liep alles vrij goed, hoewel het naar het einde toe iets minder was. ‘Kids with beer’ heette √©√©n van hun songs, alleszins beter dan ‘kids with priests’ zullen we maar denken.

Hoofdact Shy Child maakte er een korte (45 minuten), frisse √©n energieke set van. Synths en drums, zo basic¬†klonk het inderdaad. Maar¬†wat we hoorden was¬†behoorlijk fris. Titeltrack ‘Liquid love’ opende het geheel, gevolgd (in willekeurige volgorde) door ‘Disconnected’, ‘Criss Cross’, ‘The Beatles’, het uiterst aanstekelijke ‘Summer’¬†(het is nu enkel wachten op die eerste zonnestralen), ‘Drop the phone’, ‘Take us apart’¬†en ‘Break your neck’. Waarna de New Yorkers de b√ľhne verlieten. ‘Kort, maar krachtig’ lijkt ons een prima omschrijving van dit uiterst aanstekelijke concert. Muziek die prima zou passen in de Club op Pukkelpop. Wait and see! Tot die tijd jagen wij er alvast de cd’s van de heren hier nog een aantal keer door.

Gewaagd : Milk Inc. op Rock Werchter   Leave a comment

768172

Eergisteren sloeg Herman Schueremans de muziekwereld met verstomming door mede te delen dat Milk Inc. Rock Werchter zou afsluiten in de Marquee, omdat The Flaming Lips hadden gecanceld. Het¬†lag dan ook¬†in de lijn der¬†verwachtingen dat het verzuurde reacties zou gaan regenen¬†de¬†voorbije dagen. Voor de verstokte festivalganger is Milk Inc. absoluut ‘not done’. En niet alleen omdat je zo¬†moe wordt van ‘die handjes’ die je in de lucht moet steken.

hands20up

Toch komt dit bericht niet helemaal als een verrassing. Tot nader order blijft Werchter een beetje het muziekfestival voor de gevestigde waarden, sporadisch aangevuld met opkomend talent. Milk Inc. draait ondertussen alweer 10 jaar succesvol mee in het muziekwereldje én is daarmee onmiskenbaar een vaste waarde geworden. Mij kan het persoonlijk niet bekoren, maar zes uitverkochte concerten in het Sportpaleis vorig jaar: buiten Clouseau zijn de Vlaamse artiesten die dit kunnen verwezenlijken op minder dan één hand te tellen. Je moet het toch maar doen! Petje af!

Wie op muzikale ontdekkingstocht wil kan beter uitkijken naar de jaarlijkse festivals in Dour of op de Pukkelpopwei in Kiewit die (laat ons eerlijk zijn) toch meer de muzikale meerwaardezoeker wil bereiken. Pukkelpop sla ik bijvoorbeeld nooit over, niet alleen omdat het lekker dichtbij is. Maar tevens omdat je daar een betere staalkaart krijgt van wat er zo al beweegt in muziekland.

Omdat ik de beroerdste niet ben ging ik op zoek naar enkele pro’s en contra’s voor¬†de hele Milk Inc. historie. Waarom past die groep w√©l op Werchter? Of waarom juist helemaal niet? En ik brei er exclusief nog een mooie slotconclusie aan vast. Alstublieft! We beginnen onmiddellijk met de minpunten.

Het grote manco aan hun muziek voor mij persoonlijk¬†(voor de liefhebbers is dit ongetwijfeld h√©t¬†grote pluspunt) is het feit dat het allemaal zo herkenbaar, zo makkelijk, zo tam klinkt.¬†Je hoeft maar een paar noten te horen of je weet het al:¬†alweer zo’n typisch Milk Inc. deuntje. En dat terwijl er in ons Belgenlandje zoveel betere dance-muziek is: Praga Khan, Sweet Coffee, The Subs, Front 242, The Neon Judgement, … om maar enkele voorbeelden te noemen. En in mijn laatste kritiekpunt komt de muziekliefhebber in mezelf het meest naar boven: ik¬†heb absoluut geen moeite met het feit dat meer en meer mainstream muziek¬†aan de oppervlakte¬†komt op festivals. Bepaalde artiesten verkopen¬†nu eenmaal goed en ook hier geldt het credo ‘Klant is koning’. Maar wil Rock¬†Werchter in de toekomst¬†zijn reputatie van ‘beste festival ter wereld’ in ere houden dan mag men de lat vooral niet t√© laag leggen. Dit jaar Milk Inc. Volgend jaar 2 Fabiola? Als dat maar geen trend wordt! Het is niet omdat Werchter ook dit jaar moeiteloos uitverkoopt dat je eens kan gaan ‘stunten’. Volgens mij pikken festivalgangers niet alles, dus voorzichtigheid¬†blijft geboden.

Waarmee we meteen bij de pluspunten belanden. De herkenbaarheid van¬†Regi’s nummers is z√≥ groot dat de sfeer er meteen goed inzit. Er mag nog 65.000 man naar Metallica gaan kijken, de overige 5.000 (als het er niet meer zullen zijn) bouwen gezellig een feestje in de Marquee. Gegarandeerd! Om het met de lichtjes gewijzigde woorden van bekend dorpsfilosoof Walter Grootaers samen te vatten: ‘Milk Inc. is als een jokari, hoe harder je erop slaat, hoe sneller ze terugkomen’. En dan vergeten we gemakshalve nog het feit dat de groep elke pensenkermis, parochiezaal, gemeenteplein of cultureel centrum moeiteloos vol laat lopen. Omdat¬†ze nu eenmaal makkelijk¬†‘ambiance’ in de keet krijgen, zelfs hun grootste kritikasters zullen dat beamen. Hun muziek mag dan wel de noemer ‘commercieel, inspiratieloos en goedkoop’ meekrijgen, maar dan blijft de vraag: ‘als het allemaal zo makkelijk is wat ze doen, waarom hebben ze dan zo weinig concurrentie in hun segment? Waarom komt er dan niemand op het lumineuze idee om hun concept gewoon straffeloos te kopi√ęren? Of is het dan toch niet zo makkelijk als het in eerste instantie lijkt?

Normaal zou ikzelf hier¬†de grootste kritikaster moeten zijn van deze groep, maar laat ik voor √©√©n keer eens tegen de stroom in zwemmen. Dus doe voor √©√©n keer die oog -en oorkleppen af en ga gewoon naar Rock Werchter om je te amuseren. Er is niets zo ergerlijk als hokjesdenken en veralgemenen. Ik doe daar zelf ook aan mee, ik ben allerminst te beroerd om dat toe te geven. Muziekpuristen gaan altijd blijven bestaan en je kan nooit voor iedereen goed doen. Ik herinner me zo twee gevallen waar ik me destijds enorm aan heb ge√ęrgerd. In mei 1993 stond ik tijdens de Zoo TV Tour van U2 op de Werchterwei. De twee voorprogramma’s Stereo MC’s en Urban Dance Squad werden toen door het publiek van de eerste tot de laatste minuut uitgefloten. Ik waande me¬†precies in een vijandig voetbalstadion. Absoluut respectloos! En het tweede geval was de I Love Techno-editie van 2007 toen men het lef had om tussen al dat technogeweld Klaxons, een overigens fantastische rockband met rave-invloeden, te programmeren. De technopuristen maakten er toen ook een heel ‘spel’ van, terwijl het eigenlijk ‘no big deal’ was.

Of Herman Schueremans gelijk heeft zal na begin juli wel weer duidelijk worden. Maar het siert hem alleszins dat hij niet zo bekrompen is om geen risico’s te nemen. Misschien moet die ‘kerktorenmentaliteit’ er bij bepaalde festivalgangers eens uit. In plaats van kritiek te geven kan je ook opteren om niet te gaan of om andere keuzes te maken, zonder dat met veel bombarie kenbaar te maken. Voor elke tegenstander ga je ongetwijfeld een voorstander vinden. De toekomst zal m.a.w. uitwijzen of het een geslaagd ‘experiment’ was.

UPDATE

Het experiment met Milk Inc. ligt sinds afgelopen weekend achter ons. Naar het schijnt geen ‘rotte tomaten’ e.d. naar hun hoofd geslingerd gekregen. Alle pussies die dat idee nogal zagen zitten hebben bewezen dat ze totaal geen kloten aan hun lijf hebben. Of ze zijn tot inkeer gekomen, dat kan natuurlijk ook. Naar het schijnt bracht de band het er nog vrij aardig vanaf. Dus geen massale uittocht richting Metallica. Dat de sfeer tijdens Milk Inc. erin zat bewijst dit fragmentje.

1001 albums: de meest spraakmakende albums aller tijden   1 comment

1000_harry

Omdat ik graag meerdere passies met elkaar combineer heb ik dit boek mee naar huis genomen. Er zit zowel een stukje literatuur in als een muziekluik. De meeste lijstjes (hoe langer, hoe liever) in bepaalde cultuurdomeinen interesseren me. Ik¬†neem er lukraak 5 cd’s uit die worden besproken en waar ik zelf een bepaalde band mee heb. Het zal snel duidelijk worden dat ik een kind van de jaren ’80 en ’90 ben.

police-album-synchronicity

Ik zie ons nog in de woonkamer staan in pakweg 1984. Mijn broer Bart achter een hoge doos waspoeder, jeugdvriend Bert met een tennisracket die een gitaar moest voorstellen en ikzelf¬† de jonge gitaarspelende Sting. We playbackten de plaat mee en we vonden onszelf wellicht heel hard ‘ass kicken’. Leuk was het natuurlijk wel. ‘Every breath you take’, ‘King of pain’ en ‘Wrapped around your finger’ werden achteraf Police klassiekers.

bruce_springsteen_-_born_in_the_u_s_a_

1984 en 1985 zullen voor mij altijd verbonden blijven met Bruce Springsteen. Destijds vond ik die gewoon fantastisch,¬†na al die jaren is hij trouwens nog steeds actief. Ik ben daarna echter andere muzikale helden gevolgd. Twee bijzondere herinneringen aan deze plaat: in ons eerste jaar middelbaar hebben we ooit ‘Dancing in the dark’ geplaybackt en verder ben ik¬†ooit zo dom geweest om niet de lp te kopen¬†maar¬†alle singles die hieruit voortvloeiden. Naast het reeds genoemde ‘Dancing in the dark’ kocht ik ook ‘Born in the USA’, ‘Cover me’, ‘I’m on fire’, ‘Glory days’ en ‘My hometown’ op vinyl.

pillsnthrills

Waarmee we meteen in de jaren ’90 belanden, de¬†bloei van de indie muziek, de mad Manchestersc√®ne, waarvan o.a. Happy Mondays een vertegenwoordiger waren. Gerenommeerd varken Shaun Ryder (die, laat ons eerlijk zijn zo vals als een kat zingt) en Bez, de nar die rondhoste over het podium compleet onder de ‘dope’. ‘Kinky afro’, ‘Loose fit’ en megahit ‘Step on’ gingen er bij mij in als zoete koek. Vanzelfsprekend zit ‘Pills ‘n’ thrills and bellyaches’ in mijn cd-collectie.

second_toughest_in_the_infants

‘Dubnobasswithmyheadman’ had ons al met verbazing geslagen, net als hun Pukkelpopdoortocht in 1993. ‘Born slippy’ vond ik persoonlijk een miskleun, hoewel het nummer door de film ‘Trainspotting’ immens populair werd. ‘Juanita’, ‘Pearl’s girl’,¬†‘Rowla’ en ‘Rez’ zijn dan weer sterk materiaal van Underworld.

1175035291

Voor mij ook geen dieptepunten in het debuut van Klaxons uit 2007. Ik zag ze ooit tijdens ‘I Love Techno’ in 2002, waar ze misschien inderdaad raar stonden geprogrammeerd tussen alle dance acts. De ergste dance puristen spraken er zowel vooraf als achteraf schande over. Nu ja, mensen met oog -en oorkleppen vind je dus in elke muzikale stroming. ‘Atlantis to interzone’, ‘Golden skans’, ‘Gravity’s rainbow’, ‘Magick’ en ‘It’s not over yet’ zijn nochtans songs die er staan.

Dit alles kan je dus in dat bewuste boek vinden. Je kan het lenen in de openbare bibliotheek van Zonhoven, zodra ik het exemplaar terug heb ingeleverd, dat spreekt natuurlijk voor zich. ūüėČ