Archive for the ‘Kylie Minogue’ Tag

‘De dood van Bunny Munro’ (Nick Cave)   Leave a comment

Na de zelfmoord van zijn vrouw staat Bunny, een drankzuchtige colporteur en seksmaniak, er alleen voor. De vrijbuiter zal de zorg voor zijn negenjarige zoontje op zich moeten nemen. De zwalkende roadtrip langs de zuidkust van Engeland die hij samen met Bunny junior onderneemt als deur-tot-deurverkoper van handcrèmes blijkt een regelrechte reis naar de hel te zijn, maar loopt uit op een loutering: de hellegang brengt vader en zoon dichter bij elkaar.

Caves eerste roman in twintig jaar is het verontrustende, wrang-humoristische en vertederende verslag van een man die voor zijn grootste beproeving staat en op het nippertje genade vindt. Nick Cave bewijst ermee dat hij niet alleen een zanger en musicus van allure is, maar ook een auteur met een virtuoze stijl, een behendig schrijver van dialogen en een genadeloos observator. Nick Cave werd geboren in Australië. Hij maakt al meer dan dertig jaar muziek, als zanger van The Birthday Party, The Bad Seeds en Grinderman en heeft samengewerkt met Kylie Minogue, PJ Harvey en vele anderen. Het meest recente album van Nick Cave and The Bad Seeds, ‘Dig Lazarus Dig!!!’ (2008) was een internationaal succes. Cave woont in Brighton.

Conditions (The Temper Trap)   Leave a comment

31rH3Oc08dL

Begin mei op Polsslag het genoegen gehad om het allereerste concert van The Temper Trap op Belgisch grondgebied te kunnen meepikken. Meteen werd het bewijs geleverd dat er ‘down under’ heus wel wat beweegt op muzikaal vlak. Na o.a. Bee Gees, Dead Can Dance, Kylie Minogue, Empire of the Sun, INXS, Men at Work, Midnight Oil, Midnight Juggernauts en Nick Cave and the Bad Seeds is de opvolging alvast verzekerd.

Ik ga me eens aan een stoute voorspelling wagen: na Polsslag doet The Temper Trap binnenkort ook Pukkelpop aan. Het zou me niet verbazen mocht de band één van de volgende jaren eveneens het podium van Rock Werchter onveilig maken als nieuwste indie sensatie. Afgaande op wat we zagen tijdens Polsslag zou dat overigens geheel terecht zijn. Voldoende reden om hun cd ‘Conditions’ eens aan een luistertest te onderwerpen. Een cd die je overigens vanaf 10 augustus a.s. bij de platenboer kan verwachten!

Het leuke van de band is, dat ze zich niet op één genre of voorbeeld laten vastpinnen. Echo’s van zowel U2, Radiohead, Arcade Fire of TV On The Radio klinken hier en daar door. Singles ‘Science of fear’ en ‘Sweet disposition’ zouden ondertussen al vertrouwd in de oren moeten klinken. Handelsmerk van de groep is ontegensprekelijk de falsetstem van zanger Dougy Mandagi.

Openen doet het album met ‘Love lost’, dat na een soort van handjeklap intro losbarst in een mooi nummer. ‘Rest’ is een opzwepend nummer, dat een beetje in de lijn ligt van de twee singles. ‘Fader’ is eveneens aanstekelijk. De rest van de tracks liggen min of meer in elkaars verlengde. Na een tijdje weet je wat je mag verwachten zodat het wel eens dreigt af te glijden richting ‘grijze middelmaat’. Het lijkt er soms op of producer Jim Abbiss op veilig heeft willen spelen. Al bij al een aardig debuut van een band, die vooral in Groot-Brittannië al een serieuze poot aan de grond begint te krijgen. Geen wonder wellicht dat ze tegenwoordig Londen als uitvalsbasis hebben gekozen na hometown Melbourne. Afsluiter ‘Drum song’ is heel toepasselijk een instrumentale drumtrack.

The Temper Trap is een talentvolle band die zeker nog potten zal breken in de toekomst, misschien (nog) niet meteen met dit album, want er had uiteindelijk meer ingezeten. Maar als volgens de logica de aanhouder steeds wint, dan zitten ze alvast gebeiteld. Voor de liefhebbers die meer willen horen van deze muzikale sensatie: afspraak op zaterdag 22 augustus a.s. in de Marquee op Pukkelpop. Jij komt toch ook?

‘Hands’ (Little Boots)   Leave a comment

untitled

Gisteren was er de officiële release van de debuutcd van Victoria Hesketh aka Little Boots. Een meer dan prettige doortocht bij ‘Later with Jools Holland’ en getipt als één van de (mogelijke) muzikale revelaties voor 2009. Dan zijn de verwachtingen natuurlijk terecht hooggespannen. Ze stond oorspronkelijk op de affiche van Polsslag, maar dat optreden ging door omstandigheden niet door. Ik hoop stilletjes nog een beetje op Pukkelpop.

‘Hands’ trapt af met de huidige nieuwe single ‘New in town’, een heel catchy nummer dat onmiddellijk blijft hangen. ‘Earthquake’ doet me dan weer een beetje denken aan het Scandinavische popnimfje Annie. Ook dat is een compliment want het nummer klinkt redelijk fris. ‘Stuck on repeat’ was volgens mij het allereerste dat ik ooit heb gehoord van Little Boots. Wel jammer dat ze een radio-edit op de cd hebben gezet, want het origineel duurde bijna 7 minuten en was in mijn ogen een stuk krachtiger.

‘Click’ vind ik persoonlijk het minst goeie nummer van de cd. ‘Remedy’ is dan weer iets speels voor op de dansvloer. Licht verteerbare brok popmuziek. Waarna alweer een hoogtepunt volgt dat ‘Meddle’ heet. Hierin wordt, net zoals in enkele andere nummers trouwens, gebruik gemaakt van een Japans high-tech speelgoedje, de Tenori-on. ‘Ghosts’ is ook een knap experimenteel stukje muziek. ‘Mathematics’ is dan weer een electropopdeuntje volgens de beste traditie. ‘Symmetry’ had iets van Kylie Minogue kunnen zijn vind ik. Vocaal wordt ze hier trouwens ondersteund door Phil Oakey, zanger van The Human League. Giorgio Moroder is m.a.w. nooit ver uit de buurt. 😉

‘Tune into my heart’ bewijst opnieuw dat de meest memorabele poppareltjes makkelijk in drieënhalve minuut gebald raken. Vreemd genoeg klinkt het zelfs een beetje als Human League maar dan met Kylie Minogue vocals. ‘Hearts collide’ is prachtige synthpop waarna de reguliere cd eindigt met ‘No brakes’. Naar het schijnt staat er nog een fantastische ‘hidden track’ op, ‘Broken heart’, een persoonlijke en nogal donkere pianosong die wordt vergeleken met Adele. Helaas heb ik ‘m niet gehoord.

Wat mij betreft een zeer fijn cd’tje, dat waarschijnlijk het best gedijt in de huiskamer en op hippe radiozenders. Little Boots werkte voor deze cd o.a. samen met mensen die voorheen ook al achter de knoppen zaten bij Lily Allen en Hot Chip en ze heeft wellicht ook een beetje de mosterd bij Madonna gehaald. Maar daar hoort u ons allerminst over klagen. Zou ik dit cd’tje nu warm aanbevelen aan vriend of vijand? Vast én zeker! Victoria Hesketh is nog maar 24, maar ze heeft nu al een mooie toekomst voor zich wat mij betreft. Liefhebbers kunnen trouwens op haar blog terecht.

UPDATE

Het wordt een mooie Pukkelpopeditie dit jaar. Little Boots speelt dit jaar op zaterdag 22 augustus op Pukkelpop.