Archive for the ‘Madonna’ Tag

Madonna @ Werchter   8 comments

madonna-sticky-sweet-tour-1

Als ik het de laatste dagen her en der lees op facebook gaan er een hele hoop vrienden, kennissen en andere bekenden richting Werchterwei voor het optreden van Madonna vanavond, haar allereerste optreden in ons land. Een hele hoop Zonhovenaren zullen vanavond eveneens naar ginds trekken. Mochten we het vooraf geweten hebben, dan hadden we via facebook gewoon beter één bus naar ginds kunnen inleggen. Had best gezellig kunnen worden! 🙂

Wat verwachten we er vanavond van? Wellicht gaan we ver van het podium staan (wij vertrekken rustig op ons gemak rond half 5 richting Leuven). Proberen om ondergronds te parkeren (parking Bondgenotenlaan) om daarna via een pendeldienst richting Werchterwei te geraken. We hopen gewoon op een goede, degelijke show met af en toe wat uitschieters én op droog weer. Madonna staat erom bekend niet altijd even zuiver en krachtig te zingen. Dat is deels te wijten aan die fenomenale danspartijen die in haar show zitten. Dat boet ze onvermijdelijk aan kwaliteit in wat het zanggedeelte betreft. Als we ons maar kunnen amuseren vanavond.

Madonna zal veelal putten uit haar laatste album ‘Hard candy’, zo wordt algemeen verwacht. Het wordt ook spannend uitkijken of ze ‘Frozen’ zal durven zingen op Belgisch grondgebied. De advocaat van Salvatore Acquaviva zit vanavond op de wei, maar hij zou het concert niet laten stilleggen heeft hij al laten weten. Madonna zit niet om een zoveelste rel verlegen, dus ik verwacht dat het alleszins op de setlist zal staan. De wei wordt vooraf opgewarmd door Paul Oakenfold, die de trance hopelijk zo veel mogelijk thuislaat vanavond en best fatsoenlijke muziek op de wei loslaat.

UPDATE

Even over half 5 vertrokken richting Leuven, ondergronds geparkeerd, pendelbus genomen richting Werchter, voettocht van anderhalve kilometer richting wei en aldaar in de regen aangeschoven om binnen te geraken. Wetende dat de moedigsten onder ons al van half 3 de regen op de wei trotseerden. Eens binnen (we waren ondertussen al de klok van 7u gepasseerd) de inwendige mens van eten en drinken voorzien. Ondertussen hadden we op de wei ook  al de zus van een collega teruggevonden.  Waarna Paul Oakenfold de beats op ons losliet in de gietende regen. Voorprogramma liet geen grootse indruk na, wat flauwe doorslagjes van bekendere hits (volgens mij remixen van de heer Oakenfold himself). Dus bleef het wachten op half 10, het aanvangsuur van Madonna.

Volgens kenners waren er twee dingen waar een Madonnaconcert haast altijd aan voldoet: ze zou steeds stipt beginnen én ze zou nooit een bisronde inlassen. Het allereerste maakte ze al niet waar, want pas rond kwart over 10 klonken de eerste tonen van ‘Candy shop’. Wij hadden ons redelijk ideaal geposteerd links vooraan in het verlengde van de toiletten en ter hoogte van de grote M van Madonna. Erbarmelijk slecht geluid trouwens in het begin, wij hoorden een Madonna die allesbehalve bij stem leek. Ook de twee volgende nummers draaiden gedeeltelijk in de soep. ‘Die another day’ werd ingeleid door een pseudo-bokspartij van twee dansers, iets wat ik persoonlijk (net als sommige andere dansintermezzo’s trouwens) nogal übergay vond. De videowalls brachten alles overigens voortreffelijk in beeld. ‘Into the groove’ kreeg bijvoorbeeld een mooie Keith Haringachtige animatie mee en als slotakkoord een touwtjespringende Madonna. De handjes gingen voor het eerst duchtig op elkaar én in de lucht bij het korte Michael Jackson intermezzo. Voor ‘Dress you up’ nam Madonna de gitaar ter hand waarna ze via ‘God save the queen’ bij haar uiteindelijke nummer belandde. Voor het overigens uitstekende ‘She’s not me’ (met Madonna lookalikes) was de publieke respons vrij lauw.

‘Music’ kwam er via een klein bruggetje van ‘Last night a dj saved my life’, beter bekend van Indeep. ‘Rain’ werd traditioneel gemixed met ‘Here comes the rain again’ van Eurythmics en ‘Like a prayer’ was precies een publieksfavoriet (terwijl ik dat nu net het minst goeie Madonnanummer vind). Het luikje Latijns-Amerikaanse riedels met o.a. ‘La isla bonita’ ademde zowaar een heus zigeunersfeertje. ‘Frozen’ werd uiteindelijk gespeeld, weliswaar in een aangepast dance-jasje. Dat was meteen ook het grote pluspunt aan haar concert vanavond: de meeste nummers waren zodanig herwerkt dat het nooit saai werd, ’t is dus absoluut niet hetzelfde als thuis de cd opleggen en ernaar luisteren. Het showgedeelte met video-elementen was vooral prima voor de toeschouwers die zich iets meer achteraan op de wei bevonden . Tijdens ‘Ray of light’ mochten er nog twee mannen met helmen (Daft Punk?) mee op de bühne. Na ‘Give it to me’ kreeg het publiek na bijna 2u concert ‘game over’ te zien. Geen bisronde, er waren m.a.w. nog zekerheden.

Onze eindconclusie luidt dan ook: geen slecht concert, maar ook zeker niet memorabel te noemen. Daarvoor was het allemaal té gladjes, té weinig verrassend, veelal drijvend op routine. Ik vond het publiek ook vrij mak, misschien ligt dat toch wel een beetje aan onze mentaliteit. Blijkbaar vinden we het moeilijk om écht in iets op te gaan, Depeche Mode had daar naar het schijnt op Werchter Classic vorige maand ook al last van. Na het concert trokken we onmiddellijk parallellen met het concert van Tina Turner, dat we begin dit jaar zagen in het Antwerpse Sportpaleis. Persoonlijk waren we daar met z’n allen zeer lyrisch over. Ook Tina wisselde vaak van outfit, maar zong wel alle nummers helemaal zelf of liet minstens één van haar achtergrondzangeressen de pauzes opvullen. En zij is bijna 20 jaar ouder! Nu ja, ’t is misschien detailkritiek maar we vermelden het gewoon even om aan te geven dat Tina Turner ons met verstomming sloeg, terwijl die klik bij Madonna vandaag helaas niet kwam. Dus toch een beetje een gemiste kans!

Rond 3u vannacht waren we eindelijk terug in Zonhoven. Het is nu half 5 en ik kruip mijn bed in, morgen al om half 10 werken! Yeah! Wie Madonna heeft gemist heeft hier nog een uitgebreide herkansing.

Madonna Sticky & Sweet Tour @ Werchter   Leave a comment

madonna_stick_and_sweet_tour

Straks rond 9u begint de voorverkoop voor Madonna’s ‘Sticky & Sweet Tour’ die haar voor het eerst doet concerteren op Belgisch grondgebied. Vreemd dat iemand die sinds 1983 muzikaal actief is nog nooit op Belgisch grondgebied heeft opgetreden. Als Michael Jackson ‘the king of pop’ is dan mag je Madonna gerust zijn muzikale evenknie noemen, i.e. ‘the queen of pop’. Met 250 miljoen verkochte albums is ze nog steeds de best verkopende vrouwelijke artieste aller tijden.

Anno 2009 durf ik mezelf niet meteen een grote Madonnafan noemen, maar ik vind het wel knap dat ze (net als David Bowie trouwens) altijd goed de vinger aan de pols heeft gehouden voor wat er muzikaal leefde en al eens durfde te experimenteren. ‘True blue’ uit 1986 heb ik destijds op lp gekocht, dus in die tijd deed het me zeker wel iets. De afgelopen dagen sudderde het bij ons op het werk al een beetje: gaan we nu naar Madonna of niet? Gisterenmiddag hebben we de knoop definitief doorgehakt en besloten om er resoluut voor te gaan. Als het even kan voor de dure golden circle tickets.

Morgenvroeg kamperen we alvast met enkele personen voor de telefoon om aan tickets te geraken. Als er één concert op een festivalwei is dat dit jaar gaat uitverkopen, dan lijkt het me wel die van Werchter op 11 juli, onze Vlaamse Feestdag. Maar we zullen het vel van de beer nog niet verkopen, eerst moeten we nog aan die tickets geraken. Wish me luck!

UPDATE

Aldus begon ik eraan even voor de klok van 9u vanmorgen. Eerst een sms’je gestuurd naar 3060 en dan een constante redial naar 0900 2 60 60. Online reserveren bleek ook al onbegonnen werk want ik kon wel op de site geraken maar na registratie kregen we de gebruikelijke foutmeldingen. Om 7 over 9 kreeg ik via sms de melding dat mijn aanvraag ‘in behandeling’ was. Om 9u43 een sms van collega Hanne die moest werken en teleurgesteld meldde dat ze binnen was geraakt maar dat ze haar Proximus abonneenummer niet konden traceren. Weg reservatiekans! Om 10u15 staakte ik mijn eerste ticketpoging. Ik nam op mijn gemak een badje en zag dat er op Facebook een hoop bekenden al aan tickets waren geraakt. Frustratie haalde toen lichtjes de bovenhand moet ik zeggen.

Om 20 over 11 vreemd sms’je van 8686 dat mijn bericht werd verwerkt en in één moeite werd ik tevens bedankt voor mijn geduld. Om 11u30 én om 11u36 twee keer dezelfde boodschap van 3060: Max # bereikt voor korting of klantnr. Gelieve eventueel op te splitsen. Wat opsplitsen? Mijn vriendengroep? Mijn aantal tickets? B-H-V? Even over 12u ineens het ogenschijnlijk verlossende antwoordapparaatstemmetje van Proximus ticketlijn. Eerst toets 1 voor Nederlands, toets 1 voor Madonna, daarna gsm nr, een telefonische stem die mijn gsm nr herhaalde, nog eens bevestigen en vervolgens een repetitieve gitaarsolo. Die repetitieve gitaarsolo duurde én duurde en hij bleef duren. Ik werd zo ongeduldig dat ik me afvroeg of ik misschien in alle commotie vergeten was om op één of andere toets te drukken of moest ik nog afsluiten met een #? Dus probeerde ik dat hekje maar eens uit. Slechte beslissing bleek achteraf want ineens herkende die telefoonchick mijn gsm nr niet meer. Voor meer info moest ik volgens haar registreren via proximusgoformusic.be. Godvermiljaardenondedjuu!

Na het ventileren van mijn ongenoegen op Facebook werd er aldaar gesuggereerd om te blijven volhouden, al was het maar voor die begeerde staanplaatsen. Uiteindelijk rond 12u35 via een gelukje opnieuw binnen bij Proximus. Opnieuw de hele cyclus doorlopen, dit keer een korte gitaarsolo (misschien omdat ze al genoeg aan mij hadden verdiend?) en na de hele rimram te hebben bevestigd kreeg ik in geval van nood een reservatienr. Maar geen pen in de buurt om het op te schrijven, zelfs toen het nr werd herhaald had ik niets om te noteren.

Conclusie: met een beetje geluk valt binnen enkele dagen een overschrijvingsformulier in de bus en hebben we onze zes tickets in handen. Langs deze weg ook Ann, Annick, Katrien, Ward, Anneline, Ketty, Joke en Saskia feliciteren omdat zij bij de gelukkigen waren die ook tickets hebben. Mocht ik onverhoopt via een dubbele boeking nog 6 extra tickets kunnen bemachtigen dan wil ik Bart F. eventueel uit de nood helpen. Maar laat ons vooral niet op de zaken vooruit lopen. Deze jongen kan vanavond relax een kwisje gaan doen in Hasselt. 🙂

Posted 07/02/2009 by ambijans in Concert, Muziek

Tagged with , ,

Milk   Leave a comment

1h9l6h

De film vertelt het verhaal van Harvey Milk, schitterend vertolkt door Sean Penn . Harvey Milk was het eerste homoseksuele gemeenteraadslid van San Francisco en was één van de allereerste activisten voor gelijke rechten. Milk leert in deze periode onder andere de activisten Cleve Jones en Scott Smith kennen waarmee hij verschillende mooie, maar ook dramatische momenten beleeft.

Van dit waargebeurd verhaal heeft regisseur Gus Van Sant (o.a. ‘To die for’, ‘Elephant’, ‘Good will hunting’ en ‘Paranoid Park’) een oerdegelijke film gemaakt. De acteurs in de film (Josh Brolin, James Franco, Emile Hirsch) doen het bijzonder goed, maar toch weer in het bijzonder de rol van protagonist Sean Penn vermelden. De man die eerst een tijdje als ‘enfant terrible’ en ex-man van Madonna bekend stond is ondertussen geëvolueerd naar een fantastische acteur. Na ‘Colors’, ‘Dead man walking’, ‘The game’, ‘Mystic river’, ’21 grams’ zet hij nu ook weer in ‘Milk’ een prachtprestatie neer. Die 8 Oscarnominaties komen niet voor niets aanwaaien, benieuwd hoeveel ze ervan kunnen verzilveren. Ik was bovendien ook gecharmeerd door de goeie mix van bestaand archiefmateriaal en zelf gefilmde beelden. Globaal gezien had ik een heel erg goed gevoel bij deze film. Toegegeven, ageren voor gay rights zal anno 2009 wellicht een beetje voorbijgestreefd zijn, anno 1978 en de jaren daarvoor was het nogal controversiële materie. Maandag a.s. ga ik nog naar de avant-première van ‘The Curious Case of Benjamin Button’ in Koersel. Dan heb ik vier van de vijf films gezien die zijn genomineerd in de categorie ‘beste film’ voor de Academy Awards.

UPDATE

Sean Penn won uiteindelijk de felbegeerde Oscar voor ‘beste acteur’ en hij gaf in zijn speech een sneer naar mensen die de homorechten nog steeds niet erkennen.