Archive for the ‘Massive Attack’ Tag

‘Heligoland’ (Massive Attack)   Leave a comment

Massive Attack laat vanaf 8 februari hun nieuwste cd ‘Heligoland’ los op de liefhebbers van de betere dance georiënteerde muziek. Correctie: officieel zou je dit kleinood pas vanaf dan in je bezit mogen hebben, ware het niet dat er al sinds eind november materiaal werd gelekt op het net. We hebben er alweer zeven jaar op moeten wachten sinds ‘100th window’, hun verzamelaar ‘Collected’ niet meegerekend. Tweede correctie: tussen ‘Collected’ en ‘Heligoland’ bracht MA nog een ep uit, ‘Splitting the atom’ met daarop vier nummers, waarvan er drie zijn terechtgekomen op ‘Heligoland’.

Groepsleden 3D en Daddy G laten zich op hun nieuwste productie weer gretig bijstaan door een aantal bekende gastmuzikanten. Zo opent ‘Pray for rain’ al meteen sterk met Tunde Adebimpe (zanger van TV on the Radio). ‘Babel’ is meer uptempo en krijgt  gastvocalen mee van Martina Topley-Bird, ex én voormalig sidekick van Tricky. ‘Splitting the atom’ en ‘Girl I love you’ worden van zang voorzien door oudgediende Horace Andy, die al vaker samenwerkte met MA. ‘Girl I love you’ is toch wel mijn préféré. In ‘Psyche’ duikt Martina opnieuw op, ‘Flat of the blade’ is dan weer een kolfje naar de hand van Guy Garvey van Elbow. Meteen de meest experimentele track op ‘Heligoland’, iets voor de liefhebbers m.a.w.

‘Paradise circus’ werd gelanceerd als single en ontketende meteen een rel. Hope Sandoval (Mazzy Star) zorgde met haar prachtige stem voor de nodige ondersteuning. ‘Rush minute’ is zowaar de eerste keer dat 3D zelf voor zang zorgt. In ‘Saturday come slow’ krijgt men versterking van Damon Albarn van Blur. ‘Atlas air’ zorgt tot slot voor een orgelpunt. Wie via iTunes bestelt, krijgt er overigens zes bonustracks bovenop, waaronder vier remixes en ‘Fatalism’ en ‘United snakes’. De titel ‘Heligoland’ is trouwens niet één of andere futuristische, zelfverzonnen term, maar gewoon het Engelse synoniem voor Helgoland.

Is die nieuwe cd van Massive Attack nu de moeite waard? ’t Is altijd gevaarlijk als je iets laat beoordelen door een fan. Ik hoor de band uit Bristol graag bezig, als je ooit twee keer ‘live’ werd betoverd door hun sound, dan is het ontzettend moeilijk om objectief te blijven lijkt me. Maar ik hoorde een zééér straffe cd, die ongetwijfeld veel luisterbeurten gaat krijgen in casa Ambijans de komende tijd. Laat ons zeggen dat het allesbehalve een verrassing zou zijn als dit schijfje eind 2010 in mijn eindejaarslijstje staat te pronken. 😉

High Five voor september   Leave a comment

high-five

Omdat mijn vakantie in Spanje tot nu heeft geduurd hebben jullie even moeten wachten op de selectie muziekjes van september. Maar uitstel is geen afstel, dus krijg je alsnog 5 verse muzikale tips deze maand. Binnen dik twee weken is het trouwens alweer tijd voor de nieuwe oogst van oktober. Het gaat m.a.w. hard met het jaar 2009.

Deze maand kon niemand voorbij aan The Beatles, want die remasterden hun complete oeuvre. Omdat we graag in de pas lopen als het over één van de beste groepen aller tijden gaat, krijgen jullie van ons gewoon ‘Rain’.

In de jaren ’90 was ik muzikaal nog meer aangetrokken door harde gitaren. Een van die groepen, die in mijn ogen toen totaal niks mis kon doen was Living Colöur. ‘Vivid’, ‘Time’s up’ en ‘Stain’ bevatten dan ook een aantal pareltjes. Anno 2009 waagt de band zich nog eens aan een nieuw album, het vorige dateert alweer van 2003. Of ‘The chair in the doorway’ veel commotie teweeg gaat brengen valt maar af te wachten. ‘Behind the sun’ vind ik anders een behoorlijk nummer.

livingcolour

Bloody Beetroots stonden dit jaar op Pukkelpop en worden om God weet welke reden tot vervelens toe met Justice vergeleken. De enige reden die ik kan bedenken is omdat Dim Mak alweer zo’n hip platenlabel is als Ed Banger destijds. ‘Butter’ is m.a.w. iets voor liefhebbers van dancemuziek.

Nog één van mijn favoriete elektronische bands die één van de volgende maanden een nieuwe ep op de markt brengt: Massive Attack. ‘Splitting the atom’ is meteen het titelnummer, een nummer waarin de meeste mensen echo’s horen van Gorillaz, het nevenproject van Damon Albarn & co.

En we eindigen met een band wiens nieuwe cd ongetwijfeld dé publiciteitsstunt van vorige maand kan worden genoemd: je kon ‘m nl. voor 7,50 euro extra kopen bij de nieuwe Humo van midden augustus. Absynthe Minded heeft zijn vierde cd gewoon naar de groep genoemd. ‘Envoi’, eigenlijk gewoon een vertaald gedicht van Hugo Claus, is prima op weg om een voortreffelijk radiohitje te worden.

79f4fed4

Legendarische Pukkelpopoptredens   1 comment

lucht3

Na enkele zomerse dagen met mooi zonnig weer droomt een mens weer spontaan van festivalweides, frisse pinten, mooi vrouwvolk en schitterende optredens. Iedere muziekliefhebber die erbij was (including me) herinnert zich vast de legendarische doortocht van Faith No More nog met een flinke portie schoenen gooien in 1990. Een jaar later verving het onbekende Nirvana nog Limbomaniacs als openingsact. Niemand kon toen vermoeden dat een dikke maand later ‘Nevermind’ en ‘Smells like teen spirit’ als een bom zouden inslaan.

 Als ik wat verder graaf in mijn ondertussen 19 Pukkelpopedities vind ik nog enkele schitterende, onvergetelijke optredens terug. 1994 was bijvoorbeeld het jaar waarin men naast de main stage en de marquee voor het eerst uitpakte met een dance hall. Het regenachtige weer zorgde ervoor dat we daar o.a. Tekton Motor Corporation, Ulanbator, Biosphere en Underworld meepikten. Het was zo gezellig dat we er gewoon gebleven zijn dat jaar. De eerlijkheid gebiedt me nu te zeggen dat het charmante vrouwelijke gezelschap die dag o.a. ook een reden was om er bijna te blijven kamperen. En het fantastische optreden van Underworld natuurlijk. 😉

ra080-underworld

Verschillende bands speelden al meerdere keren op Pukkelpop. Enkele ervan wisten me evenveel keer te overtuigen. Röyksopp (drie Pukkelpopedities) was telkens verrassend, net zoals Zero 7 in 2001 en 2006. Dit jaar prijkt Zero 7 trouwens opnieuw op de affiche.

Of wat te denken van de spectaculaire openingsact van The God Machine in 1993. Overdonderend! Een jaar later kwam de grote klap toen bassist Jimmy Fernandez plots overleed aan een hersentumor. De rest van de groepsleden kon het niet meer aan en na een postuum uitgebracht tweede album volgde de split. Zanger Robin Proper-Sheppard dook later op in Sophia.

Eerder toevallig liepen we in 2004 de Chateau tent binnen waar een jongedame stond met een stem als een klok, Amy Winehouse, 21 jaar oud, een vriendelijk en verlegen dutske als het ware. ‘Talent met toekomst’ dachten we toen nog. Helaas hadden we haar geleidelijke aftakeling helemaal niet zien aankomen …

2003 tot slot had zelfs drie memorabele optredens in petto. Foo Fighters rockte als een tiet, iets dat ik helaas miste op Pinkpop vorig jaar. Ook voor PJ Harvey mogen ze me altijd uit mijn bed halen. Massive Attack zorgde zowel in 2003 als in 2006 voor kippenvelfactor 10. Als ik er alleen al aan denk hoop ik dat we snel terug midden augustus zijn!

massiveAttack

‘Graffiti Soul’ (Simple Minds)   Leave a comment

3292119775_196cc422e8_o

Nog enkele daagjes en je kan vanaf 25 mei officieel ‘Graffiti Soul’ van Simple Minds terugvinden in de schappen. Enige tijd geleden met veel bombarie aangekondigd als ‘eindelijk weer een oerdegelijk klinkend album’ van de Schotse heren. Wij waren benieuwd of ze net als hun tijdgenoten van U2 en Depeche Mode in dat opzet zijn geslaagd.

Opener ‘Moscow Underground’ vind ik vrij aardig. Dit nummer wordt onmiddellijk gevolgd door ‘Rockets’, volgens mij de allereerste single van het album. Persoonlijk ben ik niet écht gecharmeerd door dat nummer, dat zich na enkele luisterbeurten wellicht wél in je hersenpan zal nestelen. ‘Stars will lead the way’ vind ik dan weer een prima song. Niet wereldschokkend, gewoon degelijk.

Ik heb gemerkt dat ik nooit een fan zal worden van ballads of songs die er alleszins op lijken. U2 heeft nochtans een aantal sterke tragere songs gemaakt, bij Simple Minds kan ik die moeilijker terugvinden. Ik heb Jim Kerr trouwens nooit een topzanger gevonden, nee … doe dan Bono maar! ‘Light travels’ en ‘Kiss & fly’ kunnen me dus maar matig boeien. Titelnummer ‘Grafffiti soul’ is gelukkig weer sterker van kwaliteit. Met ‘Blood type “O”‘ gaat de cd gelukkig verder in stijgende lijn. ‘This is it’ trekt die lijn gewoon door. En de reguliere afsluiter ‘Shadows & light’ vind ik ook zeker doenbaar.

Het extra cd’tje bestaat uit een aantal covers die de groep hebben geïnspireerd in hun carrière, de bandleden vulden dode studiomomenten op door een aantal covers te spelen, waarvan er een aantal op de cd zijn beland. Naar het schijnt heet dat extraatje ‘In search of the lost boys’ en krijg je dat cd’tje gratis bij aankoop van de nieuwe cd. ‘Rockin’ in the free world’, oorspronkelijk van Neil Young, vind ik persoonlijk nog vrij strak, alleszins beter dan de versie van The Scabs. ‘A song from under the floorboards’ is oorspronkelijk van Magazine. Maar ik vind ook deze versie vrij straf. Dat kan ook gezegd worden van ‘Christine’, een cover van The House of Love.

De meeste mensen hebben blijkbaar moeite met die covercd, maar ik  vind ‘m eigenlijk vrij goed meevallen. ‘Get a grip on yourself’ is bijvoorbeeld een nummer van The Stranglers. Het stemtimbre van Jim Kerr is soms hetzelfde als dat van Hugh Cornwell, zanger van The Stranglers. ‘Let the day begin’ is dan weer gecoverd van The Call, dat ik eerlijk gezegd niet kende. Moest je het niet weten, je zou het gewoon een sterk Simple Minds nummer vinden. ‘Peace, love & understanding van Elvis Costello en ‘Teardrop’ van Massive Attack zijn dan weer stukken beter in hun oorspronkelijke versie. Met alle respect, maar de stem van Liz Fraser van Cocteau Twins op ‘Teardrop’ veeg je niet zomaar uit. De Thin Lizzy cover ‘Whiskey in the jar’ is nog dik oké, ‘Sloop John B’ van The Beach Boys kan natuurlijk nooit aan het origineel tippen. Wedijveren met The Beach Boys is onbegonnen werk.

Al bij al valt de nieuwe cd van Simple Minds wel mee, maar eerlijkheidshalve dient toch te worden vermeld dat de nieuwe cd’s van U2 en Depeche Mode meer indruk op mij hebben gemaakt. Om van de nieuwe Madness nog maar te zwijgen!

Alice Russell (Depot Leuven)   Leave a comment

alice_russell_new-thumb-473x341

We gaan terug naar 19 augustus 2006. Alice Russell staat die dag geprogrammeerd in de Club op Pukkelpop. Dus volle goede moed trek ik richting tent. Daar aangekomen blijkt dat ons Alice de verkeerde afslag heeft genomen in Aarlen en niet tijdig op het festival zal geraken. Het strakke schema zorgt ervoor dat ze ook niet meer komt. Ik zie de jongens van Hot Chip al op het podium staan ter vervanging, maar daar had ik geen behoefte aan. Dus maar terug richting main stage geslenterd voor Arctic Monkeys. Ondertussen is het heel hard beginnen regenen, ondanks dat alles een straf concert van de heren. 2009 krijgen we dus een herkansing. Alice Russell vanavond in Leuven, Arctic Monkeys (in hopelijk vééél betere weersomstandigheden) opnieuw op Pukkelpop.

Het Depot vertelt het volgende over het concert van vanavond. Alice Russell past zonder moeite in het rijtje van neo-soul diva’s als Amy Winehouse, Duffy en Adele. Beïnvloed door Aretha Franklin, Chaka Khan en Jill Scott, klinkt ook haar eigen stem als die van een doorleefde zwarte soulzangeres. Eerder zong de Britse zangeres samen met gerenommeerde bands als Massive Attack, The Quantic Soul Orchestra en The Roots. Haar vierde soloplaat ‘Pot Of Gold’ klinkt funky en groovy. Sensitive soulmuziek met een rauw randje. Samen met haar zeskoppige liveband brengt Alice Russell een gedurfde mix van blues, soul, jazz, funk én gospel. Blanke soul is hot! Brazaville is support act en er is ook een afterparty met Bugalu Sound System.

UPDATE

Uiteindelijk zijn we met z’n vieren (Bart, Frederic, Joeri en ik) richting Leuven gereden. Om 19u45 komen we vanuit de ondergrondse parking boven op de Bondgenotenlaan. Het regent in Leuven, net zoals in de rest van Vlaanderen. Het Depot is nog gesloten, maar enkele moedige wachtenden staan al aan te schuiven. We hebben nog tijd om iets te gaan drinken in een aanpalend café.

Rond half 9 gooit men de poorten open en kunnen we naar binnen. De zaal baadt in een soort van paarsig licht. Brazaville trapt even later af en ze doen dat goed. Na dat optreden maak ik nog twee sanitaire tussenstops en we tanken nog eens drank bij, zodat we klaar zijn voor de hoofdbrok van vanavond: Alice Russell. Haar begeleidingsmuzikanten (drummer, twee gitaristen en een achtergrondzangeres) zijn geheel gekleed volgens de ‘Sensation White dress code’. Alice is gekleed in een spuuglelijk (écht waar) eng, bruin glinsterend kleedje en ze draagt kousen in tijgermotief. Is dat nu terug hip of is dat nog steeds een modemisser? Iemand?

Gelukkig kunnen we over het muzikale gedeelte positiever berichten: Alice Russell is een kleine, blonde dame met een dijk van een stem. We merken dat de meeste songs die ze vanavond brengt nogal uptempo zijn, zelfs haar rustige nummers op cd brengt ze op die manier. Heeft ze schrik om het jonge grut in de zaal af te schrikken of vindt ze het geen nummers om ‘live’ te spelen? Er zal vast wel een reden voor zijn. Natuurlijk passeert het overbekende ‘Seven nation army’ (die voetbalhymne van White Stripes) en in de bisronde waagt ze zich aan ‘Crazy’ van Gnarls Barkley (dat ze voor de gelegenheid wel tot een trage sleper uitwerkte). Tussendoor geeft ze ook haar mannelijke muzikanten de gelegenheid om te soleren. Zo mag de bassist eventjes het knappe ‘Funkin’ for Jamaica’ van Tom Browne uit de kast halen.

Terwijl de toetsenist helemaal los mocht gaan in een selectie spacy bleeps, die ik door een gebrek aan geestverruimende middelen niet helemaal thuis kon brengen. Het deed een kenner uit het publiek (you know who you are) een beetje denken aan de jonge Mario Mathy (maar dan zonder haarband). Mario Mathy baat tegenwoordig een snackbar uit in Houthalen (I kid you not!) en in een vorig leven stond hij zelfs in het bloemendepartement van het Genkse GB-warenhuis. Om maar duidelijk te maken dat talent alleen niet voldoende is. 😉

Alice was zichtbaar tevreden over haar ‘L(e)uvin’ audience’ en omgekeerd ging die vlieger eveneens op. Wij pikten nog de begintunes mee van Bugalu Soundsystem, maar ‘our main man’ Fred (BOB voor de vrienden) had honger, dus zijn we nog snel een frietje gaan steken aan de Tiense Poort in Leuven. Moe maar voldaan was ik om iets over 2u vannacht terug thuis. Het enige ergerlijke van de avond waren die enkele 16 à 17-jarige scouts of chiro chicks (whatever!) die de hele avond zaten te roken terwijl ze aan de rum zaten. Lekker stoer wellicht én besmettelijk! Als de één er eentje opstak, dan de rest ook. En ik die dacht dat in alle concertzalen het rookverbod van kracht was. Dat ze daar binnenkort in een ongetwijfeld mooi vernieuwde Depot concertzaal maar een absolute richtlijn van maken.

Napster : waar is de tijd! (2)   Leave a comment

napster_shawn

Aan Napstermuziek uit de jaren ’80 van enkele dagen geleden, breien we vandaag nog een klein vervolg met muziek uit de jaren ’90, die op mijn compilatiecd’s terechtkwam. Welk decennium was het nu het beste: de 80’s of de 90’s? Moeilijke keuze denk ik.

Popmuziek die door de radio schalt en waar je meteen een goed gevoel bij krijgt: dat zou voor mij een criterium kunnen zijn om de goede van de slechte muziek te onderscheiden. Travis is zo’n band die volgens mij geen enkele slechte plaat heeft gemaakt. Precies 10 jaar geleden produceerden ze deze prachtige single.

Ik ben nooit een grote fan geweest van Manic Street Preachers, hoewel ik hun doortocht op Pukkelpop vorig jaar vrij aardig vond. Nochtans hebben ze toch een aantal nummers die zich na enkele luisterbeurten meteen in je hoofd nestelen. Onderstaand nummer vind ik bijvoorbeeld hun allerbeste worp.

Twee keer een doortocht van Massive Attack meegemaakt op Pukkelpop. Twee keer kippenvel van hier tot in Tokyo. Volgens mij zijn ze dan ook verantwoordelijk voor één van de allersterkste muzieknummers van de jaren ’90.

Ik heb het even opgezocht en volgens bepaalde bronnen dateren de nummers ‘Le plastic c’est fantastique’ en ‘Daniella’ van Elmer Food Beat allebei uit 1994. Ik dacht eerst dat het van iets vroeger was. Deze Franse grapjassen maakten pure Franse pretpop, uiterst aanstekelijk spul.

De Britse electronicagroep 808 State heeft mij altijd al kunnen bekoren. Aanstekelijke deuntjes die steeds ‘in your face’ waren. Wellicht verplicht voer voor mensen die de electronica uit die tijd een warm hart toedragen. Hun cd ‘Ex:el’ uit 1991 is gewoon fantastisch.