Archive for the ‘Passion Pit’ Tag

High Five voor april   Leave a comment

Een 1 aprilgrap? Nee, toch niet! Ook op deze dag waarin men traditioneel mensen fopt of op het verkeerde been zet, krijgt u van ons 5 muziektips die u desgewenst onmiddellijk kan consumeren. Voor de gelegenheid starten we eens kort bij de deur. Midden vorige maand stelde het duo Vermin Twins, zijnde Lotte Vanhamel (het zusje van de bij ons wereldberoemde Tim Vanhamel) en Micha Volders (ex El Guapo Stuntteam) hun debuutcd ‘Exoskeleton’ voor. Daarop geschifte, experimentele, electronische bliepjes maar bovenal prima songs. ‘Suffocate’ bijvoorbeeld. In de gaten houden, die Vermin Twins.

We blijven nog even in ons land bij de uitstekende band Marble Sounds, met daarin o.a. leden van Isbells en Soon. Ondertussen niet enkel opgemerkt door Radio 1 en StuBru bij ons, maar ook in het buitenland (BBC). ‘The time to sleep’ is gewoon prachtig. Benieuwd of de band in de rest van 2010 ook nog flinke brokken gaat maken!

Deze maand via Katherine (met dank) aan een volgende muzikale tip geraakt. Two Door Cinema Club moeten vroeger naar het schijnt onuitstaanbare emocore hebben gemaakt, tot hun drummer het (wijselijk) voor bekeken hield. Die koerswijziging was blijkbaar lonend want ze dwongen zopas een plekje af op de kersverse Pukkelpopaffiche. ‘Undercover Martyn’ moet ons alvast warmmaken voor een stomende set in augustus.

Broken Bells kunnen we misschien het best omschrijven als 1/2 The Shins en 1/2 Danger Mouse (o.a. Gnarls Barkley). Hun titelloze debuut levert een verbazend straf resultaat op moet ik zeggen. ‘The High Road’ is daar een goed voorbeeld van. Ik zeg: ‘ideale muziek voor op een grote wei ergens in de maand augustus’. Say no more, say no more!’ 😉

Enkele maanden geleden hadden we een groepje dat zich Hockey noemde, naar de gelijknamige sport. Dit keer een New Yorker trio dat zich noemt naar een bekend componist: Brahms. In tegenstelling tot hun klassieke naamgenoot Johannes Brahms, moeten deze drie kerels het vooral van hun synths hebben. Ze brachten vooralsnog enkel 4 demo’s op de markt en timmeren volop aan de weg door remixen te maken voor bekendere bands (Neon Indian) of in hun voorprogramma te spelen (Passion Pit, Telepathe). ‘Brought it out’ is hun eerste wapenfeit dat mogelijk stof gaat doen opwaaien.

Pukkelpop 2009, dag 1   Leave a comment

X0672

We vertrokken rond 14u richting Pukkelpopwei en namen daarvoor het risico om op één of andere bus van De Lijn te gaan wachten. Het busje kwam dit jaar echter binnen de 5 minuten, dus dat was mooi meegenomen. Het aanschuiven om op de wei zelf te geraken had wat meer voeten in de aarde. Nu ja, ’t is een lichtelijke overdrijving want rond 14u50 arriveren we op snikheet terrein. We gaan op zoek naar drankbonnen en food tickets en ons eerste dagje pukkelpoppen kan beginnen.

Het begint meteen goed want we pikken nog dé zomerhit van enkele jaren geleden mee, ‘Disko partizani’ van Shantel & Bucovina Club Orkestar. We zijn meteen in the mood om voor de eerste keer richting main stage te trekken voor Paolo Nutini, een Schotse Italiaan, nog heel jong en met een horde jongedames als fanclub, zo zien we als vooraan postvatten. Maar wat een stem heeft die kerel zeg. We horen o.a.  ‘Candy’ en ‘New shoes’ de revue passeren. Wij noteren ‘beloftevolle artiest’ die het begrip soul knap invult.

paolo-nutini

Daarna denken we het best te kunnen gedijen bij Bon Iver, maar daar zit de tent zo propvol, dat zijn veelal intimistische songs volledig hun doel missen. We blijven er slechts kort plakken, want ik denk dat het nooit iets zal worden tussen mij en Bon Iver. Ik moet het nog eens een kans geven op cd, want de muziekkenners aller landen spreken vol lof over ’s mans werk. De dance hall dan maar voor een stukje Asher Roth, in combinatie met een stuk Maxïmo Park. De door mezelf bestelde bubbels aan de drankenstand vond ik echter net iets meer sprankelen.

Omdat we graag nog eens een volledige set meepikken, blijven we hangen bij Passion Pit @ Club. Het geluid vanop onze plek vond ik niet bijster goed, maar aan het aantal heupwiegende meiden in mijn omgeving te zien zal het toch wel goed zijn geweest. De band joeg er bijna hun complete cd ‘Manners’ door en ze bewaarden ‘The reeling’ heel toepasselijk als laatste nummer. We houden het gewoon op ‘aardig’, maar zeker niet meer dan dat. ‘The Bony King of Nowhere zal met vrij grote zekerheid één van de betere binnenlandse producties van het jaar hebben gemaakt, getuige zijn ‘Alas my love’. Toch vond ik ‘m in de Wablief?! tent niet écht overtuigend. Het kan allemaal worden geplaatst onder de noemer ‘een beetje meer van steeds weer hetzelfde’. Desalniettemin hoort zijn debuutcd thuis in ieders cd-collectie.

Daaropvolgend hebben we de inwendige mens eens van spijs en drank voorzien. We maken aan dance en boiler een combi tussen Busy P en Zombie Nation. Die we niet veel zaaks vinden overigens. Busy P draait wel een uitstekend nummer van LFO en gooit de bekendste van Beastie Boys in zijn set, maar dat mag niet baten. We kiezen, geheel tegen alle conventies in, voor Grizzly Bear, die nu al één van de albums van 2009 hebben gemaakt, ‘Veckatimest’. Kopen die handel! Iedereen zal wel voor de surprise act gaan, die nu ook weer niet zo ‘surprise’ was achteraf gezien. Grizzly Bear blijkt vervolgens een terechte keuze, de songs klinken vrijwel identiek aan wat op hun albums is terug te horen en hun mooi contrasterende stemmen doen de rest. ‘Southern point’, ‘Cheerleader’, ‘Two weeks’ (met de vocale hulp van Beach House member Victoria Legrand), ‘Ready, able’ en als afsluiter een magistraal ‘On a neck, on a spit’. Fantastisch optreden. Tijdens het concert van Grizzly Bear heeft iemand ergens hierboven de hemelsluizen open gezet. De enige bui van vanavond trekt zo volledig aan ons voorbij.

grizzlybear1

Snel haasten we ons nog voor de laatste tonen van de met veel bombarie aangekondigde ‘surprise act’, Them Crooked Vultures. We horen nog 2 nummers, die volgens ons een kruising zijn tussen Black Zeppelin en Led Sabbath. Het klinkt als één langgerekte jamsessie. Ik heb de rest natuurlijk niet gehoord, maar afgaand op de laatste twee songs was ik ‘not impressed’. Na nog een kort tussendoortje aan de dancekant, zijn we weer present bij Beirut, wiens zigeunerdeuntjes zeer aanstekelijk klonken. Na verloop van tijd werd het wel weer eentonig. Dus besluiten we snel door te lopen voor één van de topacts van vanavond, Faith No More.

Die trappen af met ‘Reunited’ van Peaches & Herb, waarna ‘Land of the sunshine’ de boel écht op gang trapt. Hierna enkel klassiekers: o.a. ‘Midlife crisis’, ‘Epic’ (waarbij een waaghals een onwaarschijnlijke duik onderneemt in de front stage met als resultaat een fikse kwak op zijn snufferd), ‘Evidence’, ‘Last cup of sorrow’ en ‘Easy’ om er enkele te noemen. In de bis o.a. ‘We care a lot’. Ook leuk was het brugje in die bisronde, waarin wij ‘Chariots of fire’ van Vangelis herkenden. Het best in zijn element is Mike Patton als hij mensen in de front stage gaat dissen. Ronduit hilarisch wordt het wanneer hij hen een microfoon onder de snufferd steekt, waarna blijkt dat ze geen enkele zin kunnen meezingen. Geweldig optreden, het was alweer mijn vijfde FNM-concert sinds die eerste Pukkelpop in 1990. Na een koffietje gaan we tot slot voor een geluidsorkaan genaamd My Bloody Valentine. En het begrip noiserock kon niet beter worden geïllustreerd vanavond. Slepende gitaren, bombastisch geluid, een regelrechte aanval op ons gehoor en tevens op dat van iedereen in onze omgeving (zag ik als ik zo eens rondkeek). Nochtans zat er melodie in hun nummers, anders had ik ‘Only shallow’ en ‘Soon’ bijvoorbeeld nooit herkend. Het zou me niet verbazen, mocht de decibelgrens constant rond de 130 db hebben gezeten. Loeihard, iets anders kan ik er niet van maken. Draai dit in Abu Ghraib en je hebt er weer een foltertechniek bij.

Afsluitend kunnen we op dag 1 met een tevreden gevoel terugkijken: nu al met voorsprong de heetste Pukkelpopdag ooit, muzikaal misschien nog niet de absolute hoogvlieger maar daar kunnen dag 2 en dag 3 allicht nog verandering in brengen. En de slotact deed het geluid van rakelings overvliegende straaljagers gewoon verbleken. Memorabel!

High Five voor juni   Leave a comment

borat_high_five_red_shirt

‘Veckatimest’ is de titel van het pas verschenen nieuwe album van Grizzly Bear, hun derde cd op 5 jaar tijd. ‘Two weeks’ is een pareltje met piano, mooie samenzang en toch ook wel een geslaagde videoclip. Grizzly Bear staat ook op Pukkelpop dit jaar, waar ik ze naar alle waarschijnlijkheid ga bekijken. Bij momenten doet hun muziek me aan Animal Collective of andere Beach Boys denken, which is nice!

Ook Passion Pit is een Amerikaanse electroband die je aan het werk kan zien op Pukkelpop dit jaar. Stond ook in het lijstje ‘veelbelovende bands voor 2009’ dus verplichte kost voor muziekadepten. ‘The reeling’ vind je terug op hun te verschijnen debuutcd ‘Manners’.

Begin mei zagen we hen al aan het werk op Polsslag in de Grenslandhallen en de kans zit er dik in dat we dat herhalen op Pukkelpop dit jaar. We hebben het over het Australische The Temper Trap, die mogelijk een gouden toekomst voor zich hebben. Tegen hun Pukkelpopdoortocht kunnen we ons wellicht al laven aan hun debuutcd ‘Conditions’. ‘Science of fear’ doet alleszins het beste vermoeden.

Nog meer artistiekerige genialiteit vinden we terug bij Dirty Projectors, alweer een New Yorkse groep. Vooral de knappe vrouwenstemmen maken van ‘Stillness is the move’ een fijn luisterstuk. Misschien is eind dit jaar hun zevende album ‘Bitte Orca’ in tal van eindejaarslijstjes terug te vinden.

Tortoise is ook zo’n groep die je onmogelijk in één vakje kan stoppen. ’t Is meestal een combinatie van meerdere genres die samen tot een sterk geheel worden gesmeed. ‘Beacons of ancestorship’ heet hun nieuwste werkstuk dat op 22 juni zal verschijnen. ‘Prepare your coffin’ is daar een mooi voorbeeld van.