Archive for the ‘Smith’ Tag

Madness @ Vorst Nationaal   Leave a comment

madness11

Toen wij nog 16 waren (nu dik twee decennia geleden) noemden wij muziekliefhebbers met een hang naar retromuziek of een voorliefde voor hun vroegere bands openlijk ‘oude zakken’. Want als je 16 bent wil je enkel nieuwe dingen ontdekken, de nieuwste hypes volgen en het liefst heelder dagen in zwarte kleding rondlopen want da’s stoer en alternatief. Nu moet ik toegeven dat ik nog altijd graag mee ben met de laatste muziekreleases en bands , maar als ik hier of daar een trein mis lig ik daar niet meer zo van wakker. Het is niet meer van moeten, maar ’t blijft wel handig voor het werk als we wél meegaan met onze tijd natuurlijk. 😉

We zijn al enige tijd aanbeland in het stadium waarin we weer retro mogen zijn. Zo waren we vorig jaar in juni aanwezig bij George Michael in het Sportpaleis, in oktober waren we bij de ‘happy few’ die het eerste concert van Sting en zijn kompanen van The Police konden meepikken in datzelfde Sportpaleis, want de dag erna annuleerde men het tweede concert na stemproblemen van Sting. In maart van dit jaar trokken we opnieuw richting Antwerpen voor Robert Smith en zijn kornuiten van The Cure.

Vanavond rijden we richting Vorst voor een optreden van Madness, de Britse band die al bijna dertig jaar een mengeling van ska en popmuziek maakt. Madness is zo’n band waar ik spontaan Avro’s Toppopherinneringen bij krijg. Ad Visser moet ongetwijfeld één van mijn eerste helden zijn geweest destijds. Ik ben een paar keer eerder in Vorst Nationaal geweest: zo herinner ik me nog concerten van Tori Amos, The Prodigy en Jamiroquai. De akoestiek in Vorst was nooit zo heel goed bij mijn weten of het zou nu sterk moeten zijn veranderd.

In de toekomst hoop ik nog steeds op concerten van Prince, Depeche Mode, David Bowie en andere oude(re) krasse knarren. Prince zou op pensioen zijn, Depeche Mode behoort tot de mogelijkheden (Pinkpop of Werchter Classic), op Bowie blijft het voorlopig wachten. Volgende maand wacht ons trouwens de kraste aller knarren: Tina Turner. Vanavond doen we het dus met Madness. Benieuwd wat dat gaat geven!

UPDATE

Parkeerplaats vinden was geen sinecure vanavond in de buurt van een bijna uitverkochte concertzaal. Madness ging van start met ‘Night boat to Cairo’ gevolgd door ‘Embarassment’ waarna het geluid iets beter werd. Wij zaten redelijk vanboven rechts vooraan. Hoorde ik verder nog voorbijkomen: ‘Baggy trousers’, ‘Grey day’, ‘Shut up’, ‘It must be love’, ‘House of fun’, het luid meegebrulde ‘Our house’, ‘Wings of a dove’, ‘The sun and the rain’, ‘My girl’ en ‘NW5’. In de eerste bis kwam ‘The liberty of Norton Folgate’ langs, het tweede bisnummer was natuurlijk ‘One step beyond’. Dik anderhalf uur een degelijk uit de verf komende band aan het werk gezien (10 man sterk op het podium) maar het geluid was op bepaalde momenten abominabel. Ik ken mensen die klagen over het Sportpaleis, maar Vorst slaat volgens mij werkelijk alles. Kan niemand daar verandering in brengen?

De beste ballads : persoonlijke keuze   Leave a comment

Gisteren las ik toevallig een bericht op Zita over de beste ballads die ooit werden gemaakt. De top 5 kregen we hierbij cadeau. Nu ben ik niet écht een liefhebber van het genre (hey, what’s new?), sterker nog … de hele top 5 uitzitten zou voor mij wellicht gelijk staan aan de martelingen in de Abu Ghraib-gevangenis in Irak. http://www.zita.be/entertainment/nieuws/204014_everything-i-do-i-do-it-for-you-is-beste-ballad-ooit.html

Om helemaal mee te zijn in de kwestie ‘ballads’ polste ik een collega naar de precieze omschrijving van de term ‘ballad’. Is dat nu een ‘trage slow’ zoals wij vroeger zeiden, moet men er zijn liefdesperikelen in kwijt of mag ie gewoon lekker klef zijn om als ballad te worden omschreven? Volgens mij vond de collega in kwestie het raadzamer om op Wikipedia te gaan spieken naar een gepaste omschrijving om zelf niet in affronten te vallen. 😉 http://nl.wikipedia.org/wiki/Ballad

Maar neem nu de winnaar: Bryan Adams of all people! Kan het nog kleffer? Wellicht wel, bespaar me de voorbeelden aub. Onder het mom ‘dat kan toch vééél beter’ ben ik zelf op zoek gegaan naar 5 ballads die mij kunnen bekoren. Sterker nog: ik heb ze zelfs gevonden. Yihaaaa! Applausje voor mezelf, bank naar voren, obligatoire kus van de juf. Geef toe, much better … niet?

In mijn eigenste geboortejaar 1972 bracht Jim Croce ‘Time in a bottle’ uit. Hij kwam in september 1973 om het leven in een vliegtuigcrash. Hij schreef deze song voor zijn pasgeboren zoon A.J. Croce.

Een onvergetelijk muziekmoment uit de film ‘Magnolia’ van P.T. Anderson komt van Aimée Mann, vrouw van Michael Penn, die op zijn beurt weer het minder bekende broertje is van Sean. Na dit nummer kwam haar carrière eindelijk van de grond.

Als het op het maken van fantastische muziek aankomt heeft Pearl Jam meer dan zijn steentje bijgedragen. In 1993 wordt het lichtjes fantastische ‘Oceans’ op de wereld losgelaten. Eat this, Bryan!

5 jaar geleden benam Elliott Smith zich op 34-jarige leeftijd het leven nadat hij zichzelf 2 steken in de borstkas gaf. Bepaalde bronnen beweren zelfs dat hij zou zijn vermoord. Diezelfde mensen vermoeden wellicht ook dat zelfs Elvis nog onder ons is. Smith leed aan depressies, was alcoholist en druggebruiker: een combinatie die hem uiteindelijk fataal werd. Gelukkig heeft de man ons prachtige muziek nagelaten.

In 1995 woedde de strijd tussen britpopbands Blur en Oasis hevig: beide bands brachten op dezelfde dag hun nieuwe single uit, waarna Blur doorstootte naar nr 1 in de hitparade, op de voet gevolgd door Oasis. Achteraf nam Oasis weerwraak doordat hun cd stukken beter verkocht dan die van Blur. Zelf had ik het meer voor Blur moet ik zeggen. Gelukkig heb ik ze ooit live kunnen meemaken op het alweer jaren geleden ter ziele gegane festival ‘Zwemdokrock’ in Lummen.

Posted 18/11/2008 by ambijans in Muziek

Tagged with , , , , , , , , , ,