Archive for the ‘The Beach Boys’ Tag

Fennesz @ CCHA   Leave a comment

Christian Fennesz is één van de enige laptop-muzikanten die ook buiten het eigen wereldje naam maakte en werkte met artiesten zoals Mark ‘Sparklehorse’ Linkous, Ryuichi Sakamoto, David Sylvian en Mike Patton van Faith No More. Zijn elektronische geluidsschakeringen zitten vol warme ruis en emotionele subtiliteit. Zijn meesterwerk ‘Endless summer’ uit 2001 noemt Fennesz zijn persoonlijke reflectie op The Beach Boys; opvolger ‘Venice’ uit 2004 klonk donkerder maar was (alweer) briljant en op het eind 2008 verschenen ‘Black sea’ distilleert hij zijn typische geluid van gitaar en laptop verder.

Benieuwd of ik er meer aan ga vinden dan afgelopen zomer op Pukkelpop. Fennesz is veel gepiel en geëxperimenteer, weidse klanktapijten weven is zowat zijn hobby maar ’t is muziek die slechts een select publiek aanspreekt. Deze voorstelling loopt in het kader van fricties, een artistiek tafelblad voor avonturiers. Met fricties wil men werk tonen dat fragiel, jong en kwetsbaar is. Werk dus van jonge en/of nieuwe makers die een zoektocht bezig zijn naar een eigen stem en geluid.

UPDATE

Pakweg 50 moedige, muzikale allesvreters waagden zich aan een ‘experiment’ dat de naam Fennesz droeg. Met een laptop van Apple en een elektrische gitaar deed de man zijn ding. Toegegeven, het was al iets toegankelijker dan zijn set op Pukkelpop (die hij bovendien een kwartier vroeger afsloot dan voorzien). Vandaag rekte hij zijn optreden tot een kleine drie kwartier (één bisnummer) dus de voorziene anderhalf uur werd niet volgemaakt. Wat kunnen we verder nog vertellen: de man zal nooit toegankelijk worden voor het grote publiek, laat staan dat ie ooit een top 40 hit zou scoren. Onmogelijk! Dit was iets voor de liefhebbers, want meerdere luisterbeurten van zijn cd’s (bij voorkeur met koptelefoon op een degelijke stereo-installatie) legt misschien onvermoede muzikale horizonten bloot. Ik ben nogal breed geörienteerd in het musicale smakenspectrum, maar ik vrees dat ik Fennesz niet zal kunnen doorgronden. Speciaal én vernieuwend klinkt het anders wél. Morgenavond op dezelfde plek gaan we voor een iets toegankelijker act, finn..

Advertenties

Paus Benedictus XVI brengt cd uit: help de man aan een repertoire!   Leave a comment

127

Onze huidige paus, Benedictus XVI, zou dit najaar (30 november) via Geffen Records de cd ‘Alma Mater’ op de markt brengen. Hij is hierop zowel zingend als sprekend te horen in maar liefst 5 talen op 8 verschillende nummers. Volgens bepaalde bronnen zouden we met z’n allen versteld staan van ‘de ongelofelijke stem’ van de kerkvorst. Enige minpunt: de hemelse gezangen beperken zich louter tot litanieën en gebeden.

Als groot muziekliefhebber vind ik echter dat de paus een steuntje in de rug nodig heeft en een beetje mee moet gaan met zijn tijd. Vandaar dat ik ‘m graag wat alternatieve songs wil voorleggen, in de hoop dat hij het ietwat oubollige imago van de kerk hiermee een beetje zou kunnen afwerpen. De kerk kan best hip zijn, als het instituut een beetje met zijn tijd mee zou gaan. We doen een (wellicht) ijdele poging, omdat we nog een beetje hoop hebben dat het ‘gezond verstand’ uiteindelijk zal zegevieren. 😉

Kwestie van geen al té grote cultuurshock teweeg te brengen in de geloofsgemeenschap moet men als openingsnummer voor iets traditioneels durven gaan. Simpel, begrijpelijk maar toch met een christelijk geïnspireerde boodschap erin verwerkt. ‘Het spel kaarten’ van Gerard De Vries lijkt me hiervoor uitermate geschikt.

Omdat de paus het meest gediend is met ludieke en/of geïnspireerde covers van bekende nummers zou ook het originele ‘The cross’ van Prince in een bewerking van Laibach hem een nieuwe schare fans kunnen opleveren. Hij zal een beetje moeten oefenen op deze specifieke zangstem maar het lijkt me niet onoverkomelijk.

Hier en daar een kleine aanpassing en de nummers zijn perfect bruikbaar voor die pauselijke cd. Een van de allerbekendste hymnes van Iron Butterfly, ‘In a gadda da vida’ kan je makkelijk verbasteren tot ‘In the garden of Eden’ zoals ooit te zien was bij The Simpsons. Diezelfde aanpassing in de tekst kan bijvoorbeeld ook bij ‘Sunday bloody Sunday’ van U2 (tegen die druk om naar de wekelijkse zondagsmis te moeten gaan). ‘I can’t believe the news today. Oh, I can’t close my eyes and make CHURCH go away’.

hitlerjugendpaus

Het volgende nummer is vrij gewaagd en werd mij aangebracht door Wim J. uit H. (die om begrijpelijke redenen verder anoniem wenst te blijven). Iedereen heeft al wel eens gehoord van paters, die het jonge grut destijds langer dan nodig over de bol aaide (als het daar al bij bleef). Als kwinkslag mag de paus gerust eens de carnavaleske toer op, om te bewijzen dat niets menselijks hem vreemd is. Oh, you touch my tralala! 😀

Bij de term ‘hemels gezang’ denk ik meteen aan The Beach Boys. Met ‘God only knows’ bijvoorbeeld kan Benedictus enkele open doekjes krijgen van zijn toehoorders als hij op zijn best is. In hetzelfde straatje zit ook ‘Fragile’ van Sting, waarmee hij vast een gevoelige snaar kan raken.

Tot slot nog één suggestie voor het ruigere kantje van de paus. Hel, hemel, vagevuur e.a. zijn al lang geen loze begrippen meer in de kerkelijke omgeving. Vandaar dat ‘Highway to hell’  van AC/DC voor voldoende sfeer zal zorgen in menig huiskamer tijdens de beluistering, zeker als de paus himself alle registers van zijn stem opentrekt. Heb je zelf ook nog suggesties voor onze eerwaarde kerkvader, laat ze dan achter bij de reacties. God zal het u lonen!

pope-rock

‘Graffiti Soul’ (Simple Minds)   Leave a comment

3292119775_196cc422e8_o

Nog enkele daagjes en je kan vanaf 25 mei officieel ‘Graffiti Soul’ van Simple Minds terugvinden in de schappen. Enige tijd geleden met veel bombarie aangekondigd als ‘eindelijk weer een oerdegelijk klinkend album’ van de Schotse heren. Wij waren benieuwd of ze net als hun tijdgenoten van U2 en Depeche Mode in dat opzet zijn geslaagd.

Opener ‘Moscow Underground’ vind ik vrij aardig. Dit nummer wordt onmiddellijk gevolgd door ‘Rockets’, volgens mij de allereerste single van het album. Persoonlijk ben ik niet écht gecharmeerd door dat nummer, dat zich na enkele luisterbeurten wellicht wél in je hersenpan zal nestelen. ‘Stars will lead the way’ vind ik dan weer een prima song. Niet wereldschokkend, gewoon degelijk.

Ik heb gemerkt dat ik nooit een fan zal worden van ballads of songs die er alleszins op lijken. U2 heeft nochtans een aantal sterke tragere songs gemaakt, bij Simple Minds kan ik die moeilijker terugvinden. Ik heb Jim Kerr trouwens nooit een topzanger gevonden, nee … doe dan Bono maar! ‘Light travels’ en ‘Kiss & fly’ kunnen me dus maar matig boeien. Titelnummer ‘Grafffiti soul’ is gelukkig weer sterker van kwaliteit. Met ‘Blood type “O”‘ gaat de cd gelukkig verder in stijgende lijn. ‘This is it’ trekt die lijn gewoon door. En de reguliere afsluiter ‘Shadows & light’ vind ik ook zeker doenbaar.

Het extra cd’tje bestaat uit een aantal covers die de groep hebben geïnspireerd in hun carrière, de bandleden vulden dode studiomomenten op door een aantal covers te spelen, waarvan er een aantal op de cd zijn beland. Naar het schijnt heet dat extraatje ‘In search of the lost boys’ en krijg je dat cd’tje gratis bij aankoop van de nieuwe cd. ‘Rockin’ in the free world’, oorspronkelijk van Neil Young, vind ik persoonlijk nog vrij strak, alleszins beter dan de versie van The Scabs. ‘A song from under the floorboards’ is oorspronkelijk van Magazine. Maar ik vind ook deze versie vrij straf. Dat kan ook gezegd worden van ‘Christine’, een cover van The House of Love.

De meeste mensen hebben blijkbaar moeite met die covercd, maar ik  vind ‘m eigenlijk vrij goed meevallen. ‘Get a grip on yourself’ is bijvoorbeeld een nummer van The Stranglers. Het stemtimbre van Jim Kerr is soms hetzelfde als dat van Hugh Cornwell, zanger van The Stranglers. ‘Let the day begin’ is dan weer gecoverd van The Call, dat ik eerlijk gezegd niet kende. Moest je het niet weten, je zou het gewoon een sterk Simple Minds nummer vinden. ‘Peace, love & understanding van Elvis Costello en ‘Teardrop’ van Massive Attack zijn dan weer stukken beter in hun oorspronkelijke versie. Met alle respect, maar de stem van Liz Fraser van Cocteau Twins op ‘Teardrop’ veeg je niet zomaar uit. De Thin Lizzy cover ‘Whiskey in the jar’ is nog dik oké, ‘Sloop John B’ van The Beach Boys kan natuurlijk nooit aan het origineel tippen. Wedijveren met The Beach Boys is onbegonnen werk.

Al bij al valt de nieuwe cd van Simple Minds wel mee, maar eerlijkheidshalve dient toch te worden vermeld dat de nieuwe cd’s van U2 en Depeche Mode meer indruk op mij hebben gemaakt. Om van de nieuwe Madness nog maar te zwijgen!

Animal Collective @ AB   2 comments

animalcollective-grp1-xl-0309

Vanavond trek ik samen met collega Patrick richting Anspachlaan in Brussel voor het optreden van Animal Collective. In januari stak ik op één dezer pagina’s reeds de loftrompet over hun laatste cd ‘Merriweather post pavillion’ waarin weirde folk, avant-garde en psychedelica hand in hand gaan met de hemelse melodieën van The Beach Boys. Voor liefhebbers van Mercury Rev en Flaming Lips zeer aanbevelenswaardig.

De jongens van Animal Collective maken er altijd een sport van om hun nieuwe nummers reeds maanden op voorhand te spelen tijdens hun live-optredens. Voor de échte fans is de herkenbaarheid daarna des te groter wanneer de nieuwe cd verschijnt. Tot de ‘die hard fans’ durf ik mezelf vooralsnog (nog) niet te rekenen, maar naar verluidt heeft de band een ijzersterke live-reputatie. Mijn nieuwsgierigheid is alleszins geprikkeld.

In het voorprogramma speelt Pantha du Prince, iets wat ik enkel vaag van naam ken. Duitse minimal techno zegt de bio en o.a. beïnvloed door Arvo Pärt, Carl Craig en Susumu Yokota als we de brave man mogen geloven. Hun myspaceriedeltjes klinken in ieder geval al veelbelovend.

UPDATE

Experimenteel avondje gehad in de AB, maar ik had me daar vooraf aan verwacht. Pantha du Prince was al een aardig begin, ideaal voer voor de boilerroom op Pukkelpop bijvoorbeeld. Waarna de experimenteerdrang van Animal Collective kon beginnen. Ik hoorde o.a. ‘My girls’, ‘Also frightened’, ‘Summertime clothes’, ‘Daily routine’ en ‘Guys eyes’ voorbijkomen. Verdere bijzonderheden: één van de groepsleden die met een mijnwerkerslamp op zijn hoofd achter zijn laptop staat en een soort van grote witte ballon (zoals Rover uit ‘The Prisoner’) waarop men af en toe iets projecteerde. Ook AC past volgens mij perfect in een tent op een festival, bij voorkeur ergens eind augustus. 😉

Ik heb nog enkele besprekingen van het concert opgesnord. Enjoy!http://www.indiestyle.be/VerslagAnimalCollectiveliveinABop18maart.aspx

http://neonenlightenment.be/2009/03/19/i-just-want-four-walls/

http://www.cuttingedge.be/music/gigs/153453-animal-collective-ab-brussel

http://www.ahigherugliness.be/animalcollective-yeah.php