Archive for the ‘The Cure’ Tag

Jazz Bilzen : tijd voor muziek (en veel meer …) 1965-1981   Leave a comment

JazzBilzen

Het moet ergens begin dit jaar zijn geweest, dat alle liefhebbers van Jazz Bilzen een mailtje kregen om vooraf in te tekenen op het te verschijnen boek. Zelf ben ik net te jong om dit bewust te hebben meegemaakt, maar natuurlijk sprak dit alles wel tot mijn verbeelding. Als jaarlijks Pukkelpopbezoeker (sinds 1990) kan ik me overigens wel iets voorstellen bij ‘het festivalgevoel’.

Ik besloot om het boek te bestellen, zeker nadat ik vorig jaar reeds de kleine tentoonstelling die was opgezet rond Jazz Bilzen (in Alden Biesen) had bezocht. De boekvoorstelling (net na mijn vakantie) op 25 september kon ik er helaas niet bij zijn, omdat we die avond een kwis in Lommel hadden. Daarom stortte ik op 24 september 9 euro op de bankrekening van de Cultuurdienst van de stad Bilzen, zodat ze mij het boek zouden opsturen. Je denkt dan snel geholpen te zijn, maar dat viel helaas even anders uit.

Toen ik na drie weken zonder nieuws contact opnam, verzekerde iemand aan de telefoon me dat het boek de week erna zou worden bezorgd. Die week duurde uiteindelijk 13 dagen (het moeten lange weken zijn daar in Bilzen), maar vanmiddag stond de postbode met mijn pakketje voor de deur. Hij had trouwens mijn dvd-bestelling van ‘Van vlees en bloed’ ook bij. Maandag via Het Nieuwsblad besteld, vandaag al bij de post. Zo kan het dus ook!

Gelukkig is het boek over Jazz Bilzen zelf een pareltje geworden van 431 pagina’s. Een dikke kloefer, zou ik haast zeggen. Binnenkort eens wat tijd nemen om het allemaal te lezen. Langs deze weg een dikke pluim voor auteur Koenraad Nijssen en zijn team, want hier is duidelijk werk van gemaakt. Iedere muziekliefhebber zou dit kunstwerkje in zijn boekenkast moeten hebben staan! Voor de volledigheid voeg ik er nog wat reclame van uitgeverij Davidsfonds bij om de twijfelaars over de streep te trekken. 😉

Op 5 september 1965 vond de eerste editie plaats van Jazz Bilzen. Wat begon als een klein jazzfestival, georganiseerd door een groepje muziekliefhebbers, groeide in enkele jaren uit tot een driedaags popfestijn dat duizenden toeschouwers naar het Limburgse Bilzen bracht.

Zoete zomers blikt terug op de geschiedenis van dit unieke openluchtevenement. Van de allereerste voorbereidingen, de groei van het festival, de harde kritiek in het begin van de jaren ‘70, tot het definitieve einde in 1981. Geniet van de anekdotes en herinneringen van pers, publiek en organisatoren. Maak kennis met de enthousiaste vrijwilligers die er elk jaar in slaagden het podium te vullen met artiesten als Boudewijn de Groot, Deep Purple, Lou Reed, Ike & Tina Turner, AC/DC, Rod Stewart, The Cure en vele anderen. Herbeleef de verschillende edities en ontdek de vele nevenactiviteiten die er georganiseerd werden.

Bijna 28 jaar geleden viel het doek voor Jazz Bilzen. Maar voor velen is de moeder van alle Europese popfestivals nog altijd een begrip. Met dit gedetailleerd en volledige overzicht wordt 17 jaar festival- en muziekgeschiedenis in de kijker geplaatst. De vele foto’s en archiefdocumenten brengen de sfeer van Jazz Bilzen terug tot leven. Nostalgie troef!

Advertenties

Sounds of the universe (Depeche Mode)   1 comment

2931728680_aaa96457c8

Dik vier jaar hebben we weer moeten wachten op de opvolger van ‘Playing the angel’, het vorige Depeche Mode album. ‘Sounds of the universe’ is alweer hun twaalfde album, dat vanaf 20 april in de handel verkrijgbaar is. Met dit album gaan ze weer terug naar hun roots, die in de jaren ’80 liggen, in hun geval betekent dat vooral veel synths. Dave Gahan blijft het prominentst aanwezig, maar ook Martin Gore doet hier en daar zijn duit in het zakje.

sounds_of_the_universe_album_cover

Vanaf het prille begin in 1981 had ik de band al in de mot. Single ‘See you’ uit 1982 vond ik al aanstekelijk, ‘Everything counts’ uit ‘Construction time again’ één jaar later blijft voor mij vooralsnog één van de beste singles aller tijden. ‘Some great reward’ kocht ik zelf en die stond vol fantastische muziek. Tussen ’84  en ’90 had ik een DM-dipje dat ‘Violator’ echter weer ruimschoots goedmaakte. Raar maar waar wekte de band daarna pas in 1997 terug mijn interesse met ‘Ultra’, dat voor mij ook tot hun sterkste albums mag worden gerekend. Inmiddels zijn we alweer ‘a giant leap’ verder in 2009 en ik denk dat ik weer terug mee ben. Depeche Mode is al eens uit het oog, maar nooit uit het hart. Ik ben ze altijd blijven volgen, weliswaar niet fanatiek maar toch …

‘In chains’ begint een beetje spacey maar mondt al snel uit in een nummer dat blijft hangen. We zijn meteen mee, zoveel is duidelijk. ‘Hole to feed’ bevindt zich eigenlijk in hetzelfde aangename luisterstraatje. Single ‘Wrong’ kent iedereen onderhand wel. Voor mij was dat er dadelijk ‘boenk’ op, met een knap duister kantje erin. Ook ‘Fragile tension’ is de moeite met overheersende synths en enkele keren een gitaartussendoortje. ‘Little soul’ is een mooi, traag nummer dat wat gelijkenissen vertoont met ‘Behind the wheel’ (zoals ie op ‘Music for the masses’ verscheen).

‘In sympathy’ refereert dan weer meer aan het solowerk van Dave Gahan. Het allerbeste nummer zit mooi in het midden verstopt. ‘Peace’ lijkt al van bij de eerste synths op het begin van ‘See you’ maar verwordt langzaam tot een fantastisch 80’s klinkend hoogtepunt met bovendien aanstekelijke samenzang. Zonder twijfel het hoogtepunt van deze SOTU.

Hierna wordt het echter een stuk minder. ‘Come back’ heeft nog jagende, hypnotiserende synthesizerklanken, ‘Spacewalker’ is een fijn, kort instrumentaal tussendoortje dat een perfect bruggetje slaat naar ‘Perfect’ dat in het begin wat weg heeft van ‘Lady shave’ van Fad Gadget. ‘Miles away’ vind ik persoonlijk een niemendalletje dat me helemaal niets doet. ‘Jezebel’ heeft gelukkig weer zijn Martin Gore momentje. Misschien wordt het in de toekomst wel een oorwurm zoals bijvoorbeeld het bekende ‘Somebody’ of ‘Home’. Afsluiter ‘Corrupt’ is pure retro Depeche Mode. De plaat eindigt dus zoals ze begon: zeer degelijk.

Als eindconclusie kan ik hier poneren dat Depeche Mode een vrij goed album heeft gemaakt, maar dus geen meesterwerk. Vooral de tweede helft van de cd is daar een beetje debet aan. Misschien zijn er meerdere luisterbeurten aanbevolen, dat is meestal zo bij de betere muziekalbums. De muziek klinkt vaak nogal jaren ’80 maar da’s net leuk vind ik. Depeche Mode maakt al van in de beginjaren een soort electropop, die ondertussen al is uitgegroeid tot een heus subgenre op zich. 2009 zou best wel eens het jaar van de (bijna) vijftigers in de popmuziek kunnen gaan worden. Want na The Cure en U2 eerder dit jaar zijn onze verwachtingen eveneens hooggespannen voor de nieuwe Simple Minds release volgende maand. Ook die plaat wekt bij mij meer dan gewone belangstelling.

Posted 11/04/2009 by ambijans in Muziek

Tagged with , , , ,

Aangename concertjes in 2008   Leave a comment

006just_jack_pukkelpop07_20kopie

Niet dat we zo vaak naar concerten of festivals zijn geweest dit jaar, maar af en toe komt het er eens van en soms pik je er dan precies de juiste dingen uit. Iedereen had dit jaar wellicht Sigur Ros, Elbow of The Last Shadow Puppets moeten gezien hebben, maar driewerf helaas … die zag ik dus niet. Ik hoop vooral dat The Last Shadow Puppets volgend jaar op één of ander festival staan.

10 concertjes dan maar die wél meer dan de moeite waard waren (alweer in willekeurige volgorde).

10. Zita Swoon (Genk on Stage)

Hoewel ik vond dat ze vrij routineus speelden zeker een goed concert. Spanje had net die avond ‘der Mannschaft’ geklopt met een Arsenalscore en was Europees kampioen geworden, misschien had dat er mee te maken.

9. Editors (Pinkpop)

Magistraal concert, achteraf ook nog gezien op Pukkelpop maar dat was al een stuk minder goed.

8. The Cure (Sportpaleis)

Misschien muzikaal niet het allerbeste concert, maar ze wisten wel dik 3 uur de aandacht vast te houden. Wellicht het beste concert prijs/kwaliteit.

7. Campbell & Lanegan (CCHA)

The beauty and the beast kwamen, zagen en overwonnen het Cultureel Centrum van Hasselt.

6. Hot Chip (Pukkelpop)

Vooraf was ik nogal sceptisch, maar ze speelden de dance hall plat. Het geheel ziet er nogal nerdy uit, maar het werkt wél.

5. MGMT (Pukkelpop)

Een van de revelaties van 2008 toch wel, zelfs hun remixes zijn best te pruimen.

4. Arsenal (MOD)

Op de ‘Dag van de Arbeid’ zagen we een schitterend concert dat gewoon van de eerste tot de laatste minuut goed zat. Pukkelpop en Hamont-Achel in de herneming konden het MOD-concert achteraf niet meer evenaren.

3. Sweet Coffee (CC Muze)

Hun concert was opgedeeld in een funky uptempo part en een trager loungy part. Van mij hadden ze alles door elkaar mogen spelen.

2. Kaiser Chiefs (Pinkpop)

Achteraf gezien toch een goed concert, hun 2 vorige Pukkelpopdoortochten vond ik memorabeler (eens je hun tricks kent verveelt het soms een beetje).

1. Blood Red Shoes (Pinkpop)

Heel straf op Pukkelpop, maar ik vond hun optreden op Pinkpop nóg beter. Rock zoals rock altijd zou moeten klinken.

Net buiten categorie dit jaar: Metallica (Pukkelpop), al jaren mijn ding niet meer maar toch straf. Motek (Pukkelpop), straffe Belgische band, Jamie Lidell op Pukkelpop en Groove Armada (Pinkpop) deed ons spontaan shaken in de tent.

Tegenvaller: Foo Fighters (Pinkpop), slecht geluid, nodeloze experimenteerdrang. Ik denk mijmerend terug aan vroeger.

Madness @ Vorst Nationaal   Leave a comment

madness11

Toen wij nog 16 waren (nu dik twee decennia geleden) noemden wij muziekliefhebbers met een hang naar retromuziek of een voorliefde voor hun vroegere bands openlijk ‘oude zakken’. Want als je 16 bent wil je enkel nieuwe dingen ontdekken, de nieuwste hypes volgen en het liefst heelder dagen in zwarte kleding rondlopen want da’s stoer en alternatief. Nu moet ik toegeven dat ik nog altijd graag mee ben met de laatste muziekreleases en bands , maar als ik hier of daar een trein mis lig ik daar niet meer zo van wakker. Het is niet meer van moeten, maar ’t blijft wel handig voor het werk als we wél meegaan met onze tijd natuurlijk. 😉

We zijn al enige tijd aanbeland in het stadium waarin we weer retro mogen zijn. Zo waren we vorig jaar in juni aanwezig bij George Michael in het Sportpaleis, in oktober waren we bij de ‘happy few’ die het eerste concert van Sting en zijn kompanen van The Police konden meepikken in datzelfde Sportpaleis, want de dag erna annuleerde men het tweede concert na stemproblemen van Sting. In maart van dit jaar trokken we opnieuw richting Antwerpen voor Robert Smith en zijn kornuiten van The Cure.

Vanavond rijden we richting Vorst voor een optreden van Madness, de Britse band die al bijna dertig jaar een mengeling van ska en popmuziek maakt. Madness is zo’n band waar ik spontaan Avro’s Toppopherinneringen bij krijg. Ad Visser moet ongetwijfeld één van mijn eerste helden zijn geweest destijds. Ik ben een paar keer eerder in Vorst Nationaal geweest: zo herinner ik me nog concerten van Tori Amos, The Prodigy en Jamiroquai. De akoestiek in Vorst was nooit zo heel goed bij mijn weten of het zou nu sterk moeten zijn veranderd.

In de toekomst hoop ik nog steeds op concerten van Prince, Depeche Mode, David Bowie en andere oude(re) krasse knarren. Prince zou op pensioen zijn, Depeche Mode behoort tot de mogelijkheden (Pinkpop of Werchter Classic), op Bowie blijft het voorlopig wachten. Volgende maand wacht ons trouwens de kraste aller knarren: Tina Turner. Vanavond doen we het dus met Madness. Benieuwd wat dat gaat geven!

UPDATE

Parkeerplaats vinden was geen sinecure vanavond in de buurt van een bijna uitverkochte concertzaal. Madness ging van start met ‘Night boat to Cairo’ gevolgd door ‘Embarassment’ waarna het geluid iets beter werd. Wij zaten redelijk vanboven rechts vooraan. Hoorde ik verder nog voorbijkomen: ‘Baggy trousers’, ‘Grey day’, ‘Shut up’, ‘It must be love’, ‘House of fun’, het luid meegebrulde ‘Our house’, ‘Wings of a dove’, ‘The sun and the rain’, ‘My girl’ en ‘NW5’. In de eerste bis kwam ‘The liberty of Norton Folgate’ langs, het tweede bisnummer was natuurlijk ‘One step beyond’. Dik anderhalf uur een degelijk uit de verf komende band aan het werk gezien (10 man sterk op het podium) maar het geluid was op bepaalde momenten abominabel. Ik ken mensen die klagen over het Sportpaleis, maar Vorst slaat volgens mij werkelijk alles. Kan niemand daar verandering in brengen?