Archive for the ‘The House of Love’ Tag

‘Graffiti Soul’ (Simple Minds)   Leave a comment

3292119775_196cc422e8_o

Nog enkele daagjes en je kan vanaf 25 mei officieel ‘Graffiti Soul’ van Simple Minds terugvinden in de schappen. Enige tijd geleden met veel bombarie aangekondigd als ‘eindelijk weer een oerdegelijk klinkend album’ van de Schotse heren. Wij waren benieuwd of ze net als hun tijdgenoten van U2 en Depeche Mode in dat opzet zijn geslaagd.

Opener ‘Moscow Underground’ vind ik vrij aardig. Dit nummer wordt onmiddellijk gevolgd door ‘Rockets’, volgens mij de allereerste single van het album. Persoonlijk ben ik niet écht gecharmeerd door dat nummer, dat zich na enkele luisterbeurten wellicht wél in je hersenpan zal nestelen. ‘Stars will lead the way’ vind ik dan weer een prima song. Niet wereldschokkend, gewoon degelijk.

Ik heb gemerkt dat ik nooit een fan zal worden van ballads of songs die er alleszins op lijken. U2 heeft nochtans een aantal sterke tragere songs gemaakt, bij Simple Minds kan ik die moeilijker terugvinden. Ik heb Jim Kerr trouwens nooit een topzanger gevonden, nee … doe dan Bono maar! ‘Light travels’ en ‘Kiss & fly’ kunnen me dus maar matig boeien. Titelnummer ‘Grafffiti soul’ is gelukkig weer sterker van kwaliteit. Met ‘Blood type “O”‘ gaat de cd gelukkig verder in stijgende lijn. ‘This is it’ trekt die lijn gewoon door. En de reguliere afsluiter ‘Shadows & light’ vind ik ook zeker doenbaar.

Het extra cd’tje bestaat uit een aantal covers die de groep hebben geïnspireerd in hun carrière, de bandleden vulden dode studiomomenten op door een aantal covers te spelen, waarvan er een aantal op de cd zijn beland. Naar het schijnt heet dat extraatje ‘In search of the lost boys’ en krijg je dat cd’tje gratis bij aankoop van de nieuwe cd. ‘Rockin’ in the free world’, oorspronkelijk van Neil Young, vind ik persoonlijk nog vrij strak, alleszins beter dan de versie van The Scabs. ‘A song from under the floorboards’ is oorspronkelijk van Magazine. Maar ik vind ook deze versie vrij straf. Dat kan ook gezegd worden van ‘Christine’, een cover van The House of Love.

De meeste mensen hebben blijkbaar moeite met die covercd, maar ik  vind ‘m eigenlijk vrij goed meevallen. ‘Get a grip on yourself’ is bijvoorbeeld een nummer van The Stranglers. Het stemtimbre van Jim Kerr is soms hetzelfde als dat van Hugh Cornwell, zanger van The Stranglers. ‘Let the day begin’ is dan weer gecoverd van The Call, dat ik eerlijk gezegd niet kende. Moest je het niet weten, je zou het gewoon een sterk Simple Minds nummer vinden. ‘Peace, love & understanding van Elvis Costello en ‘Teardrop’ van Massive Attack zijn dan weer stukken beter in hun oorspronkelijke versie. Met alle respect, maar de stem van Liz Fraser van Cocteau Twins op ‘Teardrop’ veeg je niet zomaar uit. De Thin Lizzy cover ‘Whiskey in the jar’ is nog dik oké, ‘Sloop John B’ van The Beach Boys kan natuurlijk nooit aan het origineel tippen. Wedijveren met The Beach Boys is onbegonnen werk.

Al bij al valt de nieuwe cd van Simple Minds wel mee, maar eerlijkheidshalve dient toch te worden vermeld dat de nieuwe cd’s van U2 en Depeche Mode meer indruk op mij hebben gemaakt. Om van de nieuwe Madness nog maar te zwijgen!